2002: Κορυφαία έργα των Μουρακάμι, Ευγενίδη, Ντονγκάλα, Παμούκ, Μάρκες και Εκο

Ο Κάφκα στην ακτή (Χαρούκι Μουρακάμι)  Συνδυάζει το μαγικό ρεαλισμό με την ψυχολογική ένταση και τα φιλοσοφικά ερωτήματα. Είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας, που επέκτεινε την επιρροή του Murakami και καθιέρωσε το λεγόμενο "μαγικό ρεαλισμό" της Ιαπωνίας σε ένα ακόμη ευρύτερο ακροατήριο.

Αφηγείται παράλληλα δύο ιστορίες: Η πρώτη αφορά έναν 15χρονο έφηβο, τον Κάφκα, ο οποίος φεύγει από το σπίτι του. Ο λόγος είναι μια σκοτεινή προφητεία που σχετίζεται με τον πατέρα του, αλλά και η επιθυμία του να βρει - ότι μπορεί - από την μητέρα και αδερφή του, που εξαφανίστηκαν. Η δεύτερη αφορά έναν γέροντα, τον Νακάτα,  έναν άνθρωπο που μετά από ένα ατύχημα στην παιδική του ηλικία έχασε τη δυνατότητα να σκέφτεται «κανονικά» και ζει μια απλή αλλά αλλόκοτη ζωή. Καθώς οι δρόμοι τους συναντιούνται, ξεδιπλώνεται μια ιστορία που συνδυάζει ρεαλισμό και μεταφυσικά / μαγικά στοιχεία: γάτες που μιλούν, ψάρια που πέφτουν από τον ουρανό, πνεύματα, όνειρα και αρχαίες προφητείες - όλα μπλεγμένα σε ένα μυστηριώδες νήμα.

Το βιβλίο κινείται ανάμεσα σε πραγματικότητα και όνειρο — συχνά θολό, σουρεαλιστικό — και τα ζητήματα που επικεντρώνεται είναι η ταυτότητα, η αναζήτηση της αλήθειας, η οικογενειακή καταπίεση, το βάρος της μνήμης, η μοίρα, ο μύθος του Οιδίποδα, η φύση της συνείδησης, η διπλή φύση της πραγματικότητας (το ορατό και το αόρατο), η μουσική ως μέσο διερεύνησης, η αγάπη (μητρική, αδελφική), αλλά και πιο σκοτεινά και υπαρξιακά μονοπάτια.

Ο Murakami εδώ κορυφώνει το μοναδικό του υβριδικό ύφος, συνδυάζοντας ρεαλιστική αφήγηση με ονειρικά, συμβολικά και συχνά παράλογα στοιχεία. Δημιουργεί έναν μυθιστορηματικό κόσμο όπου συγχέονται οι χρόνοι, η συνείδηση και η ύλη. Η δομή, με τις δύο εναλλασσόμενες ιστορίες που τελικά συγκλίνουν, δημιουργεί έναν ιδιαίτερο ρυθμό και αίσθηση μυστηρίου.

Επηρέασε βαθιά τη σύγχρονη αφήγηση φαντασίας και έδειξε πώς η ψυχολογική και φιλοσοφική διερεύνηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα από μια συναρπαστική, σχεδόν μυθιστορηματική αφήγηση. Έχει ήδη καθιερωθεί ως κλασικό σύγχρονης λογοτεχνίας, με συνεχόμενες νέες αναλύσεις και ερμηνείες. Η πολυσημία και η πολυεπίπεδη δομή του το κάνουν ένα βιβλίο που διαβάζεται διαρκώς από νέους αναγνώστες. Στη χώρα μας κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Middlesex – (Τζέφρεϊ Ευγενίδης) Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο μυθιστορήματος ή και  μελέτης, γιατί συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που οφείλει να έχει ένας πραγματικά σπουδαίος συγγραφέας. Τολμηρή θεματολογία, μεγαλόπνοη ιστορία, επαναδιαπραγμάτευση και επέκταση θεμελιωδών εννοιών (ατομική ελευθερία, αγάπη, πατρίδα, οικογένεια), στέρεη δομή, συμπαγές ύφος και γλώσσα προσεκτικά δουλεμένη.

Πρωταγωνιστεί ένας άνθρωπος ανάμεσα στα δύο φύλα (middlesex). Η Καλλιόπη Στεφανίδου, παιδί δύο Μικρασιατών μεταναστών, περνά τα πρώτα χρόνια της ζωής της ως κόρη της οικογένειάς, ώσπου στην εφηβεία ανακαλύπτει – σε ένα ιατρείο στο Μανχάταν - ότι για βιολογικούς λόγους (μετάλλαξη στο πέμπτο χρωμόσωμα) είναι ένα αγόρι παγιδευμένο σε σώμα κοριτσιού. Ύστερα ακολουθούν πολλές ρήξεις και περιπέτειες σε οικογενειακό, κοινωνικό και προσωπικό επίπεδο. Οι διαφορές και αντιθέσεις μεταξύ αρσενικού και θηλυκού, Ελλήνων και αγγλοσαξόνων, έγχρωμων και λευκών, νέου και παλαιού, προκαταλήψεων και επιστήμης, μοιραίου και ελεύθερης βούλησης, συνιστούν τα κεντρικά θέματα του έργου, που θέτει το ερώτημα: πρόκειται για έστω σύνθετη μυθιστορία ή για την απεικόνιση μιας μετάλλαξης της δομής του DNA;

Εξετάζει την Αμερικανική ονειροπόληση μέσα από την οπτική των μεταναστών, τη γενετική, την κατασκευή του φύλου και της σεξουαλικότητας, την τύχη και την επιλογή, και πάνω απ' όλα, την αναζήτηση του εαυτού σε έναν κόσμο αυστηρών κατηγοριοποιήσεων. Είναι μοντέρνο αριστούργημα αφήγησης, που συνδυάζει την οικογενειακή σάγκα με την ανάπτυξη μιας διασεξουαλικής ταυτότητας. Η φωνή της Καλλιόπης του νεότερου μέλους μιας ελληνικής οικογένειας, είναι ευφυής, ειλικρινής και σπάνια αφηγηματικά δεξιοτεχνική. Το βιβλίο είναι ταυτόχρονα ιστορικό, κοινωνικό και προσωπικό μυθιστόρημα.

Το "Middlesex" έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διεύρυνση του αμερικανικού λογοτεχνικού κανόνα, φέρνοντας στο προσκήνιο θέματα διαφορετικότητας φύλου και σεξουαλικότητας με τρόπο που τα ενσωμάτωσε σε μια μεγάλη, πολυπολιτισμική αμερικανική ιστορία. Επηρέασε μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων. Έχει καθιερωθεί ως ένα από τα σημαντικότερα αμερικανικά μυθιστορήματα των αρχών του 21ου αιώνα, με συνεχή ακαδημαϊκή και κριτική προσοχή. Στη χώρα μας κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Libro το 2003.

Χιόνι (Ορχάν Παμούκ – 2002) Τοποθετημένο στη μικρή, απομονωμένη πόλη Καρς στη βορειοανατολική Τουρκία, το μυθιστόρημα εξερευνά το περίπλοκο πολιτικό και πολιτιστικό τοπίο της Τουρκίας, ιδιαίτερα την ένταση μεταξύ κοσμικότητας και πολιτικού Ισλάμ.

Είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει στοιχεία πολιτικού θρίλερ, φιλοσοφικού λόγου και ψυχολογικού δράματος. Το μυθιστόρημα επικεντρώνεται γύρω από έναν Τούρκο ποιητή, ο οποίος επιστρέφει στο Καρς από την εξορία και εμπλέκεται στις κλιμακούμενες πολιτικές εντάσεις της πόλης. Η πλοκή του μυθιστορήματος περιστρέφεται γύρω από τις προσπάθειες του να κατανοήσει και να επιλύσει την κρίση που προκαλείται από ένα κύμα αυτοκτονιών μεταξύ νεαρών γυναικών, οι οποίες συνδέονται με την πολιτική αστάθεια της περιοχής και την άνοδο του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Ταυτόχρονα, το προσωπικό ταξίδι του ξετυλίγεται καθώς παλεύει με τους εσωτερικούς του δαίμονες και τις αντικρουόμενες επιθυμίες του. πραγματεύεται φιλοσοφικά ζητήματα που σχετίζονται με την προσωπική ελευθερία, τη μοίρα και τη φύση της αλήθειας. Στην αναζήτησή του για απαντήσεις, καταπιάνεται με ερωτήσεις σχετικά με τη φύση της ζωής και του θανάτου, την αναζήτηση νοήματος και το προσωπικό κόστος της ελευθερίας, της ιδεολογικής δέσμευσης και της απομόνωσης.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τον μυθιστορηματικό φορμαλισμό για να δημιουργήσει μια πολυεπίπεδη αλληγορία. Η μικρή πόλη, αποκομμένη από το χιόνι, γίνεται ένας μικρόκοσμος όπου συγκρούονται πολιτισμοί, ιδεολογίες (Δύση vs Ανατολή, κοσμικό vs θρησκευτικό) και τέχνη. Η αφήγηση είναι αυτοαναφορική, με τον συγγραφέα να εισέρχεται στην ιστορία, αναδεικνύοντας τη διαδικασία δημιουργίας και καινοτομίας.

Είναι ένα κεντρικό έργο για την κατανόηση της σύγχρονης Τουρκίας και της κρίσης ταυτότητας μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ο Pamuk, χρησιμοποιεί το έργο για να συζητήσει την αναγκαιότητα και τη σημασία της ιστορίας, της πολιτικής και της τέχνης σε μια κοινωνία σε μετάβαση. Είναι μια πυκνή μελέτη για το φανατισμό, την πολιτική βία, τη ρομαντική αγάπη, τον ρόλο του καλλιτέχνη, την τάση μεταξύ παραδοσιακών και σύγχρονων αξιών, και την αδυναμία να βρει κανείς μια "αυθεντική" ταυτότητα.

Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του Pamuk και μια βασική πηγή για την κατανόηση των αντιθέσεων στη σύγχρονη Τουρκία. Εκδότης: Ωκεανίδα. 2007

Ζω για να τη διηγούμαι (Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες – 2002) Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του, αλλά η λογοτεχνική του σημασία είναι τεράστια.

Ο Márquez στο «Living to tell the tale», εφαρμόζει τα στοιχεία του μαγικού ρεαλισμού και την αφηγηματική του μαγεία στην ίδια του τη ζωή. Δεν είναι μια συμβατική αυτοβιογραφία, αλλά μια λογοτεχνική αναδημιουργία της παιδικής και νεανικής του ηλικίας, όπου η μνήμη και η μυθοπλασία συγχέονται σκόπιμα. Η γλώσσα παραμένει ποιητική και γεμάτη εικόνες.

Εξερευνά τη γένεση μιας λογοτεχνικής φωνής, τη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, την πολιτική και κοινωνική ιστορία της Κολομβίας, και τη δύναμη της οικογένειας και της πατρίδας.

Προσφέρει τον κλειδί για την κατανόηση του ονείρου και της μυθοπλασίας που τροφοδότησαν τα σπουδαία έργα του. Είναι μια μοναδική πύλη για τον κόσμο του συγγραφέα που άλλαξε τη μορφή του μυθιστορήματος του 20ού αιώνα.

Στο κείμενό του, ο Μάρκες απαριθμεί είκοσι τέσσερα λογοτεχνικά βιβλία που ξεχωρίζει. Παρουσιάζουμε το κατάλογο: Οιδίπους τύραννος του Σοφοκλή - Χίλιες και μία νύχτες - Το σπίτι με τα εφτά αετώματα του Ν. Χόθορν - Μόμπι Ντικ του Χ.Μέλβιλ - Η καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά της Χ. Μπ. Στόου - Η μεταμόρφωση του Φ.Κάφκα - Οδυσσέας του Τζ.Τζόις - Το μαγικό βουνό του Τ.Μαν - Η κυρία Νταλογουέι & Ορλάντο της Β. Γουλφ - Η βουή και η μανία & Καθώς ψυχορραγώ & Άγρια φοινικόδεντρα του Ουίλιαμ Φόκνερ - Το σιδηρούν προσωπείο του Αλέξανδρου Δουμά - Καπνοτόπια του Έ. Κάλντγουελ - Γιοί και εραστές του Ντ. Χ. Λόρενς - Τα διηγήματα της Κ.Μάνσφιλντ - Το Άλεφ του Χ.Λ. Μπόρχες - Portrait of Jennie, του Ρ. Νέιθαν - Manhattan Transfer του Τζ.Ντος Πάσος - Άνθρωποι και ποντίκια & Τα σταφύλια της οργής του Τζον Στάινμπεκ - Αντίστιξη του Ά.  Χάξλεϊ - Ο γέρος και η θάλασσα του Έ. Χέμινγουεϊ

Ως αυτοβιογραφία ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του ΧΧ αιώνα, θα είναι αναγκαία ως ντοκουμέντο για τη μελέτη του έργου του και γενικότερα της Λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας. Στα ελληνικά, το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2003, από τις εκδόσεις Λιβάνη σε μετάφραση της Κ.  Σωτηριάδου - Μπαράχας.

Johnny Mad Dog (Εμμανουέλ Ντονγκάλα - 2002) Πολύ σημαντικό και δυνατό πολιτικό μυθιστόρημα με αντικείμενο τους ανήλικους στρατιώτες και τον εμφύλιο πόλεμο σε απροσδιόριστη χώρα (ο συγγραφέας είναι από το Κονγκό). Η σημασία του είναι πιο κοινωνικό-πολιτική και ιστορική, με έμφαση στον ανθρωπισμό και την καταδίκη της βίας. Λογοτεχνικά, είναι πιο παραδοσιακό σε μορφή και γλώσσα, γεγονός που δεν του αφαιρεί την αξία, αλλά το τοποθετεί σε διαφορετική κατηγορία από τα υπόλοιπα. Έχει κυκλοφορήσει στη χώρα μας το 2008 από τις εκδόσεις Κέδρος σε μετάφραση Α.Τσακάλη.

Περί Λογοτεχνίας (Ουμπέρτο Έκο - 2002) Είναι μετα-λογοτεχνική συλλογή δοκιμίων και διαλέξεων θεωρίας και κριτικής. Παρότι ετερόκλητα ως προς την αφορμή τους, τα κείμενα συνδέονται γύρω από έναν κοινό άξονα: τη φύση της λογοτεχνίας, τη λειτουργία της, τις σχέσεις της με την πραγματικότητα και τον αναγνώστη, και τα μυστήρια της δημιουργικής γραφής.

Είναι ένα εξαιρετικό και σημαντικό έργο που αποκαλύπτει τη σκέψη ενός από τους μεγαλύτερους διανοούμενους του 20ού αιώνα.  Πρακτικά, το βιβλίο λειτουργεί ως μια πνευματική περιήγηση στις ιδέες του Έκο για την τέχνη της αφήγησης, τη σημασία των κλασικών έργων και τις θεωρητικές βάσεις της λογοτεχνικής ερμηνείας.

Ο Έκο εξετάζει τους πολλαπλούς ορισμούς της λογοτεχνίας, ως παιχνίδι με τη γλώσσα, ως μηχανισμός παραγωγής νοήματος, ως θεσμός που διαμορφώνει πολιτισμικά ταυτότητες, ως μορφή γνώσης που ξεπερνά την πληροφορία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην ερμηνεία των λογοτεχνικών κειμένων, στο πώς επιτρέπουν πολλές προσεγγίσεις, χωρίς να χάνουν την αισθητική τους συνοχή. Διερευνά επίσης πώς διαμορφώνεται ο λογοτεχνικός κανόνας, ποιοι συγγραφείς παραμένουν «κλασικοί», γιατί η Δυτική λογοτεχνία επιλέγει ορισμένα έργα ως θεμέλια. Διατηρεί κριτική απόσταση από κάθε απόλυτο ορισμό, υποστηρίζοντας ότι ο κανόνας είναι ένα δυναμικό φαινόμενο που αλλάζει δυναμικά με τον χρόνο. Αναλύει επιπλέον τον τρόπο με τον οποίο οι αφηγήσεις κατασκευάζουν «εναλλακτικούς κόσμους». Εξετάζει την πειστικότητα της μυθοπλασίας, τη σχέση πραγματικών και φανταστικών γεγονότων, τη δημιουργία εσωτερικής συνοχής σε φανταστικά σύμπαντα (π.χ. αναφορές στον Τόλκιν, τον Ντόιλ κ.ά.). Η λογοτεχνία, κατά τον Έκο, παράγει «κόσμους» που λειτουργούν παράλληλα με την πραγματικότητα. Επίσης μελετά τη λογοτεχνία ως σύστημα σημείων. Εμβαθύνει στη σχέση γλώσσας και νοήματος, στη συνεργασία συγγραφέα – αναγνώστη, στην ιδέα του «εμπειρικού» και «υπονοούμενου» αναγνώστη, στη διαδικασία ερμηνείας και τα όριά της. Ο Έκο απορρίπτει τόσο τον απόλυτο σχετικισμό («όλα επιτρέπονται») όσο και τον δογματισμό («υπάρχει μία αληθινή ερμηνεία»). Μερικά δοκίμια αναφέρονται στη δική του συγγραφική εμπειρία. Ο Έκο εξηγεί την κατασκευή μύθων και χαρακτήρων, τη σχέση του συγγραφέα με τις πηγές του, τη μεθοδολογία συγγραφής των δικών του μυθιστορημάτων, την αναγκαιότητα της εσωτερικής λογικής σε κάθε αφήγηση. Προσφέρει έτσι ένα «παρασκήνιο» για το πώς δημιουργεί ο ίδιος λογοτεχνικούς κόσμους. Θεωρεί τη λογοτεχνία ως εργαστήριο σκέψης. Υποστηρίζει ότι τα λογοτεχνικά κείμενα μας μαθαίνουν να σκεφτόμαστε κριτικά, είναι για τον αναγνώστη προσωπικές ασκήσεις ενσυναίσθησης, διατηρούν μνήμες που διαφορετικά θα χάνονταν, λειτουργούν ως πεδίο πολιτισμικής διαπραγμάτευσης. Δίνει ιδιαίτερο βάρος στο πώς τα κείμενα μας «εκπαιδεύουν» να κατανοούμε την πολυπλοκότητα του κόσμου.

Το βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα στην ακαδημαϊκή ανάλυση, στο δοκιμιακό ύφος και στη πνευματώδη, ειρωνική γραφή του Έκο. Παρά την θεωρητικό του πλαίσιο, παραμένει ιδιαίτερα αναγνώσιμο χάρη στα παραδείγματα, τις αναφορές, την αφήγηση και το χιούμορ. Αν ενδιαφέρεστε για τη λογοτεχνική θεωρία ή θέλετε να κατανοήσετε βαθύτερα τη σχέση ανάμεσα στην ανάγνωση, την ερμηνεία και την αφήγηση σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Εκδόθηκε στη χώρα μας από τα Ελληνικά Γράμματα το 2002.

Ερευνητικό Ωδείο Χαλκίδας: Παρουσίαση "Ντέμυ..Σόρτυ..και πατίνι" Κυριακή 18/10 στις 18.30

Παρουσίαση του παιδικού βιβλί/ου (8+) της Κατερίνας Γιαμά " Ντέμυ..Σόρτυ..και πατίνι" στο Ερευνητικό  Ωδείο την Κυριακή 18/10/26 στις 18.30

Θα το παρουσιάσει η εκπαιδευτικός Μαρία Γιαμα, θα απαντήσει σε ερωτήσεις η εικονογράφος Χρύστα Δημαρέλου και θα συνοδεύσει στο πιάνο τις πρωτότυπες μελωδίες (που ή ίδια έχει συνθέσει για το βιβλίο αυτό) Αντα Μαντζουράνη. 

Η συγγραφέας θα πεί κάποια λόγια και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου. Η Ντέμυ μαζί με τις φίλες της θα τραγουδήσουν τις μελωδίες της Αντας.

Τα χίλια πρόσωπα του ηρωα, οι "μάσκες" του θείου και η θηλυκή θεότητα (δοκίμια του Τζόζεφ Κάμπελ)

Ακολουθούν τα σημαντικότερα έργα του Αμερικανού συγκριτικού μυθολόγου, Τζόζεφ Κάμπελ (Joseph Campbell, 1904–1987), μαζί με πληροφορίες για ελληνικές εκδόσεις όπου αυτές υπάρχουν.

Ο ήρωας με τα χίλια πρόσωπα (1949) Αποτελεί, ένα από τα πιο επιδραστικά δοκίμια του 20ού αιώνα, στον χώρο της μυθολογίας και της αφηγηματολογίας. Αν και δεν είναι λογοτεχνία, με τη στενή έννοια, διαθέτει έντονη αφηγηματική δύναμη και φιλοσοφική διάσταση, που το καθιστούν σχεδόν «λογοτεχνικό» στην εμπειρία της ανάγνωσης. Είναι το πιο αντιπροσωπευτικό της σκέψης του συγγραφέα. Συμπυκνώνει με τον πιο καθαρό και συνεκτικό τρόπο, τη βασική του ιδέα: ότι πίσω από τις μυθολογίες του κόσμου, υπάρχει ένα κοινό αφηγηματικό και ψυχολογικό μοτίβο, το «ταξίδι του ήρωα». Το βιβλίο έχει σαφή δομή, ισχυρό θεωρητικό άξονα και ταυτόχρονα μια σχετική αφηγηματική ζωντάνια, που το κάνει να διαβάζεται ακόμη και εκτός ακαδημαϊκού πλαισίου. Επιπλέον, είναι αυτό που επηρέασε βαθύτερα τη σύγχρονη αφήγηση, από τη λογοτεχνία μέχρι τον κινηματογράφο.

Στον πυρήνα του βιβλίου βρίσκεται η έννοια του «μονομύθου» — η ιδέα ότι όλες οι μεγάλες μυθολογικές αφηγήσεις, μοιράζονται μια κοινή δομή: το ταξίδι του ήρωα. Ο Campbell, αντλεί παραδείγματα από διαφορετικούς πολιτισμούς, εποχές και θρησκείες, επιχειρώντας να αποδείξει, ότι οι ανθρώπινες ιστορίες, εκφράζουν πανανθρώπινα, ψυχολογικά και υπαρξιακά μοτίβα. Η επιρροή της ψυχαναλυτικής σκέψης, ιδιαίτερα του Carl Jung, είναι εμφανής, καθώς ο ήρωας ερμηνεύεται, ως συμβολική αναπαράσταση της εσωτερικής μεταμόρφωσης του ατόμου.

Η γραφή είναι πυκνή, συχνά δοκιμιακή, και απαιτεί προσοχή από τον αναγνώστη. Δεν πρόκειται για ένα εύκολο ή «γρήγορο» ανάγνωσμα, αντιθέτως, λειτουργεί σαν ένα πνευματικό ταξίδι που καλεί σε στοχασμό. Οι συνεχείς αναφορές σε μύθους, από όλο τον κόσμο, δημιουργούν έναν πλούσιο, σχεδόν ποιητικό ιστό, αλλά ταυτόχρονα ενδέχεται να κουράσουν, όσους δεν έχουν εξοικείωση με το αντικείμενο.

Από λογοτεχνική σκοπιά, το βιβλίο ξεχωρίζει για τη δομή του: δεν αφηγείται μια ιστορία, αλλά αποδομεί και επανασυνθέτει, όλες τις ιστορίες σε ένα ενιαίο σχήμα. Αυτό το εγχείρημα, είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο προτέρημα και η κύρια αδυναμία του. Από τη μία πλευρά, προσφέρει ένα ισχυρό ερμηνευτικό εργαλείο, που έχει επηρεάσει βαθιά τη σύγχρονη αφήγηση. Από την άλλη, η γενίκευση που επιχειρεί, ίσως υπεραπλουστεύει, την πολυπλοκότητα των επιμέρους πολιτισμικών παραδόσεων.

Η σημασία του έργου, εκτείνεται πολύ πέρα από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Επηρέασε βαθιά τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και την ανάλυση μυθολογίας και αφήγησης. Δημιουργοί όπως ο George Lucas, έχουν αναγνωρίσει την επιρροή του, στη διαμόρφωση σύγχρονων αφηγηματικών προτύπων. Το «ταξίδι του ήρωα» έχει γίνει σχεδόν συνώνυμο της δραματουργικής δομής στον κινηματογράφο και στη λογοτεχνία.

Συνολικά, είναι ένα έργο που απαιτεί ενεργή συμμετοχή από τον αναγνώστη, αλλά ανταμείβει με μια βαθύτερη κατανόηση της ανθρώπινης αφήγησης. Δεν είναι απαραίτητα ένα βιβλίο για όλους, όμως για όσους ενδιαφέρονται για τη μυθολογία, την ψυχολογία και τη δύναμη των ιστοριών, αποτελεί ένα θεμελιώδες και διαχρονικό ανάγνωσμα.  Στην Ελλάδα έχει κυκλοφορήσει από τον Ιάμβλιχο το 1995.

Οι μάσκες του Θεού (1962 – 1968) Το «πιο ολοκληρωμένο» και εκτεταμένο εγχείρημά του. Μνημειώδης τετραλογία, που επιχειρεί κάτι ακόμη πιο φιλόδοξο από τον «Ήρωα με τα χίλια πρόσωπα»: μια συνολική χαρτογράφηση της παγκόσμιας μυθολογίας μέσα από πολιτισμικές, ιστορικές και ψυχολογικές οπτικές. Η σειρά (που περιλαμβάνει τέσσερις τόμους, για την πρωτόγονη, την ανατολική, τη δυτική και τη δημιουργική μυθολογία) αποκαλύπτει την επιμονή του Campbell στη βασική του ιδέα: ότι οι μύθοι αποτελούν «μάσκες» μέσα από τις οποίες εκφράζεται, μια κοινή ανθρώπινη εμπειρία του ιερού και «άρρητου». Εδώ όμως, η προσέγγισή του, είναι πιο εκτεταμένη και λιγότερο αφηγηματικά, συγκεντρωμένη σε ένα μοτίβο, όπως ήταν ο μονομύθος. Είναι όμως πιο δύσκολο, λιγότερο ενιαίο ως ανάγνωσμα και όχι τόσο άμεσο. Αποτελεί θεμελιώδη συγγραφή για όσους ενδιαφέρονται για την ιστορία και λειτουργία του μύθου.

Η γραφή του είναι ακόμη πιο απαιτητική από ό,τι στον «Ήρωα». Ο Campbell συνδυάζει ανθρωπολογία, συγκριτική θρησκειολογία και ψυχαναλυτικές επιρροές (και πάλι με εμφανή τη σκιά του Carl Jung), δημιουργώντας ένα έργο, που συχνά θυμίζει εγκυκλοπαίδεια ιδεών. Η γλώσσα του είναι πλούσια, αλλά και πυκνή, και απαιτεί από τον αναγνώστη όχι μόνο συγκέντρωση αλλά και μια σχετική εξοικείωση με το αντικείμενο.

Από λογοτεχνική άποψη, η αξία της τετραλογίας, βρίσκεται στη συνθετική της δύναμη: ο Campbell λειτουργεί, σαν ένας αφηγητής πολιτισμών, που υφαίνει ένα τεράστιο δίκτυο συμβόλων και νοημάτων. Υπάρχουν στιγμές σχεδόν ποιητικές, όπου οι διαφορετικές μυθολογίες «συνομιλούν» μεταξύ τους, αλλά αυτές εναλλάσσονται με εκτενείς αναλύσεις που μπορεί να φανούν βαρετές.

Η μεγαλύτερη αρετή του έργου είναι η εύρος του. Ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με μια εντυπωσιακή ποικιλία μύθων και θρησκευτικών παραδόσεων, αποκτώντας μια αίσθηση της παγκόσμιας πολιτισμικής ενότητας. Ωστόσο, εδώ εντοπίζεται και η βασική κριτική: η τάση του Campbell να εξομαλύνει τις διαφορές και να εντάσσει τα πάντα σε ένα ενιαίο ερμηνευτικό σχήμα, μπορεί να θεωρηθεί απλουστευτική ή ακόμη και προβληματική από σύγχρονη ακαδημαϊκή σκοπιά.

Σε αντίθεση με τον «Ήρωα με τα χίλια πρόσωπα», που έχει πιο άμεση επιρροή στη σύγχρονη αφήγηση, οι «Μάσκες του Θεού» λειτουργούν περισσότερο ως έργο αναφοράς και στοχασμού. Δεν είναι ένα βιβλίο που «διαβάζεται» εύκολα, από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά ένα έργο στο οποίο επιστρέφει κανείς, αναζητώντας συνδέσεις και ερμηνείες.

Συνολικά, πρόκειται για ένα φιλόδοξο και απαιτητικό έργο, που ανταμείβει τον υπομονετικό αναγνώστη, με μια βαθιά, αν και όχι αδιαμφισβήτητη, θεώρηση της ανθρώπινης μυθολογικής εμπειρίας. Είναι πιο δύσκολο στην ανάγνωση, από άλλα έργα του Campbell, αλλά ίσως πιο ενδεικτικό της διανοητικής του εμβέλειας. Δεν έχει εκδοθεί ολοκληρωμένο στην Ελλάδα. Από τις εκδόσεις Ιάμβλιχος, το 1997, έχουν κυκλοφορήσει οι δυο πρώτοι τόμοι, από τους 4, με τίτλο Πρωτόγονη Μυθολογία, (τομ. Α΄,Β΄)

Η δύναμη του μύθου (1988)  Αποτελεί ένα από τα πιο προσιτά και ταυτόχρονα ουσιαστικά κείμενα, για την κατανόηση της μυθολογικής σκέψης στον σύγχρονο κόσμο. Η δομή του έργου βασίζεται σε συζητήσεις, με τον δημοσιογράφο Bill Moyers, που έγιναν πριν τον θάνατο του συγγραφέα (1987), οι οποίες, αγγίζουν θεμελιώδη ζητήματα: τον ρόλο των μύθων στην ανθρώπινη ζωή, τη σχέση τους με τη θρησκεία, τη σημασία των συμβόλων και τη θέση του ατόμου, σε έναν κόσμο που φαίνεται να έχει απομακρυνθεί από τις παραδοσιακές αφηγήσεις. Ο Campbell δεν παρουσιάζει απλώς θεωρίες, αφηγείται, ερμηνεύει και συνδέει, δημιουργώντας ένα κείμενο που ρέει με φυσικότητα, σχεδόν σαν προφορικός λόγος.

Από λογοτεχνική άποψη, το βιβλίο ξεχωρίζει για την απλότητα και τη σαφήνειά του. Η γλώσσα είναι καθαρή, χωρίς την πυκνότητα που χαρακτηρίζει άλλα έργα του, γεγονός που το καθιστά ιδανικό ως εισαγωγή στη σκέψη του. Παράλληλα, η χρήση παραδειγμάτων, από διαφορετικές μυθολογίες και πολιτισμούς δημιουργεί μια αίσθηση οικουμενικότητας. Η επιρροή της ψυχολογικής σκέψης, ιδίως του Carl Jung, παραμένει παρούσα, αλλά εδώ ενσωματώνεται με πιο αφηγηματικό και λιγότερο θεωρητικό τρόπο.

Ο Κάμπελ, αναγνώρισε στη μυθολογία, τέσσερις βασικές λειτουργίες όσον αφορά στην επίδραση της πάνω στην ανθρώπινη εμπειρία:

Την αφύπνιση αισθήματος δέους μπροστά στο μυστήριο της Ζωής: Για τις αρχέγονες κοινωνίες  το ανώτερο μυστήριο της ύπαρξης, δεν μπορούσε να εκφραστεί με τον λόγο (γιατί προϋπήρχε και υπερέβαινε αυτόν). Η μόνη δυνατή προσέγγιση του, ήταν η άμεση εμπειρία. Οι μύθοι και οι τελετές, που τους αναπαριστούν, οδηγούσαν σε μία τέτοια εμπειρία, μέσω της σύνδεσης του προσωπικού βιώματος, με κάτι – εν πολλοίς ακατανόητο και - μεγαλύτερο. Έτσι όρισε και την ετυμολογία της λέξη religion (λατ. religio) ως re-link (επανασύνδεση). Στα ελληνικά, η λέξη θρησκεία, προέρχεται από το ρήμα θρησκεύω (αποδίδω ιερή υπηρεσία, λατρεύω), το οποίο εμφανίζεται ήδη, από τον 5ο αι. π.Ε. Το θρησκεύω, συνδέεται με την νόηση (θρήσκω) ή τη φύλαξη (εν-θρεῖν), υποδηλώνοντας την προσεκτική φύλαξη ιερών μυστικών. Μια άλλη θεωρία (Πλούταρχος), αναφέρει ότι η λέξη προέρχεται από τις «Θράσσες» (Θράκισσες γυναίκες), οι οποίες μυούνταν στα Καβείρια μυστήρια και καταλαμβάνονταν από ιερή μανία. Άλλοι, τη συσχετίζουν, επίσης με τα ρήματα θρέομαι (φωνάζω) ή θροέω (θορυβώ), παραπέμποντας στο «θρούν» (θρόισμα) ή τον ιερό φόβο και τον κλονισμό. Ορισμένοι, γλωσσολογικά, τη συνδέουν με την ινδοευρωπαϊκή  ρίζα θεράπ- (θεραπεύω), υποδηλώνοντας την υπηρεσία προς τους θεούς. Όπως και να είναι, όλα αυτά, προϋποθέτουν επίσης τη σύνδεση με το θείο. 

Την κοσμολογική λειτουργία: Τον καιρό της δημιουργίας τους, οι μύθοι λειτουργούσαν ως πρώιμη, εμβρυακή επιστήμη, εξάγοντας γενικά συμπεράσματα, μέσα από φυσικές παρατηρήσεις. 

Την διατήρηση της υπάρχουσας τάξης: Η δομή των αρχαίων κοινωνιών, δημιουργήθηκε κάτω από πολύ ισχυρότερες φυσικές πιέσεις, απ’ ότι οι σύγχρονες και εξαρτιόταν πολύ περισσότερο από αυτές. Η δομή αυτή, συχνά κρινόταν απαραίτητη, για την επιβίωση αυτών των κοινωνιών και εδώ, ο μύθος, έπαιζε τον βασικό ρόλο συγκρότησης και διαιώνιση της. 

Και την καθοδήγηση του ανθρώπου μέσα από τα στάδια της ζωής: ο μύθος προσέφερε ένα αρχετυπικό πρότυπο, για τα στάδια της ενηλικίωσης, της ζωής μετά και τελικά την αντιμετώπιση της πραγματικότητας του θανάτου.

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του έργου είναι η σύνδεσή του με την επικαιρότητά. Ο Campbell, υποστηρίζει ότι, ακόμη και στον σύγχρονο, τεχνολογικό κόσμο, οι μύθοι εξακολουθούν να αποτελούν βασικό μηχανισμό νοηματοδότησης της ανθρώπινης εμπειρίας. Η ιδέα, ότι ο άνθρωπος χρειάζεται «ζωντανούς μύθους», για να κατανοήσει τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε μια εποχή κρίσης αξιών.

Ο διάλογος, αν και γοητευτικός, δεν επιτρέπει πάντα την ανάπτυξη σε βάθος των επιχειρημάτων, αφήνοντας, ορισμένα ζητήματα ανοιχτά ή απλουστευμένα. Παρά ταύτα, το έργο, διαθέτει μια ιδιαίτερη γοητεία: μεταφέρει τη σοφία ενός μελετητή, που έχει αφιερώσει τη ζωή του, στη μελέτη των ιστοριών που διαμόρφωσαν την ανθρωπότητα. Δεν είναι ένα βιβλίο που επιδιώκει να εντυπωσιάσει με θεωρητική πολυπλοκότητα, αλλά να εμπνεύσει και να προβληματίσει.

Συνολικά, πρόκειται για ένα έργο που γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στην επιστήμη και την αφήγηση. Προσφέρει μια ουσιαστική, ανθρώπινη προσέγγιση στους μύθους, καθιστώντας το ιδανικό, τόσο για τον νέο αναγνώστη, όσο και για εκείνον, που έχει ασχοληθεί με αυτά τα θέματα. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ιάμβλιχος το 1998.

Goddesses: Mysteries of the feminine divine (2013) Αν και δεν ολοκληρώθηκε από τον ίδιο, όσο ζούσε, ως ενιαίο βιβλίο, αποτελεί σημαντική συμβολή στη μελέτη της θηλυκής θεότητας στους μύθους. Αποτελεί συλλογή διαλέξεων και εργαστηρίων που έδωσε μεταξύ 1972 και 1986, για τις θεές και τη θηλυκή θεότητα, στον παγκόσμιο μύθο. Η επιμελήτρια, συγκέντρωσε αυτές τις διαλέξεις και σχημάτισε με αυτές, μια συνεκτική συλλογή, που επικεντρώνεται στη μορφή του θηλυκού θείου στις παγκόσμιες μυθολογίες. Αυτό το στοιχείο καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τον χαρακτήρα του έργου.

Η γραφή (ή μάλλον, καταγραφή του προφορικού λόγου) είναι πιο χαλαρή, αποσπασματική, με μια αίσθηση άμεσης επικοινωνίας. Σε αντίθεση με τη συστηματικότητα που συναντάμε σε άλλα έργα του συγγραφέα, εδώ ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με μια πιο ελεύθερη, σχεδόν περιπλανώμενη σκέψη, που αναπτύσσεται μέσα από συνειρμούς και θεματικές συνδέσεις.

Ο Campbell εξετάζει τη θεότητα μέσα από τη γυναικεία της διάσταση: από τις αρχαίες μητριαρχικές θεότητες μέχρι τις πιο σύνθετες μορφές της θεϊκής θηλυκότητας σε ανατολικές και δυτικές παραδόσεις. Το βασικό του επιχείρημα παραμένει γνώριμο: οι μύθοι λειτουργούν ως συμβολικά συστήματα, που εκφράζουν βαθύτερες ψυχολογικές και κοσμολογικές αλήθειες. Ωστόσο, εδώ δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη δημιουργική, γεννητική και μεταμορφωτική δύναμη του θηλυκού στοιχείου. Τα κεντρικά θέματα του έργου είναι:

Η εξέλιξη της θηλυκής θεότητας στην παγκόσμια μυθολογία: Μελετά, πώς η αρχική μορφή μιας ενιαίας «Μεγάλης θεάς» σε αρχαίες κοινωνίες (π.χ. Νεολιθική Ευρώπη) μετασχηματίστηκε σταδιακά, σε πολλούς, διαφορετικούς θεούς και θεές, με ποικίλες ιδιότητες και λειτουργίες.

Τα αρχέτυπα και οι συμβολισμοί: Οι θεές δεν αντιμετωπίζονται απλά ως ιστορικές φιγούρες, αλλά ως αρχέτυπη έκφραση θεμελιωδών ψυχικών και πνευματικών λειτουργιών -  δημιουργία & καταστροφή, ζωή & θάνατος, μύηση, μεταμόρφωση. Λειτουργούν ως σύμβολα, για βασικές ανθρώπινες εμπειρίες και για την εσωτερική ανάπτυξη.

Η πολυπολιτισμική, συγκριτική προσέγγιση: Το έργο καλύπτει παραδόσεις από την Παλαιολιθική και Νεολιθική Ευρώπη, τις Αιγαιοπελαγίτικες και Κρητικές θεότητες, τις Σουμεριακές και Αιγυπτιακές μορφές, τις Ινδικές και Ελληνικές θεές, τους μύθους του Ελευσίνιου μυστηρίου και αρχαιότερες τελετουργίες και την Χριστιανική παράδοση και την Παναγία, μέσα από τη σύγκρισή τους με αρχαιότερες μορφές.

Η συμβολή της θηλυκής θεότητας στην ψυχοπνευματική μεταμόρφωση: Ο Κάμπελ, τονίζει, ότι οι θεές δεν είναι απλά μυθολογικές φιγούρες, αλλά δείχνουν ενεργές διαδικασίες αλλαγής και μύησης – δηλαδή, πώς  προσεγγίζονται τα μεγάλα ερωτήματα, για την ύπαρξη, το θάνατο, τη μεταμόρφωση και την πνευματική ωρίμανση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιδέα ότι η απώλεια ή η υποβάθμιση του αρχικού συμβολισμού του θηλυκού θεϊκού, στις μεταγενέστερες πατριαρχικές παραδόσεις, έχει βαθιές συνέπειες στην κουλτούρα και στην ψυχολογία, καθιστώντας την επανεκτίμηση των αρχαίων θεών σημαντική και σήμερα.

Το βιβλίο αυτό συμπληρώνει παλαιότερες μελέτες του Κάμπελ, όπως Οι μάσκες του Θεού και Η δύναμη του μύθου, προσφέροντας μια εξειδικευμένη εστίαση, στον θηλυκό μύθο και τις θεές. Ο Κάμπελ, αντιμετωπίζει τις θεές, όχι μόνο ως ιστορικές αντικειμενικές μορφές, αλλά και ως αρχέτυπα της εσωτερικής ψυχικής ζωής. Επίσης, αναδεικνύει, πώς οι μορφές του θηλυκού θεϊκού - π.χ. θεότητα της γονιμότητας, μητέρα της γης, θεές της σοφίας – λειτούργησαν, ως πύλες, προς βαθύτερες πνευματικές εμπειρίες και μεταμορφώσεις, στον ιστορικό άνθρωπο.

Έχει τριπλή σημασία: Αποκαλύπτει μία πολυσυλλεκτική, παγκόσμια εικόνα της θηλυκής θεότητας, μέσα από μύθους και τελετουργικά. Αναδεικνύει τις θηλυκές
θεότητες, όχι απλά ως ιστορικά ή λατρευτικά σύμβολα, αλλά, ως αρχέτυπα, που καθοδηγούν την ψυχική και πνευματική ανάπτυξη. Και τέλος τις εξετάζει και τις εντάσσει, μέσα σε ένα πλαίσιο, συγκριτικής ανάλυσης και σύνθεσης, δείχνοντας την εξέλιξη τους, από αρχέγονες κατηγορίες, προς πιο διαφοροποιημένες μορφές. 

Από λογοτεχνική άποψη, το έργο έχει διπλό ενδιαφέρον. Από τη μία πλευρά, η καταγραφή του προφορικού λόγου το καθιστά πιο προσιτό και ζωντανό, αφού υπάρχουν στιγμές, όπου η αφήγηση αποκτά σχεδόν μυθική ποιότητα, σαν να ακούει κανείς έναν δάσκαλο, να αφηγείται ιστορίες μπροστά σε κοινό. Από την άλλη, η έλλειψη αυστηρής δομής, μπορεί να δημιουργήσει αίσθηση ασυνέχειας, ιδίως σε αναγνώστες που αναζητούν ένα πιο οργανωμένο επιχείρημα.

Η θεματική του, το καθιστά ιδιαίτερα επίκαιρο, ειδικά υπό το πρίσμα σύγχρονων συζητήσεων, γύρω από το φύλο και τη θρησκευτική εμπειρία. Ωστόσο, η προσέγγιση του, δεν είναι προϊόν σύγχρονων φεμινιστικών θεωριών, αλλά εντάσσεται στο ευρύτερο συγκριτικό και ψυχολογικό πλαίσιο στη πορεία του συγγραφέα στο χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι, ενώ προσφέρει γόνιμο υλικό για σκέψη, μπορεί να φαίνεται περιορισμένο ή παρωχημένο σε ορισμένες ερμηνείες του. Μπορεί όμως, σε άλλους, με πιο ευρεία και ευέλικτη προσέγγιση και δημιουργική σύνθεση των ερμηνειών, να τους βοηθήσεις να εξάγουν πολύ αξιοπρόσεκτα συμπεράσματα.

Συνολικά, δεν είναι το πιο ολοκληρωμένο ή αντιπροσωπευτικό έργο του Campbell, αλλά αποτελεί ένα ενδιαφέρον συμπλήρωμα της σκέψης του. Προσφέρει, μια πιο άμεση επαφή, με τον τρόπο, που ο ίδιος ανέπτυσσε τις ιδέες του προφορικά, ενώ φωτίζει μια πτυχή της μυθολογίας, που συχνά παραμελείται. Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται περισσότερο ως στοχαστική εμπειρία, παρά ως συστηματική μελέτη, και γι’ αυτό ακριβώς έχει τη δική του ξεχωριστή αξία.

Εκδότης: New World Library / Joseph Campbell Foundation (Collected Works of Joseph Campbell) - Επιμελήτρια έκδοσης: Safron Rossi (ISBN: 9781608681822)

2001: Από τον Ζέμπαλντ και τον Μακ Γιουάν στον Κουρκόφ, την Ουλίτσκαγια και τον Ουελμπέκ

Άουστερλιτς (Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ) Το τελευταίο μυθιστόρημα αποτελεί το απόγειο των πεζογραφικών αφηγήσεων του Sebald που γράφτηκαν σε κάπως απαρχαιωμένη και περίτεχνη γερμανική γλώσσα (ένα απόσπασμα του έργου έχει μια πρόταση μήκους 9 σελίδων).

Είναι ένα υβρίδιο μυθιστορήματος, δοκιμίου, αυτοβιογραφίας και φωτογραφικού άλμπουμ. Η αφήγηση είναι μια υφιστάμενη, μελαγχολική ροή, χωρίς παραγράφους, συχνά διακοπτόμενη από ασπρόμαυρες φωτογραφίες που λειτουργούν ως ψευδής τεκμηρίωση και ενισχύουν την ατμόσφαιρα. Η γλώσσα είναι ποιητική, περίπλοκη και απόλυτα ελεγχόμενη.

Επικεντρώνεται στο προσωπικό και συλλογικό τραύμα του Ολοκαυτώματος, την απώλεια της ταυτότητας, την αρχαιολογία της μνήμης και τον τρόπο με τον οποίο το παρελθόν εμφανίζεται στους χώρους και στα αντικείμενα του παρόντος. Είναι ένα βαθιά φιλοσοφικό και ανθρώπινο έργο.

Το "Austerlitz" είναι πλέον ένα καθοριστικό έργο της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας της μεταπολεμικής περιόδου. Έχει επηρεάσει αμέτρητους συγγραφείς στο πώς μπορεί κανείς να προσεγγίσει την ιστορία, τη μνήμη και το τραύμα πέρα από τις παραδοσιακές αφηγηματικές δομές. Είναι ένα απαραίτητο σημείο αναφοράς για τη λογοτεχνία της μνήμης. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα γερμανόφωνα μυθιστορήματα των τελευταίων δεκαετιών και ένα αδιαμφισβήτητο κλασικό του 21ου αιώνα. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε μετάφραση της Ιωάννας Μεϊτάνη από τις εκδόσεις Άγρα το 2006

Εξιλέωση ( Ίαν Μακ Γιούαν) Ένα μεταμοντέρνο δραματικό αφήγημα για την ενοχή, τη συγχώρεση και τη δημιουργία. Η ιστορία αγάπης ξεχώρισε για τον λαμπρό τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας «ενορχηστρώνει ορισμένα από τα αγαπημένα θέματά του: τους κινδύνους της αθωότητας, την ξαφνική εισβολή της κακής τύχης στις ζωές των ανθρώπων, τη θολή γραμμή μεταξύ τέχνης και ζωής» 

Η αδυναμία της ηρωϊδας να ερμηνεύσει σωστά - λόγω της ηλικίας της - την οικειότητα της ερωτευμένης μεγαλύτερης αδελφής της με το γιο μιας υπηρέτριας, σε συνδυασμό με την αχαλίνωτη φαντασία της, την οδηγούν σε ένα τερατώδες ψέμα, που οι συνέπειες του σημαδεύουν τις ζωές και των τριών τους για πολλά χρόνια. Οι δρόμοι τους διασταυρώνονται ξανά στο χάος του Β’ΠΠ με την ηρωϊδα  να βασανίζεται ακόμη από τις τύψεις του παιδικού της σφάλματος.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί μια φαινομενικά παραδοσιακή, ρεαλιστική αφήγηση, αλλά την ωθεί στα όριά της με τη χρήση της "αναξιόπιστης αφήγησης" (unreliable narration). Η καινοτομία έγκειται κυρίως στην εφιαλτική μετα-αφηγηματική στροφή του τελευταίου μέρους, που αναθεωρεί ριζικά ό,τι έχει διαβαστεί πριν και θέτει βασικά ερωτήματα για τη φύση της μυθιστορηματικής πραγματικότητας, της ενοχής και της λύτρωσης.

Εξερευνά τη δύναμη και τις συνέπειες της φαντασίας, την ανεπανόρθωτη φύση των πράξεων μας, την τάξη της τάξης προς την αλήθεια και τον απελπισμένο πόθο για εξιλέωση. Επίσης, αγγίζει τις φρικτές πραγματικότητες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Με την έκδοσή του έγινε ένα σημείο αναφοράς για το σύγχρονο βρετανικό μυθιστόρημα. Δημοφιλές και κριτικά αναγνωρισμένο, επέδειξε πώς ένα "παραδοσιακό" αφηγηματικό στυλ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για εξαιρετικά σύγχρονα και σύνθετα λογοτεχνικά αποτελέσματα. Είναι ένα μοντέλο για το ιστορικό μυθιστόρημα και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή και μελετημένα μυθιστορήματα του συγγραφέα.

Οι πιγκουίνοι δεν πεθαίνουν απ' το κρύο (Αντρέι Κουρκόφ) Είναι μια μοναδική σύνθεση της αφήγησης του ανατολικοευρωπαϊκού παραλόγου με μαύρη κωμωδία και πολιτική σάτιρα.

Ο Μίσα, είναι ένας εξαφανισμένος πιγκουίνος που τον ψάχνει ο ιδιοκτήτης του, ο Βίκτωρ, πρώην δημοσιογράφος. Η σχέση του Βίκτωρα με τη Σόνια, μικρή κόρη ενός εξαφανισμένου φίλου του, και τη Νίνα που τη φροντίζει, η ενεργή ανάμιξή του στις ουκρανικές εκλογές, η φυγή του από την Ουκρανία ως  προπονητής μιας ομάδας αθλητών ΑΜΕΑ, η συνάντησή του με Σερβοβόσνιους εγκληματίες πολέμου συνθέτουν την πλοκή του έργου. 

Παρουσιάζει μια πλούσια εικόνα για τη ζωή στη μετα-σοβιετική Ουκρανία: την απουσία νοήματος, την οικονομική κατάρρευση, την πολιτική διαφθορά, τον κυνισμό της εξουσίας και την ατομική μοναξιά. Εξερευνά θέματα ταυτότητας, ευθύνης και της ανθρώπινης αναζήτησης για επικοινωνία και σύνδεση σε έναν κόσμο που έχει χάσει κάθε αίσθηση ανθρωπιάς και αλληλεγγύης.

Η γλώσσα είναι απλή, άμεση και αποτελεσματική, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου το γελοίο, το τραγικό και το υπαρξιακό συνυπάρχουν φυσικά. Η χρήση ενός πιγκουίνου ως κεντρικού "χαρακτήρα" είναι από μόνη της μια μεγάλη καινοτομία. Ο Κουρκόφ, και ειδικά αυτό το έργο, έφεραν την ουκρανική λογοτεχνία στο προσκήνιο του διεθνούς κοινού μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι ένα σημαντικό έργο για την κατανόηση της μετα-σοβιετικής ψυχολογίας και του τρόπου με τον οποίο η λογοτεχνία μπορεί να χειριστεί την πολιτική και κοινωνική αποσύνθεση μέσα από το πρίσμα του παραλόγου.

Το βιβλίο συνεχίζει να αποκτά νέους αναγνώστες, ιδιαίτερα τώρα που η προσοχή του κόσμου είναι στραμμένη στην Ουκρανία. Η προφητική του δύναμη και η μαύρη κωμωδία του παραμένουν επίκαιρες. Στη χώρα μας εκδόθηκε το 2008 από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Το σβήσιμο (Πέρσιβαλ Έβερετ – 2001) Ο Everett γράφει ένα έξυπνο, καυστικό, τολμηρό και διεισδυτικό βιβλίο για το εκδοτικό κατεστημένο, τις εμπορικές επιλογές των εκδοτών και το πώς η «πολιτικώς ορθή» άποψη έχει γίνει ο κανόνας ακόμη και σε έναν χώρο που χαρακτηρίζεται για την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης. 

Είναι ένα κωμικό-δραματικό μυθιστόρημα που σατιρίζει τον φυλετικό ρατσισμό, τη θρησκοληψία και τις προκαταλήψεις στην Αμερική, μέσα από την ιστορία ενός μαύρου καθηγητή λογοτεχνίας που αποφασίζει να γράψει το πιο "μαύρο" βιβλίο όλων, αλλά καταλήγει σε παρεξηγήσεις και ανατροπές, ενώ η σχέση του με τη μητέρα του προσδίδει συναισθηματικό βάθος. 

Προκαλεί απόλυτα τον κανόνα και τις αφηγηματικές συμβάσεις. Είναι ένα μανιφέστο κατά της τοξικότητας και της υποκρισίας στον πολιτισμικό χώρο. Χρησιμοποιεί τη σάτιρα και το μεταμυθιστόρημα. Το βιβλίο είναι μια ξεκαρδιστική και πικρή κριτική στον ακαδημαϊκό κόσμο και τη λογοτεχνική βιομηχανία, γεμάτο λογοτεχνικά αστεία και αυτοαναφορικότητα.

Πίσω από το χιούμορ κρύβεται μια βαθιά μελέτη για τη φυλή, τη γένεση της τέχνης, την ηθική και την αυτοψευδαίσθηση. Ως σατιρικό έργο, είναι πολύ συγκεκριμένο στη στιγμή του, αλλά η μαεστρία του Έβερετ και η διαχρονικότητα των θεμάτων του (φυλή, γραφή, υποκρισία) του εξασφαλίζουν περίοπτη θέση στη παγκόσμια αναγνωσιμότητα. Θεωρείται ένα από τα σημαντικά έργα του Everett, μεταφρασμένο στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πόλις, αναδεικνύοντας την ευφυΐα και τον σαρκασμό του συγγραφέα. 

Η ζωή του Πι (Γιάν Μάρτελ) Ενώ η αφήγηση του είναι κλασική, η καινοτομία του βρίσκεται στη συγχώνευση πολλών ειδών: περιπέτειας επιβίωσης, παραμυθιού, θεολογικής αλληγορίας και μεταφυσικού παζλ.

Μετά το ναυάγιο ενός πλοίου που ταξίδευε για το Καναδά ο Πι βρίσκεται μόνος σε μια βάρκα μαζί με μια απίστευτη ομάδα: μια ζέβρα, μια ύαινα, έναν ουρακοτάγκο και μια τεράστια βασιλική τίγρη της Βεγγάλης. Το βιβλίο αρχίζει με μια φαινομενικά απλή ιστορία που όμως στη συνέχεια αναπτύσσεται απρόσμενα και στο τέλος ανατρέπεται, αναγκάζοντας τον αναγνώστη να επανεξετάσει ριζικά την πίστη, την αλήθεια και τη φύση της αφήγησης.

Στο κέντρο του βρίσκεται η σύγκρουση και η συνύπαρξη διαφορετικών θρησκειών (Ινδουισμός, Χριστιανισμός, Ισλάμ), η δύναμη της ιστορίας να δίνει νόημα στις τραγωδίες της ζωής, και η σχέση ανάμεσα στην πίστη και τη λογική. Είναι ένα βιβλίο για το πώς επιβιώνουμε και πώς διαλέγουμε να βλέπουμε τον κόσμο.

Το "Life of Pi" ήταν μια παγκόσμια λογοτεχνική αποκάλυψη.  Έδειξε ότι ένα βιβλίο με βαθιά πνευματικά και φιλοσοφικά ερωτήματα μπορεί να γίνει τεράστια εμπορική επιτυχία. Επέκτεινε τα όρια του τι μπορεί να είναι ένα μπεστ σέλερ, συνδυάζοντας προσιτή αφήγηση με σύνθετη θεματολογία. Στη χώρα μας κυκλοφόρησε το 2002 από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Οι διορθώσεις (Τζόναθαν Φράνζεν) Ένα τεράστιο γεγονός στην αμερικανική λογοτεχνία. Είναι ένα κλασικό, ρεαλιστικό "μεγάλο μυθιστόρημα" για την οικογένεια και την κοινωνία, που ενώ είναι τεχνικά άψογο και θεματικά πλούσιο, είναι λιγότερο καινοτόμο στη φόρμα σε σχέση με τα προηγούμενα της ίδιας χρονιάς.

Κυκλοφόρησε δέκα μέρες πριν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 διηγούμενο την κατάρρευση της μεσαίας αμερικανικής τάξης, διατηρεί την επικαιρότητά του μέχρι σήμερα, καθώς «η αίσθηση πως οι βεβαιότητες εξατμίζονται, γίνεται όλο και πιο ισχυρή». Αν η οικογένεια είναι ένα μηχάνημα για να σε τρελαίνει, έχει υπάρξει ποτέ μηχανή καλύτερα λαδωμένη από τους Lamberts; Ο πατέρας, ο Άλφρεντ, είναι ένας συνταξιούχος μηχανικός που ολισθαίνει στο ψυχικό και σωματικό χάος της νόσου του Πάρκινσον. Η σύζυγος Enid διαμορφώνει όλο και πιο έξυπνες ποικιλίες άρνησης. Ο ένας γιος βοηθάει απατεώνες στη Λιθουανία και ο άλλος παρηγορείτε με ποτό για τις δυστυχίες της διαλυόμενης οικογένειας του. Η αδερφή τους διάσημη σεφ, κάνει απερισκεψίες σε ξένους γάμους. Οι δυστυχίες τους είναι μια μεταφορά για τις δυσαρέσκειες της σύγχρονης κοινωνίας, αλλά ο Φράνζεν διατηρεί την εστίασή του στην οικογένεια. Αυτό μπορεί να είναι πολύ αστείο μερικές φορές, αλλά τα γέλια έρχονται δύσκολα, πολύ δύσκολα. Στα ελληνικά, είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 2002 από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, σε μετάφραση Αλέξη Εμμανουήλ.

Πλατφόρμα (Μισέλ Ουελμπέκ) Εξαιρετικά σημαντικό για την επιρροή και την προβοκατόρικη φύση του. Ο Ουελμπέκ είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Ευρωπαίους συγγραφείς. Το βιβλίο είναι κεντρικό για την κατανόηση του έργου του, αλλά η λογοτεχνική του αξία μπορεί να προσβληθεί  λόγω της σκοπούμενης προβοκατόρικης πλοκής και του εν μέρει επιπόλαιου στυλ του.

Εξώφυλλο έκδοσης ΗΠΑ

Η ιστορία είναι η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο ενός σαραντάχρονου Παριζιάνου δημόσιου υπαλλήλου ονόματι Μισέλ, ο οποίος, μετά τη δολοφονία του πατέρα του από μουσουλμάνους μετανάστες (έγκλημα τιμής) και χάρη σε μια πλούσια κληρονομιά, ασχολείται με τον σεξουαλικό τουρισμό στην Ταϊλάνδη, όπου συναντά μια ταξιδιωτική πράκτορα ονόματι Βαλερί. Ξεκινούν μια σχέση και, αφού επιστρέφουν στη Γαλλία, καταστρώνουν ένα σχέδιο με τον προϊστάμενο της (ο οποίος εργάζεται στον ταξιδιωτικό κλάδο στον όμιλο Aurore, μια αναφορά στον πραγματικό όμιλο Accor) για να λανσάρουν μια νέα ποικιλία οργανωμένων διακοπών που ονομάζεται «φιλικός τουρισμός», που απευθύνεται έμμεσα σε Ευρωπαίους που αναζητούν μια σεξουαλική εμπειρία κατά τη διάρκεια των διακοπών. Στοχευμένοι είναι άνδρες και γυναίκες - ακόμα και ζευγάρια - που θα κάνουν διακοπές σε ειδικά σχεδιασμένα «Κλαμπ της Αφροδίτης». Αποφασίζεται ότι η Ταϊλάνδη είναι η καλύτερη τοποθεσία για τα νέα κλαμπ, με τη διαφήμιση να καθιστά σαφές ότι και οι Ταϊλανδέζες θα είναι εύκολα διαθέσιμες. Οι εκδρομές πρόκειται να διαφημιστούν κυρίως σε Γερμανούς καταναλωτές, καθώς θεωρείται ότι θα υπάρξει λιγότερη ηθική οργή στη Γερμανία από ό,τι στη Γαλλία. Η Μισέλ, η Βαλερί και ο προϊστάμενός της, Ζαν-Ιβ, ταξιδεύουν στην Ταϊλάνδη σε μια από τις εκδρομές της εταιρείας τους ινκόγκνιτο και απολαμβάνουν ειδυλλιακές διακοπές. Αποφασίζουν ότι θα μετακομίσουν μόνιμα στην Ταϊλάνδη, για να διαιωνίσουν την ευδαιμονία που βιώνουν εκεί. Ωστόσο, προς το τέλος των διακοπών τους, μουσουλμάνοι εξτρεμιστές διαπράττουν τρομοκρατική ενέργεια κατά την οποία η Βαλερί σκοτώνεται. Ο Μισέλ μένει άφραγκος και στο τέλος του μυθιστορήματος ταξιδεύει πίσω στην Ταϊλάνδη για να πεθάνει.

Αφού περιέγραψε το Ισλάμ ως «την πιο ηλίθια θρησκεία» σε μια δημοσιευμένη συνέντευξη για το βιβλίο, ο Ουελμπέκ κατηγορήθηκε για υποκίνηση φυλετικού και θρησκευτικού μίσους, αλλά οι κατηγορίες τελικά απορρίφθηκαν, καθώς κρίθηκε ότι το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου περιλαμβάνει το δικαίωμα κριτικής των θρησκειών. Το μυθιστόρημα και ο συγγραφέας του θεωρήθηκαν «προφητικοί» ή «προφήτες», καθώς το τελευταίο μέρος απεικονίζει μια ισλαμική τρομοκρατική επίθεση που έχει έντονες ομοιότητες με τις βομβιστικές επιθέσεις στο Μπαλί τον Οκτώβριο του 2002, περίπου ένα χρόνο αργότερα (και το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε στις 27 Αυγούστου 2001, λίγες ημέρες πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001). Μια παρόμοια σύμπτωση, που αφορά τον Ουελμπέκ, το Ισλάμ και την τρομοκρατία, θα συνέβαινε 13 χρόνια αργότερα, όταν το μυθιστόρημά του «Υποβολή», που ασχολείται ξανά με το Ισλάμ (αν και με πιο λεπτό και λιγότερο αντιπαραθετικό τρόπο), δημοσιεύτηκε στις 7 Ιανουαρίου 2015, την ημέρα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Charlie Hebdo.

Επιπλέον απέκτησε μεγάλη φήμη και στο «δύσκολο» αγγλοσαξονικό κοινό, εν μέρει χάρη και στο θέμα της προσέγγισης του σεξουαλικού τουρισμού. Αυτή η φήμη από τότε συνοδεύει το «τρομερό παιδί» των γαλλικών γραμμάτων.                      

Υπόθεση Κουκότσκι (Λιουντμίλα Ουλίτσκαγια) Είναι ένα "παραδοσιακό" αλλά πολύ δυνατό μυθιστόρημα που παρακολουθεί τη ζωή του γυναικολόγου Πάβελ Κουκότσκι στη Σοβιετική Ένωση από τη δεκαετία του 1930 έως τη δεκαετία του 1960.

Ο Πάβελ, χαρισματικός γιατρός με επιστημονική διορατικότητα, αφιερώνει τη ζωή του στη μελέτη της γυναίκας, της μητρότητας και των συνεπειών των αναγκαστικών αμβλώσεων, που αποτελούσαν πολιτικό εργαλείο στη σοβιετική κοινωνία. Κεντρικό πρόσωπο είναι και η θετή κόρη του, η Τάνια, ένα κορίτσι εσωστρεφές, με ισχυρή διαίσθηση και ψυχική ευαισθησία. Η πορεία της Τάνιας σημαδεύεται από μια σειρά ψυχικών κρίσεων - οι οποίες παρουσιάζονται μέσα από μια σχεδόν ονειρική αφήγηση - που την οδηγούν σε έναν εσωτερικό κόσμο σύμβολων και μεταφυσικής εμπειρίας. Παράλληλα, το μυθιστόρημα περιγράφει τη ζωή της συζύγου του Πάβελ, Έλενας, και το οικογενειακό τους περιβάλλον, όπου η καθημερινή ζωή συνυπάρχει με τις πολιτικές αναταράξεις: διώξεις, περιορισμούς της επιστήμης, ιατρική γραφειοκρατία και σιωπηλές τραγωδίες των γυναικών που ζουν υπό την κρατική πολιτική περί αναπαραγωγής. Η ιστορία κορυφώνεται με την κατάρρευση και αναγέννηση της Τάνιας, η οποία συμβολίζει ένα είδος πνευματικής λύτρωσης, μια ανθρωπιστική αντίσταση απέναντι στη βία του κράτους πάνω στο σώμα και στη ζωή.

Η Ουλίτσκαγια συνδυάζει ρεαλισμό, ψυχολογική παρατήρηση και φανταστικές διαδρομές συνείδησης, δημιουργώντας έναν πολυεπίπεδο στοχασμό πάνω στη ζωή, την οικογένεια και το γυναικείο σώμα. Το έργο θεωρείται ένα από τα πιο ώριμα μυθιστορήματα της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας. Η σημασία του έγκειται: Στην κριτική της σοβιετικής πολιτικής πάνω στη βιολογία και στη γυναικεία αυτοδιάθεση - Στην ανθρωποκεντρική ματιά της συγγραφέα, που αντιπαραθέτει την εσωτερική ζωή των χαρακτήρων στον μηχανισμό του κράτους - Στην υβριδική αφήγηση, όπου ο ρεαλισμός συνδέεται με μυστικιστικές εμπειρίες, προσδίδοντας υπαρξιακό βάθος - Στη συγκινητική ψυχογραφία της οικογένειας, που λειτουργεί ως μικρογραφία της κοινωνίας. Διαβάζεται τόσο ως κοινωνικό μυθιστόρημα όσο και ως φιλοσοφική αναζήτηση για το νόημα της ανθρώπινης ζωής σε συνθήκες καταπίεσης

Η Κοπέλα του Γκο (Σαν Σα)  Όμορφα γραμμένο και ενδιαφέρον. Διαδραματίζεται στη Μαντζουρία στις αρχές της δεκαετίας του 1930, την περίοδο της ιαπωνικής κατοχής. Η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα σε δύο πρωταγωνιστές: μια δεκαεξάχρονη Κινέζα που βρίσκει καταφύγιο στο παιχνίδι του γκο και έναν νεαρό Ιάπωνα αξιωματικό που υπηρετεί στον κατοχικό στρατό.

Η κοπέλα, αν και ανήκει στην κινεζική ελίτ, ζει με συναισθηματική αποξένωση, επηρεασμένη από τις κοινωνικές επιταγές και τις προσδοκίες της εποχής. Στην κεντρική πλατεία της πόλης, εκεί όπου παίζεται παραδοσιακά το γκο, βρίσκει χώρο για ελευθερία και πνευματική συγκέντρωση. Ο Ιάπωνας αξιωματικός, μεταμφιεσμένος ως πολίτης για να συλλέξει πληροφορίες, την παρακολουθεί να παίζει και τελικά γίνεται ο αντίπαλός της στο παιχνίδι,  χωρίς κανείς από τους δύο να γνωρίζει την ταυτότητα του άλλου. Καθώς οι παρτίδες συνεχίζονται, ένα αόρατο νήμα σύνδεσης υφαίνεται ανάμεσά τους: έλξη, ψυχολογική αναμέτρηση, αλλά και η αδυσώπητη σύγκρουση δύο κόσμων. Η ιστορία οδηγείται σε μια τραγική τελική σύγκλιση, όπου το αποτέλεσμα της τελευταίας παρτίδας ταυτίζεται με την αδυσώπητη δυναμική του πολέμου και του πεπρωμένου.

Το μυθιστόρημα διακρίνεται για τη λιτή ποιητικότητα και τη συμβολική χρήση του γκο ως μεταφοράς της στρατηγικής, της σύγκρουσης και της ανθρώπινης μοίρας. Η Shan Sa συνδυάζει ιστορικό ρεαλισμό με λυρική ενδοσκόπηση, δημιουργώντας μια αφήγηση που επιτρέπει στον αναγνώστη να βιώσει ταυτόχρονα την προσωπική και την εθνική τραγωδία.

Η λογοτεχνική σημασία του έργου περιλαμβάνει: Την αποδόμηση των στερεοτύπων γύρω από τον "εχθρό", καθώς παρουσιάζει βαθιές εσωτερικές συγκρούσεις και στις δύο πλευρές - Τη συμβολική δομή, όπου κάθε παρτίδα γκο αντανακλά στρατηγικές κινήσεις πολέμου και επιλογές ζωής - Την ανάδειξη της γυναικείας φωνής σε ένα ιστορικά ανδροκρατούμενο περιβάλλον - Την καταγραφή της πολιτισμικής τομής μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας.

Το έργο έχει αναγνωριστεί ως μια από τις πιο ποιητικές και βαθιά ανθρώπινες αναπαραστάσεις του πολέμου και της νεότητας.

Μην προσκυνάς (του Δ.Βασιλείου)

Στις 9 Οκτώβρη του 1967, στην Λα Ιγκέρα της Βολιβίας , δολοφονείται απ' τους Αμερικανούς και τα τσιράκια τους ο «Guerrillero Heroico» Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, διότι "δεν συνεμορφώθη...", που λέει και ο Μίκης Θεοδωράκης, ή αλλιώς διότι δεν προσκύνησε. 

Εν αντιθέσει, όλοι, μα όλοι, όσοι κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο μεταπολεμικά, όχι μόνον προσκύνησαν και προσκυνούν, αλλά έβλεπαν "ευθυγράμμιση των συμφερόντων" ή βλέπουν  "κοινά συμφέροντα" της Ελλάδας και των Η.Π.Α.

Στην μνήμη, λοιπόν, του «Ηρωικού Αντάρτη» Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, σας αφιερώνω, με περισσή αγάπη, το ποίημά μου που ακολουθεί. (Δ.Βασιλείου)

Μην προσκυνάς, ποτέ, καμία εξουσία,

ούτε τη δευτέρα παρουσία,

σε κανέναν τίποτα, ποτέ, μην εκχωρείς

μαζί με όλους στη ζωή να προχωρείς.

 

Όπως ζεις τον έρωτα στην έκστασή σου,

έτσι να τολμάς την επανάστασή σου.

Παντού, με όλους, σε όλα να μετέχεις

όλα στην πορεία, με όλους, να ελέγχεις.

 

Δώσε στο “εγώ” σου δύναμη ζωής

 οργανικό κομμάτι να γίνει  του “εμείς”.

 Στον κήπο του “εμείς”, “εγώ” ν’ ανθίζουν,

σαν τ’ αστέρια, γαλαξίες που φωτίζουν.

 

 

 03-07.10.2026 

Κυκλοφορεί το νέο (παιδικό αυτή τη φορά) βιβλίο της Κατερίνας Γιαμά

Αφού η αγάπη της γιαγιας για την εγγονή της (αλλά και την Χαλκίδα) δεν έχει όρια, αποφασίζει να γράψει παιδικό τραγούδι για την πόλη των "τρελών νερών" και ένα ολόκληρο βιβλίο για την εγγονή της σαν δώρο για τα γενέθλιά της. 

Έτσι προέκυψε το νέο βιβλίο της Κατερίνας Γιαμά με τίτλο "Ντέμυ, Σόρτυ και πατίνι", που κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις "ΚΟΜΝΗΝΟΣ". 

Η εγγονούλα Ντέμυ, με το γάτο της Σόρτυ και το πατίνι της περπατούν τις γειτονιες και τα τοπόσημα της πόλης, αντιμετωπίζουν διάφορες περιέργες και συνηθισμένες καταστάσεις, παραξενεύονται με διάφορα γεγονότα και μαθάινουν άλλα πιο σημαντικά πράγματα για την ιστορία και τη ζωή στη πόλη της Χαλκίδας. 

Η εικονογράφηση έχει γίνει απο τη καλή φίλη και γνωστή Χαλκιδαία Χρύστα Δημαρέλου και το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 8+

Ακολουθεί η παρουσίαση του βιβλίου που δημοσίευσαν οι εκδόσεις 'ΚΟΜΝΗΝΟΣ'

Με μεγάλη χαρά υποδεχόμαστε στη συγγραφική μας οικογένεια την Κατερίνα Γιαμά, η οποία είναι γεννημένη στη Λιβαδειά, ζει στη Χαλκίδα, σπούδασε στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικές Επιστήμες, δούλεψε σε τοπικά ΜΜΕ της Χαλκίδας και έχει μια πλούσια συγγραφική πορεία. Καλοδεχόμαστε και το νέο της παιδικό παραμύθι «Ντέμυ, Σόρτυ και... πατίνι» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις μας σε εικονογράφιση της αγαπημένης μας Χρύστας Δημαρέλου!

Η Ντέμυ, παρέα με τον γάτο της τον Σόρτυ, πιστεύει ότι η ζωή είναι... ένα πιάνο, μια σακούλα ζεστά φιστίκια, μια ζεστή αγκαλιά, μια φροντισμένη παιδική χαρά κι ένας ασφαλής δρόμος για βόλτα!

4 λόγοι για να το διαβάσετε μαζί με τα παιδιά σας

Ταυτότητα & αυθεντικότητα: Η Ντέμυ δεν είναι ένα «τέλειο» παιδί — ονειρεύεται, κάνει σκανταλιές, νοιάζεται και μαθαίνει, κάνοντας κάθε παιδί να ταυτιστεί μαζί της!

Ουσιαστικό μάθημα φιλοζωίας: Μέσα από τη σχέση της με τη Σόρτυ, τα παιδιά μαθαίνουν ότι η αγάπη για τα ζώα σημαίνει φροντίδα, συνέπεια και ευθύνη

Ενεργοί μικροί πολίτες: Τα παιδιά ανακαλύπτουν ότι έχουν φωνή και μπορούν να διεκδικήσουν καλύτερες παιδικές χαρές, ασφαλή πεζοδρόμια και περισσότερο πράσινο!

Ενσυναίσθηση & αισιοδοξία: Μια ιστορία γεμάτη μουσική, χρώματα και χιούμορ που θυμίζει ότι η αληθινή αλλαγή ξεκινά πάντα από μια μεγάλη καρδιά!

Βρείτε το στο ηλεκτρονικό μας κατάστημα, στο διαδίκτυο, στα μεγάλα βιβλιοπωλεία ή με παραγγελία το στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας!