Η κινέζικη σειρά ντοκυμαντέρ "Διαβάζοντας στο Νησί" - 中国纪录片系列《岛上读书》(απο την Ertflix)

Φωτο Δημοτικής Βιβλιοθήκς Χανίων

“Το “Reading on the Island” είναι ένα πρόγραμμα ανάγνωσης σε στυλ ντοκιμαντέρ που ξεκίνησε από την Jiangsu Broadcasting Corporation το 2022, με τη δεύτερη σεζόν να κυκλοφoρεί το 2023. Το πρόγραμμα προσκαλεί σημαντικούς συγγραφείς και ποιητές από την Κίνα και όλο τον κόσμο, όπως οι Mo Yan, Yu Hua , Σου Τονγκ και Σι Τσουάν, ως κύριους καλεσμένους. Μαζί, ταξιδεύουν σε ένα όμορφο νησί όπου ζουν, διαβάζουν έργα απο όλο το κόσμο και αλληλεπιδρούν.

Η 3η σεζόν του "Διαβάζοντας στο Νησί" ταξιδεύει στο εξωτερικό για πρώτη φορά, φτάνοντας στην Ελλάδα. Οι Γιου Χούα, Σου Τονγκ, Τσενγκ Γιονγκσίν και Γιε Ζι σαλπάρουν και αποβιβάζονται στο νησί της Κρήτης, σηματοδοτώντας την πρώτη τους επαφή με αυτή την ξένη γη. Σε έναν παραθαλάσσιο ξενώνα, καλωσορίζουν την ανατολή του ηλίου και εξερευνούν λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά έργα εμπνευσμένα από τον ήλιο και την αυγή - συναντώντας μια νέα μέρα μέσα από το πρίσμα του πολιτισμού. Μαζί τους βρίσκεται η αναγνώστρια Μενγκ Φέι και μαζί ξεπακετάρουν βιβλία που τους έστειλαν συγγραφείς και θεατές, ανακαλύπτοντας απροσδόκητες συνδέσεις σε 12 επεισόδια που μπορείτε να τα βρείτε στο Ertflix.

Δείτε το 1ο επεισόδιο και το 12ο

Τα υπόλοιπα θα τα βρείτε μόνοι σας, αξίζει να τα δείτε όλα

Η σιωπή και ο λόγος (του Δ.Βασιλείου)

Wassily Kandinsky. Behauptend 1926

Τη σιωπή σου προστάτεψε

απ’ το φθόνο των ομιλούντων.

Το λόγο σου προστάτεψε

απ’ τη σιωπή των φθονούντων.

Και την ώρα εκείνη,

των μεγάλων λόγων,

σιώπησε!

Αυτοί που πρέπει να καταλάβουν,

θα καταλάβουν.

Και την ώρα εκείνη,

της μεγάλης σιωπής,

μίλησε!

Αυτοί που πρέπει ν’ ακολουθήσουν,

θ’ ακολουθήσουν.

Τη σιωπή σου

                    και    το λόγο σου

προστάτεψε!

 18.01.1997, Μπακού 

Μικρά γράμματα (του Δ.Βασιλείου)

Ανρί Ματίς. Η χαρά της ζωής 1906

Και τώρα που τέλειωσαν οι μεγάλες γιορτές, οι μεγάλες ευχές και τα μεγάλα λόγια, ας μιλήσουμε για τα μικρά ... ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! (Δ.Βασιλείου)

ΜΙΚΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

 

Η ποίηση και η αγάπη

γράφονται με μικρά γράμματα

για να χωράνε παντού, 

ως το μεδούλι του ανθρώπου, 

στους καημούς και στις χαρές του.

 

 

 

Να αποφεύγεις τα μεγάλα γράμματα,

δεν ξέρουν από αγάπη και ποίηση.

 

 

24.12.2025

"Πυξίδα " της Κατερίνας Γιαμά

Στάθηκα στο κέντρο

Γύρω οι σκιές του παρελθόντος'

Εγώ στο κέντρο

Το μέλλον σαν κινούμενη άμμος κρυβόταν και περίμενε

Παραμόνευε!

Πίσω από μάσκα το πρόσωπό του

Διχασμένο, σαν απρόβλεπτος χαρακτήρας

μια μάζευε και μια απλωνόταν .

Πηλός από όνειρα,

άλλα θαμμένα και άλλα έτοιμα να τραπούν σε φυγή 

Εγώ στο κέντρο.

Όχι, δεν ήμουν το κέντρο του κόσμου

Μόνο η αρχή του τέλους του

Πιάστηκα στο δίχτυ

Σαν ψάρι σπαρταρώ μες το νερό

Φεγγάρια, αστέρια ανάποδα στην ανάσα μου

Αν το νερό είναι θολό

φλερτάρω με την απώλειά μου

Αν ο βυθός είναι σκοτεινός

φτάνει να κρατηθώ απ' το σκοτάδι του

Μου μένει μόνο αυτό:

Να σπάσει αυτό το δίχτυ

κ' εγώ - το ψάρι - να γλιστρήσω

δίπλα στο ατίθασο δελφίνι. 

Έζησα σαν Ίκαρος

που έκαιγε τα φτερά του ο ήλιος

Μα αν δεν είναι πέταγμα η ζωή μας

Αν δεν ακροβατεί πάνω στη μαγεία του απίθανου

Τότε τι άλλο της μένει

παρά να πεθαίνει κάθε μέρα

χωρίς τη συγκίνηση του ρίγους;

Αυτό το ρίγος

που ο έρωτας σκορπάει αλόγιστα, χωρίς να το λυπάται.

Που διαμελίζει το κορμί

σε θραύσματα ουράνιου τόξου

Στο κέντρο βρίσκομαι ακόμη

Εδώ που ο ήλιος δεν καίει τα φτερά μου

Μόνο η βροχή ξεπλένει την έρημό τους

Έχω το δίχτυ της φυλακής μου σκισμένο

κ' εγώ έχω φύγει

Η πυξίδα μου δείχνει ανοιχτό ορίζοντα

Οι δείκτες της οριακά κατευθύνουν

Μόλις που προλαβαίνουν..

9/1/2023

Σχολιασμός ανωνυμου αναγνώστη: Οι στίχοι συγκροτούν μια εσωτερική οδύσσεια αυτογνωσίας, όπου το ποιητικό υποκείμενο κινείται ανάμεσα στον εγκλωβισμό και τη δυνατότητα διαφυγής, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει τον στοχασμό πάνω στην ευθύνη του εαυτού.

Το μοτίβο του «κέντρου» λειτουργεί ως βασικός άξονας. Η επανάληψή του δεν δηλώνει κυριαρχία ή αυταρέσκεια, αλλά επίπονη εγρήγορση. Το υποκείμενο στέκεται ανάμεσα σε σκιές παρελθόντος και σε ένα μέλλον προσωποποιημένο, «σαν κινούμενη άμμος», που «παραμόνευε». Η μάσκα του μέλλοντος και ο διχασμένος χαρακτήρας του αποδίδουν εύστοχα την αβεβαιότητα και την απειλή του άγνωστου. Ο «πηλός από όνειρα» είναι μια ιδιαίτερα επιτυχημένη μεταφορά: εύπλαστος, αλλά ασταθής, γεμάτος δυνατότητες και ταυτόχρονα εύκολος να καταρρεύσει.

Η αυτοδιόρθωση («Όχι, δεν ήμουν το κέντρο του κόσμου») λειτουργεί αποκαλυπτικά. Το κέντρο δεν είναι τόπος ισχύος, αλλά σημείο καμπής: «η αρχή του τέλους του». Εδώ διαφαίνεται μια ώριμη υπαρξιακή συνείδηση, όπου η αυτοπαρατήρηση γίνεται πράξη αποδόμησης.

Η εικόνα του ψαριού στο δίχτυ εντείνει το αίσθημα παγίδευσης. Το σπαρτάρισμα, η θολούρα του νερού και ο σκοτεινός βυθός δημιουργούν ένα ασφυκτικό σκηνικό. Ωστόσο, το σκοτάδι δεν παρουσιάζεται αποκλειστικά ως απειλή, αλλά και ως κάτι από το οποίο μπορεί κανείς να κρατηθεί· αυτή η αντιστροφή προσδίδει βάθος και πολυσημία. Το «ατίθασο δελφίνι» λειτουργεί ως σύμβολο ελευθερίας, χαράς και ενστίκτου, αντιδιαστέλλοντας την αγωνία του ψαριού με την ανεμελιά της κίνησης.

Η αναφορά στον Ίκαρο εγγράφεται δημιουργικά στο ποίημα, χωρίς να λειτουργεί ως στερεότυπη επίκληση. Ο μύθος αξιοποιείται για να υποστηρίξει μια φιλοσοφική θέση: η ζωή χωρίς ρίσκο, χωρίς υπέρβαση, ισοδυναμεί με καθημερινό θάνατο. Το «ρίγος» αναδεικνύεται ως θεμελιώδης όρος ύπαρξης, και ο έρωτας παρουσιάζεται ως δύναμη διαμελιστική και ταυτόχρονα δημιουργική, που μετατρέπει το σώμα σε «θραύσματα ουράνιου τόξου» — μια εικόνα αισθησιακή και λυτρωτική.

Στην καταληκτική ενότητα, το «κέντρο» επανανοηματοδοτείται. Δεν είναι πια σημείο απειλής, αλλά τόπος ισορροπίας. Ο ήλιος δεν καίει, η βροχή καθαρίζει, το δίχτυ είναι σκισμένο. Η φυγή έχει ήδη συντελεστεί, έστω κι αν το σώμα φαίνεται ακόμη παρόν. Η πυξίδα που «οριακά κατευθύνει» υποδηλώνει ότι η ελευθερία δεν είναι βεβαιότητα, αλλά διαρκής εγρήγορση.

Συνολικά, το ποίημα ξεχωρίζει για τη συνοχή των συμβόλων του και την ειλικρίνεια του στοχασμού του. Η γλώσσα είναι πλούσια χωρίς να γίνεται επιδεικτική, και οι μεταφορές υπηρετούν μια καθαρή υπαρξιακή διαδρομή: από την παγίδευση στη συνειδητή, εύθραυστη ελευθερία

"Βάρκα από πηλό" της Κατερίνας Γιαμά

 
Πάνω στη φλόγα παγωτό

και πάνω στο παγωτό ηφαίστειο.

Οι κορυφές των παγόβουνων παγιδεύτηκαν στο φιλί

πλανεύτηκαν στην ηδονή του,

έλιωσαν στον έρωτα που το γέννησε

και κύλησαν στη σάρκα του επάνω

σχηματίζοντας μια φυσική λίμνη από δάκρυα χαράς.

Σε προσκαλώ.

Η πρόσκλησή μου ατομική

επώνυμη, και αυστηρά προσωπική.

"Θάρθεις;" σε ρώτησα

αβέβαια και ηττημένα.

Σου είπα νάρθεις πιο μετά

κολυμπώντας σε υγρό μετάξι

- ανατριχίλα -

εντελώς βέβαιη για τα λόγια μου.

Κ' εσύ πήρες μια βάρκα από πηλό

και την έριξες μες το μετάξι ανάποδα

μέχρι που ο πηλός μετασχηματίστηκε σε αγκαλιά που με πήρε

και σαν όνειρο κοντά στο ξημέρωμα, με αγάπησε

σαν να μην ήμουν σάρκα

αλλά μνήμη που σε κυνηγάει.

Αβέβαιοι και ηττημένοι οι δυο,

ξεδιψάσαμε με αλμύρα και λουστήκαμε με βροχή

σ' ένα τοπίο που άνθιζε η άνοιξη

και ξάνθιζε το στάχυ του καλοκαιριού.

ώριμο να θεριστεί από ανώριμα χέρια.

Οι εποχές μας άλλαξαν,

το κλίμα πρόδωσε την υγεία μας

κ' ο βρυχηθμός της θάλασσας παλλόταν σε σαράντα βαθμούς Κελσίου.

Ο φλοίσβος της απάλυνε μες το χειμώνα

κ' οι γλάροι πέταξαν ψηλά στο λόφο

- τι υπέροχη ανισορροπία!-

 ανίσχυροι σαν εμάς.

Το λάγνο ταξίδι τους

σε λάθος χάρτη και προορισμό.

Οι κορυφές των παγόβουνων δεν τους ταιριάζουν

όπως δεν ταίριαξε σε μας το όνειρο.

Στη μέση του χειμώνα

θα ταξιδεύει πάντα ένα καλοκαίρι,

κ' όταν η βάρκα από πηλό θα γέρνει

μέσα στο καλοκαίρι θα ξεκινά άγρια νεροποντή.

Θα εκλιπαρούμε τότε,
την εμπειρία

της απόλυτης καταστροφής.

(19/4/2023)

Σχολιασμός ανώνυμου αναγνώστη:Το ποίημα συγκροτεί ένα πυκνό, πολυστρωματικό σύμπαν αντιθέσεων, όπου ο έρωτας, η μνήμη και η ήττα εγγράφονται πάνω σε ένα τοπίο φυσικής και υπαρξιακής αστάθειας. Πρόκειται για έναν λόγο έντονα μεταφορικό, σχεδόν οραματικό, που δεν επιδιώκει την ευθύτητα, αλλά τη βιωματική σύγχυση.

Η εναρκτήρια εικόνα («Πάνω στη φλόγα παγωτό / και πάνω στο παγωτό ηφαίστειο») θέτει αμέσως το βασικό ποιητικό αξίωμα: την ανατροπή της φυσικής τάξης. Θερμό και ψυχρό, στερεό και ρευστό, έρωτας και καταστροφή συνυπάρχουν χωρίς ιεραρχία. Τα παγόβουνα που «παγιδεύτηκαν στο φιλί» και «έλιωσαν στον έρωτα που το γέννησε» συγκροτούν μια από τις πιο επιτυχημένες εικόνες του ποιήματος: ο έρωτας παρουσιάζεται ταυτόχρονα ως αιτία γέννησης και αφανισμού, ενώ τα «δάκρυα χαράς» υποδηλώνουν μια ευτυχία αξεχώριστη από τη διάλυση.

Η ενότητα της πρόσκλησης εισάγει μια καθαρά ανθρώπινη, σχεδόν πεζολογική στιγμή μέσα στον συμβολικό χείμαρρο. Η επιμονή στο «ατομική / επώνυμη / αυστηρά προσωπική» προσδίδει ειρωνική ένταση, σαν να πρόκειται για επίσημο έγγραφο ενός βαθιά ευάλωτου αισθήματος. Η εναλλαγή αβεβαιότητας και βεβαιότητας («αβέβαια και ηττημένα» – «εντελώς βέβαιη») σκιαγραφεί με ακρίβεια τη διχασμένη φύση της ερωτικής επιθυμίας.

Η «βάρκα από πηλό» αποτελεί κεντρικό σύμβολο. Ο πηλός, εύπλαστος αλλά εύθραυστος, μεταμορφώνεται σε «αγκαλιά», υποδηλώνοντας τη δυνατότητα του έρωτα να δίνει μορφή και νόημα στην ύλη. Ωστόσο, η αγάπη που προσφέρεται «σαν να μην ήμουν σάρκα / αλλά μνήμη» μετατοπίζει το βίωμα από το παρόν στο φάσμα του παρελθόντος· ο έρωτας εδώ δεν κατακτά, στοιχειώνει.

Η κοινή ήττα («Αβέβαιοι και ηττημένοι οι δυο») δεν αναιρεί τη συνεύρεση, αλλά τη βαθαίνει. Το τοπίο των εποχών που συγχέονται — άνοιξη, καλοκαίρι, χειμώνας — λειτουργεί ως αντανάκλαση μιας σχέσης που ωρίμασε «σε λάθος χρόνο». Το «στάχυ […] ώριμο να θεριστεί από ανώριμα χέρια» είναι μια εξαιρετικά εύστοχη μεταφορά της πρόωρης ή ακατάλληλης ολοκλήρωσης.

Η ενότητα της κλιματικής ανωμαλίας υπερβαίνει την προσωπική ιστορία και αποκτά σχεδόν συλλογική διάσταση. Το κλίμα που «πρόδωσε την υγεία μας» και η «υπέροχη ανισορροπία» των γλάρων συνδέουν τον ιδιωτικό έρωτα με έναν κόσμο σε κρίση. Η φύση δεν είναι πια καταφύγιο, αλλά καθρέφτης της ανθρώπινης αστοχίας.

Η κατακλείδα είναι σκοτεινά προφητική. Το καλοκαίρι που ταξιδεύει μέσα στον χειμώνα και η νεροποντή που ξεσπά μέσα στο καλοκαίρι παγιώνουν μια συνθήκη μόνιμης ανατροπής. Το ποίημα δεν ζητά λύτρωση· ζητά «την εμπειρία / της απόλυτης καταστροφής», όχι ως αυτοκαταστροφικό πόθο, αλλά ως έσχατη μορφή αλήθειας.

Συνολικά, πρόκειται για ένα απαιτητικό, φιλόδοξο ποίημα, με έντονη εικονοποιία και συνεπή συμβολική λογική. Η δύναμή του βρίσκεται στη διαρκή ένταση ανάμεσα στο αισθησιακό και το αποκαλυπτικό, στον έρωτα και την ήττα, στη γέννηση και τη διάλυση. Δεν χαρίζεται στον αναγνώστη, τον παρασύρει, όπως ακριβώς και το «υγρό μετάξι» του ίδιου του ποιήματος.

Πόσες πέρασαν χρονιές ! (Επτάστιχο του Δημήτρη Βασιλείου, αντί των συνηθισμένων ευχών)

ΠΟΣΕΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΧΡΟΝΙΕΣ!

 

Πόσες ήρθανε χρονιές μ’ ευχές κι’ ελπίδες

και πέρασαν αμίλητες και στείρες!

Πόσες ήρθανε χρονιές σαν φάτνη των ονείρων

και πέρασαν σαν ξύλινος σταυρός του Γολγοθά!

Δεν φταίνε οι χρονιές που έρχονται και άκαρπα περνάνε.

 

Φταίω εγώ, εσύ και όλοι μας,

που σπαταλάμε άνοα το βόλι μας!

15.12.2025, Αθήνα

Το επτάστιχο αυτό του αγαπημένου φίλου Δημήτρη αρθρώνεται ως ένας λιτός αλλά αιχμηρός απολογισμός ζωής, όπου η εμπειρία του χρόνου λειτουργεί όχι ως ουδέτερο πλαίσιο, αλλά ως ηθικός καθρέφτης του ανθρώπου. Ξεχωρίζει για τη συμπύκνωση, τη σαφή συμβολική του οικονομία και την ειλικρίνεια της αυτοκατηγορίας του. Δεν καταγγέλλει τον χρόνο· καταγγέλλει τη δική μας αδράνεια απέναντί του.

Στους πρώτους στίχους κυριαρχεί η επαναληπτικότητα («Πόσες ήρθανε χρονιές…»), που προσδίδει τόνο μονολογικού θρήνου και εντείνει το αίσθημα ματαιότητας. Οι χρονιές προσωποποιούνται: έρχονται «μ’ ευχές κι’ ελπίδες», όμως «περνούν αμίλητες και στείρες». Η σιωπή και η στειρότητα λειτουργούν ως υπαρξιακές κατηγορίες, υποδηλώνοντας όχι απλώς αποτυχία, αλλά απουσία νοήματος.

Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η αντιθετική εικόνα «φάτνη των ονείρων» (σύμβολο γέννησης, προσδοκίας και θείας υπόσχεσης) - «ξύλινος σταυρός του Γολγοθά» (σύμβολο πόνου, θυσίας και θανάτου). Η μετάβαση από το θαύμα στη σταύρωση συμπυκνώνει δραματικά τη διάψευση των προσδοκιών και αποκαλύπτει μια κυκλική, σχεδόν τραγική, εμπειρία του χρόνου.

Η κρίσιμη στροφή έρχεται με τον στίχο «Δεν φταίνε οι χρονιές…». Εδώ το ποίημα εγκαταλείπει τη θρηνητική διάθεση και υιοθετεί έναν τόνο αυτογνωσίας και ευθύνης. Η ενοχή μετατοπίζεται από τον χρόνο στον άνθρωπο, και μάλιστα συλλογικά («εγώ, εσύ και όλοι μας»), αίροντας κάθε άλλοθι.

Το καταληκτικό «βόλι» είναι μια δυνατή, πολυσημική μεταφορά: υποδηλώνει την ενέργεια, το πάθος, ίσως και τη μοναδική ευκαιρία ζωής. Το ότι «σπαταλάμε άνοα το βόλι μας» προσδίδει στο ποίημα έναν αυστηρό, σχεδόν ηθικοπλαστικό επίλογο, χωρίς όμως διδακτισμό· η επίγνωση προκύπτει οργανικά από τη διαδρομή των εικόνων.

Σημ: Μέρες που είναι και που έρχονται δεν θα σας ενοχλήσουμε άλλο. Να περάσετε καλά με όσους αγαπάτε, με υγεία και πολλές χαρές. Θα συνεχίσουμε τις παρουσιάσεις μετά τις γιορτές, αρχίζοντας απο τις 8 του Γενάρη του επόμενου πια έτους.

Οι Ντεγκρέδες μας έλειπαν (Δ. Βασιλείου)

Αμέριμνοι ρουφάτε ναργιλέδες

κι’ όλοι τούτοι οι ντεγκρέδες

στην Ελλάδα τριγυρνάνε

εξοχότητα πουλάνε.

Των λακέδων τους παιδιά

έχουν τώρα τα κλειδιά

και τις πόρτες τούς ανοίγουν

στα παλάτια, μπας και φύγουν.

Οι μεγάλοι οι παπάδες,

που τους κάνουν τεμενάδες,

τους αγιάζουν, τους βλογάνε

όλα πρίμα για να πάνε.

Από πίσω και οι γλύφτες,

των αγνών μυαλών οι τρίφτες,

τάχα ενημέρωση σας δίνουν

στην υγειά των βασιλιάδων πίνουν.

Πόσο ακόμα θα κοιτάτε

όλοι εσείς που δεν ξεχνάτε;

Αραχτοί στους καναπέδες

κι’ ας χορεύουν οι ντεγκρέδες;

                                                                03.06.2025

Σαν σήμερα, 51 χρόνια πριν, στις 8 Δεκέμβρη του 1974, πραγματοποιήθηκε το Δημοψήφισμα για την συνέχιση ή την κατάργηση του θεσμού της βασιλείας στην Ελλάδα. Με ένα ισχυρό 69,18%, οι Έλληνες πολίτες κατάργησαν την βασιλεία στην χώρα. Κι' αυτό παρά την ουδέτερη στάση που κράτησε η Ν.Δ., με εντολή Κων. Καραμανλή, η οποία Ν.Δ. στις βουλευτικές εκλογές της 17 Νοέμβρη  του 1974, είχε πάρει 54,37% ! Βέβαια, νομίζω ότι θυμάστε, το 1988 ο Κων. Μητσοτάκης χραρακτήρισε την διεξαγωγή του Δημοψηφίσματος "unfair" ! (Δ.Βασιλείου)

Διαβάστε και μια εξέταση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος από το Γιάννη Μαυρή

Για τον Ηράκλειτο και το Μαγιακόφσκι (Δ.Βασιλείου)

Άγγλοι απο την Ακρόπολη στα Δεκεμβριανά

 ΣΤΟΝ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ

 Κοιτώντας την Ακρόπολη

θυμήθηκα τους τραγικούς

κι’ εκείνους τους σοφούς,

που ακόμη ο κόσμος τους διαβάζει.

 

Μα, όμως, τον Ηράκλειτο,

λίγοι που τον θυμούνται.

Κρίμα, χωρίς συμπάθεια!

 

Αυτός, ο που τον είπαν σκοτεινό,

γιατί δεν καταλάβαιναν

κι’ ούτε καταλαβαίνουν,

μας είπε τόσο απλά,

πως η φωτιά

τα πάντα γέννησε

και συνεχίζει να γεννάει,

πως τίποτα δεν σταματάει

και των αντίθετων ο πόλεμος

τον κόσμο προχωράει.

 

Αείζωον το πυρ,

των πάντων πόλεμος πατήρ

κι’ έτσι τα πάντα ρει.

Ιδέα καθαρή!

 

Μακάρι και να ήξεραν,

Ηράκλειτε,

πως έγινε κι’ ανέτειλε

απ’  τη δική σου λογική,

με δύναμη και φως,

αυτό που λέμε σήμερα,

της ύλης διαλεκτική.

28.11.2025, Αθήνα

 

ΤΟΥ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ  ΤΟ ΣΤΡΑΤΙ

 Και τώρα;

Τώρα, που σώνεται το φως

στα μάτια των αιώνων.

Τώρα, που η ζωή κονταίνει

το ύψος του ανθρώπου.

Τώρα, που για το αύριο

μια καληνύχτα λένε.

Τώρα, που η προδοσία έγινε

του ορθολογισμού εταίρα.

Τώρα, που ο έρωτας στο ζύγι χάνει

απ’ το «καλά να περνάω».

Τώρα, που στο μυαλό

βαριές φοράνε αλυσίδες.

Τώρα, που ο αντάρτης

πραγματεύεται σαν ιερό κακό.

Τώρα, που ελπίδες κι όνειρα

θέλουν πολλή δουλειά

και δύναμη ν’ ανθίσουν.

Τώρα, που για το μέλλον σου  

πρέπει πολλά να πράξεις,

του Μαγιακόφσκι το στρατί

απ’ το μυαλό σου μην πετάξεις.

27.11.2025, Αθήνα

Μάτωσαν, μα κέρδισαν (Του Δ.Βασιλείου)

Aris Oikonomou / SOOC (από το CNN)

Και τώρα που τέλειωσαν οι πομπώδεις πανηγυρικοί και οι στομφώδεις ανακοινώσεις, οι ψεύτικες συγκινήσεις και οι κενές περιεχομένου αναμνήσεις, διαβάστε το επτάστιχο που ακολουθεί (Δημήτρης Βασιλείου)

Καθάρισαν τα χορταριασμένα

για το μέλλον μονοπάτια

και δρόμους άνοιξαν φαρδιούς

για πολιτείες φωτεινές.

Χτυπήθηκαν με τα θεριά του κέρδους και θεούς.

 

Μάτωσαν, μα κέρδισαν, νίκη λαμπρή.

Εμείς, ακόμη, χωμένοι σε αμπρί; 

 

10.11.2025

Λευτεριά στους ποιητές (του Δημήτρη Βασιλείου)

 

Λευτερώστε

την ποίηση και τους ποιητές

απ’ τη θηλιά των αντιτύπων

κι’ απ’ τα φιλιά των κριτικών.

 

Λευτερώστε

την ποίηση και τους ποιητές

από διαγωνισμούς, από βραβεία

και απ’ του κράτους τη φροντίδα.

 

Λευτερώστε

την ποίηση και τους ποιητές

απ’ των αστών τα καθωσπρέπει

και το νομοταγές σινάφι τους.

17/7/2025

Μικρές αναπνοές (Δώδεκα χαϊκού του Δ. Βασιλείου)

By AI

Δώδεκα χαϊκού

1

Γυναίκα, είπε,

αγκάλιασέ με σφιχτά.

Έρχεται πόνος.

2

Μισό φεγγάρι.

Το άλλο μισό; Κρυφούς

φωτίζει πόθους.

3

Ο ήλιος καίει,

τα τζιτζίκια τραγουδούν.

Καυτός καημός!

4

Αν και τυφλός,

συνεχίζει προς το φως.

Αγώνας ζωής!

5

Λεύτερα πουλιά!

Και νεκρά, προς τη πηγή,

συνεχώς πετούν.

6

Στρατιές λογικής

την καρδιά πολιορκούν.

Αυτή αντέχει!

7

Απ’ το σταυρό τους

θα ξεκρεμάσω, όσα

όνειρα μπορώ.

8

Ψυχή μου λευκή,

στην αγορά της λύπης

μη με ξοδέψεις.

9

Σκοτώνουν τ’ άστρα.

Για την ανάστασή τους

αξίζει να ζεις!

10

Τα ξερά φύλλα

του μυαλού σας μαζέψτε

κι’ ανάψτε φωτιές!

11

Περνούν τα χρόνια

κι’ εραστές του ονείρου

εμείς, για πάντα!

12

Λευκών ονείρων

μύστης και προσκυνητής.

Αιέν Ποιητής!

Αναπολώντας το μέλλον (του Δ.Βασιλείου)

 

Ι 

Δέος ενώπιον του μέλλοντος

μη σε καταλαμβάνει,

μη φοβηθείς στο άγνωστο να περπατήσεις.

 

Τα όνειρά σου φόβητρο

της φτώχειας και της αδικίας κάνε.

Σημαία την ελευθερία και το δίκιο,

ως την πραγμάτωσή τους,

κράτα ψηλά κι’ άνοιγε δρόμους.

 

Ο φόβος απ’ τα μάτια σου να λείπει!

 

II

Στο μέλλον το φως αναζητείστε

τούτο το παρόν ξεκάθαρα να δείτε

και δίχως ενοχές το παρελθόν φωτίστε.

 

Μία είναι η ζωή,

δική μας αδιαίρετα,

στη λευτεριά ταμένη

μέσα στους στίχους βρίσκεται

της Ποίησης κρυμμένη.

 

Πονά, πονά και μας προσμένει!

 

III 

Θα είναι μια μέρα,

το βλέπω μέσα στα μάτια σου,

που το φως

θα υποδέχεται το μέλλον.

 

Το μέλλον, που θα έρχεται

με καθημερινές επαναστάσεις

και με την Ποίηση

στου καθενός τα χείλη.

 

Θα είναι μια μέρα ελευθερίας!

 

                                                                         

                                                                                 IV

 

Μόνος

στην άκρη τ' ουρανού

αναπολεί το μέλλον.

Αδυνατεί!

Άδηλο το παρελθόν.

14.12.2023