Τρεις μικρές αναπνοές στην μνήμη του Καρλ Μαρξ (απο τον Δ.Βασιλείου)

 

  5 Μάη 1818, γεννιέται ο Καρλ Μαρξ.

1. Χτύπησε δώδεκα

το ρολόι της Ιστορίας.

Πάντα ακριβές και συνεπές

το Φάντασμα,

την περιπλάνησή του άρχισε.

2. Δεν περιμένουν οι καιροί

το γύρισμα του χρόνου.

Καραδοκούν τα όνειρα

και τιμωρούν

τους αργοπορημένους.

3. Μην κουραστείς να δίνεσαι

σ’ ότι πονάς και θέλεις,

μην φοβηθείς να γίνεσαι

ήλιος που ανατέλλεις.

Μια πεταλούδα κάτω απ' το φως (Κατερίνα Γιαμά)

 

Henri Matisse. Blue Nude V 1952

Μια πεταλούδα κάτω απ' το φως

έκαψε τα φτερά της,

από απληστία, από αποπροσανατολισμό, από ανασφάλεια

 

Κρίμα τόση ομορφιά!" έγραψαν κάποτε οι εφημερίδες..

"Τόσο σπάνιας ομορφιάς και χάθηκε άδικα" συμπλήρωσαν τα ραδιόφωνα..

"Σαν θηλυκό που πήγαινε γυρεύοντας θυσιάστηκε στο βωμό της ωραιοπάθειάς της" βούηξαν τα κανάλια..

"Ένα σπάνιο είδος πεταλούδας δεν υπάρχει πια!" έβαλε τίτλο το τάδε blog..

"Τα ήθελε και τα έπαθε!" σχολίασε ένα περιοδικό της Περιφέρειας..

"Κλαίνε και οδύρονται οι οικολόγοι!" ανέφερε ένας κοινωνικός σχολιαστής..

 

Κανείς τους δεν γνώριζε την πεταλούδα από κοντά,

ποτέ δεν την άγγιξε, ουδέποτε τη θαύμασε για τα ωραία της φτερά.

Είχαν όμως όλοι κάτι να πουν.. Έτσι, για να έχουν να λένε..

Μονάχα ένας απρόβλεπτος θαυμαστής της, που τη γνώρισε,

της μίλησε για την αγάπη, της θεράπευσε τις πληγές, της χάιδεψε τα φτερά από συγκίνηση,

ήταν σε θέση να έχει άποψη, αλλά την κράτησε για τον εαυτό του.

 

Γι' αυτόν ο αιφνίδιος θάνατος της πεταλούδας

ήταν αυτοκτονία.

Τη σκότωσε η ομορφιά της!

19/6/2015

Ο ξεχασμένος έρωτας του κόκκινου (Δ.Βασιλείου)

Munch - The Heart (1898-1899)

Η ορφανή των αιώνων πίκρα

την έκφρασή της βρίσκει

στο βάθος του βλέμματός μου.

Το ανήμπορο δάκρυ του σύμπαντος

ανακάλυψε τα μάτια μου,

απ’ όπου μπορεί να κυλήσει.

Το προδομένο των ανθρώπων όνειρο

μέλλον αποκτά

ακουμπώντας στην καρδιά μου.

Η χαμένη παρθενικότητα του λευκού

ανακτά τον υμένα της

στην ψυχή μου λευκαινόμενη.

Ο ξεχασμένος έρωτας του κόκκινου

επανέρχεται στη μνήμη

στην αγάπη μου καιόμενος.

3/10/1998

ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΩ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ-ΕΞΗ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ… (Λόρδος Μπάυρον)

Πηγή: Βικιπαίδεια by_Richard_Westall

Ο Τζορτζ Γκόρντον Μπάυρον (1788-1824), ήταν Άγγλος αριστοκράτης, ποιητής, πολιτικός, Φιλέλληνας και μια από τις σημαντικότερες μορφές του ρομαντισμού. 

Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Βρετανούς ποιητές και παραμένει ακόμα και σήμερα δημοφιλής. (Βικιπαίδεια)

Στη μνήμη του ο Λόχος Σπουδαστών του ΕΛΑΣ, μετονομάστηκε σε "Λόχος Μπάυρον" με διοικητές του το Γρηγόρη Φαράκο και το Μάνο Ζαχαρία. Αποτελούνταν  από φοιτητές του Πολυτεχνείου και της Ανωτάτης Εμπορικής και είχε έδρα σε ένα Δημοτικό Σχολείο στα Εξάρχεια. Η Μέλπω Αξιώτη αφηγείται: «Στις 25 του Δεκέμβρη σε γενική συνέλευση, ύστερα από πρόταση, ο Λόχος Σπουδαστών πήρε το όνομα “Λόρδος Μπάιρον”. Έτσι θα μείνει ξακουστός στην ελληνική Ιστορία».

 Από μετάφραση του Νίκου Σπάνια (1924-1990) - Δημοσιεύτηκε ίσως για πρώτη φορά στο περιοδικό «Δελφικά Τετράδια» (Ν7-8, 1966), του Φοίβου Δέλφη.

 

Αδιάφορη τούτη η καρδιά θα μένει

γιατί καρδιά καμμιά δεν συγκινεί:
κι’ όμως απαρνημένη και θλιμμένη
ματώνει στη στιγμή.

Οι μέρες μου χλωμά κίτρινα φύλλα
τ’ άνθη και της αγάπης οι καρποί
είναι σκουλήκια βούρκος και σαπίλα
και κούφιοι οι παλμοί.

Οι σπίθες που μου φεύγουν απ’ τα σπλάχνα
καθώς ηφαίστεια νησιού νεκρά
φλόγες δεν βγάνουνε παρά μιαν άχνα
σα νεκρικά πυρά.

Τον κλήρο του έρωτα που συνταράζει
ελπίδες και πόθους δεν έχω εγώ
μηδέ σκοπό πάρεξ ένα μαράζι
ένα βαρύ ζυγό.

Και να μην πω: «ούτε έτσι – μήτε τώρα…»
στα εξιλαστήρια πάθη της ζωής
ηρώων στεφάνια πλέκονται οληνώρα
θανάτου και τιμής.

Βόλια και λάβαρα! Αχός, Ελλάδα
φως μου, πώς με καλείς. Πολεμιστές
και πάλι στης ασπίδας την απλάδα
πεθαίνουν νικητές.

Ω ξύπνα! Ελλάδα μου όχι συ, ξύπνα
και βύζαξε τις ρίζες πνεύμα μου
δυνάμωσε μες των Γραικών τα δείπνα
με ένα νεύμα μου.

Πείνες της σάρκας, ηδονές και πάθος
τα βδελυρά και τερατόμορφα
Όχι! Κοίτα την ομορφιά σαν λάθος
σε πρόσωπα όμορφα.

Αν κλαις τη νιότη σου, τότε μη ζήσεις!
Χρέος και θάνατος σωστός εδώ
με σφαίρες τη ζωή σου να σφαλίσεις
στο χώμα αυτό.

Γύρνα με περιέργεια το κεφάλι
μέτρα καλά, να ’ναι φαρδύς-πλατύς
ο τάφος σου, κι’ ύστερα από την ζάλη
πέσε ν’ αναπαυτείς.

 (Μεσολόγγι, 22 Ιανουαρίου 1824) 

Διαβάστε και αυτό

Ληξιπρόθεσμα όνειρα (Δημ.Βασιλείου)

 

Τα όνειρά μας ,

ληξιπρόθεσμοι λογαριασμοί με το μέλλον.

Ποιος τάχα να φταίει ;

Το ηρωικό, μα προδομένο χτες ;

Ίσως ...

Το μορφωμένο, μα πουλημένο σήμερα ;

  Μπορεί ...

Σίγουρα όμως, φταίω εγώ .

Και τώρα, ότι κι’ αν νοσταλγώ ,

τους λογαριασμούς των ονείρων μας,

με το μέλλον πρέπει να κλείσω,

του παρελθόντος τη φύρα να πατσίσω.

 

 

04.04.2026, Αθήνα

Λαζάρου μνήμη (Δ.Βασιλείου)

Paul Cezanne, Les joueurs de cartes, 1892–1895, Courtauld Institute of Art, London

Κάθε χρόνο, τέτοιες, περίπου, μέρες μπαίνουμε σε μια περίοδο έμπλεη πάθους και παθών, θαυμάτων και θαυματουργών, πόθων και προσδοκιών, απογοητεύσεων κι' ελπίδων. Με την ανάσταση της φύσης λόγω Άνοιξης, με την ανάσταση του Λαζάρου και του Ιησού, λόγω πίστης και θρησκείας, θεωρείται από πολλούς - ευτυχώς όχι απ' όλους - ότι κάπως έτσι θα προκύψει και η κοινωνική ανάσταση, ελέω Θεού και προσευχής, προικισμένων ηγετών και θαυματουργών, ελέω της καλής μας τύχης και ευτυχών φυσικών ή μη συμπτώσεων. Γνωρίζοντας, όπως και όλοι σας, ότι τίποτε δεν άλλαξε ποτέ με προσευχές και παρακλήσεις, με εκχωρήσεις  κι' υποκλίσεις ... σας προτείνω να διαβάσετε το ποίημά μου " Λαζάρου μνήμη " (Δημήτρης Βασιλείου)

Χρόνια έψαχνα, κι’ ακόμα ψάχνω,

έναν φίλο για να βρω,

όπως ο Λάζαρος εκείνος.

Τίποτα όμως!

Χαθήκαν οι θαυματουργοί

ή ήταν παραμύθι;

 

Όσες φορές κι’ αν έστησα καρτέρι

πάνω απ’ τους τάφους εκεινών,

υπόσχεση που είχαν λάβει

για φωτεινή ανάσταση,

ποτέ δεν άκουσα το «δεύρο έξω».

Τα μνημόσυνα συνεχίζονται!

 

Ρώτησα τους ειδήμονες,

τους τελετάρχες των ετησίων αναστάσεων,

και με γλυκειά φωνή μου είπαν:

«Περίμενε και προσευχήσου,

θα ’ρθεί  μια δεύτερη ζωή!»

Έσκαψα στου χρόνου το βάθος,

καμιάν ανάσταση δεν βρήκα,

κανείς δεν έζησε για δεύτερη φορά!

 

 

Ώσπου μια μέρα,

στο κέντρο της πόλης,

σ’ ένα στενό,

 πιο πέρα απ’ την πλατεία,

που τη φτώχεια τους είχαν απλωμένη

άνεργοι και μετανάστες,

συνάντησα τον Ποιητή,

αυτόν , που όλοι λέγανε τρελό,

τον αποσυνάγωγο των σαλονιών

της καθωσπρέπει ποίησης

και μ’ όλο τον καημό μου ρώτησα:

«Θα βρούμε κάποτε αυτόν

που θα μας αναστήσει;»

Βαθιά με κοίταξε στα μάτια

και με φωνή που θύμιζε

τον ερχομό της Άνοιξης, μου είπε:

«Δεν θα βρεθεί ποτέ, κανείς,

κανέναν ν’ αναστήσει!

Η ίδια σου η ζωή και η ανάστασή σου,

πίστεψέ με και πες το και στους άλλους,

μέσα στα χέρια τα δικά σας είναι.

Προσέξτε, όμως,

προσέξτε, μη σας κόψουνε τα χέρια!»

 

 

11. 04. 2025                                                             

Ποίηση - η απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου και των ονείρων του (του Δ.Βασιλείου)

Luigi Rincicotti .Untitled

Η ποίηση ανέκαθεν βρισκόταν στη ψυχή, αλλά και στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, διότι ήταν και παραμένει συνυφασμένη με το ιδανικό της ελευθερίας, με τον πόθο για ελευθερία, με τον έρωτα μιας ελεύθερης ζωής.

Η εγγενής τάση, η αιώνια ώθηση του ατόμου και ταυτόχρονα ολόκληρης της κοινωνίας προς την ελευθερία, η οποία αποτελούσε και αποτελεί θεμελιακό χαρακτηριστικό της ποίησης, τρόμαζε και τρομάζει τους «άρχοντες» και τους «κρατούντες». Για το λόγο αυτό, η προσπάθεια αποξένωσης του ανθρώπου από την ποίηση όχι μόνο παραμένει σε ισχύ, αλλά εντείνεται και οξύνεται.

Στον αντίποδα και κόντρα σ’ αυτή την προσπάθεια της εξουσίας, της κάθε εξουσίας, μεγάλο, πρωταρχικό θα έλεγα, καθήκον όλων μας, κυρίως των ποιητών, αποτελεί η «κάθοδος» της ποίησης και των ποιητών στον κάθε άνθρωπο, να του δώσουμε την δυνατότητα όχι μόνο να διαβάζει, αλλά να κοινωνεί με ποίηση και να επικοινωνεί μέσω της ποίησης, στην αέναη κίνηση προς την ελευθερία.

Αδήριτη ανάγκη και προϋπόθεση - η ελευθερία της ποίησης και των ποιητών.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

Λευτερώστε

την ποίηση και τους ποιητές

απ’ τη θηλιά των αντιτύπων

κι’ απ’ τα φιλιά των κριτικών.

Λευτερώστε

την ποίηση και τους ποιητές

από διαγωνισμούς, από βραβεία

και απ’ του κράτους τη φροντίδα.

Λευτερώστε

την ποίηση και τους ποιητές

απ’ των αστών τα καθωσπρέπει

και το νομοταγές σινάφι τους.

17.07.2025, Αθήνα

Αποκρυπτογράφηση (Δ.Βασιλείου)

Αποκρυπτογραφείστε

τις υπόγειες ρίζες

της επίγειας φτώχειας.

Αποκρυπτογραφείστε

τους μυστικούς κώδικες

των φυλακών του μυαλού.

Αποκρυπτογραφείστε

τα βάθη της μοναξιάς

για να ερωτευθείτε.

Αποκρυπτογραφείστε

τα σκοτάδια του “εγώ”

για να λάμψει το “εμείς”.

Αποκρυπτογραφείστε

τους φόβους του παρόντος

να θαρρευτεί το μέλλον.

Αποκρυπτογραφείστε

τα λάθη του σήμερα

για να ’ρθει το αύριο.

Αποκρυπτογραφείστε

τα βάσανα της σκλαβιάς

κι’ απελευθερωθείτε.

Αποκρυπτογραφείστε

τη θανή των ονείρων

και επαναστατείστε.

Αποκρυπτογραφείστε

την ιστορία τώρα.

Αύριο θα ’ναι αργά.

21-22.02.2026, Αθήνα

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΩΝ ΟΚΤΩ (στον Μάνο Ελευθερίου)

Έφυγε το τρένο, Μάνο,

έφυγε στις οχτώ!

Μα εμείς αργήσαμε,

το χάσαμε το τρένο των οχτώ!

Αφού το ξέρατε, θα μου πεις,

γιατί αργήσατε; Γιατί το χάσατε;

Το ’χαμε ρίξει στην κουβέντα,

δημιουργική, σοβαρή συζήτηση, το είπαν κάποιοι.

Θα πάρουμε τρένο

ή να πάμε με τα πόδια;

Θέλουν όλοι να πάρουμε τρένο;

Κι αν πάρουμε τρένο,

θα πάρουμε αυτό των οχτώ

ή να βρούμε άλλην ώρα;

Κι ο χρόνος κυλούσε

χωρίς να μας περιμένει!

Ποιοι θα μπούνε στο τρένο

και ποιοι θα είναι οδηγοί;

Περνούσε η ώρα,

μα τα ρολόγια των οδηγών

ή ήταν σταματημένα

ή πήγαιναν πίσω, πολύ πίσω!

Άσε που κάποιοι ήταν χωρίς ρολόγια!

Τα είχαν παραδώσει,

κρυφά από μας,

σ’ αυτούς, που δεν θέλανε να πάρουμε το τρένο!

Κι ο χρόνος κυλούσε

χωρίς να μας περιμένει!

Μερικοί φώναξαν:

τρέξτε να προλάβουμε το τρένο!

Όποιος θέλει και μπορεί.

Τότε, κάποια ρολόγια δούλεψαν

και βρήκαν τον χρόνο,

αυτών των μερικών,

λειψό!

Τους σκότωσαν!

Κι ο χρόνος κυλούσε

χωρίς να μας περιμένει!

Εμείς, οι πολλοί, στεκόμασταν

ματωμένοι,

πεινασμένοι,

κουρασμένοι,

ορφανοί,

ανήμποροι ν’ αποφασίσουμε.

Kαι χάσαμε το τρένο των οχτώ!

Τώρα, χωμένοι σε τρύπες και ιδρύματα,

γι’ αυτούς που έχασαν το τρένο,

αλυσοδεμένοι

και με σειρήνες γύρω μας

κρατάμε την καρδιά μας λεύτερη,

το μυαλό μας ζωντανό

και μέσα μας, βαθιά,

τη μνήμη και την περηφάνια μας

κι αναπολούμε το μέλλον,

κοντεύοντας την ώρα του επόμενου τρένου!

Μόνο που δεν δίνουμε, πλέον,

σημασία στην ώρα, οχτώ … εννιά … δέκα …

Το τρένο, όμως, να το βρούμε,

όλοι εμείς οι πολλοί,

να βρούμε το τρένο

που να μας πάει

σε μιαν άλλη, καινούργια,

καλύτερη κι ελεύθερη ζωή!

Δημήτρης Βασιλείου - 20.06.2024, Αθήνα

Κρατείστε τη μνήμη (του Δημήτρη Βασιλείου)

Τις τελευταίες ημέρες "κυριαρχεί" το θέμα με τις φωτογραφίες απ' τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών, καθώς οδηγούνται για εκτέλεση, από τους ναζί κατακτητές Γερμανούς, στον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944.
Το ζήτημα της ιστορικής, κοινωνικής, ταξικής και όχι μόνον μνήμης, αποτελεί συστατικό στοιχείο της πορείας της κοινωνίας στο μέλλον (Δ.Βασιλείου)

Κρατείστε στη μνήμη σας

τη ζωή που έχει περάσει.

 

Κρατείστε τη μνήμη σας

σημαία στο σήμερα,

διαθήκη στο αύριο.

 

Κρατείστε τη μνήμη σας

σαν κάστρο τελευταίο,

κόντρα στους πολιορκητές

 

Κρατείστε τη μνήμη ζωντανή.

 

Καταργείστε το θάνατο.

 

 

6-11/07/2023

Αθήνα

".....παραμονή Πρωτομαγιάς του 1944, η ναζιστική διοίκηση εξέδωσε μία ακόμη ανακοίνωση:

"Την 27 Απριλίου 1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν στρατηγόν και 3 συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίσθησαν.
Ως αντίποινα θα εκτελεσθή: Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1 Μαΐου 1944.
Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς την Σπάρτην έξωθεν των χωρίων"

Τι είχε συμβεί;

Πιθανότατα στις 12η Απριλίου και όχι στις 27 όπως αναφέρει η γερμανική ανακοίνωση ίσως για να δώσει την αίσθηση επείγοντος ένας λόχος του ΕΛΑΣ έστησε ενέδρα στη θέση Γκαγκανιά, κοντά στη Μονεμβασιά, σε μια μικρή φάλαγγα Γερμανών. Η φάλαγγα εξοντώθηκε: δεκαέξι στρατιώτες νεκροί και τέσσερις αξιωματικοί. Μεταξύ των αξιωματικών όμως υπήρχε ένας πολύ σπουδαίος, ο αντιστράτηγος Κρεζ, στρατιωτικός διοικητής Πελοποννήσου.
Σε κάθε περίτπωση, την Πρωτομαγιά είχε έρθει η ώρα των ναζιστικών αντιποίνων.
Οι 200 ήταν έγκλειστοι, οι πιο πολλοί παλιά στελέχη του ΚΚΕ που από την εποχή της 4ης Αυγούστου, χωρίς διακοπή, παρέμεναν στις φυλακές.
Οδηγήθηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και εκεί τουφεκίστηκαν κατά ομάδες ανά 20. Η επόμενη εικοσάδα, πριν στηθεί μπροστά στο απόσπασμα, παραλάμβανε τα πτώματα των προηγούμενων 20 και τα τοποθετούσε στα αυτοκίνητα που περίμεναν. Η μακάβρια διαδικασία διήρκεσε δύο ώρες περίπου. Και τη συνόδευε ο Εθνικός Ύμνος που τραγουδούσαν με πάθος αυτοί που παρατάσσονταν μπροστά στις κάννες των όπλων" (από τη Ναυτεμπορική)

Διαβάστε το άρθρο εδώ

Πολιορκία (του Δ.Βασιλείου)

                                                                                  

Death_of_Marat_by_David

                                                                Προσπαθούσα να κλείσω

τις τρύπες του τείχους,

απ’ τους εχθρούς που προστατεύει

και πίσω μου

χλιμίντριζαν οι Ίπποι... οι Δούρειοι.

Από εχθρούς πολιορκούμενος

με πάθος αντιστέκομαι,

τα όνειρά μας να φυλάξω

και πίσω μου

οι... ορθολογιστές τα βρίσκουν με τους έξω.

Αρχίζω την επίθεση

μ’ όλες μου τις δυνάμεις,

στο φως να βγάλω τη ζωή

και πίσω μου

φίλοι...τον ήλιο σβήνουν και τ’ αστέρια.

Δεν σταματώ και συνεχίζω

στης ιστορίας τη ροή.

Πάντα θα υπάρχουν Έκτορες,

της ουτοπίας εραστές ,

και πάντα ένας Προμηθέας

θα μεταλαμπαδεύεται

σε άλικο Οκτώβρη!

25.05.2023, Αθήνα

Ένας ακόμα χρόνος....(Δ.Βασιλείου)

Αγαπητέ φίλε Δημήτρη, συγχαρητήρια για τα γενέθλιά σου! Εύχομαι από καρδιάς υγεία και υπομονή για την υλοποίηση όλων των ονείρων σου. Επίσης να πετύχεις τους στόχους σου με ευκολία και ευχαρίστηση. Και να είσαι πάντα περιτριγυρισμένος από οικογένεια, φίλους  και φίλες και συνεργάτες που σε καταλαβαίνουν, εκτιμούν και αγαπούν! Χαρούμενα Χρόνια Πολλά με δημιουργικότητα, χιούμορ (που πάντα σε διέκρινε) και πολλές ευτυχισμένες στιγμές και επιτυχίες!

Ένας ακόμα χρόνος και κοντύτερα

στου ήλιου το λιβάδι,

ένας ακόμα χρόνος και βαθύτερα

στης γνώσης το πηγάδι.

Ένας ακόμα χρόνος

στου μόχθου τα μεγάλα δόντια

και στης ζωής τις χαίνουσες πληγές,

ένας ακόμα χρόνος

στου έρωτα τ’ αστραποβρόντια

και στης αγάπης τις γλυκές πηγές.

Ένας ακόμα χρόνος

στα κύματα της μαύρης καταιγίδας,

ένας ακόμα χρόνος

στην προσμονή της κόκκινης ελπίδας.

Ακόμα μια χρονιά

με μνήμες ζώντας μιας ανάστασης,

ακόμα μια χρονιά

παλεύοντας τον ερχομό της επανάστασης.

Ακόμα μια χρονιά

μιλώντας με τον Όμηρο

σμιλεύοντας της ποίησης το όνειρο.

Ακόμα μια χρονιά

μ’ όλους τους ποιητές, π’ ακούσαμε σ’ αυτή τη ζήση,

να κάνουμε το όνειρο στη γη να περπατήσει.

Και ο βαρκάρης του Αχέροντα;

Τι λες, μ’ αυτόν, να γίνει;

Ως να τον δούμε γέροντα

άνεργος ας παραμείνει.

Άλλη δουλειά θε να του βρούμε.

Ανθοκόμος της ζωής ... ας πούμε.

  

 

03.02.2024