Το βάρος της αγάπης μου (Του Δημ.Βασιλείου)

Melancholy by Eric Bowman

Της Ιστορίας παιδί,

του αιώνιου παιδεμού αδελφός,

χαράζω τη μνήμη

δεμένος στον Καύκασό μου.

Το βάρος της ιστορίας μου

ποιός θα το σηκώσει;

Ανήκουστο πάθος,

πάνλαμπρο αστέρι της ζωής,

φωτίζω το δρόμο

καιγόμενος στον Γαλαξία μου.

Το βάρος του πάθους μου

ποιός θα το σηκώσει;

Αστείρευτη πηγή

ανεξερεύνητος μύθος του κόσμου

εξαγνίζω την αμαρτία

βυθιζόμενος μέσα στο Λευκό

Το βάρος της αμαρτίας μου

ποιός θα το σηκώσει;

Ανείπωτος πόθος,

ανερμήνευτος χρησμός του μάντη,

ορίζω τα μελλούμενα

ερχόμενος από το Παρελθόν.

Το βάρος του πόθου μου

ποιός θα το σηκώσει;

Ανείδωτη αγάπη,

απέραντη αγαλλίαση του είναι,

λευκαίνω τα όνειρα

οραματιζόμενος τα άγια μάτια σου.

Το βάρος της αγάπης μου

ποιός θα το σηκώσει;

Η "Μεγάλη Χίμαιρα" με το πρίσμα των βασικών σχολών λογοτεχνικής κριτικής

Giorgos Rorris. 2003

Η Μεγάλη Χίμαιρα με το πρίσμα των βασικών θεωρητικών σχολών λογοτεχνικής κριτικής (Αριστοτέλη, Genette, Shklovsky, Eliot, Said, Bakhtin, Barthes, Benjamin).

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΜΗ: Έχει καθαρή Αριστοτελική, τραγική δομή. Αρχή: η είσοδος της Μαρίνας (ξένης / ασταθούς παρουσίας) στην ελληνική κοινωνία. Μέση: η σταδιακή αποσύνθεση της οικογένειας (έρωτας, ζήλια, οικονομική και ηθική φθορά). Τέλος: καταστροφή / θάνατος ως ολοκλήρωση της «ύβρεως». Υπάρχει αναγκαιότητα γεγονότων, με συγκρούσεις που οδηγούν αιτιατά στην καταστροφή και έχουμε την τραγική κλιμάκωση.

Ο χρόνος (σύμφωνα με την αφηγηματική μηχανική του Genette), δεν είναι «ιστορικός», αλλά δραματοποιημένος. Παρουσιάζει έντονη επιβράδυνση σε ψυχολογικές σκηνές (πάθος, ζήλια), έχει αναδρομές στο οικογενειακό / προσωπικό παρελθόν και ελλείψεις (ellipses) σε κοινωνικά γεγονότα. Η εστίαση, είναι κυρίως εσωτερική (μέσα από τη Μαρίνα και τον Γιάννη) και περιορισμένη γνώση, που δημιουργεί απορίες και ασφυξία. Ο αναγνώστης δεν «ξέρει», αλλά «βιώνει». Ο αφηγητής, είναι ετεροδιηγητικός, που λειτουργεί ως «μηχανισμός αναπαράστασης» της τραγικής εξέλιξης  (και σχετικά ουδέτερος).

ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ: Ο Καραγάτσης δεν περιγράφει μόνο «ρεαλιστικά» την αστική παρακμή. Την κάνει να φαίνεται: υπερβολική, σχεδόν τελετουργική και ενοχλητικά έντονη. Παραδείγματα ανοικείωσης (Shklovsky): Η ερωτική εμμονή δεν παρουσιάζεται ως ρομαντική, αλλά ως ψυχοσωματική παραμόρφωση. Η οικογένεια δεν είναι «θεσμός», αλλά ένα πεδίο αποσύνθεσης. Ο μέσος αναγνώστης δεν αναγνωρίζει απλώς την κοινωνία που ξέρει, αλλά διαβάζει «παράξενα» πράγματα.

Στη «Μεγάλη Χίμαιρα» η γλώσσα, δεν είναι μόνο αφηγηματική, αλλά και συγκινησιακά φορτισμένη και ρυθμική. Κυριαρχεί, η μεταφορά (χίμαιρα ως ψευδαίσθηση / έρωτας / παρακμή) και η εμμονή επανάληψης λέξεων, που δημιουργούν μοτίβα. Η γλώσσα δεν αναφέρεται απλώς στον κόσμο, τον «καθρεφτίζει και στυλιζάρει» (ποιητική λειτουργία κατά τον Jakobson)

Το κείμενο, λειτουργεί ως αναγνώσιμο σε επίπεδο πλοκής, αλλά και σεναριογραφικό σε επίπεδο συμβολισμών. Δεν είναι μόνο ιστορία, κατά τον Ρολάν Μπαρτ, είναι δίκτυο σημείων (η απελευθερωμένη, μοιραία γυναίκα εκφράζει την επιθυμία, το ξένο προς την τότε επαρχιακή κοινωνία και την καταστροφή). Ο αναγνώστης παράγει νόημα πέρα από την πλοκή

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ: Η «Μεγάλη Χίμαιρα» συνομιλεί με τον ευρωπαϊκό νατουραλισμό (Zola), την ρομαντική τραγωδία πάθους και την ελληνική ηθογραφία. Αλλά δεν τα αντιγράφει, τα ανασυνθέτει σε ελληνικό μοντερνιστικό πλαίσιο. Εδώ εκφράζεται η βασική ιδέα του Eliot, δεν είναι «νέο έργο από το μηδέν» αλλά αναδιατάσσει, προηγούμενες λογοτεχνικές μορφές, μέσα στη «σύγχρονη» ελληνική κοινωνική εμπειρία.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ: Η Μαρίνα λειτουργεί ως φιγούρα νεωτερικής αποξένωσης, «ξένο σώμα» σε παραδοσιακή κοινωνία Η οικογένεια χάνει τη συνοχή της (αύρα) και αποσυντίθεται σε κοινωνική και συναισθηματική κρίση Η τραγωδία δεν είναι μόνο προσωπική αλλά κοινωνική. Λειτουργεί ως φορέας πολιτισμικής «ετερότητας», «εξωτικό» πρόσωπο και αντικείμενο φόβου. Η κοινωνία την βλέπει ως «άλλη», δεν την ενσωματώνει. Εδώ μπορούμε να δούμε μηχανισμούς πολιτισμικού αποκλεισμού και ιδεολογικής αναπαράστασης του ξένου (Said). Η οικογένεια λειτουργεί ως μικρογραφία της αστικής τάξης σε κρίση. Αναπτύσσονται θέματα, όπως, η οικονομική επισφάλεια, η κοινωνική φιλοδοξία και η ηθική διάλυση. Το μυθιστόρημα δείχνει την σύγκρουση αξιών (παράδοσης vs νεωτερικότητας) και τη σύγκρουση λόγων (ηθικός vs ερωτικός vs κοινωνικός).

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Μπορεί να διαβαστεί ως ερωτικό μυθιστόρημα, κοινωνικό δράμα, ψυχολογική τραγωδία και αλληγορία παρακμής. Δεν υπάρχει μία ερμηνεία, αλλά η πολυσημία του Μπαρτ. Το έργο, είναι σε χαμηλό βαθμό πολυφωνικό (κοινωνικές φωνές του Bakhtin). Ακούγονται η αστική φωνή (τάξης, «κανονικότητας»), η ερωτική - παθιασμένη φωνή (ελευθερίας, ορμών), η ηθικολογική φωνή της κοινωνίας (υποκρισίας) και η φωνή της οικονομικής / πρακτικής λογικής (επιβίωσης στο ισχύον πλαίσιο). Η σύγκρουση δεν είναι μόνο ψυχολογική αλλά και κοινωνική.

Η «Μεγάλη Χίμαιρα», από συγκλονιστική ιστορία πάθους, μετατρέπεται (από αυτές τις θεωρητικές οπτικές), σε ένα κείμενο για τη σύγκρουση ανάμεσα στην παράδοση και τη νεωτερικότητα, τη γλώσσα και την εμπειρία, την κοινωνία και την επιθυμία. 

Μιά επιλογή σημαντικών δοκιμίων λογοτεχνικής κριτικής

Wassily Kandinsky. Behauptend 1926

Η ιστορία της λογοτεχνικής θεωρίας είναι ουσιαστικά η ιστορία του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι απάντησαν σε ορισμένα θεμελιώδη ερωτήματα: Τι είναι η λογοτεχνία; - Ποια είναι η λειτουργία της; - Πώς παράγεται το νόημα; - Ποια είναι η σχέση συγγραφέα, κειμένου και αναγνώστη; - Πώς συνδέεται η λογοτεχνία με την κοινωνία, την εξουσία και τη γλώσσα;

Η ουσιαστική κριτική δεν γεννιέται από τη «χρήση θεωρίας», αλλά από την οξύτητα της ανάγνωσης, την ιστορική παιδεία, την αισθητική ευαισθησία και την ικανότητα να ακούς τη φωνή του ίδιου του έργου. Η θεωρία είναι εργαλείο, όχι υποκατάστατο της ανάγνωσης.

Ακολουθούν επιλεγμένα δοκίμια, που εγκαινίασαν νέες μεθόδους ανάγνωσης, θεμελίωσαν σχολές σκέψης, άλλαξαν ριζικά το λεξιλόγιο της λογοτεχνικής θεωρίας, χρονολογικά, με επισήμανση της θεωρητικής τους συμβολής.

1. Αρχαιότητα (5ος αι. π.Ε – 5ος αι. μ.Χ.)

Πλάτων — Πολιτεία, Βιβλία II, III, X, (4^ος αι. π.Ε)

Αριστοτέλης — Περὶ Ποιητικῆς (περ. 335 π.Ε)

Οράτιος — Ποιητική τέχνη (1^ος αι. π.Ε)

Λογγίνος — Περί Ύψους (πιθανώς 1^ος αι.)

2. Μεσαίωνας (5^ος - 15^ος αι.): Η λογοτεχνία υποτάσσεται στη θρησκεία. Παρότι, ο Μεσαίωνας χαρακτηρίζεται από αυτό, υπήρξαν λογοτεχνικά έργα και ρεύματα που απομακρύνονται - μερικώς ή και έντονα - από τη στενή θεολογική ερμηνεία του κόσμου. Η εικόνα ενός «απολύτως θρησκευτικού» Μεσαίωνα είναι κάπως απλουστευτική. Αν μιλάμε αυστηρά, για δοκίμια λογοτεχνικής κριτικής με τη νεότερη έννοια -  δηλαδή θεωρητικά κείμενα, όπου ένας συγγραφέας αναλύει τη λογοτεχνία, την κοινωνία ή τον άνθρωπο με προσωπική και κριτική σκέψη - τότε ο Μεσαίωνας έχει σχετικά λίγα παραδείγματα. Ωστόσο, υπάρχουν έργα, που λειτουργούν ως φορείς εναλλακτικής αντίληψης ή έμμεσης κοινωνικής και πολιτισμικής κριτικής.

Πέτρος Αβελάρδος – Ναι και Όχι (1120 περ.)

Carmina Burana (1230 περ.)

Δάντης - Θεία Κωμωδία (1308 - 1321)

Βοκάκιος - Δεκαήμερο (1349 - 1353)

Τσώσερ - Ιστορίες του Καντέρμπουρι (1387 - 1400):

Η Βυζαντινή σάτιρα (14^ος – 15^ος αι )

3. Αναγέννηση & Νεοκλασικισμός (15^ος - 18^ος αι.): Συγκροτούν τη μεγάλη μετάβαση από τη μεσαιωνική αντίληψη της τέχνης προς μια συστηματική, ανθρωποκεντρική και κανονιστική θεωρία της λογοτεχνίας. Η λογοτεχνική κριτική της περιόδου θεμελιώνεται κυρίως πάνω στην αναβίωση της αρχαιότητας (ιδίως του Αριστοτέλη και του Οράτιου), αλλά και στην προσπάθεια να οριστούν οι κανόνες της ποιητικής τέχνης, της μίμησης, της ευπρέπειας και της αισθητικής τάξης.

Julius Caesar Scaliger - Poetices Libri Septem (1561)

Lodovico Castelvetro - Poetica d’Aristotele vulgarizzata e sposta (1570)

Torquato Tasso - Discorsi dell’arte poetica (1587)

Sir Philip Sidney - The Defence of Poesy (1595)

Nicolas Boileau - L’Art poétique (1674)

John Dryden - An Essay of Dramatic Poesy (1668)

Alexander Pope - An Essay on Criticism (1711)

Samuel Johnson - Preface to Shakespeare (1765)

4. Διαφωτισμός & Προρομαντισμός (18^ος αι.):  Ο 18ος αιώνας αποτελεί μεταβατική εποχή, από την ορθολογική, καθολική και κλασικίζουσα αισθητική του Διαφωτισμού προς την έμφαση στο συναίσθημα, τη φαντασία, το «υψηλό» και την εσωτερικότητα του Προρομαντισμού. Η τέχνη παύει να θεωρείται μόνο μίμηση της φύσης και γίνεται όλο και περισσότερο έκφραση εμπειρίας, ιδιοφυΐας και υποκειμενικότητας.

Jean-Jacques Rousseau - Λόγος περί επιστημών και τεχνών (1750)

Alexander Gottlieb Baumgarten - Aesthetica (1750–1758)

Denis Diderot - Αισθητικά δοκίμια (1751 – 1778)

Edmund Burke - A Philosophical Enquiry into the Origin of Our Ideas of the Sublime and Beautiful (1757)

Johann Joachim Winckelmann - History of the Art of Antiquity (1764)

Gotthold Ephraim Lessing - Λαοκόων ή περί των ορίων ζωγραφικής και ποίησης (1766)

Immanuel Kant - Κριτική της κριτικής σκέψης (1790).

5. Ρομαντισμός (τέλη 18^ου - 19^ος αι.): Δεν υπήρξε μόνο λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό ρεύμα, αποτέλεσε επίσης μια βαθιά θεωρητική αναθεώρηση της έννοιας της τέχνης, της φαντασίας, της φύσης και του ίδιου του δημιουργού. Κεντρικές έννοιες του, είναι οι εσωτερικότητα, εμπειρία δέους και υπέρβασης, ρομαντική ειρωνεία, φαντασία, ιδιοφυΐα, αυθεντικότητα, αποσπασματικότητα και οργανική μορφή.

Friedrich Schlegel - Athenaeum Fragments (1798–1800) & Dialogue on Poetry (1800)

Novalis - Hymns to the Night (1800)

William Wordsworth - Preface to Lyrical Ballads (1800, επεκτ. 1802)

Madame de Staël - De l’Allemagne (1813)

Samuel Taylor Coleridge - Biographia Literaria (1817)

Percy Bysshe Shelley - A Defence of Poetry (1821)

Victor Hugo - Πρόλογος στο Cromwell (1827)

6. Ρεαλισμός, Νατουραλισμός & Μαρξιστική κριτική (19^ος αι. - ): Οι τρεις αυτές κατευθύνσεις - Ρεαλισμός, Νατουραλισμός και Μαρξιστική θεωρία της λογοτεχνίας -  συνδέονται στενά με τη μετάβαση της Ευρώπης στη βιομηχανική δυναμική, την άνοδο της αστικής κοινωνίας, την κρίση της μεταφυσικής και την ανάδυση νέων μορφών εξουσίας, ιδεολογίας και ιστορικής συνείδησης.

I. ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ - Η λογοτεχνία ως ιστορικά οργανωμένη αναπαράσταση της κοινωνίας

Λέων Τολστόι - Τι είναι τέχνη; (1897)

Σταντάλ - Ρακίνας και Σαίξπηρ (1823 – 1825)

Ονορέ ντε Μπαλζάκ - Πρόλογος της «Ανθρώπινης Κωμωδίας» (1842)

Γκυστάβ Φλωμπέρ - Επιστολές για την τέχνη και το μυθιστόρημα (1850s–1860s)

II. ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ - Ο άνθρωπος ως βιολογικό και κοινωνικό ον

Friedrich Nietzsche - Η γέννηση της τραγωδίας (1872)

Εμίλ Ζολά – «Το Πειραματικό Μυθιστόρημα» (Le Roman expérimental, 1880)

Matthew Arnold - The Study of Poetry (1880)

III. ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ - Η τέχνη ως μορφή ιδεολογίας και ιστορικής συνείδησης

Karl Marx & Friedrich Engels - The German Ideology (1846)

Antonio Gramsci - Τετράδια της Φυλακής (1929 – 1935)

Walter Benjamin - The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction (1935)

Georg Lukács - The Historical Novel (1937)

Bertolt Brecht - A Short Organum for the Theatre (1948)

Theodor W. Adorno - Aesthetic Theory (1970)  

Louis Althusser - Ideology and Ideological State Apparatuses (1970)

Raymond Williams - Marxism and Literature (1977)

Fredric Jameson - The Political Unconscious (1981)

Terry Eagleton - Literary Theory: An Introduction (1983)Bottom of Form

7. Φορμαλισμός και Μοντερνισμός (1910–1930): Από τα σημαντικότερα ρεύματα της περιόδου των αρχών του 20ού αιώνα, που φέρνουν  μια ριζική αλλαγή στον τρόπο κατανόησης της λογοτεχνίας. Παρότι δεν ταυτίζονται, συνδέονται ιστορικά και αισθητικά, καθώς και τα δύο απορρίπτουν τις παραδοσιακές μορφές αναπαράστασης και αναζητούν νέους τρόπους κατανόησης της τέχνης.

Ο Φορμαλισμός, αναπτύχθηκε περίπου μεταξύ 1915–1930 στη Ρωσία και αποτέλεσε μία από τις πρώτες συστηματικές προσπάθειες δημιουργίας «επιστημονικής» θεωρίας της λογοτεχνίας.

Viktor Shklovsky - Art as Technique (1917)

Boris Eichenbaum - The Theory of the Formal Method (1926)

Yuri Tynianov - On Literary Evolution (1927)

I.A. Richards - Practical Criticism (1929)

Ο Μοντερνισμός, είναι ευρύτερο καλλιτεχνικό και πολιτισμικό κίνημα, που επιχείρησε να ανανεώσει ριζικά τη μορφή, τη γλώσσα και την αντίληψη, για την τέχνη και τον άνθρωπο. Είναι μια αντίδραση, προς τρεις κυρίαρχες κατευθύνσεις, την βικτωριανή παράδοση, τον ρεαλισμό και την βεβαιότητα της συνεχούς προόδου.

T. S. Eliot — Tradition and the Individual Talent (1919)

Virginia Woolf - Modern Fiction (1919)

T. S. Eliot - Η Έρημη Χώρα (The Waste Land, 1922)

James Joyce - Οδυσσέας (Ulysses, 1922)

Virginia Woolf - Ένα Δικό σου Δωμάτιο (A Room of One’s Own, 1929)

8. Νέος Κριτικισμός (1920 - 1950): Αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα ρεύματα της αγγλοαμερικανικής λογοτεχνικής θεωρίας του 20ού αιώνα και επικεντρώθηκε στην αυτονομία του λογοτεχνικού κειμένου.

I.A. Richards — Practical Criticism (1929)

W.K. Wimsatt & Monroe Beardsley - The Intentional Fallacy (1946)

Cleanth Brooks - The Well Wrought Urn (1947)

John Crowe Ransom - The New Criticism (1941)

William Empson - Seven Types of Ambiguity (1930)

9. Στρουκτουραλισμός, Σημειολογία (1950–1970): Υπήρξε ίσως το σημαντικότερο θεωρητικό παράδειγμα των ανθρωπιστικών επιστημών στα μέσα του 20ού αιώνα. Η βασική του υπόθεση είναι, ότι κάτω από την επιφάνεια των πολιτισμικών φαινομένων, υπάρχουν βαθιές δομές που οργανώνουν το νόημα. Θεμελιωτές των ιδεών θεωρούνται ο Ferdinand de Saussure - Course in General Linguistics (1916) και ο Vladimir Propp - Morphology of the Folktale (1928).

Claude Lévi-Strauss - Structural Anthropology (1958)

Roman Jakobson - Linguistics and Poetics (1960)

Tzvetan Todorov - Grammaire du Décaméron (1969)

Roland Barthes - S/Z (1970)

Gérard Genette - Narrative Discourse (1972)

Algirdas Julien Greimas - Structural Semantics (1966)

Umberto Eco - A Theory of Semiotics (1975)

10. Μεταστρουκτουραλισμός & Αποδόμηση (1960–1980): Οι δομές δεν είναι σταθερές, το νόημα δεν κλείνει ποτέ, η γλώσσα είναι ασταθής, κάθε κείμενο υπονομεύει τις ίδιες του τις βεβαιότητες και κάθε κέντρο είναι υποκειμενική κατασκευή. Το αποτέλεσμα είναι μια βαθιά ανατροπή της έννοιας του νοήματος, της αλήθειας, της ταυτότητας, του συγγραφέα, ακόμη και του ίδιου του υποκειμένου.

Jacques Derrida - Structure, Sign and Play in the Discourse of the Human Sciences (1966)

Julia Kristeva - Word, Dialogue and Novel (1966)

Roland Barthes - The Death of the Author (1967)

Jacques Derrida - Of Grammatology (1967)

Michel Foucault - What Is an Author? (1969)

Paul de Man - Blindness and Insight (1971)

J. Hillis Miller - The Linguistic Moment (1985)

Gilles Deleuze & Félix Guattari - Capitalism and Schizophrenia (1972, 1980)

11. Θεωρίες του αναγνώστη & της πρόσληψης  (1970 – ): Εμφανίζονται δυναμικά, ως αντίδραση τόσο στον φορμαλισμό όσο και στον στρουκτουραλισμό. Η βασική τους τομή, είναι ότι το νόημα ενός λογοτεχνικού έργου, δεν θεωρείται πλέον σταθερό, εγγενές ή αποκλειστικά «κρυμμένο» μέσα στο κείμενο,· αντιθέτως, παράγεται μέσα από τη διαδικασία της ανάγνωσης.

Wolfgang Iser - The Implied Reader (1974)

Louise Rosenblatt - The Reader, the Text, the Poem (1978)

Stanley Fish - Is There a Text in This Class? (1980)

Hans Robert Jauss - Toward an Aesthetic of Reception (1982)

12. Φεμινιστική θεωρία (1970 – ): Εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία, η γλώσσα και ο πολιτισμός αναπαράγουν ή αμφισβητούν τις πατριαρχικές δομές εξουσίας. Εστιάζει στην αναπαράσταση της γυναικείας προσωπικότητας, στη γυναικεία εμπειρία και φωνή, στις έμφυλες ταυτότητες, στη σχέση φύλου, εξουσίας και λόγου. Θεμελιώτρια του λογοτεχνικού ρεύματος θεωρείται η Simone de Beauvoir - Le Deuxième Sexe (1949)

Elaine Showalter - A Literature of Their Own (1977)

Hélène Cixous - The Laugh of the Medusa (1976)

Judith Butler - Gender Trouble (1990)

13. Ψυχαναλυτική κριτική (1900 - )

Sigmund Freud: α) The Interpretation of Dreams (1900)

β) Creative Writers and Day-Dreaming (1908)

Jacques Lacan - Écrits (1966)

Harold Bloom - The Anxiety of Influence (1973)

14. Μετααποικιακή θεωρία (1980 – )

Edward Said - Orientalism (1978)

Gayatri Spivak - Can the Subaltern Speak? (1988)

Homi Bhabha - The Location of Culture (1994)

15. Πολιτισμικές σπουδές & Νέος Ιστορικισμός: Βασική ιδέα, η λογοτεχνία λειτουργεί μέσα σε δίκτυα εξουσίας και πολιτισμού. Εστίαση: ιδεολογία, θεσμοί, πολιτισμική παραγωγή.

Raymond Williams - Culture and Society (1958)

Stuart Hall – Encoding / Decoding (1973)

Stephen Greenblatt - Renaissance Self-Fashioning (1980)

16. Σύγχρονες κατευθύνσεις (Τέλος 20^ου – Αρχές 21^ου αι.):  Στη σύγχρονη περίοδο, η λογοτεχνική κριτική στράφηκε όλο και περισσότερο προς διεπιστημονικές και παγκόσμιες προσεγγίσεις, επηρεασμένες από την τεχνολογία, την οικολογική κρίση, τις σπουδές φύλου και τις νέες μορφές πολιτισμικής ανάλυσης. Ανάμεσα στις σημαντικότερες σύγχρονες κατευθύνσεις ξεχωρίζουν οι παρακάτω:

α) Ψηφιακή ανθρωπιστική (Digital Humanities): Εφαρμόζει ψηφιακά εργαλεία, στατιστικές μεθόδους και υπολογιστική ανάλυση, μετατοπίζωντας την έμφαση από την «στενή ανάγνωση» (close reading) στη μελέτη μεγάλων σωμάτων κειμένων (big data, distant reading).

Franco Moretti - Graphs, Maps, Trees (2005)

Matthew Jockers – Macroanalysis: Digital Methods and Literary History (2013)

β) Οικοκριτική: Εξετάζει, πώς τα κείμενα αναπαριστούν τη φύση, την οικολογική κρίση, το μη ανθρώπινο στοιχείο και τη σχέση του ανθρώπου με τον πλανήτη.

Lawrence Buell - The Environmental Imagination (1995)

Timothy Morton - Ecology Without Nature (2007)

γ) Queer theory: Εξετάζει, πώς οι κοινωνίες κατασκευάζουν τις έννοιες του φύλου, της σεξουαλικότητας, της ταυτότητας και της κανονικότητας. Αμφισβητεί τις σταθερές κατηγορίες και αναδεικνύει την ρευστότητα και αποσταθεροποίηση παραδοσιακών ταυτοτήτων φύλου και επιθυμίας.

Eve Kosofsky Sedgwick - Epistemology of the Closet (1990)

Judith Butler - Bodies That Matter (1993)

δ) Θεωρία του affect  (1962 - ): Μελετά πώς τα κείμενα παράγουν και μεταδίδουν σωματικές, αισθητηριακές και συγκινησιακές εντάσεις, πριν ακόμη αυτές οργανωθούν ως συνειδητά συναισθήματα ή νοήματα. Το affect δεν ταυτίζεται με το «συναίσθημα», αναφέρεται κυρίως σε προ-γλωσσικές και σωματικές καταστάσεις, που επηρεάζουν το υποκείμενο και τη σχέση του με τον κόσμο. Συνολικά, η θεωρία του affect, μετατόπισε τη λογοτεχνική κριτική από την αποκλειστική ερμηνεία νοημάτων προς τη μελέτη της ατμόσφαιρας, της έντασης, της κατάστασης του σώματος και της συγκινησιακής εμπειρίας, που παράγει το λογοτεχνικό κείμενο. Θεμελιωτής της ιδέας: Spinoza - Ηθική (1677), όπου το affect ορίζεται ως μεταβολή της δύναμης του σώματος, να δρα και να επηρεάζεται.  

Silvan Tomkins - Affect Imagery Consciousness (1962–1992)

Gilles Deleuze και Félix Guattari - A Thousand Plateaus (1980)

Eve Kosofsky Sedgwick και Adam Frank - Shame and Its Sisters (1995)

Brian Massumi - Parables for the Virtual (2002)

Sara Ahmed - The Cultural Politics of Emotion (2004)

Sianne Ngai - Ugly Feelings (2005)

Lauren Berlant - Cruel Optimism (2011).

ε) Θεωρία της παγκόσμιας λογοτεχνίας & διαπολιτισμικής κυκλοφορίας (1978 - ): Μελετά, πώς τα λογοτεχνικά έργα, ταξιδεύουν πέρα από τα εθνικά και γλωσσικά τους όρια, μέσω μεταφράσεων, εκδόσεων, αγορών, πανεπιστημίων και πολιτισμικών δικτύων. Το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από τη λογοτεχνία ως «εθνικό» προϊόν, στη λογοτεχνία ως διεθνές σύστημα ανταλλαγών, επιρροών και αναγνώσεων. Πρόδρομος της ιδέας θεωρείται ο Goethe, ο οποίος ήδη από το 1827 μίλησε για τη Weltliteratur (παγκόσμια λογοτεχνία), υποστηρίζοντας ότι η λογοτεχνία εισέρχεται σε εποχή διεθνούς επικοινωνίας και αμοιβαίας επιρροής των πολιτισμών.

Edward Said - Orientalism (1978)

Pascale Casanova - La République mondiale des lettres (1999)

Franco Moretti - Conjectures on World Literature (2000)

David Damrosch - What Is World Literature? (2003)

Gayatri Chakravorty Spivak - Death of a Discipline (2003)

Συνολικά, οι σύγχρονες κατευθύνσεις της λογοτεχνικής κριτικής μετατόπισαν το ενδιαφέρον:

·        από το μεμονωμένο έργο στα δίκτυα και τα δεδομένα (Ψηφιακή Ανθρωπιστική),

·        από τον ανθρωποκεντρισμό στην οικολογική διασύνδεση (Οικοκριτική),

·        από τις σταθερές ταυτότητες στη ρευστότητα φύλου και επιθυμίας (Queer Theory),

·        από την αποκλειστική ερμηνεία νοημάτων στη μελέτη της ατμόσφαιρας, της έντασης, της σώματικότητας και της συγκινησιακής εμπειρίας (Θεωρία του affect),

·        από τα «εθνικά λογοτεχνικά υποδείγματα» στις διεθνείς ροές, μεταφράσεις και πολιτισμικές διασυνδέσεις των κειμένων (Θεωρία της παγκόσμιας λογοτεχνίας).

Σημείωση: Στα προηγούμενα, δεν έχουμε εντάξει τα δοκίμια, που θεωρούμε ότι αναφέρονται σε περισσότερες απο μία, ιστορικές λογοτεχνικές περιόδους και τα παρουσιάσουμε ξεχωριστά σε προηγούμενες δημοσιεύσεις μας

Erich Auerbach - Μίμησις: Η εικόνα της πραγματικότητας στη δυτική λογοτεχνία (1946)

René Wellek - A History of Modern Criticism (1750–1950) (1955-1992, πλήρης σειρά 8 τόμων)

Northrop Frye - Ανατομία της κριτικής (1957)

Slavoj Žižek - Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας (1989) 

Μπορείτε να τα βρείτε εδώ

1990-1991: Από τον 'Μεγάλο Ανατολικό" στις "Τρεις κόρες της Κίνας"

ChatGPT Image

Ο Μεγάλος Ανατολικός (Ανδρέας Εμπειρίκος, 1990-1992) Δεν είναι απλώς μυθιστόρημα·, είναι ένα κοσμοείδωλο, μια ποιητική προφητεία για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Είναι το όραμα του Εμπειρίκου για έναν κόσμο όπου ο Έρωτας, η Ελευθερία και η Ποίηση κυριαρχούν πάνω στην Καταπίεση, τον Φόβο και τη Μοναξιά. Περιγραφόμενο ως το «έργο ζωής» του συγγραφέα και ως το πιο τολμηρό ελληνικό μυθιστόρημα, έχει γίνει δεκτό με αχαλίνωτο ενθουσιασμό και σκληρή κριτική. Είναι το μεγαλύτερο νεοελληνικό μυθιστόρημα, περιλαμβάνει στην τελική του μορφή πέντε μέρη και εκτείνεται σε πάνω από εκατό κεφάλαια. Η συγγραφή του διήρκεσε από το 1945 έως το 1951, αν και ο συγγραφέας συνέχισε να εργάζεται πάνω στο έργο μέχρι που η τελική του έκδοση τυποποιήθηκε γύρω στο 1970. Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά σε οκτώ τόμους, δεκαπέντε χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα.

Το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στο παρθενικό ταξίδι του βρετανικού υπερωκεάνιου «Great Eastern» που απέπλευσε από το Λίβερπουλ της Αγγλίας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Μάιο του 1867. Επιβάτες διαφόρων κοινωνικών υποβάθρων και εθνικοτήτων ξεκινούν ένα δεκαήμερο ταξίδι στον Ατλαντικό, κατά το οποίο εγκαταλείπουν όλες τις ηθικές τους προδιαθέσεις και κάθε αίσθηση ηθικού περιορισμού. Ο Εμπειρίκος, χρησιμοποιώντας το ταξίδι ως μεταφορά, δημιουργεί έναν χώρο όπου καταργούνται οι συμβάσεις, οι απαγορεύσεις και τα όρια της αστικής ηθικής. Το πλοίο μετατρέπεται σε έναν παράδεισο του ερωτισμού, της ελευθερίας, της ψυχικής και σωματικής πληρότητας, όπου ο έρωτας βιώνεται σε όλες του τις μορφές — ετεροφυλόφιλες, ομοφυλόφιλες, παιδικές, πολυσυντροφικές — χωρίς ενοχή ή καταναγκασμό. Ο ρόλος του Έλληνα ποιητή Ανδρέα Σπερχή, ενός από τους λίγους Έλληνες χαρακτήρες στο πλοίο, αναγνωρίζεται κατά γενική ομολογία ως εν μέρει αυτοβιογραφικός. Η ακόλαστη φύση του και το έντονα ερωτικό του περιεχόμενο προκάλεσαν αντιδράσεις, επιτρέποντάς του να συγκριθεί με άλλα γνωστά έργα ερωτικής λογοτεχνίας, όπως του Μαρκησίου ντε Σαντ.

Το κείμενο είναι γραμμένο κυρίως στην ελληνική καθαρεύουσα του τέλους του 19ου αιώνα, αν και περιλαμβάνει και άλλα γλωσσικά στυλ. Το όραμα μίας ερωτικής και πολιτικής ουτοπίας του Εμπειρίκου, θεωρώντας πως συνυπάρχουν το ποιητικό και πολιτικό πρόγραμμα με το στοχαστικό δοκίμιο και το «μεσσιανικό όραμα για μια μέλλουσα ανθρωπότητα», με σκοπό την πραγμάτωση μιας «ουτοπίας», που κατά τον Ελύτη είναι «ανώτερη του πλέον ευφάνταστου Φουριέ» και στην οποία ο κόσμος θα μετασχηματιστεί σε μία νέα Εδέμ, μια «ιμερική πολιτεία του πανελεύθερου έρωτα, χωρίς εκμετάλλευση και χωρίς τάξεις». Κατά τον Ελύτη, ο Εμπειρίκος κατορθώνει να μετατρέψει με τα ίδια υλικά, την «ακατονόμαστη Κόλαση» του ντε Σαντ σε έναν «επί γης Παράδεισο». Επίσης κατά τον ίδιο: η απώτερη αξία του Μεγάλου Ανατολικού βρίσκεται έξω από τα περιγραφόμενα γεγονότα, ειδικότερα στην «παναγαθοσύνη του ποιητή που διαχέεται επάνω στους χαρακτήρες και στις πράξεις και εκπέμπεται αδιάκοπα στον αναγνώστη σαν ένα είδος ευλογίας», επισημαίνοντας παράλληλα πως το έργο «ναυπηγήθηκε με τα υλικά του ψυχαναλυτή στις δεξαμενές ενός οραματιστή και προφήτη».

Η αφηγηματική τεχνική του Εμπειρίκου είναι πολυεπίπεδη και συχνά αποσπασματική. Δεν υπάρχει μια ενιαία πλοκή με την παραδοσιακή έννοια· αντίθετα, το έργο οργανώνεται γύρω από διαδοχικά επεισόδια, περιγραφές και ονειρικές σκηνές. Ο συγγραφέας υιοθετεί τον ελεύθερο συνειρμό της υπερρεαλιστικής γραφής, όπου η λογική και η χρονολογική ακολουθία υποχωρούν μπροστά στην εσωτερική ροή της φαντασίας. Ο «Μεγάλος Ανατολικός» είναι ένα κείμενο χωρίς «λογοκρισία» του ασυνείδητου - πρόκειται για μια ψυχαναλυτική ουτοπία, στην οποία οι επιθυμίες, οι φαντασιώσεις και τα όνειρα εκδηλώνονται ανοιχτά, μετατρέποντας την ερωτική πράξη σε μέσο αυτογνωσίας και καθολικής συμφιλίωσης.

Από λογοτεχνικής άποψης, το έργο είναι κορυφαίο δείγμα υπερρεαλισμού στην Ελλάδα. Η γλώσσα του Εμπειρίκου είναι πλούσια, ποιητική, αρχαιοπρεπής και ταυτόχρονα τολμηρά νεωτερική, γεμάτη νεολογισμούς, λυρικές εξάρσεις, ασύνδετες εικόνες και συμβολικές αναφορές. Ο συγγραφέας αντλεί από τη γαλλική υπερρεαλιστική παράδοση (Μπρετόν, Ελυάρ), αλλά προσδίδει στο έργο του μια ελληνική διάσταση, ενσωματώνοντας στοιχεία από τη ναυτική ζωή, την αρχαία μυθολογία, τη βυζαντινή παράδοση και το δημοτικό τραγούδι. Ο λόγος του δεν είναι ποτέ απλώς αισθησιακός - είναι λειτουργικός, τελετουργικός, σαν προσευχή προς τον Έρωτα.

Η θεματική του έργου ξεπερνά τον ερωτισμό με τη στενή έννοια, ο Εμπειρίκος οραματίζεται την απελευθέρωση του ανθρώπου από κάθε μορφή καταπίεσης - κοινωνική, θρησκευτική, ψυχολογική. Στον «Μεγάλο Ανατολικό» ο έρωτας γίνεται σύμβολο της ελευθερίας και της ενότητας: ενότητας των φύλων, των κοινωνικών τάξεων, των εθνών. Όλοι οι επιβάτες, μέσα από την εμπειρία της σωματικής και ψυχικής επαφής, ανυψώνονται σε μια κοσμική αδελφότητα όπου κυριαρχεί η χαρά, η ομορφιά και η αγάπη. Το ταξίδι του πλοίου μετατρέπεται έτσι σε μια μυσταγωγία, ένα συμβολικό ταξίδι προς την Εδέμ, προς έναν κόσμο εξαγνισμένο από τη βία και την ενοχή.

Είναι όχι μόνο το μνημειώδες έργο του Εμπειρίκου, αλλά και μια ουτοπία της αγάπης και της επιθυμίας, ένα ποιητικό μανιφέστο για την απελευθέρωση του ανθρώπινου πνεύματος. Παρότι για πολλούς θεωρήθηκε προκλητικός ή ακόμη και σκανδαλώδης, σήμερα αναγνωρίζεται ως μια από τις πιο σημαντικές και πρωτότυπες συνεισφορές της ελληνικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα - ένα έργο που, όπως και το ίδιο του το πλοίο, συνεχίζει να ταξιδεύει πέρα από τα όρια της εποχής και της λογοτεχνίας

Οι βασικοί δημιουργικοί άξονες του έργου είναι:

Το Ταξίδι - Το ταξίδι του πλοίου από το Λίβερπουλ στη Νέα Υόρκη λειτουργεί ως αλληγορία της μετάβασης από τον παλαιό, καταπιεστικό κόσμο σε έναν νέο, ελεύθερο και αρμονικό. Το πλοίο συγκεντρώνει ανθρώπους όλων των τάξεων και εθνών, συμβολίζοντας την παγκοσμιότητα και την ενότητα του ανθρώπινου είδους. Το ταξίδι είναι και εσωτερικό – μια ψυχολογική, ερωτική και πνευματική περιπλάνηση προς τη λύτρωση και την αυτογνωσία.

Ο Έρωτας – Η κινητήρια δύναμη του έργου. Παρουσιάζεται πολύμορφος και χωρίς ταμπού: ετεροφυλικός, ομόφυλος, πολυερωτικός, ακόμη και παιδικός, πάντα ως πράξη καθαρής επικοινωνίας και ενότητας. Ο ερωτισμός θεωρείται φυσική και ιερή έκφραση της ψυχής. Λειτουργεί ως μέσο αναγέννησης, λύτρωσης και ένωσης όλων των αντιθέτων: σώμα–πνεύμα, άνδρας–γυναίκα, άτομο–σύνολο.

Η Ουτοπία της Ελευθερίας - Το πλοίο γίνεται ουτοπικός χώρος χωρίς κοινωνικές ιεραρχίες, νόμους ή ενοχές. Ο Εμπειρίκος οραματίζεται έναν κόσμο όπου η αγάπη και η χαρά έχουν αντικαταστήσει τη βία και την ενοχή. Η ουτοπία δεν είναι στατική: είναι εν εξελίξει, μια συνεχής διαδικασία αυτογνωσίας και δημιουργίας. Ο άνθρωπος εδώ παρουσιάζεται ως θεϊκό ον, ικανό να υπερβεί τα όρια της ύλης και να ζήσει σε πλήρη αρμονία με τη φύση και το σύμπαν.

Η Θάλασσα - Είναι σύμβολο του ασυνείδητου, του άπειρου και της ελευθερίας. Το πλοίο, ως κινούμενος μικρόκοσμος, λειτουργεί σαν εργαστήρι μεταμόρφωσης. Εκεί συντελείται η αλχημική μεταμόρφωση του ανθρώπου: από το δεσμευμένο ον της καθημερινότητας στο ελεύθερο ον του ονείρου. Η θαλάσσια περιπέτεια αντηχεί αρχαίους μύθους (Οδυσσέας, Αργοναύτες), συνδέοντας τον υπερρεαλισμό με την ελληνική μυθολογική παράδοση.

Η Γλώσσα και το Ύφος - Χρησιμοποιεί μια υπερχειλίζουσα, ρυθμική, ποιητική γλώσσα, γεμάτη λεκτικούς νεολογισμούς και απροσδόκητες εικόνες. Ο λόγος έχει τελετουργικό χαρακτήρα – μοιάζει με ύμνο ή προσευχή προς τον Έρωτα και τη Ζωή. Η γλωσσική πλημμύρα αντικατοπτρίζει τη ροή του ασυνείδητου, τον ελεύθερο συνειρμό και την υπερρεαλιστική πίστη στη δύναμη του λόγου να δημιουργεί πραγματικότητα. Ο συγγραφέας καταργεί τα όρια ανάμεσα στην ποίηση και την πεζογραφία, το έργο του είναι ταυτόχρονα αφήγημα, ποίημα και μανιφέστο.

Η Ψυχαναλυτική και Φιλοσοφική Διάσταση - Ο Εμπειρίκος, ψυχαναλυτής ο ίδιος, μεταφέρει στο έργο τις φροϋδικές και υπερρεαλιστικές αντιλήψεις, ότι η καταπίεση της επιθυμίας οδηγεί στη δυστυχία και η απελευθέρωσή της οδηγεί στη χαρά και στη δημιουργία. Το έργο προβάλλει μια νέα ηθική: η ηδονή δεν είναι αμαρτία, αλλά μορφή γνώσης. Η φιλοσοφική του βάση είναι ανθρωπιστική και αισιόδοξη, πίστη στην εσωτερική καλοσύνη και δύναμη του ανθρώπου.

ΕΛΣ-Η-χρυσή-εποχή-φωτό-Β. Κεχαγιάς

Η Καθολική Ενότητα - Ο Εμπειρίκος πιστεύει πως μέσα από την αγάπη και τη φαντασία ο άνθρωπος μπορεί να υπερβεί κάθε διαχωρισμό, φύλου, σώματος / νοοτροπίας, ύλης / άυλου, παρόντος / αιωνιότητας. Το έργο είναι μια λειτουργία καθολικής ενότητας, όπου το άτομο ταυτίζεται με το σύμπαν.

Ο Μεγάλος Ανατολικός αποτελεί όχι μόνο το κορύφωμα της δημιουργίας του Ανδρέα Εμπειρίκου, αλλά και μια πνευματική διακήρυξη για τον άνθρωπο και την ελευθερία του. Στο έργο αυτό, ο συγγραφέας δεν επιδιώκει απλώς να προκαλέσει ή να σκανδαλίσει, επιδιώκει να θεραπεύσει. Μέσα από την απελευθέρωση του έρωτα και της φαντασίας, επιχειρεί να επανασυνδέσει τον άνθρωπο με την πρωταρχική του αθωότητα, πριν από τους περιορισμούς της κοινωνίας και της ηθικής. Το πλοίο γίνεται σύμβολο ενός κόσμου που θα μπορούσε να υπάρξει, όπου η ηδονή και η αγάπη δεν είναι ενοχές αλλά τρόποι γνώσης. Ο Εμπειρίκος, με τόλμη και πίστη, μας υπενθυμίζει πως ο έρωτας και η ποίηση είναι οι ύψιστες μορφές της ανθρώπινης ελευθερίας

Ο Μεγάλος Ανατολικός είναι από τα ελάχιστα ελληνικά κείμενα που «αντέχουν» πλήρη ψυχαναλυτική ανάγνωση, χωρίς να απλοποιούνται. Ας το εξετάσουμε, σύμφωνα με το Freud  και τον Lacan.

1. FREUD — Το κείμενο ως έκφραση της επιθυμίας

α) Η βασική φροϋδική μετατόπιση: Για τον Freud, το κείμενο δεν είναι «νόημα», αλλά συμβολοποίηση απωθημένων επιθυμιών.Άρα ο Μεγάλος Ανατολικός δεν είναι ερωτικό μυθιστόρημα, αλλά εκτεταμένο πεδίο εκφόρτισης libido, αφήγηση όπου το «σεξουαλικό» δεν είναι θέμα, αλλά δομή

β) Η λίμπιντο ως κινητήρια δύναμη της αφήγησης: Η libido δεν είναι απλώς ερωτική ενέργεια, αλλά είναι γενική ψυχική ενέργεια που οργανώνει την εμπειρία. Στον Εμπειρίκο, κάθε επεισόδιο, εικόνα, σώμα είναι μετατόπιση επιθυμίας. Δεν υπάρχει «πλοκή» με την κλασική έννοια, υπάρχει κυκλοφορία ενέργειας.

γ) Ονειρική λογική (Traumlogik): Ο Freud στο Η ερμηνεία των ονείρων έχει τις έννοιες της συμπύκνωσης (condensation) και μετατόπισης (displacement) . Στον Μεγάλο Ανατολικό: πολλές εικόνες = μία επιθυμία & μία επιθυμία = πολλαπλές εικόνες. Το κείμενο λειτουργεί σαν διαρκές όνειρο χωρίς αφύπνιση

δ) Άρνηση της λογοκρισίας: Στον Freud: το συνειδητό λογοκρίνει το ασυνείδητο Στον Εμπειρίκο: η λογοκρισία σχεδόν καταργείται. Άρα το κείμενο μοιάζει με άμεση εκφορά του απωθημένου

ε) Η απόλαυση ως επαναληπτική εμμονή: Freud: η επανάληψη δείχνει τραύμα ή επιθυμία. Στον Εμπειρίκο: επανάληψη ερωτικών μορφών χωρίς «λύση». Δεν υπάρχει κάθαρση: υπάρχει συνεχής επιστροφή της επιθυμίας.

2. LACAN — Το κείμενο ως γλώσσα του ασυνείδητου

Ο Lacan αλλάζει ριζικά τον Freud: «το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα». Άρα ο Μεγάλος Ανατολικός δεν είναι μόνο επιθυμία — είναι γλωσσικό σύστημα επιθυμίας.

α) Το Σημαινόμενο και το Σημαίνον: Για τον Lacan: το σημαίνον (λέξη, εικόνα) κυριαρχεί στο νόημα, το νόημα δεν είναι σταθερό. Στον Εμπειρίκο: οι λέξεις δεν «περιγράφουν» έρωτα, παράγουν ασταθείς αλυσίδες σημασίας. Το κείμενο είναι ατέρμονη αλυσίδα σημαινόντων χωρίς τελικό σημαινόμενο

β) Η επιθυμία ως έλλειψη: Lacan: η επιθυμία δεν ικανοποιείται ποτέ γιατί γεννιέται από έλλειψη. Στον Μεγάλο Ανατολικό: η ερωτική πληρότητα δεν ολοκληρώνεται, κάθε εκπλήρωση γεννά νέα κίνηση. Δεν υπάρχει «τέλος επιθυμίας», μόνο μετατόπιση.

γ) Το Real (Πραγματικό): Ο Lacan διακρίνει: Φαντασιακό, Συμβολικό, Πραγματικό (αυτό που δεν συμβολοποιείται). Στον Εμπειρίκο: το σώμα, η ένταση, η υπερένταση της εμπειρίας λειτουργούν, ως εισβολή του Πραγματικού. Το κείμενο προσπαθεί να γράψει αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί

δ) Απόλαυση (jouissance): Lacan: πέρα από την απλή ηδονή υπάρχει η jouissance, η υπερβολική απόλαυση, σχεδόν οδυνηρή. Στον Εμπειρίκο: η ερωτική εμπειρία δεν είναι «ευχαρίστηση», είναι υπέρβαση ορίων του υποκειμένου

ε) Διάλυση του υποκειμένου: Στον Lacan: το υποκείμενο δεν είναι ενιαίο, είναι αποτέλεσμα της γλώσσας. Στον Μεγάλο Ανατολικό: δεν υπάρχει σταθερός αφηγηματικός «εαυτός», υπάρχουν ροές υποκειμενικότητας

Ποιά είναι η κρίσιμη διαφορά τους; Ο Freud θεωρεί την επιθυμία ως ενέργεια, το ασυνείδητο ως περιεχόμενο και δίνει έμφαση στο βίωμα και στη λύση μέσω εμπειρίας. Ενώ ο Lacan βλέπει την επιθυμία ως έλλειψη, το ασυνείδητο ως γλώσσα και δίνει έμφαση στη δομή και στην ατέρμονη ερμηνεία.

Αν τους συνθέσουμε: Ο Μεγάλος Ανατολικός είναι η απελευθέρωση της libido από την καταστολή (Freud) και γλωσσικό σύστημα όπου η επιθυμία δεν ολοκληρώνεται ποτέ (Lacan). Δηλαδή, το έργο γίνεται μια σύνθεση  παραγωγής ελεύθερης επιθυμίας, μέσω γλώσσας, χωρίς τελικό σημείο ικανοποίησης

Το παράδοξο του ¨Μεγάλου Ανατολικού¨, είναι ότι κατά τον Freud, φαίνεται «ελευθερωτικό», ενώ κατά τον Lacan, «παγιδευμένο σε άπειρη επιθυμία». Και οι δύο έχουν δίκιο ταυτόχρονα. Ο Μεγάλος Ανατολικός, δεν «διηγείται έρωτα» (Freud), δεν «περιγράφει υποκείμενα» (Lacan), αλλά: κατασκευάζει έναν κόσμο όπου η επιθυμία είναι ο μόνος τρόπος ύπαρξης του λόγου.

Αν ο Freud και ο Lacan, τον διάβαζαν ως ψυχή και γλώσσα της επιθυμίας, τότε, οι κριτικοί της σύγχρονης κοινωνίας, ο Foucault και ο Deleuze, τον διαβάζουν ως κάτι άλλο: ως μηχανισμό παραγωγής σώματος, λόγου και εξουσίας (Foucault) και ως ροή επιθυμίας, χωρίς έλλειψη (Deleuze).

3. MICHEL FOUCAULT — Σεξουαλικότητα, λόγος και εξουσία

Στο Ιστορία της Σεξουαλικότητας, ο Foucault δεν λέει ότι η σεξουαλικότητα καταπιέζεται, αλλά, ότι παράγεται συνεχώς από λόγους εξουσίας. Δηλαδή, δεν υπάρχει «γυμνή επιθυμία», υπάρχει πάντα λόγος για την επιθυμία.

Στον Μεγάλο Ανατολικό, το σώμα δεν είναι ιδιωτικό, είναι συνεχώς περιγραφόμενο, εκτεθειμένο, ονομαζόμενο. O Foucault θα έλεγε, ότι αυτό δεν είναι απελευθέρωση από τον λόγο , είναι υπερπαραγωγή λόγου για το σώμα. Για αυτόν, η σεξουαλικότητα παράγεται μέσα από λόγους (ιατρικούς, λογοτεχνικούς, ηθικούς).  Στον Εμπειρίκο, η «απελευθέρωση» της επιθυμίας είναι ταυτόχρονα, έκρηξη λόγου, ταξινόμηση εμπειριών και πολλαπλασιασμός περιγραφών

Η εξουσία στον Foucault, δεν είναι ένας βασιλιάς ή θεσμός, είναι δίκτυο σχέσεων, Στο μυθιστόρημα, δεν υπάρχει «κεντρική καταπίεση», αλλά διάχυτοι μηχανισμοί ορατότητας / λόγου / σώματος. Από τη σκοπιά του Foucault, η απόλυτη ερωτική «ελευθερία» είναι ταυτόχρονα απόλυτη έκθεση του σώματος στον λόγο. Άρα, δεν φεύγουμε από την εξουσία, αλλά την πολλαπλασιάζουμε σε νέα επίπεδα. Για αυτόν, ο Μεγάλος Ανατολικός είναι υπερπαραγωγή λόγου, γύρω από το σώμα και την επιθυμία, δηλαδή ένα καθεστώς «σεξουαλικής ορατότητας». Δεν είναι απελευθέρωση, αλλά μιά νέα μορφή λόγου - εξουσίας για το σώμα.

4. GILLES DELEUZE - Επιθυμία ως παραγωγή

Εδώ αλλάζει ριζικά το παιχνίδι. Αν Freud/Lacan λένε, ότι η επιθυμία είναι έλλειψη, ο Deleuze λέει, η επιθυμία είναι παραγωγή πραγματικότητας.

Στο Anti-Oedipus, η επιθυμία δεν «θέλει κάτι», λειτουργεί ως μηχανή που παράγει συνδέσεις.  Στον Εμπειρίκο: σώματα συνδέονται, εικόνες ρέουν, σκηνές πολλαπλασιάζονται. Δεν υπάρχει «στόχος», υπάρχει παραγωγική ροή.

Ο Deleuze, δεν βλέπει το σώμα σαν οργανωμένη ενότητα, αλλά σαν πεδίο εντάσεων και ροών. Στον Μεγάλο Ανατολικό, τα σώματα δεν έχουν σταθερή ταυτότητα, είναι πεδία εμπειρίας

Ο Deleuze, θεωρεί, ότι δεν υπάρχει θεμελιώδης έλλειψη, ούτε «χαμένο αντικείμενο». Άρα, η επιθυμία στον Εμπειρίκο, δεν είναι «προσπάθεια να καλυφθεί κάτι», αλλά συνεχής παραγωγή νέων επιθυμιών. Το έργο μοιάζει με ριζώματα (rhizome), ένα δίκτυο χωρίς αρχή / τέλος, με πολλαπλές συνδέσεις χωρίς ιεραρχία. Για αυτόν, ο Μεγάλος Ανατολικός είναι μια καθαρή μηχανή επιθυμίας, που παράγει ροές, συνδέσεις και εντάσεις χωρίς έλλειψη ή τέλος. Αυτό μπορεί να είναι μια ακριβής περιγραφή του Μεγάλου Ανατολικού.

Και οι δύο, Foucault και Deleuze, συμφωνούν σε κάτι θεμελιώδες, η επιθυμία δεν είναι ιδιωτική ψυχολογία - είναι παραγωγή μέσα σε δίκτυα (λόγου ή ροής).

Ο Μεγάλος Ανατολικός δεν είναι ένα «ερωτικό μυθιστόρημα». Ανάλογα με το θεωρητικό πλαίσιο γίνεται ψυχική απελευθέρωση (Freud), γλωσσική παγίδευση επιθυμίας (Lacan), ιστορικό καθεστώς λόγου για το σώμα (Foucault), κοσμική μηχανή παραγωγής επιθυμίας (Deleuze).

Αγριόκυκνοι: τρεις κόρες της Κίνας (Γιούνγκ Τσανγκ – 1991) Μια συναρπαστική καταγραφή της ιστορικής δυναμικής της κοινωνίας της Κίνας τον ΧΧ αιώνα, ένα ασυνήθιστο παράθυρο γυναικείας εμπειρίας στον σύγχρονο κόσμο και μια εμπνευσμένη ιστορία θάρρους και αγάπης. Η ιστορία τριών γενεών γυναικών – γιαγιάς, μητέρας και εγγονής - στην Κίνα του εικοστού αιώνα γραμμένη από την εγγονή, που συνδυάζει την οικειότητα της οικογενειακής μνήμης με την πανοραμική επισκόπηση της ιστορίας της χώρας. Αν και είναι εξαιρετικά αξιόπιστο από ιστορική άποψη δεν είναι σε καμία περίπτωση ακαδημαϊκό δοκίμιο. Αντίθετα, διαβάζεται σαν μυθοπλασία, αφού οι εμπειρίες των τριών γυναικών είναι συγκλονιστικές και περιπετειώδεις.

Η ιστορία συνδυάζει την οικειότητα της οικογενειακής μνήμης με την πανοραμική επισκόπηση της ιστορίας της χώρας. Αν και είναι εξαιρετικά αξιόπιστο από ιστορική άποψη δεν είναι σε καμία περίπτωση ακαδημαϊκό δοκίμιο. Αντίθετα, διαβάζεται σαν μυθοπλασία, αφού οι εμπειρίες των τριών γυναικών είναι συγκλονιστικές και περιπετειώδεις. Η Γιούνγκ Τσανγκ περιγράφει τις εξαιρετικές ζωές και τις εμπειρίες των μελών της οικογένειάς της: της γιαγιάς της - παλλακίδας ενός πολέμαρχου, τους αγώνες της μητέρας της ως νεαρής κομμουνίστριας και την εμπειρία των γονιών της ως μέλη της κομμουνιστικής ελίτ, τη δοκιμασία τους κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης. Από Κόκκινος Φρουρός για λίγο σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, στη συνέχεια αγρότης, μετά «ξυπόλητος γιατρός», εργάτης χάλυβα και ηλεκτρολόγος. Καθώς η ιστορία κάθε γενιάς ξετυλίγεται, η Chang αποτυπώνει με συναρπαστικές, συγκινητικές – και τελικά αναζωογονητικές – λεπτομέρειες τους κύκλους του βίαιου δράματος που έζησε η ίδια η οικογένειά της και εκατομμύρια άλλοι που παγιδεύτηκαν στον ανεμοστρόβιλο της ιστορίας. Το ιδιαίτερο μήνυμα της ιστορίας των αγριόκυκνων είναι ότι το παν είναι να δίνεις ολοκληρωτικά τον εαυτό σου, ώστε να ξεπεράσεις οποιαδήποτε όρια χρειάζεται για να προστατεύσεις αυτούς που νοιάζεσαι και αγαπάς.

Η Τσανγκ διερευνά βαθιά θέματα: τη θέση της γυναίκας σε μια πατριαρχική και πολιτικά ολοκληρωτική κοινωνία, τη διάβρωση της οικογένειας υπό την πίεση της ιδεολογίας και τη σύγκρουση ανάμεσα στην ατομική αξιοπρέπεια και τη συλλογική υποταγή. Η πολύμορφη θεματική - ιδιωτικό τραύμα, ιστορική βία, επιβίωση και μνήμη - προσδίδει στο βιβλίο ψυχολογικό και ηθικό βάθος που υπερβαίνει το καθαρά ιστορικό ντοκουμέντο. Πρόκειται για έργο που γεφυρώνει ιστορία, μνήμη και λογοτεχνία, συνδυάζοντας τεκμηρίωση με συγκινησιακή καθαρότητα.

Το έργο δεν καινοτομεί πρωτίστως σε επίπεδο πειραματικής φόρμας ή ύφους, η αφήγηση είναι ρεαλιστική, χρονολογικά γραμμική και γλωσσικά διαυγής. Ωστόσο, η καινοτομία του εντοπίζεται στη σύνθεση ιδιωτικής και συλλογικής ιστορίας, ώστε η προσωπική μνήμη να λειτουργεί ως όχημα κατανόησης ενός αιώνα κινεζικής ιστορίας. Η αφηγηματική απλότητα, σχεδόν δημοσιογραφική, αποκτά δύναμη από τη συναισθηματική ακρίβεια και την ηθική διαύγεια του βλέμματος.

Το έργο συνέβαλε αποφασιστικά στη διεθνοποίηση της κινεζικής εμπειρίας μέσα από γυναικεία οπτική και άνοιξε τον δρόμο για τη διεθνή αναγνώριση κινεζικών αφηγήσεων στη Δύση, ειδικά ως πολιτισμικές μαρτυρίες με λογοτεχνικό κύρος. Στον αγγλόφωνο χώρο θεωρείται πλέον ορόσημο της μετα-μαοϊκής μυθιστορίας και έχει εμπνεύσει δεκάδες έργα μαρτυρίας ή ιστορικής μυθοπλασίας.

Παραμένει σημείο αναφοράς για τη μελέτη της κινεζικής κοινωνίας, για τη φεμινιστική κριτική αλλά και για τη λογοτεχνία της μαρτυρίας. Διαβάζεται ακόμα ευρέως, έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες και επανεκδίδεται σταθερά. Η διαχρονικότητά του οφείλεται στην καθολικότητα των θεμάτων του και στη συναισθηματική του ένταση. Πρωτοεκδόθηκε στη χώρα μας το 2010 από τις εκδόσεις Εστία.