Κυκλοφόρησε: Ebook - Κάθε βιβλίο είναι ένα τρένο. 2η διαδρομή: Από την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, στον Ρομαντισμό

Ξεκινάμε με το παρόν - με τις εκδόσεις www.bookstars.gr - την δεύτερή μας περιπλάνηση, στα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Στην πρώτη μας διαδρομή, παρουσιάσαμε 76 λογοτεχνικά έργα, από την αρχαϊκή προφορική λογοτεχνία μέχρι το μεσαίωνα. Στη νέα μας διαδρομή, θα παρουσιάσουμε λογοτεχνικά ταξίδια από το 1400 μέχρι και το  1850, σε τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις και σε όλο τον γνωστό, τότε, κόσμο: την Αναγέννηση, το Διαφωτισμό και το Ρομαντισμό με άλλα 109 βιβλία – σταθμούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Οι νέες λογοτεχνικές κατευθύνσεις σηματοδοτούνται από την αρχή με την κυριαρχία της Αναγέννησης, καθώς και τις σημαντικές αλλαγές σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και τεχνολογικό επίπεδο στην Ευρασία και την Αμερική. Σε αυτή την περίοδο των 450 χρόνων, ανδρώθηκε ο αποικιακός, πολεμικός καπιταλισμός και μετατράπηκε σε βιομηχανικό. Οι αλλαγές, δεν προέκυψαν από τη μια χρονιά στην άλλη, ούτε αυτόματα, αλλά αργά, βασανιστικά και με μεγάλες μάχες και αντιθέσεις. Εντάσσονται σε ένα ευρύ, κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό πλαίσιο, όπου οι αναγεννησιακές ανακατατάξεις, η αποικιοποίηση του νέου κόσμου, η βιομηχανική επανάσταση, που ακολούθησε, οι εξελίξεις στην αστικοποίηση, στο εμπόριο και στη διανομή πλούτου, επηρέασαν, άμεσα, τον τρόπο και το εύρος της λογοτεχνικής δημιουργίας. 

Ακολουθεί ενα απόσπασμα, από την αρχή της ενότητας για την Αναγέννηση:

Μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας, σημαντικό ρόλο έπαιξε η ίδρυση το 1635 από τον Καρδινάλιο Ρισελιέ της Γαλλικής Ακαδημίας, που επιδίωξε την τυποποίηση της γαλλικής γλώσσας και λογοτεχνίας, εισάγοντας νέους κανόνες και κριτήρια ποιότητας. Η επιρροή της στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία ήταν καθοριστική, προωθώντας το κλασικισμό, την αρμονία, και την αυστηρή φόρμα. Αυτό αντικατοπτρίστηκε στα έργα συγγραφέων της εποχής, που προώθησαν την ψυχολογική λεπτομέρεια και ηθική ανάλυση. Η λογοτεχνία και η τέχνη μεταβαίνουν από το δραματικό, εκρηκτικό ύφος του μπαρόκ σε πιο οργανωμένες φόρμες του κλασικισμού, με έμφαση στη λογική, την τάξη και το ηθικό μήνυμα. Αυτή η καλλιτεχνική κίνηση αντανακλούσε τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις (αυτοκρατορίες, βασιλικές αυλές, ανάπτυξη του εμπορίου και της πνευματικής δημιουργίας) και την ανάγκη για σταθερότητα μετά τις ταραχές.

Η εμφάνιση νέων κοινωνικών τάξεων και ιδεών, οι έμποροι, η αστική τάξη και το φιλελεύθερο πνεύμα αρχίζουν να αποκτούν αυτόνομη φωνή, ιδιαίτερα στη Δυτική Ευρώπη, επηρεάζοντας θεματολογία που περιλαμβάνει την ατομική ευθύνη, την ηθική και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η άνοδος του διαφωτισμού, λίγο αργότερα, έχει τις ρίζες της, ήδη σ’ αυτές τις τάσεις.

Οι αποικιακές κατακτήσεις της Νότιας Αμερικής από την Ισπανία, της Αυστραλίας (Νέα Ολλανδία -  1606), η ίδρυση του Κεμπέκ (Νέα  Γαλλία το 1634) και η αποίκηση του Μέριλαντ την ίδια χρονιά, σηματοδότησαν την έναρξη της αποικιοκρατίας και την επέκταση του ευρωπαϊκού κόσμου. Οι πολιτισμικές ανταλλαγές φέρνουν νέους πόρους, νέες ιδέες και προοπτικές, όπως η επαφή με άλλους πολιτισμούς, οι οποίες προκαλούν αμφισβητήσεις και εμπλουτίζουν τη λογοτεχνική παραγωγή, κυρίως στους τομείς του ταξιδιωτικού και περιηγητικού είδους. 

Εξελίξεις, έφεραν, επίσης οι θρησκευτικές συγκρούσεις (προτεσταντική μεταρρύθμιση, καθολική αντίδραση), και η ενίσχυση των εθνικών κρατών. Η αποικιοκρατία και οι νέες πολιτισμικές εμπειρίες εμπλούτισαν την ευρωπαϊκή λογοτεχνία με νέα θέματα, όπως η περιπέτεια, ο πολιτισμικός συγκρητισμός και η κριτική των αποικιοκρατικών πρακτικών. Η θρησκευτική αναταραχή, (η Προτεσταντική μεταρρύθμιση και η καθολική αντίδραση), διαμόρφωσε λογοτεχνικά ρεύματα με έντονα θεολογικά και φιλοσοφικά θέματα, τα οποία δημιούργησαν ένα πυκνό κοινωνικό και πνευματικό πλαίσιο που επηρέασε την ποίηση, το θέατρο και τη δογματική συγγραφή.

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, όπως η συγκέντρωση της εξουσίας σε ενιαίους, μοναρχικούς θεσμούς και οι εθνικές συγκρούσεις, διέγειραν την πολιτική λογοτεχνία και κριτική. Η ενίσχυση του μονάρχη και η συγκρότηση εθνικών ταυτοτήτων (π.χ. ένωσης Βρετάνης με Γαλλία το 1532) διαμόρφωσαν ένα νέο πλαίσιο στην πολιτική λογοτεχνία και στα κείμενα ιστορικού ή πατριωτικού χαρακτήρα.

Επίσης, η διάδοση της κλασικής εκπαίδευσης, αποτέλεσε θεμέλιο για την ανθοφορία του ανθρωπισμού και της αναβίωσης των αρχαίων κειμένων, επηρεάζοντας και το λογοτεχνικό ύφος με ανανέωση της αντίληψης για τον άνθρωπο, τη κοινωνία και τη φύση, που επηρέασε τη λογοτεχνία με φιλοσοφικά, ουμανιστικά και εξελικτικά θέματα. Η λογοτεχνία αναμορφώνεται ριζικά, κάνοντας στροφή προς την ανακάλυψη της ατομικότητας, αποκτά κοσμικό χαρακτήρα και πειραματίζεται με τη μορφή και το ύφος των δημιουργιών της. Δημιουργούνται τα πρότυπα των πρώιμων μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων. Αναδεικνύει την ατομική συνείδηση, προβάλει μια νέα, παγκόσμια θεματική και αξιοποιεί διασταυρούμενες γλώσσες.

Ο Άμλετ του Σαίξπηρ αποτελεί ίσως τον πιο σύνθετο τραγικό ήρωα της Αναγέννησης. Είναι μορφωμένος, στοχαστικός και βαθιά διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον της εκδίκησης και στην ηθική του συνείδηση. Η αναγεννησιακή του διάσταση έγκειται στον έντονο ατομικισμό και στην εσωτερική αυτοανάλυση. Ο ήρωας στρέφεται προς το «εγώ» και αμφισβητεί τις βεβαιότητες της μεσαιωνικής τάξης. Το περίφημο υπαρξιακό του δίλημμα «να ζει κανείς ή να μη ζει», εκφράζει τη μετάβαση από τη θεοκεντρική στη ανθρωποκεντρική αντίληψη. Δεν είναι μονοδιάστατος εκδικητής, είναι διανοούμενος που παραλύει από την υπερβολική σκέψη. Η τραγικότητά του γεννιέται από τη σύγκρουση ανάμεσα στη δράση και στη σκέψη, στοιχείο χαρακτηριστικό της Αναγέννησης, όπου η ανακάλυψη της ατομικότητας συνοδεύεται από υπαρξιακή αγωνία.

Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες, είναι ταυτόχρονα ήρωας και αντί-ήρωας. Εμφορείται από ιδανικά «ιπποτισμού» που έχουν ξεπεραστεί ιστορικά, γεγονός που τον καθιστά τραγικά κωμικό. Η Αναγέννηση, με τον ρεαλισμό και την κριτική της διάθεση, αποδομεί, μέσα από αυτόν, τον κόσμο των ιπποτικών μύθων. Παρά την αυταπάτη του, όμως, ενσαρκώνει την πίστη στη δύναμη του ονείρου και της προσωπικής αλήθειας. Η σύγκρουσή του με την πραγματικότητα φανερώνει το πέρασμα από τον μεσαιωνικό, φαντασιακό κόσμο στη νεότερη εμπειρική σκέψη. Δεν είναι απλώς γελοίος, είναι ιδεαλιστής – ή ένας πρώιμος Αγαθούλης - που υπερασπίζεται αξίες όπως η τιμή και η δικαιοσύνη σε έναν κόσμο πεζό και υλικό. Έτσι γίνεται σύμβολο της ανθρώπινης ανάγκης για νόημα.

Η γυναικεία εκπρόσωπος των αξέχαστων χαρακτήρων της λογοτεχνίας της εποχής, η Ιουλιέτα, εκπροσωπεί την αναγεννησιακή ανάδειξη του ατομικού συναισθήματος απέναντι στην κοινωνική επιταγή. Αν και νεαρή, επιδεικνύει αποφασιστικότητα και θάρρος. Η αγάπη της δεν είναι παθητική, επιλέγει συνειδητά, αψηφώντας οικογένεια και κοινωνική σύμβαση. Σε αντίθεση με μεσαιωνικές, γυναικείες μορφές που λειτουργούν συμβολικά, η Ιουλιέτα διαθέτει ψυχολογικό βάθος. Η τραγική της κατάληξη αναδεικνύει την ένταση ανάμεσα στην προσωπική επιθυμία και στη συλλογική καθεστηκυία βία. Εκφράζει τη γέννηση της νεωτερικής υποκειμενικότητας και αποδεικνύει, ότι στην Αναγέννηση η γυναίκα αρχίζει να αποκτά δραματική φωνή, αν και παραμένει εγκλωβισμένη σε πατριαρχικές δομές.

Μπορείτε να το προμηθευτείτε ηλεκτρονικά εδώ 

Διαβάστε εδώ, για την 1η διαδρομή, που κυκλοφορεί ήδη

ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΩ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ-ΕΞΗ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ… (Λόρδος Μπάυρον)

Πηγή: Βικιπαίδεια by_Richard_Westall

Ο Τζορτζ Γκόρντον Μπάυρον (1788-1824), ήταν Άγγλος αριστοκράτης, ποιητής, πολιτικός, Φιλέλληνας και μια από τις σημαντικότερες μορφές του ρομαντισμού. 

Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Βρετανούς ποιητές και παραμένει ακόμα και σήμερα δημοφιλής. (Βικιπαίδεια)

Στη μνήμη του ο Λόχος Σπουδαστών του ΕΛΑΣ, μετονομάστηκε σε "Λόχος Μπάυρον" με διοικητές του το Γρηγόρη Φαράκο και το Μάνο Ζαχαρία. Αποτελούνταν  από φοιτητές του Πολυτεχνείου και της Ανωτάτης Εμπορικής και είχε έδρα σε ένα Δημοτικό Σχολείο στα Εξάρχεια. Η Μέλπω Αξιώτη αφηγείται: «Στις 25 του Δεκέμβρη σε γενική συνέλευση, ύστερα από πρόταση, ο Λόχος Σπουδαστών πήρε το όνομα “Λόρδος Μπάιρον”. Έτσι θα μείνει ξακουστός στην ελληνική Ιστορία».

 Από μετάφραση του Νίκου Σπάνια (1924-1990) - Δημοσιεύτηκε ίσως για πρώτη φορά στο περιοδικό «Δελφικά Τετράδια» (Ν7-8, 1966), του Φοίβου Δέλφη.

 

Αδιάφορη τούτη η καρδιά θα μένει

γιατί καρδιά καμμιά δεν συγκινεί:
κι’ όμως απαρνημένη και θλιμμένη
ματώνει στη στιγμή.

Οι μέρες μου χλωμά κίτρινα φύλλα
τ’ άνθη και της αγάπης οι καρποί
είναι σκουλήκια βούρκος και σαπίλα
και κούφιοι οι παλμοί.

Οι σπίθες που μου φεύγουν απ’ τα σπλάχνα
καθώς ηφαίστεια νησιού νεκρά
φλόγες δεν βγάνουνε παρά μιαν άχνα
σα νεκρικά πυρά.

Τον κλήρο του έρωτα που συνταράζει
ελπίδες και πόθους δεν έχω εγώ
μηδέ σκοπό πάρεξ ένα μαράζι
ένα βαρύ ζυγό.

Και να μην πω: «ούτε έτσι – μήτε τώρα…»
στα εξιλαστήρια πάθη της ζωής
ηρώων στεφάνια πλέκονται οληνώρα
θανάτου και τιμής.

Βόλια και λάβαρα! Αχός, Ελλάδα
φως μου, πώς με καλείς. Πολεμιστές
και πάλι στης ασπίδας την απλάδα
πεθαίνουν νικητές.

Ω ξύπνα! Ελλάδα μου όχι συ, ξύπνα
και βύζαξε τις ρίζες πνεύμα μου
δυνάμωσε μες των Γραικών τα δείπνα
με ένα νεύμα μου.

Πείνες της σάρκας, ηδονές και πάθος
τα βδελυρά και τερατόμορφα
Όχι! Κοίτα την ομορφιά σαν λάθος
σε πρόσωπα όμορφα.

Αν κλαις τη νιότη σου, τότε μη ζήσεις!
Χρέος και θάνατος σωστός εδώ
με σφαίρες τη ζωή σου να σφαλίσεις
στο χώμα αυτό.

Γύρνα με περιέργεια το κεφάλι
μέτρα καλά, να ’ναι φαρδύς-πλατύς
ο τάφος σου, κι’ ύστερα από την ζάλη
πέσε ν’ αναπαυτείς.

 (Μεσολόγγι, 22 Ιανουαρίου 1824) 

Διαβάστε και αυτό

Ebook - Κάθε βιβλίο είναι ένα τρένο. 1η διαδρομή: από την αρχαϊκή εποχή στο Μεσαίωνα

Το ζητούσατε και έγινε πράξη. Κυκλοφόρησε η 1η διαδρομή σε Ebook απο τις εκδόσεις https://www.bookstars.gr

Ξεκίνησα μια περιπλάνηση στο χρόνο και σε διαφορετικές ηπείρους και τόπους, που είναι αφιερωμένη σε 76 έργα – σταθμούς από την Αρχαϊκή – προφορική περίοδο και μέχρι το Μεσαίωνα, που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην παγκόσμια λογοτεχνία. Δεν είμαι κριτικός ούτε λογοτέχνης, αλλά απλός αναγνώστης που συγκινείται, ονειρεύεται και ταξιδεύει με ένα βιβλίο. Τελικός σταθμός δεν υπάρχει, αλλά μόνο συνεχές ταξίδι, με στάσεις, σταθμούς, εκπλήξεις και περιπλανήσεις. Αυτές είναι και οι προσδοκίες μου. Προσδοκίες που ίσως συναντιόνται με κάποιες από τις δικές σας.

Έτσι αρχίζει η εξιστόρησή των λογοτεχνικών αναγνώσεων μου:

" Οι πρώτες μου λογοτεχνικές αναζητήσεις έγιναν νωρίς, τότε που η οικογενειακή βιβλιοθήκη έμοιαζε με άγνωστη ήπειρο. Ανάμεσα σε ράφια γεμάτα Ροΐδη, Παπαδιαμάντη, Μυριβήλη, Τσβάιχ, Ρολάν, Ώστεν, Δουμά, Ουγκώ, Γκόρκι, Χεμινγουέι και τόσους άλλους, άρχισα να ψηλαφώ έναν κόσμο που δεν κατανοούσα πάντα, ούτε με γοήτευε πάντοτε. Το παιδικό μου βλέμμα αναζητούσε μάχες και ηρωισμούς· συχνά έβρισκε εσωτερικές συγκρούσεις και σιωπηλές εντάσεις. Όμως ο σπόρος είχε ήδη φυτευτεί. Αργότερα, σε βιβλιοθήκες συγγενών (ιδιαίτερα των Κωνσταντίνου και Λέλας Μπαλογιάννη και του Γιάννη και Φλωρεντίας Μακρυνικόλα) και κατόπιν στις δικές μου αγορές, το ταξίδι συνεχίστηκε πιο συνειδητά, ώσπου η ανάγνωση έγινε προσωπική υπόθεση και σταθερή συντροφιά".

Και έτσι τελειώνει:

" Παρουσιάσαμε στη πρώτη μας διαδρομή 76 λογοτεχνικούς σταθμούς έργων ανώνυμων και επώνυμων δημιουργών από τον τότε γνωστό κόσμο.  Η εξέλιξη της παγκόσμιας λογοτεχνίας από την αρχαϊκή προφορική περίοδο μέχρι το 1400 χαρακτηρίζεται από τη μετάβαση από προφορικές αφηγήσεις σε γραπτά κείμενα, με αλλαγές στη φόρμα, το περιεχόμενο και τα μοτίβα που αντανακλούν τις οικονομικές, κοινωνικές και θρησκευτικές μεταβολές.​ Η αρχική προφορική φόρμα βασιζόταν σε επαναληπτικές φόρμουλες, ρυθμό και απαγγελία για μνήμη και παρουσίαση. Με την εφεύρεση γραφής (Μεσοποταμία ~3200 π.Χ., Κίνα ~1250 π.Χ.), εμφανίστηκαν ποιητικά μέτρα όπως εξάμετρο και καταλόγοι, ενώ στο Μεσαίωνα κυριάρχησαν επικά ποιήματα και ρίμες σε λαϊκές γλώσσες. Μέχρι το 1400, η λογοτεχνία ενσωματώνει πεζά και δράματα, προετοιμάζοντας τη κυριαρχία του  μυθιστορήματος.​

Στην προφορική εποχή, κυριαρχούν μύθοι, ηρωικές πράξεις, θεοί και ηθικές διδαχές. Στην κλασική αρχαιότητα, εστιάζουν στην ανθρώπινη μοίρα και στους πολέμους, ενώ στο Μεσαίωνα εμφανίζονται μοτίβα αγάπης, αμαρτίας και ιπποτισμού δίπλα σε άλλα της υπαίθρου, της φύσης και αποκρυφισμού. Κοινά μοτίβα παραμένουν ο ηρωισμός, η εκδίκηση και η κοινωνική συνοχή.​

Από τις κοινοτικές, τελετουργικές προοπτικές της αρχαϊκής περιόδου, η λογοτεχνία γίνεται ατομική και φιλοσοφική στη κλασσική αρχαιότητα, εξερευνώντας τη ταυτότητα και το μεταφυσικό. Στο Μεσαίωνα, μετατοπίζεται σε ηθική καθοδήγηση και τη φεουδαρχική ταυτότητα, που αργότερα μετά από δεκάδες πολεμικές συγκρούσεις οδήγησε στην εθνική «ταυτότητα», διαμέσου του εμπορίου, των λαϊκών γλωσσών και της αύξησης της καλλιτεχνικής έκφρασης.

Τις επερχόμενες αλλαγές θα τις ψηλαφίσουμε στις επόμενες διαδρομές που είναι:

1400 – 1850: Από την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό στον Ρομαντισμό

1850 – 1945: Από τον Ρεαλισμό του 19ου αιώνα στον Μοντερνισμό του 20ου

1946 – 1969: Η ατομική εποχή 

1970 – 1991: Ο πολυπολιτισμικός μεταμοντερνισμός

1992 – σήμερα: Ο διασυνδεδεμένος υβριδικός κόσμος ".

Μπορείτε να το προμηθευτείτε online απο το https://www.bookstars.gr αναζητώντας το στα Ebooks με το τίτλο ή το όνομα του συγγραφέα.

Μόνικα Ερτλ: μια ηρωίδα της εποχής μας

Την πρωταπριλιά του 1971 χτύπησε η πόρτα στο γραφείο του πρόξενου Κινταρίγια και η γραμματέας του τον ενημέρωσε ότι μία Γερμανίδα ζητούσε να τον δει για να τη βοηθήσει σχετικά με μία βίζα. Ο Κινταρίγια απάντησε καταφατικά και την πόρτα του γραφείου πέρασε μία εντυπωσιακή ξανθιά, με ανοιχτό πουκάμισο και ψηλές γόβες. «Ερτλ, Μόνικα Ερτλ. «Ενδιαφέρομαι να επισκεφτώ τη Βολιβία για ένα ντοκιμαντέρ. Ξέρετε, είχα μείνει εκεί με τον πατέρα μου μετά τον πόλεμο. Μεταναστεύ­σαμε εκεί για κάποια χρόνια μέχρι να ηρεμήσει η κατάσταση. Δικαστήρια πολέμου, Αμερικάνοι, Ρώσοι, Αντιλαμβάνεστε».
Ο πρόξενος αφού της είπε ότι θα τη βοηθήσει, της έδωσε και μία κάρτα με τα στοιχεία του σε περίπτωση που η ωραία Γερμανίδα ήθελε να τον συνοδεύσει για ένα ποτό. Η Μόνικα διάβασε την κάρτα. «Ρομπέρτο Κιντανίγια Περέιρα, γενικός πρόξενος Βολιβίας.» Ήταν πια σίγουρη. Είχε βρει τον άνθρωπο που εκτέλεσε τον Τσε και πόζαρε περήφανος πάνω από το πτώμα του Ίντι. Ψύχραιμη, έβγαλε από την τσάντα της ένα πιστόλι «colt cobra» 38αρι και τον σημάδεψε λέγοντάς του: Victoria o Muerte senior? Η Μόνικα τον πυροβόλησε εξ επαφής τρεις φορές. «Φασίστα», του είπε, και αφού άφησε την ξανθιά περούκα και το πιστόλι στο γραφείο εξαφανίστηκε....
Πηγή: Μηχανή του χρόνου

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-germanida-poy-ektelese-en-psychro-ton-dolofono-toy-tse-gkevara-itan-kori-synergati-toy-chitler-kai-dolofonithike-apo-proin-nazi-poy-eiche-vrei-katafygio-sti-latiniki-ameriki/

Απο τη Αγγλική Βικιπαίδια: Η Μόνικα Ερτλ γεννήθηκε στη Γερμανία, ο ναζί πατέρας της έφερε την οικογένεια στη Βολιβία όπου ξεκίνησε το αγρόκτημα La Dolorida, όπου έτρεφε ζώα. Ο πατέρας της ταλαντούχος ορειβάτης, προπολεμικά, ταυτόχρονα, ήταν και επικεφαλής κάμεραμαν του κινηματογραφικού συνεργείου της Λένι Ρίφενσταλ, της εμβληματικότερης ναζίστριας σκηνοθέτριας, το «βαρύ πυροβολικό» της προπαγανδιστικής μηχανής του Γκέμπελς, με την οποία γύρισαν μαζί την «Ολυμπία», για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο, το προπαγανδιστικό «ντεμπούτο» των ναζί σε τέτοια ευρεία κλίμακα. Στη Βολιβία, συνόδευσε τον πατέρα της σε αρκετές αποστολές γυρισμάτων και έμαθε να χρησιμοποιεί τόσο κινηματογραφική  κάμερα όσο και πυροβόλα όπλα. Αργότερα, παντρεύτηκε για λίγο, αλλά ένιωθε δυστυχισμένη παίζοντας το ρόλο της «σύζυγου-τρόπαιου» ενός Βολιβιανού-Γερμανού μηχανικού μεταλλείων. Μετά το διαζύγιό της το 1969, συνδέθηκε με τους επιζώντες του ηττημένου αντάρτικου κινήματος του Τσε Γκεβάρα, τον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό της Βολιβίας (ELN). Αφού βοήθησε σε κάποιες περιπτώσεις, τελικά εντάχθηκε στην πολιτική παρανομία. Ξεκίνησε μια σχέση με τον ηγέτη του ELN, Ίντι Περέδο, διάδοχο του Τσε Γκεβάρα. Ο Περέδο σκοτώθηκε από τις βολιβιανές αστυνομικές δυνάμεις σε ανταλλαγή πυροβολισμών στη Λα Παζ στις 9 Σεπτεμβρίου 1969.  Στη Γερμανία, έγινε γνωστή ως «η εκδικήτρια του Τσε Γκεβάρα» λόγω της εμπλοκής της στη δολοφονία του Συνταγματάρχη Ρομπέρτο Κιντανίλα Περέιρα το 1971 στο Αμβούργο, που εκείνη την εποχή υπηρετούσε στο Αμβούργο ως πρόξενος της Βολιβίας. Ένα μήνυμα που βρέθηκε στον τόπο της δολοφονίας έγραφε «Νίκη ή Θάνατος», ένα σύνθημα του ELN. Ο πρώην ηγέτης του ELN, Οσβάλντο «Τσάτο» Περέδο, επιβεβαίωσε, σε μια συνέντευξη που γυρίστηκε από τον Γερμανό σκηνοθέτη Κρίστιαν Μποντισέν το 1988, ότι ο Κιντανίλα ήταν πρωταρχικός στόχος του ELN, επειδή ήταν υπεύθυνος για τη διαταγή να κοπούν τα χέρια του πτώματος του Γκεβάρα και να σταλούν στη Λα Παζ για περαιτέρω ταυτοποίηση. Αναφέρει επίσης ότι η Ερτλ, «αφού εκτέλεσε την αποστολή στο Αμβούργο», επέστρεψε στην Κούβα όπου συναντήθηκε με τον Ρεζίς Ντεμπρέ.

Αφού βρισκόταν υπό μυστική παρακολούθηση στη Βολιβία για αρκετές ημέρες, αυτή και ένας άλλος αντάρτης τελικά έπεσαν σε ενέδρα και σκοτώθηκαν από τις βολιβιανές δυνάμεις ασφαλείας στις 12 Μαΐου 1973 στο Ελ Άλτο (στη Λα Παζ), όπου αναδιοργάνωνε τον ELN. Σύμφωνα με τον Ρεζίς Ντεμπρέ, προετοίμαζε επίσης την απαγωγή του πρώην αρχηγού της Γκεστάπο της Λυών, Κλάους Μπάρμπι, για να τον οδηγήσει στη Χιλή και κατά συνέπεια στη δικαιοσύνη στη Γαλλία, όπου καταζητούνταν ως Ναζί εγκληματίας πολέμου. Εκείνη την εποχή, ο Μπάρμπι ήταν γνωστό ότι ήταν σύμβουλος της μυστικής αστυνομίας στη Βολιβία. Το σώμα της δεν παραδόθηκε στην οικογένειά της για να ταφεί και αναπαύεται σε άγνωστο τάφο.

Η Ερτλ είναι μεταξύ των εξέχοντων χαρακτήρων σε μια μυθοπλαστική αφήγηση της οικογένειάς της, Los Afectos (Affections) του Βολιβιανού συγγραφέα Ροντρίγκο Χασμπούν. 

Ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για τη ζωή της, με τίτλο «Ζητείται: Η Μόνικα Ερτλ», προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 1989.

Το βιβλίο του Régis Debray «La neige brûle» είναι αφιερωμένο στην Ερτλ.

Το τραγούδι «Mozambique» του Amon Düül II είναι αφιερωμένο επίσης στην Ερτλ.

Επίσης εδώ

Κρατείστε τη μνήμη (του Δημήτρη Βασιλείου)

Τις τελευταίες ημέρες "κυριαρχεί" το θέμα με τις φωτογραφίες απ' τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών, καθώς οδηγούνται για εκτέλεση, από τους ναζί κατακτητές Γερμανούς, στον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944.
Το ζήτημα της ιστορικής, κοινωνικής, ταξικής και όχι μόνον μνήμης, αποτελεί συστατικό στοιχείο της πορείας της κοινωνίας στο μέλλον (Δ.Βασιλείου)

Κρατείστε στη μνήμη σας

τη ζωή που έχει περάσει.

 

Κρατείστε τη μνήμη σας

σημαία στο σήμερα,

διαθήκη στο αύριο.

 

Κρατείστε τη μνήμη σας

σαν κάστρο τελευταίο,

κόντρα στους πολιορκητές

 

Κρατείστε τη μνήμη ζωντανή.

 

Καταργείστε το θάνατο.

 

 

6-11/07/2023

Αθήνα

".....παραμονή Πρωτομαγιάς του 1944, η ναζιστική διοίκηση εξέδωσε μία ακόμη ανακοίνωση:

"Την 27 Απριλίου 1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν στρατηγόν και 3 συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίσθησαν.
Ως αντίποινα θα εκτελεσθή: Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1 Μαΐου 1944.
Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς την Σπάρτην έξωθεν των χωρίων"

Τι είχε συμβεί;

Πιθανότατα στις 12η Απριλίου και όχι στις 27 όπως αναφέρει η γερμανική ανακοίνωση ίσως για να δώσει την αίσθηση επείγοντος ένας λόχος του ΕΛΑΣ έστησε ενέδρα στη θέση Γκαγκανιά, κοντά στη Μονεμβασιά, σε μια μικρή φάλαγγα Γερμανών. Η φάλαγγα εξοντώθηκε: δεκαέξι στρατιώτες νεκροί και τέσσερις αξιωματικοί. Μεταξύ των αξιωματικών όμως υπήρχε ένας πολύ σπουδαίος, ο αντιστράτηγος Κρεζ, στρατιωτικός διοικητής Πελοποννήσου.
Σε κάθε περίτπωση, την Πρωτομαγιά είχε έρθει η ώρα των ναζιστικών αντιποίνων.
Οι 200 ήταν έγκλειστοι, οι πιο πολλοί παλιά στελέχη του ΚΚΕ που από την εποχή της 4ης Αυγούστου, χωρίς διακοπή, παρέμεναν στις φυλακές.
Οδηγήθηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και εκεί τουφεκίστηκαν κατά ομάδες ανά 20. Η επόμενη εικοσάδα, πριν στηθεί μπροστά στο απόσπασμα, παραλάμβανε τα πτώματα των προηγούμενων 20 και τα τοποθετούσε στα αυτοκίνητα που περίμεναν. Η μακάβρια διαδικασία διήρκεσε δύο ώρες περίπου. Και τη συνόδευε ο Εθνικός Ύμνος που τραγουδούσαν με πάθος αυτοί που παρατάσσονταν μπροστά στις κάννες των όπλων" (από τη Ναυτεμπορική)

Διαβάστε το άρθρο εδώ

Οι Ντεγκρέδες μας έλειπαν (Δ. Βασιλείου)

Αμέριμνοι ρουφάτε ναργιλέδες

κι’ όλοι τούτοι οι ντεγκρέδες

στην Ελλάδα τριγυρνάνε

εξοχότητα πουλάνε.

Των λακέδων τους παιδιά

έχουν τώρα τα κλειδιά

και τις πόρτες τούς ανοίγουν

στα παλάτια, μπας και φύγουν.

Οι μεγάλοι οι παπάδες,

που τους κάνουν τεμενάδες,

τους αγιάζουν, τους βλογάνε

όλα πρίμα για να πάνε.

Από πίσω και οι γλύφτες,

των αγνών μυαλών οι τρίφτες,

τάχα ενημέρωση σας δίνουν

στην υγειά των βασιλιάδων πίνουν.

Πόσο ακόμα θα κοιτάτε

όλοι εσείς που δεν ξεχνάτε;

Αραχτοί στους καναπέδες

κι’ ας χορεύουν οι ντεγκρέδες;

                                                                03.06.2025

Σαν σήμερα, 51 χρόνια πριν, στις 8 Δεκέμβρη του 1974, πραγματοποιήθηκε το Δημοψήφισμα για την συνέχιση ή την κατάργηση του θεσμού της βασιλείας στην Ελλάδα. Με ένα ισχυρό 69,18%, οι Έλληνες πολίτες κατάργησαν την βασιλεία στην χώρα. Κι' αυτό παρά την ουδέτερη στάση που κράτησε η Ν.Δ., με εντολή Κων. Καραμανλή, η οποία Ν.Δ. στις βουλευτικές εκλογές της 17 Νοέμβρη  του 1974, είχε πάρει 54,37% ! Βέβαια, νομίζω ότι θυμάστε, το 1988 ο Κων. Μητσοτάκης χραρακτήρισε την διεξαγωγή του Δημοψηφίσματος "unfair" ! (Δ.Βασιλείου)

Διαβάστε και μια εξέταση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος από το Γιάννη Μαυρή

9 Μάη: Κανείς και τίποτα δεν θα ξεχαστεί (του Δημήτρη Βασιλείου)

                            Ψυχή μου λευκή, στην αγορά της λύπης μη με ξοδέψεις.

Συμπληρώνονται στις 9 Μάη 2025, ογδόντα χρόνια από την ημέρα, 9 Μάη 1945, που ο Κόκκινος Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης έμπηξε την Κόκκινη Σημαία της Νίκης στην καρδιά του φασιστικού τέρατος, μέσα στην ίδια του τη φωλιά, αναγκάζοντας την φασιστική Γερμανία σε πλήρη και απόλυτη συνθηκολόγηση.

Περισσότερα εδώ

Στις πλατείες των οικτιρμών (Δημήτρη Βασιλείου)

Όλοι θα έχετε δει ή διαβάσει για τους “εορτασμούς” των ογδόντα (80) χρόνων από την απελευθέρωση των κρατουμένων του Άουσβιτς. Και ποιοι “γιόρτασαν” εκεί; Κυρίως αυτοί που είχαν συμμετοχή, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο, στην δημιουργία και αυτού του στρατοπέδου θανάτου! Τους απογόνους αυτών που απελευθέρωσαν το Άουσβιτς τους απέκλεισαν!

Σίγουρα έχετε  δει ή διαβάσει για τους επικείμενους  “εορτασμούς”, στη Μόσχα, των ογδόντα (80) χρόνων από την μεγάλη αντιφασιστική νίκη στον Β΄Π.Π. Θα “γιορτάσουν” οι απόγονοι των νικητών, του Κόκκινου Στρατού δηλαδή, τον οποίον έχουν, ιστορικά και ιδεολογικά, αποκηρύξει! Θα απουσιάσουν οι απόγονοι των “συμμάχων”, πιθανώς γιατί ντρέπονται για την συμμετοχή των προγόνων τους στην μεγάλη αντιφασιστική νίκη!

Πέρυσι “γιορτάστηκαν” τα ογδόντα (80) χρόνια της Διάσκεψης του Μπρέτον Γουντς, φέτος θα “γιορταστούν” τα ογδόντα (80) χρόνια της Διάσκεψης της Γιάλτας.

Ελάχιστοι όμως θα θυμηθούν ότι, στις 12 Φλεβάρη 2025, “κλείνουν”  ογδόντα (80) χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, μιας συμφωνίας “ταφόπλακας” του μεγαλειώδους κινήματος της Εθνικής μας Αντίστασης, μιας συμφωνίας που “έκανε” τους περήφανους αντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ. να κλαίνε, μιας συμφωνίας που έστειλε χιλιάδες αγωνιστές σε φυλακές, εξορίες και στα εκτελεστικά αποσπάσματα, μιας συμφωνίας - “Αχέροντα” των ωραιότερων ονείρων αυτού του λαού.

Με την “ευκαιρία” λοιπόν των ογδόντα (80) χρόνων από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, σας αφιερώνω το ποίημα που ακολουθεί.

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΟΙΚΤΙΡΜΩΝ 

 Βαριές οι ήττες.

Τσακίσαν το μυαλό,

κάναν σμπαράλια την καρδιά,

μα πιο βαρύς

ο πόνος της ζωής

και του φωτός η έλλειψη.

 

Με πανωφόρι τ’ όνειρο,

σχεδόν κουρελιασμένο,

θαμπό

και ματωμένο,

μεσ’ στους ψυχρούς κι αφώτιστους

δρόμους της οικουμένης,

σύντροφοι, φίλοι τριγυρνούν

και σε πλατείες οικτιρμών,

όπως ο Πέτρος και αυτοί

παλιές ταυτότητες αρνούνται.

 

Στην αγορά,

τα κίτρινα εγώ τους,

τελάληδες γινήκαν και πουλάνε.

Καθένας και ο πάγκος του,

γεμάτος άχρηστες αντίκες.

Κι όσοι, εκτός της αγοράς

κι απ’ τις πλατείες πέρα,

στα όνειρά μας τ’ άλικα

ψυχή και πάλι δίνουν,

παίρνουν τους δρόμους των καημών,

της πίκρας και των πόνων,

εκεί, όπου ο άνθρωπος

με τ’ όνειρό του γίνετ’ ένα.

 

Καυτό σαν  τη φωτιά, αείζωο,

το όνειρο

του δίκιου και της λευτεριάς,

μιας νέας μέρας η ανάγκη,

περνάει μέσ’ απ’ τα ηφαίστεια

και των κατακλυσμών τα κύματα

και άμεμπτο κι αλώβητο,

βαφτίζεται ξανά,

μεσ’ στων ανθρώπων τις ψυχές,

ίδια και απαράλλαχτα,

όπως στης Στύγας το νερό.

 

Και ξεκινάει, ξανά, να γνέθει

της επανάστασης τον μίτο.

Δεκέμβρης 1944 (Δ.Βασιλείου)

 

Πάνω στον τάφο μου, είπε, να γράψετε με κεφαλαία: «ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ».

Πολέμησε, 33 ημέρες πολεμούσε,

για την τιμή και την αξιοπρέπεια αυτών που χάθηκαν

κι’ αυτών που θα ’ρθουν.

Πολέμησε, 33 ημέρες πολεμούσε,

για λευτεριά και για ζωή, για τη ψυχή και τ’ όνειρο

αυτής της γης και τούτων των ανθρώπων.

Και τον τιμώρησαν σαν άλλο Προμηθέα!

Στης Ικαριάς τα βράχια τον καρφώσαν, γιατί δεν είχαν Καύκασο,

και το συκώτι του έτρωγαν, αντί για τον αητό, οι καλοπατριώτες.

Ότι κι αν έγινε μετά, το σύμπαν κι αν τον φίλησε

κι αρμονικά στον κόσμο κι αν σεργιάνισε,

δεν σβήνει εκείνη η φωτιά π’ άναψε τον Δεκέμβρη,

μεσ’ στα μυαλά μας αναμμένη για πάντα παραμένει.

ΜΑΚΡΙΑ, ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ (Δ.Βασιλείου) *

Στη Ρένα Χατζηδάκη - Μαρίνα

 

Ναι Μαρίνα,

μακριά, πολύ μακριά

στις λεύτερες, λουσμένες στο δίκιο,

φωτεινές πολιτείες του μέλλοντος,

θα θυμόμαστε τη μελωδία της κραυγής σου

κι αν δεν υπάρχουμε εμείς,

θα τη θυμούνται τα παιδιά που έρχονται.

 

Γιατί τα παιδιά έρχονται

και θα φτάσουν τα παιδιά,

αν όχι εμείς,

στις πολύχρωμες, λαμπερές πολιτείες.

 

Θα σπάσουμε τις αλυσίδες του μυαλού,

θα γκρεμίσουμε  τους τοίχους των φυλακών,

θα λύσουμε θριαμβικά την πολιορκία,

θα πάρουμε πίσω τις κλεμμένες ζωές,

θα κρατήσουμε τη μνήμη ζωντανή

και θα φτιάξουμε καινούργια τραγούδια.

Καινούργια τραγούδια,

που θα ενώνουν

αυτούς που ήταν, αυτούς που είναι

κι αυτούς που θα ’ρθουν.

 

Καινούργια τραγούδια,

σ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου,

γιατί εκεί μακριά, πολύ μακριά,

όλοι μας θα ζούμε στις ίδιες

πολύχρωμες,

λαμπερές,

λουσμένες στο δίκιο,

φωτεινές,

λεύτερες πολιτείες.

 

 

 

17-18.07.2024, Αθήνα                                            

 *Στίχος από το ποίημα «Κατάσταση πολιορκίας» της Ρένας Χατζηδάκη (Μαρίνα), το οποίο μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.

"Σημειώσεις για τον εμφύλιο" - Του Πάνου Ζέρβα

Έχει κυκλοφορήσει απο το 2021 από τις εκδόσεις "Επίκεντρο" το βιβλίο του διαδικτυακού φίλου Πάνου Ζέρβα, το οποίο - λόγω καθημερινών ασχολιών και απασχόλησης - μπόρεσα τελικά να το διαβάσω πριν απο λίγο καιρό. Με εξέπληξε ευχάριστα, αλλά και με συνεπήρε όχι μόνο η ήρεμη και αντικειμενική αφήγηση και παράθεση ντοκουμέντων και γεγονότων αλλά και η νηφάλια και διορατική κρίση του συγγραφέα, μακρυά απο οποιεσδήποτε σκοπιμότητες, προκαταλήψεις και μύθους. Συνιστάται ανεπιφύλακτα για διάβασμα και σκέψη για όλα όσα απασχόλησαν και ταλαιπώρησαν εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας και τη χώρα τα τελυταία χρόνια του περασμένου αιώνα. με συγκίνησε επίσης η αφιέρωσή του "σε όσους νέους το διαβάσουν". Περιμένω με ανυπομονησία τους επόμενους δύο τόμους.

"Κάθε προσπάθεια με ευγενή ελατήρια, να κατατάξη τουλάχιστον τον κυκεώνα και να θέση ερωτήματα σε ανθρώπους που δεν θέλουν απλώς να ναρκισσεύωνται ή να ψεύδωνται, είναι καλοδεχούμενη" (από το πρόλογο του Ήρκου Ρ. Αποστολίδη)

Στο βιβλίο υπάρχουν τέσσερις ενότητες - εκτός απο τον επίλογο - για κάθε μια απο τις οποίες δεν μπόρεσα να αποφύγω τον πειρασμό να παραθέσω για χάρι σας ορισμένα αποσπάσματα.

Κατοχή και Αντίσταση

"Όλες οι σημαντικές αντιστασιακές οργανώσεις... είχαν ως στόχο την κοινωνική αλλαγή και μάλιστα με πολύ πιο ριζοσπαστικό περιεχόμενο απο το ΕΑΜ. Αρκεί να διαβάσει κανείς το καταστατικό του ΕΔΕΣ και το πρόγραμμα της ΕΚΚΑ". (σελ.77)

"Η στρατηγική σύλληψη του Γληνού απο το καλοκαίρι του '43 ήταν πολιτικά ευφυής και η υλοποίηση την άνοιξη του '44 ήταν ενα μικρό αριστούργημα, αλλά η ΠΕΕΑ χρησίμευσε τελικά μόνο ως διαπραγματευτικό ατού για την είσοδο του ΚΚΕ στη βασιλική κυβέρνηση του Καϊρου". (σσ 88-89)

Κατοχικός εμφύλιος

" Το ΚΚΕ προσπάθησε να κρατήσει και την πραγματική (πολιτική) πίτα αφάγωτη και τον ιδεολογικό σκύλο χορτάτο. Να υλοποιεί δηλαδή, την απόφαση για τη μεγάλη αντιφασιστική συμμαχία, με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση, όπως επιθυμούσε και η Σοβιετική Ένωση, και, ταυτόχρονα, να αντιδρά ένοπλα στις αποφάσεις αυτής της κυβέρνησης". (σελ 133)

" Για κάποιους μηνες η άτυπη γραμμή της επανάστασης πήρε το πάνω χέρι στο ΚΚΕ και μετά προσπάθησαν να τη συμμαζέψουν. Αυτοί οι έξι εφτά μήνες απο τον Οκτώβρη του 1943 και μετά, είναι η μήτρα του Εμφυλίου". (σελ.135)

Μέση Ανατολή

" Η κυβέρνηση Τσουδερού ήταν η πολιτική συνέχεια της 4ης Αυγούστου. Τα στελέχη της δικατορίας εξακολουθούσαν να βρίσκονται στις θέσεις τους και να λειτουργούν με τον τρόπο που είχαν συνηθίσει. Στόχος τους ήταν να συνεχιστεί η δικατορία και χωρίς το Μεταξά". (σελ 171)

" Οι Βρετανοί προσπάθησαν με κάθε τρόπο να ανατρέψουν την κατάσταση και να απαλλαγούν απο τον μπελά του ΕΑΜ. Βοήθησαν τη συνεννόηση του παλαιού πολιτικού κόσμου με την κυβέρνηση, γεγονός που σήμαινε την ενοποίηση του αστικού χώρου με την τοποθέτηση του πολιτειακού θέματος σε δεύτερη μοίρα. Το κυριότερο, τον Οκτώβριο του 1943 εξασφάλισαν απο τη Μόσχα τη διαβεβαίωση ότι η Σοβιετική Ένωση δεν ενδιαφερόταν για την Ελλάδα. Ήταν δυο παράλληλες πολιτικές κινήσεις ουσίας". (σελ 189)

" Η στάση έδειξε την πολιτική μυωπία της ηγεσίας του ΕΑΜ (και του ΚΚΕ) στη Μέση Ανατολή. Αντί να περιφρουρήσουν τις δυνάμεις του για την κρίσιμη στιγμή της Απελευθέρωσης,  όπου θα παίζονταν τα πάντα, τις ξόδεψαν κυνηγώντας ενδιάμεσους και δευτερεύοντες πολιτικούς στόχους. Σε καιρό πολέμου  και σε ξένα εδάφη όπου κυριαρχούσαν οι Βρετανοί". (σελ 205)

" Από τα οχτώ σημεία του εθνικού συμβολαίου απουσιάζει εντελώς οποιαδήποτε αναφορά στην Αντίσταση. Λες και δεν υπήρξε". (σελ 221)

Η σύγκρουση του ΕΑΜ με το δοσιλογισμό

" Οι αριθμοί λένε ότι οι δοσίλογοι έμειναν ατιμώρητοι. Υπήρχαν 25.000 κατηγορούμενοι για δοσιλογισμό". (σελ 277)

" Το 85% περίπου απαλλάχτηκαν στ στάδιο της προανάκρισης. Απο όσους δικάστηκαν, τελικά καταδικάστηκαν 350. Στις 31 Μαρτίου 1950 στις φυλακές βρίσκονταν σχεδόν 22.000 κρατούμενοι. Από αυτούς δοσίλογοι ήταν 96. Βγήκαν τα αμέσως επόμενα χρόνια. Έγιναν 25 εκτελέσεις. Από τους 25 κανένας δεν ήταν πολιτικό πρόσωπο, ανώτατο στέλεχος της Διοίκησης, οικονομικός μεγαλοδοσίλογος ή έστω κορυφαίος ταγματασφαλίτης ή στέλεχος της Ειδικής Ασφάλειας και του Μηχανοκίνητου". (σελ 278)

" Ο κόσμος του δοσιλογισμού πέτυχε απολύτως το στόχο του. Όχι μόνο έμειναν ατιμώρητοι για τα εγκλήματά τους, όχι μόνο επανεντάχθηκαν χωρίς προβλήματα στην οικονομική και κοινωνικη ζωή, αλλά διατήρησαν άθιχτα και τα κέρδη της Κατοχής. Τουλάχιστον όσα δεν είχαν διασκορπιστεί στα κατοχικά καζινο και στις νεοπλουτίστικες σπατάλες". (σελ 282)

" Ας μην ρωτήσει κανείς για τις ευθύνες της Δικαιοσύνης....Υπήρχαν και οι φωτεινές εξαιρέσεις...Ένας απο αυτούς, ο πρωτοδίκης Παναγιώτης Γίδας...Δολοφονήθηκε στη Κέρκυρα, η οποία ελεγχόταν απο τον ΕΔΕΣ, στις 27 Δεκεμβρίου 1944, μετά απο φρικτά βασανιστήρια, σε ηλικία 34 ετών. Μόνο ένς απο τους δολοφόνους του καταδικάστηκε σε εικοσαετή φυλάκιση, αλλά έμεινε μερικούς μήνες στη φυλακή και αφέθηκε ελεύθερος". (σελ 282)

Αυτά τα λίγα για να ανακινήσω το ενδιαφέρον σας για την ιστορική αυτή περίοδο που έζησε ο λαός μας και η χώρα. Καλό διάβασμα