Η Μαθηματική απάντηση στα Δημοσκοπικά «μαγειρέματα» (Δρ Μάνος Δανέζης)

Μια από τις πιο γνωστές, αλλά και αποτελεσματικές, μεθόδους επηρεασμού της κοινής γνώμης, είναι η παρουσίαση δημοσκοπικών αποτελεσμάτων και αυτό ασχέτως της εγκυρότητάς τους.

Ο αγώνας προβολής προσώπων, κομμάτων ή παρατάξεων, στηρίζεται στην ανάλυση βαθύτερων κοινωνιολογικών φαινομένων τα οποία θέλουν τους αναποφάσιστους πολίτες-καταναλωτές να συντάσσονται, σε ένα μεγάλο βαθμό, με τους πιθανότερους τελικούς νικητές.

Η τάση αυτή θεωρείται λογική, από κάποιους, εφόσον, όπως όλοι γνωρίζουμε, κάποιοι πολίτες δεν επιλέγουν στις εκλογές με βάση ιδεολογικά η γενικότερα κριτήρια, αλλά λαμβάνοντας υπόψη το προσωπικό τους συμφέρον το οποίο τους επιβάλλει να συνταχθούν στο πλευρό του πιθανότερου νικητή, ο οποίος θα έχει την δυνατότητα να εξυπηρετήσει τις όποιες τυπικές ή άτυπες επιδιώξεις τους.

Άμεσο αποτέλεσμα αυτής της τάσης είναι, σε πολλές περιπτώσεις, το «μαγείρεμα» των δημοσκοπικών αποτελεσμάτων, υπέρ προσώπων ή σχηματισμών, έτσι ώστε, η έννοια δημοσκόπηση, στην συνείδηση πολλών πολιτών να αποτελεί συνώνυμο της έννοιας «εξαπάτηση».

Βασικές Αρχές

Προκειμένου να ξαναβρούν οι πολίτες την εμπιστοσύνη τους σ’ αυτό που λέγεται Μαθηματική Επιστήμη και κατ’ επέκταση στην έννοια της Μαθηματικά ορθής Δημοσκόπησης, θα προσπαθήσουμε, με απλά λόγια, να περιγράψουμε μερικά βασικά κριτήρια που θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους οι αναγνώστες τέτοιων δημοσκοπικών ερευνών, προκειμένου να κρίνουν την ορθότητά τους.

Το πρόβλημα του συνεπούς δείγματος

Αρχικό και τεράστιο πρόβλημα μιας Δημοσκόπησης είναι η συγκρότηση ενός «συνεπούς» λεγομένου δείγματος ερωτώμενων πολιτών. Αυτό σημαίνει ότι το δείγμα των επιλεγέντων πολιτών που θα συμμετάσχουν στην δημοσκόπηση, θα πρέπει να περιγράφει επακριβώς, ποσοστιαία βέβαια, την δομή της κοινωνίας της δημοσκοπούμενης περιοχής (διάφορες ηλικίες, φύλο, διάφορα μορφωτικά επίπεδα, διάφορα επαγγέλματα, διάφορα οικονομικά επίπεδα, τοπικές διαφοροποιήσεις κλπ). Μια τέτοια πλήρης κατανομή του δείγματος δεν είναι εφικτή για δύο λόγους:.

α) Λόγω ανυπαρξίας αντίστοιχων αναλυτικών στοιχείων από την Στατιστική Υπηρεσία και

β) Λόγω του τεράστιου αριθμού των πολιτών που θα έπρεπε να δημοσκοπηθούν, γεγονός που αυξάνει κατά πολύ το κόστος της έρευνας και ελαχιστοποιεί τα περιθώρια κέρδους των εταιριών.

Τα σφάλματα που δημιουργούνται λόγω των προηγούμενων προβλημάτων είναι τεράστια και ποτέ δεν αναφέρονται σε καμία δημοσκόπηση.

Για παράδειγμα αναφέρουμε ότι ένα ανεκτό μέγεθος δείγματος για την Α’ Εκλογική Περιφέρεια Πειραιά είναι 1300 ερωτώμενοι.

Το δείγμα αυτό βέβαια είναι ανεκτό αν οι ερωτώμενοι πουν την αλήθεια. Στην αντίθετη περίπτωση το σφάλμα πολλαπλασιάζεται. Για να εξασφαλίσουμε, στο μέτρο του δυνατού, την αλήθεια των απαντήσεων των ερωτούμενων καταφεύγουμε σε μεθόδους απόκρυψης της ταυτότητάς τους. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιούμε την μέθοδο του ανώνυμου ερωτηματολογίου, και ακόμα καλύτερα, την μέθοδο της κάλπης, προκειμένου να εξασφαλίζεται η ανωνυμία των δημοσκοπούμενων πολιτών.

Αυτό σημαίνει ότι «τα αποτελέσματα των τηλεφωνικών δημοσκοπήσεων δεν αντέχουν σε καμιά σοβαρή επιστημονική αξιολόγηση, λόγω των τεραστίων σφαλμάτων που εμπεριέχουν, και ως εκ τούτου οι λόγοι διενέργειας τους θα πρέπει να αναζητηθούν μόνο στα πεδία κάποιων σκοπιμοτήτων».

Βέβαια ένα είναι αληθές ότι δείγματα 1000 και 2000 ερωτώμενων, σε πανελλαδικό επίπεδο, μόνο γέλια μπορούν να προκαλούν στους Μαθηματικούς κύκλους ως προς την ορθότητα του τελικού αποτελέσματός εφ’ όσον δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να τα σταθμίσουμε, έστω και ικανοποιητικά..

Στην συνέχεια της δημοσκόπησης βέβαια υπεισέρχεται και μια σειρά άλλων σφαλμάτων λόγω των μεθόδων μαθηματικής επεξεργασίας.

Τα σφάλματα αυτά είναι ασυγκρίτως μικρότερα από τα προηγούμενα, που οφείλονται στην κακή κατανομή του δείγματος, και τα μόνα τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις δίδονται στη δημοσιότητα και αυτό επειδή. είναι αρκετά μικρά και έτσι δεν αποκαλύπτουν με την «πρώτη ματιά» το εσφαλμένο του τελικού αποτελέσματος.

Στην πραγματικότητα μια «έντιμη», σε μαθηματικό επίπεδο, δημοσκόπηση, πρέπει να αναφέρει στην ταυτότητά της το άθροισμα των προηγούμενων σφαλμάτων, πράγμα που ποτέ δεν γίνεται.

Το τι σημαίνει όμως σφάλμα ενός δημοσκοπικού αποτελέσματος μπορούμε να το κατανοήσουμε από το επόμενο παράδειγμα. Έστω ότι έχουμε δύο παρατάξεις με δημοσκοπούμενα ποσοστά 31% και 39% με πιθανό τελικό σφάλμα μέτρησης 9%. Αυτό σημαίνει, ακόμα και αν όλα τα στοιχεία της έρευνας είναι ορθά, ότι τα πιθανά ποσοστά δύναμης της πρώτης παράταξης, σύμφωνα με την δημοσκόπηση, βρίσκονται μεταξύ 22% και 40% και του δεύτερου μεταξύ 30% και 48%. Όπως βλέπουμε, λαμβάνοντας υπόψη μας τα δημιουργούμενα σφάλματα, σαν αποτέλεσμα μιας επιστημονικά ορθής δημοσκόπησης, έχουμε μια περιοχή ποσοστών μέσα στην οποία κυμαίνεται η δύναμη των παρατάξεων και όχι απόλυτα ποσοστά.

Με απόλυτα ποσοστά ο δεύτερος συνδυασμός με 39% μπορεί να πανηγυρίζει ότι προηγείται του πρώτου. Με αναγραφή όμως των ποσοστών σφάλματος κανένας δεν μπορεί να αναγνωρίσει από την δημοσκόπηση πιο κόμμα προηγείται του άλλου, εφόσον η μαθηματική ανάλυση δίνει την δυνατότητα η πρώτη παράταξη, τελικά, να φέρει την ημέρα των εκλογών ποσοστά πολύ μεγαλύτερα της δεύτερης. Ένα τέτοιο φαινόμενο παρατηρήσαμε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.

Τα κουτοπόνηρα μαγειρέματα

Στο σημείο όμως αυτό, μερικοί προβαίνουν σε ένα συνηθισμένο κουτοπόνηρο «μαγείρεμα» των μαθηματικών αποτελεσμάτων.

Σκέφτονται λοιπόν κάποιοι οι οποίοι θέλουν π.χ. να πουλήσουν «εκδούλευση» στη δεύτερη παράταξη: «αφού τα μαθηματικά δίνουν την ίδια πιθανότητα ο πρώτος συνδυασμός να πάρει ποσοστά μεταξύ 22% και 40% δεν είναι και τόσο κακό αντί της μέσης τιμής 31% να δώσω την ελάχιστη 22% αφού είναι το ίδιο πιθανή. Και αντίθετα, με την ίδια σκέψη, δεν είναι και έγκλημα να δώσω στους φίλους μου ποσοστά 48% αντί 39% .

Με τον τρόπο αυτό η διαφορά των 8 ποσοστιαίων μονάδων που χωρίζουν το πρώτο από το δεύτερο σχηματισμό γίνονται πλαστά 26.

Θα πει βέβαια κανείς γιατί να γίνει το «μαγείρεμα» αφού έτσι κι αλλιώς ο δεύτερος σχηματισμός προηγείται του πρώτου: Ο λόγος είναι απλός και αφορά τους αναποφάσιστούς.

Όπως ήδη αναφέραμε, οι πολιτικοί διαφημιστές πιστεύουν ότι, οι αναποφάσιστοι πολίτες-καταναλωτές, συντάσσονται τελικά, για λόγους συμφέροντος, σε ένα μεγάλο μέρος τους με τον πιθανότερο τελικό νικητή. Για το λόγο αυτό οι διαφημιστές προσπαθούν να επιβάλουν έναν πλαστό αέρα νίκης και εκλογικού θριάμβου μέσω του «μαγειρέματος» των δημοσκοπικών αποτελεσμάτων.

Ένα δεύτερο ερώτημα: «Το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα δεν θα αποκαλύψει την απάτη;»

Και στο σημείο αυτό υπάρχει η επιστημονικοφανής απάντηση προκειμένου να καλυφθεί το «μαγείρεμα». Λέγουν οι εμπλεκόμενοι: «Μια δημοσκόπηση δεν αποτελεί παρά την ένδειξη μιας συγκεκριμένης τάσης της κοινωνίας την στιγμή της δειγματοληψίας».

Αυτό είναι σωστό, όμως δεν συμπληρώνουν ότι δέκα ημέρες πριν την εκλογική αναμέτρηση μια πραγματική διαφορά 30 ποσοστιαίων μονάδων μεταξύ δύο συνδυασμών δεν είναι δυνατόν να γίνει 10 αν δεν συμβούν δραματικά κοινωνικά γεγονότα στην περιοχή της εκλογικής αναμέτρησης. Αυτό συμβαίνει διότι είναι γνωστό ότι οι μεταβολές των τάσεων μιας δεδομένης κοινωνίας, εκτός των άλλων, είναι αποτέλεσμα μιας σειράς μακροσκοπικών κοινωνικών φαινομένων τα οποία έχουν σχέση με μια συνεχή, αλλά πολύ αργή, αλλαγή της κοινωνικής συνείδησης της δημοσκοπούμενης κοινωνίας.

Το ερώτημα είναι βέβαια απλό. Ο διαφημιζόμενος κώδικας δεοντολογίας των εταιριών δημοσκόπησης επιβάλλει ή όχι την αναγραφή του συνολικού σφάλματος των μετρήσεων; Αν όχι, γιατί; Αν ναι γιατί δεν εγκαλούνται αυτοί που ασελγούν στον «σώμα» των Μαθηματικών, αλλά και της ενημέρωσης της κοινωνίας των πολιτών; Επιτέλους ας επιτρέψουν στα Μαθηματικά να επιβιώσουν αξιοπρεπώς έξω από παιχνίδια σκοπιμότητας και εξουσίας.

Αν όλοι κόπτονται για να μάθουν πριν τις εκλογές τις τάσεις του εκλογικού σώματος γιατί δεν ζητούν την επιστημονική κάλυψη των αντίστοιχων Πανεπιστημιακών Τμημάτων τα οποία, λόγω πλουραλιστικής σύνθεσης, θα δώσουν την πλέον τεκμηριωμένη επιστημονική απάντηση στα όποια ερωτήματα;.

Ομοίως, μετά από διακομματική συμφωνία, θα μπορούσε να ζητηθεί η συνδρομή της Εθνικής Στατιστικής υπηρεσίας η οποία διαθέτει όλη την αναγκαία επιστημονική και υλικοτεχνική υποδομή.

Η Επιστήμη είναι το τελευταίο καταφύγιο του πολιτισμού μας, ας μην την κάνουμε και αυτή ένα ευτελές όργανο των όποιων κοινωνικών, πολιτικών ή οικονομικών σκοπιμοτήτων μας  

Δρ Μάνος Δανέζης, Αστροφυσικός, Μέλος του Σώματος Ομότιμων Καθηγητών ΕΚΠΑ

Πηγή: Σελίδα του συγγραφέα στο facebookc

2004: Έργα των Μπολάνιο, Μίτσελ, Πελέβιν, Ροθ, Σέτσινγκ, Εκο που αναδεικνύουν την ποικιλομορφία και τη δύναμη της λογοτεχνίας

2666 (Ρομπέρτο Μπολάνιο) Ένα πολυεπίπεδο, μυθιστορηματικό έπος που θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μετα-μοντέρνα έργα της εποχής μας. Είναι το τελευταίο μυθιστόρημα συγγραφέα και εκδόθηκε μετά το θάνατό του. «Ένας λαβύρινθος που εξελίσσεται σε τρεις ηπείρους καλύπτοντας χρονικά μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα. [...] Το βιβλίο είναι ένα σύμπαν: πλούσιο, χωρίς όρια, μη αναστρέψιμο, στέρεο και τελικά αινιγματικό».    

Η υπόθεση αναπτύσσεται στην φανταστική πόλη Santa Teresa (εμπνευσμένη από τη Ciudad Juárez, που βρισκεται στα σύνορα Μεξικού – ΗΠΑ), εξερευνώντας θέματα όπως η λογοτεχνία, ο θάνατος, η βία (ειδικά οι γυναικοκτονίες), η ιστορία και η «αόρατη» παρουσία του κακού, με κεντρικό άξονα την αναζήτηση ενός μυστηριώδους φτασμένου συγγραφέα, του φον Αρτσιμπόλντι.  Μια ομάδα τεσσάρων Ευρωπαίων ακαδημαϊκών (οι «Μπαμπάδες» της λογοτεχνίας) τον αναζητούν. Εμφανίστηκε τελευταία φορά στη Σάντα Τερέζα, όπου έχει συμβεί μια τρομακτική αλυσίδα των «φόνων γυναικών» (femininicides).

Έργο-σταθμός, που συνθέτει πέντε διαφορετικά αλλά αλληλοσυνδεόμενα μυθιστορήματα. Η γραφή του Bolaño συνδυάζει το αφηγηματικό ρεαλισμό με έναν εφιαλτικό, ποιητικό συμβολισμό. Η δομή, με τη μακρά και τρομακτική ενότητα «Το Μέρος των Εγκλημάτων», είναι μια ριζοσπαστική απόκλιση από τις συμβάσεις του μυθιστορήματος. Η αφήγηση συνδυάζει την ερωτική ιστορία, την πολεμική λογοτεχνία και την ανατριχιαστική καταγραφή των εγκλημάτων, φέρνοντας στο προσκήνιο τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και της κοινωνίας.  Είναι ένα περίπλοκο έργο που πραγματεύεται το κακό, τη βία, την ενοχή, τη λογοτεχνία, την αγωνία της δημιουργίας, τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία καταγράφει (ή αγνοεί) τη φρίκη και το ανεξήγητο με έναν τρόπο που στοιχειώνει τον αναγνώστη. 

Το έργο έχει πολλές συνδέσεις με την Ευρώπη και ειδικά τη Γερμανία. Όμως εμφανίζονται άφθονες αναφορές και για την Ελλάδα. Ο Αρτσιμπόλντι καταφεύγει τελικά σε ελληνικά νησιά (Ικαρία, Αμοργό, Σαντορίνη, Σίφνο, Σύρο, Μύκονο, Νάξο) και φτάνει μέχρι το Μεσολόγγι, όπου δεν μπορεί να μην θυμηθεί τον Μπάιρον. Ο συγγραφέας αναφέρεται επίσης στην «ελληνική πεζογραφία» και γράφει: «Ηχώ μιας ελληνικής πεζογραφίας που δεν περιέχει τίποτα περισσότερο από παιχνίδι και σφάλματα. Το παιχνίδι και το σφάλμα είναι η ώθηση των μικρότερων συγγραφέων και το πανί που τους κλείνει τα μάτια. Επίσης, είναι η υπόσχεση για τη μελλοντική τους ευτυχία».

Θεωρείται από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα της αρχής του 21ου αιώνα. Επηρέασε βαθιά τη λατινοαμερικανική και παγκόσμια λογοτεχνία, καθιερώνοντας μια νέα μορφή «ολικού μυθιστορήματος» που αγκαλιάζει την ιστορία, την πολιτική και την παράνοια της σύγχρονης κοινωνίας.

Το κύρος και η επίδρασή του μεγαλώνουν συνεχώς. Είναι ήδη ένα σύγχρονο κλασικό και απαραίτητο σημείο αναφοράς στη λογοτεχνική κριτική. Η πρώτη ελληνική έκδοση έγινε το Δεκέμβριο του 2011, από τις Εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση Κρίτωνα Ηλιόπουλου.

Ο άτλας του ουρανού (Ντέιβιντ Μίτσελ) Πολυεπίπεδη αφήγηση που συνδέει αιώνες και ηπείρους και δείχνει πώς επαναλαμβάνονται μοτίβα εξουσίας και ελπίδας. Φτάνει σε μια σύνθεση των ιστοριών και μετά τα τελειώνει όλα ξεχωριστά, δίνοντας μια ολοκληρωμένη σπάνια αφηγηματική απόλαυση.

Μια πυραμιδική, εμπνευσμένη δομή έξι ένθετων αφηγήσεων που εκτυλίσσονται από το 1850 μέχρι το μακρινό μέλλον και μετά επιστρέφουν. Κάθε αφήγημα μιμείται ένα διαφορετικό λογοτεχνικό είδος (ημερολόγιο, επιστολικό μυθιστόρημα, πολιτικό θρίλερ, κ.λπ.) με δική του γλωσσική ιδιοτυπία.

Η πρώτη αφήγηση είναι για έναν Αμερικανό δικηγόρο του 19ου αιώνα, τον Άνταμ, που διασχίζει τον Ειρηνικό το 1850, συναντά Μαορί και ιεραποστόλους, έναν Άγγλο γιατρό και μερικούς απαίσιους ναύτες. Η δεύτερη είναι για έναν νεαρό Βρετανό συνθέτη το 1931, ο οποίος εξαπατά μια ετοιμοθάνατη ιδιοφυΐα και στη συνέχεια κάνει έρωτα με τη γυναίκα και την κόρη του. Ένα καλιφορνέζικο θρίλερ είναι η τρίτη ιστορία της Λουίζα Ρέι, μιας δημοσιογράφου που αποκαλύπτει ένα εταιρικό πυρηνικό σκάνδαλο και βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο δολοφονίας. Η τέταρτη αφορά τον ματαιόδοξο Timothy, ένα εκδότη στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1980, παγιδευμένο σε ένα γηροκομείο. Η πέμπτη είναι η μαρτυρία πριν από την εκτέλεση ενός κλωνοποιημένου σκλάβου σε κάποια μελλοντική κατάσταση, ο οποίος έχει αποκτήσει νοημοσύνη και όραμα. Η έκτη, και κεντρική, είναι η αφηγηματική φωνή του Zachry, ενός επιζώντα μετά την πτώση του πολιτισμένου κόσμου, ο οποίος είναι πίσω στα νησιά του Ειρηνικού όπου ξεκίνησε η γραμμική αφήγηση. Το μυθιστόρημα ανοίγει με ένα πλοίο - την Προφήτισσα - και τελειώνει με ένα άλλο πλοίο που περιέχει τους επιζώντες της Civ'lise, τους Prescients.                                                            

Επικεντρώνεται στους επαναλαμβανόμενους κύκλους της καταπίεσης, της εξουσίας και της εξέγερσης, στην αλυσίδα των επιπτώσεων μέσω του χρόνου και στην πιθανότητα της επαναγέννησης και της ανθρώπινης σύνδεσης.

Είναι ένα από τα έργα που καθιέρωσαν τον David Mitchell ως πρωτοπόρο της σύγχρονης αγγλόφωνης πεζογραφίας. Επηρέασε την αντίληψη για το πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα, λειτουργώντας τόσο ως σπαζοκεφαλιά όσο και ως συνεκτική ολότητα. Παραμένει εξαιρετικά δημοφιλές και συχνά αναφέρεται ως παράδειγμα καινοτόμου αφήγησης. Κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2007, από τις Ελληνικά Γράμματα.

Το ιερό βιβλίο του Λυκανθρώπου (Βίκτωρ Πελέβιν) Είναι μια ιδιαίτερη σύγχρονη λογοτεχνική υπερρεαλιστική φαντασία. Αυτό το βιβλίο ανήκει στη μεγάλη ρωσική παράδοση της κοινωνικής σάτιρας από τον Γκόγκολ μέχρι τον Μπουλγκάκοφ, σύμφωνα με τους δημοσιογράφους του Guardian

Ένα από τα πιο σημαντικά έργα του συγγραφέα για τη φιλοσοφική διάσταση (βουδισμός, κενό, ψευδαίσθηση πραγματικότητας). Ηρωίδα του είναι μια αλεπού - πνεύμα που ζει αιώνες στον κόσμο των ανθρώπων. Μέσα από την ιστορία της, ο Πελέβιν μιλά για τον έρωτα, τη ματαιότητα, τη μεταμόρφωση και την πνευματική διάσταση της ύπαρξης. Έχει έντονα τα μεταφυσικά στοιχεία, με επιρροές από τον ταοϊσμό και τον βουδισμό. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί μια εφιαλτική, σατιρική και συχνά παραισθητική γλώσσα για να δημιουργήσει ένα είδος «εξελικτικού μυθιστορήματος» που αναμιγνύει πραγματικά πολιτικά πρόσωπα, πλασματικούς χαρακτήρες, ιστορικές αναφορές και μεταφυσικές ανησυχίες.  Τον καθιέρωσε ως τον πιο σημαντικό σύγχρονο Ρώσο σατιρικό. Προσέφερε ένα νέο, ακραίο μοντέλο για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η ρωσική μετασοβιετική πραγματικότητα μέσω φαντασίας. Αναλύει βαθιά τη ρωσική ταυτότητα, τη μετάβαση από τον κομμουνισμό στον άγριο καπιταλισμό, τη διαφθορά της εξουσίας, τη θρησκεία, τον εθνικισμό και την ανθρώπινη φύση σε έναν κόσμο χωρίς σταθερά σημεία αναφοράς.

Παραμένει μια καίρια καινοτόμα αναφορά στη σύγχρονη ρωσική λογοτεχνία, με μια θέση στον κανόνα που ενισχύεται από τη συνέχιση της πολιτικής και κοινωνικής ανισορροπίας που αποτυπώνει.

Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής (Φίλιπ Ροθ) Μόνο ένας σπουδαίος συγγραφέας θα μπορούσε να τη χειριστεί με αξιοθαύμαστες ισορροπίες εντάσσοντας τη «μικρή» του ιστορία σε μια δυστοπική, εφιαλτική συνθήκη.

Ας τη θυμίσουμε, για όσους δεν το έχουν διαβάσει: «Tι θα γινόταν αν στις εκλογές του 1940 κέρδιζε, αντί για τον Δημοκρατικό Pούζβελτ, ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος, εθνικός "ήρωας των αιθέρων", αλλά και αντισημίτης και προσωπικός φίλος του Xίτλερ, Tσαρλς Λίντμπεργκ; Ποιο θα ήταν το πρόσωπο μιας Aμερικής που υπογράφει σύμφωνο φιλίας με τον Xίτλερ και την Iαπωνία; Kαι ποιο θα ήταν το μέλλον των εκατομμυρίων Aμερικανοεβραίων στις ΗΠΑ αν τον πρώτο λόγο είχε ο αντισημιτισμός;» Τι θα έκανε ο πρόεδρος Τσαρλς Λίντμπεργκ, ο οποίος κάποτε αποκαλούσε τον Χίτλερ «μεγάλο άνθρωπο»; Παρανοϊκό αλλά εύλογο, το μυθιστόρημα εναλλακτικού κόσμου του Ροθ είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ στη σύγχρονη εποχή.

Αν και η γλώσσα είναι παραδοσιακή, η καινοτομία έγκειται στην ιστορική διαστροφή. Ο Ροθ χτίζει μια εναλλακτική ιστορία των ΗΠΑ με τρομακτικό ρεαλισμό και με την οπτική ενός παιδιού της εβραϊκής εργατικής τάξης.

Μετέφερε το είδος του «εναλλακτικού μέλλοντος» από την περιοχή της λογοτεχνίας επιστημονικής φαντασίας στο επίκεντρο του πολιτικού – κοινωνικού μυθιστορήματος. Επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία αντιμετωπίζει τα τραύματα του παρελθόντος μέσω υποθετικών σεναρίων. Εξετάζει βαθιά τον αντισημιτισμό, τον φασισμό, την πολιτική του φόβου, την ευθραυστότητα της δημοκρατίας και την ταυτότητα της αμερικανικής εβραϊκής κοινότητας. Είναι ένα ισχυρό πολιτικό και ιστορικό παραμύθι.

Το βιβλίο έχει αποκτήσει νέες προοπτικές με την άνοδο των λαϊκιστών και των ακροδεξιών κυβερνήσεων σε πολλά κράτη του κόσμου. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα της ύστερης περιόδου του Ροθ. Στη χώρα μας κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις Πόλις

Το σμήνος (Φρανκ Σέτσινγκ) Οικολογικό θρίλερ - έπος, που συνδυάζει επιστήμη, πολιτική και φιλοσοφία, με τεράστια διεθνή επιρροή. Η λογοτεχνική του αξία έγκειται στην φιλοσοφική διερεύνηση και στη μυθιστορηματική προειδοποίηση προς την ανθρωπότητα.  

Τσουνάμι καταστρέφει τις πόλεις της βόρειας Ευρώπης, φονικές μέδουσες ερημώνουν τις παραλίες της Αυστραλίας, μολυσμένα καβούρια - φορείς μιας ανίατης ασθένειας - κατακλύζουν το σύστημα ύδρευσης της Νέας Υόρκης αποδεκατίζοντας τον πληθυσμό, εκατομμύρια τερατώδη σκουλήκια αποσταθεροποιούν τον βυθό στις ακτές της Νορβηγίας, φάλαινες επιτίθενται σε πλοία και τα βυθίζουν. Η ανθρωπότητα δέχεται μία συντονισμένη κ μαζική επίθεση. Η βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ ανθρώπων και ζώων έχει χαθεί. Τα ζώα έχουν αποκτήσει ξαφνικά συνείδηση του εαυτού τους και στρέφονται εναντίον του ανθρώπινου είδους με σκοπό την εξόντωσή του. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μήπως υπάρχει κάποιος σκοτεινός νους που οργανώνει και συντονίζει τον εφιάλτη; Οι επιστήμονες αναγκάζονται να παραδεχτούν, ότι ο άνθρωπος γνωρίζει τελικά για τον πλανήτη Γη πολύ λιγότερα πράγματα, από όσα γνωρίζει για το Διάστημα. Κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση Στέφανου Τζανετάτου.

Η Γραμμή της Ομορφιάς (Αλαν Χόλινγκχερστ) Διακριτικό και εξαιρετικά γραμμένο μυθιστόρημα, με μεγάλη θεματική αξία (ταξική διαστρωμάτωση, κοινωνική υποκρισία). Η επιρροή του είναι σημαντική, αλλά η καινοτομία της φόρμας του είναι λιγότερο σημαντική.

Καταγράφει με τρυφερότητα και λυρισμό την ερωτική ενηλικίωση του ήρωά του, του Νικ, ο οποίος από το καλοκαίρι του 1983 που μετακομίζει στο Νότινγκ Χιλ, αναζητεί εμμονικά την ομορφιά σε κάθε της έκφανση. Στον αντίποδα μιας δύσκολης εποχής (λίγο πριν από την επανεκλογή της Θάτσερ) και με τον κοινωνικό του περίγυρο να αποθεώνει την αξία του χρήματος και της δόξας, ο Νικ θα αντιτάξει τον πόθο, το ερωτικό σκίρτημα και την κλασική ομορφιά ενός ελληνικού αγάλματος, μεταφερμένη στον μαύρο εραστή του. Η τελική έκβαση βρίσκει τον Νικ σε οριακή κατάσταση και έτοιμο να αποδεχτεί την ήττα του.       

Οδός Ευρυδίκης (Σόφκα Ζινόφιεφ) Περιγράφει την εμπειρία της συγγραφέα κατά την πρώτη της χρονιά ως «Αθηναίας», δηλαδή τη μετάβασή της από ξένης επισκέπτριας σε κάποια που προσπαθεί να ενταχθεί στην καθημερινότητα και τον ρυθμό της σύγχρονης Αθήνας.

Η αφήγησή της ζωντανεύει μια πόλη χαοτική, με ελλείψεις (δύσκολα ταξί, θόρυβο, βιαστικοί ή απρόσεκτοι άνθρωποι), αλλά και στιγμές γνήσιας ζεστασιάς - “παράξενα” ήθη, αλλά και αυθεντικά, φιλικά πρόσωπα. Το βιβλίο δεν είναι απλώς ταξιδιωτικό - είναι μια μαρτυρία προσαρμογής, πολιτισμικής ενσωμάτωσης, και ανακάλυψης μιας πόλης και μιας κουλτούρας από τα μάτια κάποιου που ήταν ξένος. Η διαδικασία από “ξένη” σε “ντόπια” είναι γεμάτη σύγχυση, γέλιο, προβληματισμούς - αλλά και γνήσια αγάπη για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της.

Η συγγραφέας, με υπόβαθρο στην κοινωνική ανθρωπολογία, δεν γράφει απλώς ως τουρίστρια - βλέπει, συγκρίνει, αναλύει - αλλά με ευαισθησία και κατανόηση. Αυτή η προσέγγιση σε συνδυασμό με τη βιωματική εμπειρία δίνουν στο βιβλίο βάθος και ρεαλισμό. Ταυτόχρονα, η αφήγηση είναι “ελαφριά” και χιουμοριστική - δεν κουράζει, δεν είναι “βαρύ” δοκίμιο, γίνεται προσιτή και ανθρώπινη. Είναι σαφές ότι η συγγραφέας αγαπά την Ελλάδα και τους ανθρώπους της - αυτό το συναίσθημα φαίνεται στο πώς περιγράφει τις αντιφάσεις, τις δυσκολίες αλλά και τα “καλά” της ζωής στην Αθήνα.

Αν σε ενδιαφέρει η καθημερινότητα στην Αθήνα ως “νέος κάτοικος”. Το βιβλίο δίνει μια πολύ ζωντανή εικόνα των μικρών και μεγάλων στιγμών που συνθέτουν την εμπειρία του να ζεις εκεί. Αν θέλεις να δεις την Ελλάδα μέσα από τα μάτια ενός “ξένου” που προσπαθεί να ενταχθεί - μπορεί να βοηθήσει να νιώσεις την ελληνική πραγματικότητα πιο “πραγματικά”, με τις δυσκολίες και τις ομορφιές της. Αν ενδιαφέρεσαι για πολιτισμική συνύπαρξη, μεταναστευτικές εμπειρίες, ένταξη - το βιβλίο, με ανθρωπολογική ματιά, εξετάζει πώς προσαρμόζεσαι, πώς αλλάζεις, πώς σχηματίζεις μια νέα ταυτότητα.

Θεωρείται μια από τις πλέον ταξιδιωτικές - και ταυτόχρονα πολιτισμικές - “οδηγίες επιβίωσης” για όποιον θέλει να καταλάβει τι σημαίνει να ζεις στην Αθήνα ως “νέος κάτοικος με διαφορετική νοοτροπία”. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα

Η Ιστορία της Ομορφιάς (Ουμπέρτο Έκο) Είναι δοκίμιο, όχι μυθιστόρημα. Σημαντικό από θεωρητική άποψη, αλλά δεν μπορεί να αξιολογηθεί με τα κριτήρια μυθιστορήματος.

Εξετάζει την έννοια της ομορφιάς σε διάφορες εποχές και πολιτισμούς. Μέσω μιας σειράς παραδειγμάτων από την τέχνη, την αρχιτεκτονική και τη φιλοσοφία, το έργο αναλύει πώς η αντίληψη της ομορφιάς έχει αλλάξει μέσα στους αιώνες και πώς συνδέεται με τις κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές αντιλήψεις κάθε εποχής. Είναι μια πολιτιστική μελέτη που διερευνά τη σύνθετη και μεταβαλλόμενη φύση της ανθρώπινης αισθητικής. Αναδεικνύει την εντυπωσιακή συγγραφική ικανότητα του Eco να συνδυάζει τη λογοτεχνία με τη φιλοσοφία, την ιστορία και τη θεωρία της γνώσης. Εντάχθηκε στο κατάλογο μας γιατί σχετίζεται άμεσα με το πως περιγράφουν (και υμνούν) διαφορετικοί συγγραφείς στο χρόνο την «ομορφιά»

Το νησί (Δ.Βασιλείου)

 

Στο πλάτος του ωκεανού

ένα νησί πανέμορφο

του ήλιου αγαπημένο

και του φωτός πηγή,

τη φύση και το πνεύμα του

περήφανα σκορπούσε.

 

Κουρσάροι, μα και πειρατές

με πονηριά και θράσος

να το κουρσέψουν θέλησαν,

μα δεν τα καταφέραν,

τι το νησί ελεύθερα από αιώνων ζει

κι’ ελεύθερα αναπνέει.

 

Κι’ όταν εγώ, περιπλανώμενος

στις θάλασσες του κόσμου

εθώρησα το φως του,

που λάμπρυνε τον ουρανό,

τη θάλασσα, το σύμπαν,

με πόθο επλημμύρισα

και περισσή λατρεία

στα μονοπάτια του να μπω

και να τα περπατήσω,

μέσ’ στις σπηλιές του να χαθώ

να τις εξερευνήσω

και κάτω απ’ τα βλέφαρα

μια όμορφης οξιάς

στο χώμα του νησιού να γονατίσω

κι’ ένα να γίνω με αυτό.

 

Μ’ απέραντη αγάπη

και σεβασμό απόλυτο

ζήτησα και προσφέρθηκα

ελεύθερα να κατοικήσω

πάνω και μέσα στο νησί,

χωρίς καμία εξουσία,

χωρίς καμία πονηρία,

χωρίς κανένα θράσος,

μέσα στου λεύτερου νησιού

του έρωτα το δάσος.

 

 

01.07. 2021, Αθήνα

Μερικές σκέψεις για τις "χιλιοτραγουδισμένες αλλαγές"

Φωτο: Μάγια Τερίνα

Από το 1981 και δώθε στη χώρα μας ακούμε πολλά για αλλαγές στους οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό τομείς. Σίγουρα αλλαγές έχουν γίνει, άλλες προς το καλύτερο και άλλες ειδικά τα τελευταία χρόνια προς το χειρότερο. Αλλαγές που επιβλήθηκαν εξ ‘ ανάγκης από τα πάνω ή που ενσωματώθηκαν στη κοινωνική ζωή από τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας ή που επιβλήθηκαν από τις απανωτές κρίσεις και φυσικές ή ανθρωπογενείς καταστροφές. Η συνολική νοοτροπία όμως της πλειοψηφίας της κοινωνίας αλλάζει με πολύ αργό ρυθμό και βασανιστικό τρόπο.

«Δεν αρκεί να παραμείνεις ζωντανός για να επιβιώσεις. Ο καλύτερος δρόμος για την επιβίωση είναι η εξέλιξη…τα ιστορικά δεδομένα…αποδεικνύουν ότι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανθρώπινη πρόοδο». (Liu Cixin ¨Σκοτεινό δάσος¨ Selini Αθήνα 2019, σελ.559)

Ενώ μερικοί άνθρωποι δοκιμάζουν γρήγορα νέα πράγματα, άλλοι είναι πιο συντηρητικοί στην αλλαγή. Η αλλαγή και η σύγκρουση πάνε μαζί. Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να εισάγετε αλλαγές και να αποφύγετε τις συγκρούσεις. Μεταξύ των πιο σημαντικών προϋποθέσεων για να επιτευχθεί αυτό είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ των «πάνω» και των «κάτω», της ηγεσίας και του προσωπικού.

Συνήθως οι άνθρωποι, ατομικά ή και κατά ομάδες αντιστέκονται στις αλλαγές για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Μεταξύ αυτών οι πιο σημαντικοί είναι:

• Η αύξηση της αβεβαιότητας ​​και του φόβου για την αλλαγή της κατάστασης (τι θα σημαίνουν οι αλλαγές για μένα;)
• Η ύπαρξη ή όχι οικονομικού συμφέροντος / κινήτρων
• Η αύξηση της γενικής ενόχλησης (απαιτούμενη εκπαίδευση, μετεγκατάσταση, αύξηση εργασίας, ευθύνης κ.α.)
• Η απώλεια συμβόλων (απώλεια θέσης, ισχύος, σημασίας κ.α.)
• Η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ ηγεσίας και προσωπικού (ο κύριος παράγοντας)
• Η απειλή για την ύπαρξη / λειτουργία της κατεστημένης ομάδας (αδυνάτισμα, διάλυση κ.α)
• Η ύπαρξη συντεχνιακών συμφερόντων ή / και τοπικιστικών συμφερόντων
• Διάφορα ταμπού και προκαταλήψεις (φύλο, καταγωγή, χρώμα δέρματός, σεξουαλικές προτιμήσεις, πολιτικές πεποιθήσεις, κοινωνική και οικονομική κατάσταση κ.α.)

Η στόχευση εκείνων που είναι πιο πιθανό να αλλάξουν, είναι συχνά ο πιο ορθολογικός και οικονομικός τρόπος για την προώθηση της ίδιας αλλαγής σε μια μεγαλύτερη ομάδα. Εδώ, η χρήση του μοντέλου «Στάδια Αλλαγής» που αναπτύχθηκε από τους Prochaska και DiClemente (1986) μπορεί να είναι χρήσιμη για τον καθέναν.

Στο πίνακα που ακολουθεί απεικονίζεται η διαδικασία μετάβασης από την αδιαφορία για τις αλλαγές στην αποδοχή και την ενεργή δράση για αυτές. Σε αυτό το μοντέλο αναφέρονται έξι στάδια:

 

1. Άγνοια	Μη γνωρίζοντας ότι υπάρχει πρόβλημα δεν υπάρχει και πρόθεση αλλαγών
2. Συλλογισμός	Αναγνωρίζεται η ύπαρξη του προβλήματος και αρχίζει η σκέψη της τι αντιμετώπιση χρειάζεται
3. Προτοιμασία	Οι εμπλεκόμενοι σκοπεύουν να αναλάβουν σύντομα δράση και να κάνουν σχέδια για την εφαρμογή της
4. Προσπάθεια	Οι εμπλεκόμενοι αρχίζουν να αλλάζουν αλλά αργά και ασυνεχώς
5. Διατήρηση	Συνεχίζουν να αλλάζουν συνεχώς και γρηγορότερα
6. Διάχυση	Οι εμπλεκόμενοι ενθαρρύνουν και δείχνουν και σε άλλους πώς να υιοθετήσουν τις αλλαγές

Οι εμπλεκόμενοι χρειάζονται διαφορετικά είδη μηνυμάτων, υλικού, εκπαίδευσης και υποστήριξης για κάθε στάδιο ξεχωριστά.

Για παράδειγμα, άτομα που δεν γνωρίζουν ότι η συμπεριφορά τους είναι επιβλαβής για τον εαυτό τους ή την ομάδα τους ή επιβλαβής για τη κοινωνία ή το περιβάλλον μπορεί να χρειάζονται καλύτερες πληροφορίες από πηγές που εμπιστεύονται. Άλλοι που το έχουν αναγνωρίσει αυτό και σκέφτονται να δοκιμάσουν μια νέα συμπεριφορά μπορεί να χρειάζονται κοινωνική υποστήριξη και εκπαίδευση δεξιοτήτων.

Η αλλαγή λοιπόν είναι μια ενιαία και σοβαρή διαδικασία που δυστυχώς για τα πεπραγμένα της χώρας μας πολλές φορές μένει σε λόγια, διακηρύξεις και υποσχέσεις ή έρχεται σαν «τυφλό» αποτέλεσμα της αγοράς ή σύνθεσης συγκυριών ή και διεθνών εξελίξεων και υποχρεώσεων.

2003: Από την Αντίτσι στη Σωτηροπούλου και από τον Τζόουνς στους Χοσεϊνί και Νταν Μπράουν

Ο γνωστός κόσμος (Έντουαρντ Π. Τζόουνς) Έχει ανακηρυχθεί ως ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα για τη δουλεία και την αμερικανική ιστορία. Είναι η φιλόδοξη – και τελικά επιτυχημένη – απόπειρα οριοθέτησης και καταγραφής ενός «κόσμου» στα όρια της αποσύνθεσής του. Σπουδαίο βιβλίο για την οριακή περίοδο της κατάργησης της δουλείας των μαύρων, για τα όρια της ελευθερίας και τη διαμόρφωση της αμερικανικής κοινωνίας καθώς παγιώνει στις αντιδράσεις της, φαινόμενα μίσους και ρατσισμού, που την  ακολουθούν μέχρι και σήμερα.       

Ο Χένρι, μαύρος αγρότης, τσαγκάρης και πρώην σκλάβος, απολαμβάνει την προστασία του πιο ισχυρού άνδρα της Βιρτζίνια, του Γουίλιαμ Ρόμπινς, ενός ασυνήθιστου μέντορα. Πλάι του, όχι μόνο μυείται στη λογοτεχνία, αλλά κατορθώνει να γίνει ιδιοκτήτης της φυτείας όπου εργάζεται και να αποκτήσει τους δικούς του σκλάβους. Όταν όμως πεθαίνει, η χήρα του υποκύπτει στο πένθος της και η φυτεία αρχίζει να διαλύεται: οι σκλάβοι δραπετεύουν, οι φίλοι αλληλοπροδίδονται. Πέρα από τον μικρόκοσμο του ήρωα τα πάντα αναποδογυρίζονται επίσης: ελεύθεροι μαύροι παγιδεύονται και οδηγούνται στη σκλαβιά, ένας άνεμος εξέγερσης πνέει δημιουργώντας και ενθουσιασμό και ανασφάλεια, φήμες για εξεγέρσεις των μαύρων στρέφουν τις λευκές οικογένειες ενάντια σε πιστούς και αγαπητούς υπηρέτες, η καχυποψία επικρατεί παντού. (Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης)

Δεν ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση. Χτίζει τον «γνωστό κόσμο» μιας φανταστικής κομητείας στη Βιρτζίνια μέσα από ένα πολύκλαδο δίκτυο ιστοριών, μεταπηδώντας στο χρόνο και μεταξύ δεκάδων χαρακτήρων (δούλων, αφεντικών, καταστηματαρχών, σερίφηδων κ.α). Η γλώσσα είναι λυρική αλλά ακριβής, δημιουργώντας έναν ιδιόμορφο, επίκαιρο και ταυτόχρονα αιώνιο τόνο.

Εξερευνά τη δύναμη, την ελευθερία, την ιδιοκτησία, τη διαφθορά και την ταυτότητα. Δείχνει πώς το σύστημα της δουλείας διαβρώνει την ανθρωπιά όλων (και των καταπιεσμένων και των καταπιεστών), ακόμα και όταν αυτοί οι ρόλοι γίνονται ρευστοί.

Ανατρεπτικό και πρωτοποριακό στο θέμα του: οι μαύροι ιδιοκτήτες δούλων στην Αμερική πριν τον Εμφύλιο. Επέκτεινε δραματικά τα όρια και τις προοπτικές της λογοτεχνίας για τη δουλεία, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα, τις αντιφάσεις και την ενοχή σε όλη την κοινωνική πυραμίδα. Επηρέασε βαθύτατα το πώς γράφεται ιστορική μυθοπλασία για το τραύμα.

Αναγνωρίζεται ευρέως ως ένα από τα σημαντικότερα αμερικανικά μυθιστορήματα των τελευταίων δεκαετιών. Μελετάται σε πανεπιστημιακά μαθήματα και η σημασία του μόνο μεγαλώνει με τα χρόνια.

Μενεξεδένιος ιβίσκος (Τσιμαμάντα Αντίτσι) Ένα λογοτεχνικά σημαντικό βιβλίο, λόγω του ρόλου του ως ορόσημο και της επίδρασής του στη σύγχρονη λογοτεχνία. Ενώ η αφήγηση είναι κλασική (εφηβικός αφηγητής, γραμμική πλοκή), η καινοτομία βρίσκεται στη φρέσκια, ισχυρή φωνή της ηρωϊδας και στον τρόπο που η Adichie αντιπαραθέτει την προσωπική, οικογενειακή βία με την πολιτική αναταραχή στη Νιγηρία της δεκαετίας του '90.

Η γλώσσα είναι πλούσια, αισθητηριακή και γεμάτη συμβολισμούς (όπως ο ιβίσκος του τίτλου). Εξετάζει το αυταρχισμό σε δυο επίπεδα: στον πατριάρχη πατέρα εντός της οικογένειας και στο στρατιωτικό καθεστώς εκτός αυτής. Τα θέματα που εξετάζει είναι της ελευθερίας, σιωπής, πίστης, επανάστασης και της δυσκολίας αναζήτησης της αυτοπραγμάτωσης υπό καταπίεση.

Το έργο ανέδειξε μια από τις σημαντικότερες φωνές του 21ου αιώνα. Επαναπροσδιόρισε τη σύγχρονη αφρικανική αφήγηση της διασποράς, μετακινώντας την από ένα μονολιθικό αφήγημα προς μία πιο διακριτική, πολύπλευρη και εσωτερική εξερεύνηση της νιγηριανής κοινωνίας, του φεμινισμού, της θρησκείας και της μετα-αποικιακής κληρονομιάς.

Το έργο έχει γίνει κλασικό και είναι βασικό σε μαθήματα της λογοτεχνίας της διασποράς και των μετα-αποικιακών σπουδών. Η επιρροή της Adichie, που ξεκίνησε με αυτό το βιβλίο, είναι τεράστια, καθιστώντας το ένα θεμελιώδες κείμενο της νέας χιλιετίας.

Χαρταετοί πάνω απ' την πόλη (Καλέντ Χοσεϊνί) Το «The Kite Runner» είναι ένα ισχυρό, συναισθηματικά δυνατό και πολιτισμικά σημαντικό μυθιστόρημα του Khaled Hosseini , που έφερε την προσοχή του κόσμου στο Αφγανιστάν. Ωστόσο, από λογοτεχνική άποψη, η φόρμα και η γλώσσα του είναι παραδοσιακές και προσπελάσιμες. Η μεγάλη του επιρροή είναι περισσότερο πολιτισμική και κοινωνική (ανθρωπιστικά ζητήματα, μετανάστες, διασπορά). Η διάρκειά του είναι ασυνήθιστη για ένα μπεστ σέλερ, αλλά δεν θεωρείται ανατρεπτικό στον ισχύοντα κανόνα.

By Neuro Traveler

Κώδικας Da Vinci (Νταν Μπράουν) Έργο με πολυεπίπεδη πλοκή που συνδυάζει μυστήριο, ιστορία και τέχνη. Ένα φαινόμενο μαζικής πολιτισμικής επίδρασης που άλλαξε τον εκδοτικό κόσμο και δημιούργησε ένα ολόκληρο υποείδος.

Ο συμβολισμός και οι ιστορικές αναφορές στα έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι προσφέρουν βάθος και διεγείρουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη.  Έχει προκαλέσει διαλόγους σχετικά με θρησκευτικά και ιστορικά θέματα, γεγονός που τον καθιστά σημαντικό πολιτισμικά. Ωστόσο, δεν μπορεί να αξιολογηθεί για τη λογοτεχνική του ποιότητα. Η γλώσσα, ο χαρακτηρισμός και το ύφος του είναι λειτουργικά και συχνά επικριτικά. Η καινοτομία του έγκειται μόνο στην αλγοριθμική του πλοκή, αλλά δεν βρίσκεται σε κανένα από τα κριτήρια βάθους, γλώσσας ή επίσημης επίδρασης στον λογοτεχνικό κανόνα. Η επιρροή του είναι στον χώρο του εμπορίου και του marketing.

Δαμάζοντας το κτήνος  (Έρση Σωτηροπούλου) Περιγράφει ένα κόσμο όχι μόνο από τη πολιτική ή οικογενειακή σκοπιά αλλά και αστική. Η πόλη -  κυρίως η Αθήνα - παρουσιάζεται ως εσωτερικό τοπίο, με μνήμες, διαψεύσεις, στόχους και απογοητεύσεις, όπου οι ήρωες ψάχνουν να δαμάσουν τους εσωτερικούς τους «δαίμονες».

Κεντρικός ήρωας είναι ο Άρης Παυλόπουλος - πενηντάρης, πρώην «επαναστάτης», τώρα επιτυχημένος σύμβουλος υπουργού, οικογενειάρχης αλλά και ποιητής με καταπιεσμένα πάθη. Ζει μια φαινομενικά άνετη ζωή, όμως μέσα του συγκρούονται η πολιτική του πορεία, οι οικογενειακές του σχέσεις, η σεξουαλική του ορμή και η λογοτεχνική του φιλοδοξία. Η ζωή του τίθεται σε δοκιμασία όταν: από τη μια πλευρά συμμετέχει σε μια ποιητική εκδήλωση προς τιμήν του, και από την άλλη ξαναζωντανεύουν «σκοτεινές» πλευρές του - εμμονές, ερωτικές προδοσίες, καταπιεσμένα συναισθήματα. Παράλληλα, ένα ταξίδι στην Ισπανία - φόρος τιμής στον συμβολισμό της ταυρομαχίας - λειτουργεί ως καταλύτης: οι εσωτερικές συγκρούσεις εντείνονται, ενώ ένα εξωτερικό στοιχείο (ένας νεαρός που τον καταδιώκει) προσθέτει στοιχεία θρίλερ και ανασφάλειας.

Μεταξύ των κεντρικών θεμάτων και συμβολισμών διακρίνονται: Το “κτήνος” ως εσωτερική φύση - Ο τίτλος δεν παραπέμπει σε εξωτερικό κίνδυνο αλλά στον ανθρώπινο, τα πάθη, τις εμμονές, την αμφιθυμία, την υποκριτική «κανονικότητα». Τη διάψευση των στόχων και προσδοκιών - Ο ήρωας πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και τις φιλοδοξίες ποιητή και πολίτη. Η αφήγηση αναδεικνύει την απογοήτευση της μεταπολιτευτικής ελληνικής ελίτ, την αποξένωση και την ηθική φθορά. Τις σχέσεις, τη προδοσία, τις οικογενειακές συγκρούσεις - Η προσωπική ζωή του Άρη (σχέση με τη σύζυγο, ερωμένη, γιο) αντανακλά κοινωνικές αντιθέσεις, ταξικές και πολιτισμικές διαφοροποιήσεις, αποδεικνύοντας ότι το «κτήνος» δεν βρίσκεται μόνο μέσα στο άτομο, αλλά και στην ίδια την κοινωνία. Τη τέχνη ως αντίσταση και φυγή - Η ποιητική φωνή του ήρωα (η φιλοδοξία του να γίνει φτασμένος ποιητής) λειτουργεί και ως αντίπαλο δέος στο προσωπικό του χάος. Το βιβλίο θέτει το ερώτημα: μπορούν οι λέξεις και η ποίηση να «δαμάσουν» το κτήνος μέσα μας;

Η γραφή της συγγραφέα είναι περισσότερο ρεαλιστική από προηγούμενα έργα της. Η αφήγηση είναι πολυπρόσωπη, με ποικιλία χαρακτήρων - σύζυγοι, ερωμένες, παιδιά, περιθωριακοί - και καταφέρνει να αποδώσει τις αντιφάσεις της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Πολλοί κριτικοί τονίζουν πως το μυθιστόρημα διαβάζεται γρήγορα - σχεδόν «ρουφάει» τον αναγνώστη, χωρίς να τον αφήνει να σταματήσει εύκολα.

Σε μια κριτική της, η «Καθημερινή» που το πρωτοπαρουσίασε σημείωσε ότι τα πολλαπλά νήματα - πολιτικό, κοινωνικό, οικογενειακό, καλλιτεχνικό - δημιουργούν μια «πολυπρόσωπη, πολυεπίπεδη σύνθεση». Ωστόσο, θεωρήθηκε ότι στο τέλος το έργο «παραπατά» λίγο: η εξέλιξη αλλάζει κατεύθυνση απότομα, χωρίς σαφή προετοιμασία.  Από την άλλη, πολλοί αναγνώστες και θεωρητικοί της λογοτεχνίας θεωρούν το βιβλίο ως καθοριστικό δείγμα της γραφής της Σωτηροπούλου - υπογραμμίζουν την ικανότητά της να συνδυάζει ρεαλισμό, ψυχολογική ανάλυση και κοινωνική κριτική. Έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Κέδρος»)

2002: Κορυφαία έργα των Μουρακάμι, Ευγενίδη, Ντονγκάλα, Παμούκ, Μάρκες και Εκο

Ο Κάφκα στην ακτή (Χαρούκι Μουρακάμι)  Συνδυάζει το μαγικό ρεαλισμό με την ψυχολογική ένταση και τα φιλοσοφικά ερωτήματα. Είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας, που επέκτεινε την επιρροή του Murakami και καθιέρωσε το λεγόμενο "μαγικό ρεαλισμό" της Ιαπωνίας σε ένα ακόμη ευρύτερο ακροατήριο.

Αφηγείται παράλληλα δύο ιστορίες: Η πρώτη αφορά έναν 15χρονο έφηβο, τον Κάφκα, ο οποίος φεύγει από το σπίτι του. Ο λόγος είναι μια σκοτεινή προφητεία που σχετίζεται με τον πατέρα του, αλλά και η επιθυμία του να βρει - ότι μπορεί - από την μητέρα και αδερφή του, που εξαφανίστηκαν. Η δεύτερη αφορά έναν γέροντα, τον Νακάτα,  έναν άνθρωπο που μετά από ένα ατύχημα στην παιδική του ηλικία έχασε τη δυνατότητα να σκέφτεται «κανονικά» και ζει μια απλή αλλά αλλόκοτη ζωή. Καθώς οι δρόμοι τους συναντιούνται, ξεδιπλώνεται μια ιστορία που συνδυάζει ρεαλισμό και μεταφυσικά / μαγικά στοιχεία: γάτες που μιλούν, ψάρια που πέφτουν από τον ουρανό, πνεύματα, όνειρα και αρχαίες προφητείες - όλα μπλεγμένα σε ένα μυστηριώδες νήμα.

Το βιβλίο κινείται ανάμεσα σε πραγματικότητα και όνειρο — συχνά θολό, σουρεαλιστικό — και τα ζητήματα που επικεντρώνεται είναι η ταυτότητα, η αναζήτηση της αλήθειας, η οικογενειακή καταπίεση, το βάρος της μνήμης, η μοίρα, ο μύθος του Οιδίποδα, η φύση της συνείδησης, η διπλή φύση της πραγματικότητας (το ορατό και το αόρατο), η μουσική ως μέσο διερεύνησης, η αγάπη (μητρική, αδελφική), αλλά και πιο σκοτεινά και υπαρξιακά μονοπάτια.

Ο Murakami εδώ κορυφώνει το μοναδικό του υβριδικό ύφος, συνδυάζοντας ρεαλιστική αφήγηση με ονειρικά, συμβολικά και συχνά παράλογα στοιχεία. Δημιουργεί έναν μυθιστορηματικό κόσμο όπου συγχέονται οι χρόνοι, η συνείδηση και η ύλη. Η δομή, με τις δύο εναλλασσόμενες ιστορίες που τελικά συγκλίνουν, δημιουργεί έναν ιδιαίτερο ρυθμό και αίσθηση μυστηρίου.

Επηρέασε βαθιά τη σύγχρονη αφήγηση φαντασίας και έδειξε πώς η ψυχολογική και φιλοσοφική διερεύνηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα από μια συναρπαστική, σχεδόν μυθιστορηματική αφήγηση. Έχει ήδη καθιερωθεί ως κλασικό σύγχρονης λογοτεχνίας, με συνεχόμενες νέες αναλύσεις και ερμηνείες. Η πολυσημία και η πολυεπίπεδη δομή του το κάνουν ένα βιβλίο που διαβάζεται διαρκώς από νέους αναγνώστες. Στη χώρα μας κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Middlesex – (Τζέφρεϊ Ευγενίδης) Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο μυθιστορήματος ή και  μελέτης, γιατί συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που οφείλει να έχει ένας πραγματικά σπουδαίος συγγραφέας. Τολμηρή θεματολογία, μεγαλόπνοη ιστορία, επαναδιαπραγμάτευση και επέκταση θεμελιωδών εννοιών (ατομική ελευθερία, αγάπη, πατρίδα, οικογένεια), στέρεη δομή, συμπαγές ύφος και γλώσσα προσεκτικά δουλεμένη.

Πρωταγωνιστεί ένας άνθρωπος ανάμεσα στα δύο φύλα (middlesex). Η Καλλιόπη Στεφανίδου, παιδί δύο Μικρασιατών μεταναστών, περνά τα πρώτα χρόνια της ζωής της ως κόρη της οικογένειάς, ώσπου στην εφηβεία ανακαλύπτει – σε ένα ιατρείο στο Μανχάταν - ότι για βιολογικούς λόγους (μετάλλαξη στο πέμπτο χρωμόσωμα) είναι ένα αγόρι παγιδευμένο σε σώμα κοριτσιού. Ύστερα ακολουθούν πολλές ρήξεις και περιπέτειες σε οικογενειακό, κοινωνικό και προσωπικό επίπεδο. Οι διαφορές και αντιθέσεις μεταξύ αρσενικού και θηλυκού, Ελλήνων και αγγλοσαξόνων, έγχρωμων και λευκών, νέου και παλαιού, προκαταλήψεων και επιστήμης, μοιραίου και ελεύθερης βούλησης, συνιστούν τα κεντρικά θέματα του έργου, που θέτει το ερώτημα: πρόκειται για έστω σύνθετη μυθιστορία ή για την απεικόνιση μιας μετάλλαξης της δομής του DNA;

Εξετάζει την Αμερικανική ονειροπόληση μέσα από την οπτική των μεταναστών, τη γενετική, την κατασκευή του φύλου και της σεξουαλικότητας, την τύχη και την επιλογή, και πάνω απ' όλα, την αναζήτηση του εαυτού σε έναν κόσμο αυστηρών κατηγοριοποιήσεων. Είναι μοντέρνο αριστούργημα αφήγησης, που συνδυάζει την οικογενειακή σάγκα με την ανάπτυξη μιας διασεξουαλικής ταυτότητας. Η φωνή της Καλλιόπης του νεότερου μέλους μιας ελληνικής οικογένειας, είναι ευφυής, ειλικρινής και σπάνια αφηγηματικά δεξιοτεχνική. Το βιβλίο είναι ταυτόχρονα ιστορικό, κοινωνικό και προσωπικό μυθιστόρημα.

Το "Middlesex" έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διεύρυνση του αμερικανικού λογοτεχνικού κανόνα, φέρνοντας στο προσκήνιο θέματα διαφορετικότητας φύλου και σεξουαλικότητας με τρόπο που τα ενσωμάτωσε σε μια μεγάλη, πολυπολιτισμική αμερικανική ιστορία. Επηρέασε μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων. Έχει καθιερωθεί ως ένα από τα σημαντικότερα αμερικανικά μυθιστορήματα των αρχών του 21ου αιώνα, με συνεχή ακαδημαϊκή και κριτική προσοχή. Στη χώρα μας κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Libro το 2003.

Χιόνι (Ορχάν Παμούκ – 2002) Τοποθετημένο στη μικρή, απομονωμένη πόλη Καρς στη βορειοανατολική Τουρκία, το μυθιστόρημα εξερευνά το περίπλοκο πολιτικό και πολιτιστικό τοπίο της Τουρκίας, ιδιαίτερα την ένταση μεταξύ κοσμικότητας και πολιτικού Ισλάμ.

Είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει στοιχεία πολιτικού θρίλερ, φιλοσοφικού λόγου και ψυχολογικού δράματος. Το μυθιστόρημα επικεντρώνεται γύρω από έναν Τούρκο ποιητή, ο οποίος επιστρέφει στο Καρς από την εξορία και εμπλέκεται στις κλιμακούμενες πολιτικές εντάσεις της πόλης. Η πλοκή του μυθιστορήματος περιστρέφεται γύρω από τις προσπάθειες του να κατανοήσει και να επιλύσει την κρίση που προκαλείται από ένα κύμα αυτοκτονιών μεταξύ νεαρών γυναικών, οι οποίες συνδέονται με την πολιτική αστάθεια της περιοχής και την άνοδο του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Ταυτόχρονα, το προσωπικό ταξίδι του ξετυλίγεται καθώς παλεύει με τους εσωτερικούς του δαίμονες και τις αντικρουόμενες επιθυμίες του. πραγματεύεται φιλοσοφικά ζητήματα που σχετίζονται με την προσωπική ελευθερία, τη μοίρα και τη φύση της αλήθειας. Στην αναζήτησή του για απαντήσεις, καταπιάνεται με ερωτήσεις σχετικά με τη φύση της ζωής και του θανάτου, την αναζήτηση νοήματος και το προσωπικό κόστος της ελευθερίας, της ιδεολογικής δέσμευσης και της απομόνωσης.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τον μυθιστορηματικό φορμαλισμό για να δημιουργήσει μια πολυεπίπεδη αλληγορία. Η μικρή πόλη, αποκομμένη από το χιόνι, γίνεται ένας μικρόκοσμος όπου συγκρούονται πολιτισμοί, ιδεολογίες (Δύση vs Ανατολή, κοσμικό vs θρησκευτικό) και τέχνη. Η αφήγηση είναι αυτοαναφορική, με τον συγγραφέα να εισέρχεται στην ιστορία, αναδεικνύοντας τη διαδικασία δημιουργίας και καινοτομίας.

Είναι ένα κεντρικό έργο για την κατανόηση της σύγχρονης Τουρκίας και της κρίσης ταυτότητας μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ο Pamuk, χρησιμοποιεί το έργο για να συζητήσει την αναγκαιότητα και τη σημασία της ιστορίας, της πολιτικής και της τέχνης σε μια κοινωνία σε μετάβαση. Είναι μια πυκνή μελέτη για το φανατισμό, την πολιτική βία, τη ρομαντική αγάπη, τον ρόλο του καλλιτέχνη, την τάση μεταξύ παραδοσιακών και σύγχρονων αξιών, και την αδυναμία να βρει κανείς μια "αυθεντική" ταυτότητα.

Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του Pamuk και μια βασική πηγή για την κατανόηση των αντιθέσεων στη σύγχρονη Τουρκία. Εκδότης: Ωκεανίδα. 2007

Ζω για να τη διηγούμαι (Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες – 2002) Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του, αλλά η λογοτεχνική του σημασία είναι τεράστια.

Ο Márquez στο «Living to tell the tale», εφαρμόζει τα στοιχεία του μαγικού ρεαλισμού και την αφηγηματική του μαγεία στην ίδια του τη ζωή. Δεν είναι μια συμβατική αυτοβιογραφία, αλλά μια λογοτεχνική αναδημιουργία της παιδικής και νεανικής του ηλικίας, όπου η μνήμη και η μυθοπλασία συγχέονται σκόπιμα. Η γλώσσα παραμένει ποιητική και γεμάτη εικόνες.

Εξερευνά τη γένεση μιας λογοτεχνικής φωνής, τη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, την πολιτική και κοινωνική ιστορία της Κολομβίας, και τη δύναμη της οικογένειας και της πατρίδας.

Προσφέρει τον κλειδί για την κατανόηση του ονείρου και της μυθοπλασίας που τροφοδότησαν τα σπουδαία έργα του. Είναι μια μοναδική πύλη για τον κόσμο του συγγραφέα που άλλαξε τη μορφή του μυθιστορήματος του 20ού αιώνα.

Στο κείμενό του, ο Μάρκες απαριθμεί είκοσι τέσσερα λογοτεχνικά βιβλία που ξεχωρίζει. Παρουσιάζουμε το κατάλογο: Οιδίπους τύραννος του Σοφοκλή - Χίλιες και μία νύχτες - Το σπίτι με τα εφτά αετώματα του Ν. Χόθορν - Μόμπι Ντικ του Χ.Μέλβιλ - Η καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά της Χ. Μπ. Στόου - Η μεταμόρφωση του Φ.Κάφκα - Οδυσσέας του Τζ.Τζόις - Το μαγικό βουνό του Τ.Μαν - Η κυρία Νταλογουέι & Ορλάντο της Β. Γουλφ - Η βουή και η μανία & Καθώς ψυχορραγώ & Άγρια φοινικόδεντρα του Ουίλιαμ Φόκνερ - Το σιδηρούν προσωπείο του Αλέξανδρου Δουμά - Καπνοτόπια του Έ. Κάλντγουελ - Γιοί και εραστές του Ντ. Χ. Λόρενς - Τα διηγήματα της Κ.Μάνσφιλντ - Το Άλεφ του Χ.Λ. Μπόρχες - Portrait of Jennie, του Ρ. Νέιθαν - Manhattan Transfer του Τζ.Ντος Πάσος - Άνθρωποι και ποντίκια & Τα σταφύλια της οργής του Τζον Στάινμπεκ - Αντίστιξη του Ά.  Χάξλεϊ - Ο γέρος και η θάλασσα του Έ. Χέμινγουεϊ

Ως αυτοβιογραφία ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του ΧΧ αιώνα, θα είναι αναγκαία ως ντοκουμέντο για τη μελέτη του έργου του και γενικότερα της Λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας. Στα ελληνικά, το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2003, από τις εκδόσεις Λιβάνη σε μετάφραση της Κ.  Σωτηριάδου - Μπαράχας.

Johnny Mad Dog (Εμμανουέλ Ντονγκάλα - 2002) Πολύ σημαντικό και δυνατό πολιτικό μυθιστόρημα με αντικείμενο τους ανήλικους στρατιώτες και τον εμφύλιο πόλεμο σε απροσδιόριστη χώρα (ο συγγραφέας είναι από το Κονγκό). Η σημασία του είναι πιο κοινωνικό-πολιτική και ιστορική, με έμφαση στον ανθρωπισμό και την καταδίκη της βίας. Λογοτεχνικά, είναι πιο παραδοσιακό σε μορφή και γλώσσα, γεγονός που δεν του αφαιρεί την αξία, αλλά το τοποθετεί σε διαφορετική κατηγορία από τα υπόλοιπα. Έχει κυκλοφορήσει στη χώρα μας το 2008 από τις εκδόσεις Κέδρος σε μετάφραση Α.Τσακάλη.

Περί Λογοτεχνίας (Ουμπέρτο Έκο - 2002) Είναι μετα-λογοτεχνική συλλογή δοκιμίων και διαλέξεων θεωρίας και κριτικής. Παρότι ετερόκλητα ως προς την αφορμή τους, τα κείμενα συνδέονται γύρω από έναν κοινό άξονα: τη φύση της λογοτεχνίας, τη λειτουργία της, τις σχέσεις της με την πραγματικότητα και τον αναγνώστη, και τα μυστήρια της δημιουργικής γραφής.

Είναι ένα εξαιρετικό και σημαντικό έργο που αποκαλύπτει τη σκέψη ενός από τους μεγαλύτερους διανοούμενους του 20ού αιώνα.  Πρακτικά, το βιβλίο λειτουργεί ως μια πνευματική περιήγηση στις ιδέες του Έκο για την τέχνη της αφήγησης, τη σημασία των κλασικών έργων και τις θεωρητικές βάσεις της λογοτεχνικής ερμηνείας.

Ο Έκο εξετάζει τους πολλαπλούς ορισμούς της λογοτεχνίας, ως παιχνίδι με τη γλώσσα, ως μηχανισμός παραγωγής νοήματος, ως θεσμός που διαμορφώνει πολιτισμικά ταυτότητες, ως μορφή γνώσης που ξεπερνά την πληροφορία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην ερμηνεία των λογοτεχνικών κειμένων, στο πώς επιτρέπουν πολλές προσεγγίσεις, χωρίς να χάνουν την αισθητική τους συνοχή. Διερευνά επίσης πώς διαμορφώνεται ο λογοτεχνικός κανόνας, ποιοι συγγραφείς παραμένουν «κλασικοί», γιατί η Δυτική λογοτεχνία επιλέγει ορισμένα έργα ως θεμέλια. Διατηρεί κριτική απόσταση από κάθε απόλυτο ορισμό, υποστηρίζοντας ότι ο κανόνας είναι ένα δυναμικό φαινόμενο που αλλάζει δυναμικά με τον χρόνο. Αναλύει επιπλέον τον τρόπο με τον οποίο οι αφηγήσεις κατασκευάζουν «εναλλακτικούς κόσμους». Εξετάζει την πειστικότητα της μυθοπλασίας, τη σχέση πραγματικών και φανταστικών γεγονότων, τη δημιουργία εσωτερικής συνοχής σε φανταστικά σύμπαντα (π.χ. αναφορές στον Τόλκιν, τον Ντόιλ κ.ά.). Η λογοτεχνία, κατά τον Έκο, παράγει «κόσμους» που λειτουργούν παράλληλα με την πραγματικότητα. Επίσης μελετά τη λογοτεχνία ως σύστημα σημείων. Εμβαθύνει στη σχέση γλώσσας και νοήματος, στη συνεργασία συγγραφέα – αναγνώστη, στην ιδέα του «εμπειρικού» και «υπονοούμενου» αναγνώστη, στη διαδικασία ερμηνείας και τα όριά της. Ο Έκο απορρίπτει τόσο τον απόλυτο σχετικισμό («όλα επιτρέπονται») όσο και τον δογματισμό («υπάρχει μία αληθινή ερμηνεία»). Μερικά δοκίμια αναφέρονται στη δική του συγγραφική εμπειρία. Ο Έκο εξηγεί την κατασκευή μύθων και χαρακτήρων, τη σχέση του συγγραφέα με τις πηγές του, τη μεθοδολογία συγγραφής των δικών του μυθιστορημάτων, την αναγκαιότητα της εσωτερικής λογικής σε κάθε αφήγηση. Προσφέρει έτσι ένα «παρασκήνιο» για το πώς δημιουργεί ο ίδιος λογοτεχνικούς κόσμους. Θεωρεί τη λογοτεχνία ως εργαστήριο σκέψης. Υποστηρίζει ότι τα λογοτεχνικά κείμενα μας μαθαίνουν να σκεφτόμαστε κριτικά, είναι για τον αναγνώστη προσωπικές ασκήσεις ενσυναίσθησης, διατηρούν μνήμες που διαφορετικά θα χάνονταν, λειτουργούν ως πεδίο πολιτισμικής διαπραγμάτευσης. Δίνει ιδιαίτερο βάρος στο πώς τα κείμενα μας «εκπαιδεύουν» να κατανοούμε την πολυπλοκότητα του κόσμου.

Το βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα στην ακαδημαϊκή ανάλυση, στο δοκιμιακό ύφος και στη πνευματώδη, ειρωνική γραφή του Έκο. Παρά την θεωρητικό του πλαίσιο, παραμένει ιδιαίτερα αναγνώσιμο χάρη στα παραδείγματα, τις αναφορές, την αφήγηση και το χιούμορ. Αν ενδιαφέρεστε για τη λογοτεχνική θεωρία ή θέλετε να κατανοήσετε βαθύτερα τη σχέση ανάμεσα στην ανάγνωση, την ερμηνεία και την αφήγηση σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Εκδόθηκε στη χώρα μας από τα Ελληνικά Γράμματα το 2002.