Φωτιές της Ποίησης (Δημήτρη Βασιλείου)

Πανάρχαιο έθιμο, άρρηκτα συνδεδεμένο με το αέναο, ζωοποιό και καθαρτήριο πυρ!!!  

Προμηθέας ... Ηράκλειτος ... Βάρναλης ...Γκάτσος ...

Πριν ένα εξάμηνο, στις αρχές Δεκέμβρη του 2025, σε ένα ποίημά μου με τίτλο "Στον Ηράκλειτο", υπάρχουν οι στίχοι:

" ...  η φωτιά

τα πάντα γέννησε

και συνεχίζει να γεννάει,

πως τίποτα δεν σταματάει

και των αντίθετων ο πόλεμος

τον κόσμο προχωράει... "

Σήμερα, με την ευκαιρία των φωτιών 5 επτάστιχα ποιήματά μου για τις φωτιές της Ποίησης (Δ. Βασιλείου)

ΑΓΓΑΡΟΝ ΠΥΡ 

 

Είναι η Ποίηση φωτιά

κι’ οι Ποιητές, σαν φρυκτωροί,

το άγγαρον το πυρ, μεσ’ στους αιώνες,

με τρόπο μυστικό και φοβερό φυλάνε,

το μέλλον του Ανθρώπου κοινωνάνε.

 

Ν’ ακούτε, ν’ ακούτε τους Ποιητές ,

μεσ’ στις φωτιές τους βαπτιστείτε.

ΦΩΤΙΕΣ

Ακούστε άνθρωποι αγνοί

κι εσείς σοφοί του κόσμου,

ακούστε έναν Ποιητή,

που με το μέλλον συζητά

το παρελθόν κατέχει.

 

Φωτιές ανάψτε, φωτιές παντού,

με φως το σκότος να μπολιάσουμε!

ΜΥΣΤΕΣ

Μύστες του σύμπαντος, μετά την πρώτη αμαρτία,

ιεροφάντες ενός έρωτα ιερού και μυστικού,

πέρα απ’ τα σύνορα του νου, ιερουργούν.

Μιαν αρμονία του φωτός και της καρδιάς,

μιαν επανάσταση ζωής αναζητούν!

 

Κουρδίζουνε χορδές συμπαντικές,

οι Μύστες, που ζούνε μέσα στις φωτιές.

Τ’ ΑΛΩΝΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Απ' το αείζωο του σύμπαντος το πυρ

φωτιές πολλές γεννιούνται,

λαμπυρίζουν κι ύστερα σβήνουν.

Ψάξε και  βρες τ’ αλώνι του φωτός

κι όχι να ζεις μ' αναλαμπές.

 

Δύσκολος ο δρόμος για τον ήλιο.

Τον Ίκαρο να μην ξεχνάς!

ΦΩΣ

 

Πάρτε μαζί σας

ό,τι πιο φωτεινό έχετε.

Πάρτε τα όνειρά σας,

τους έρωτές σας, τις καρδιές σας.

Θα χρειαστούμε φως, πολύ φως,

 

                                               για τις φρυκτωρίες της ζωής μας.

                                                       Ως το τέλος του σκότους!

Το νησί (Δ.Βασιλείου)

 

Στο πλάτος του ωκεανού

ένα νησί πανέμορφο

του ήλιου αγαπημένο

και του φωτός πηγή,

τη φύση και το πνεύμα του

περήφανα σκορπούσε.

 

Κουρσάροι, μα και πειρατές

με πονηριά και θράσος

να το κουρσέψουν θέλησαν,

μα δεν τα καταφέραν,

τι το νησί ελεύθερα από αιώνων ζει

κι’ ελεύθερα αναπνέει.

 

Κι’ όταν εγώ, περιπλανώμενος

στις θάλασσες του κόσμου

εθώρησα το φως του,

που λάμπρυνε τον ουρανό,

τη θάλασσα, το σύμπαν,

με πόθο επλημμύρισα

και περισσή λατρεία

στα μονοπάτια του να μπω

και να τα περπατήσω,

μέσ’ στις σπηλιές του να χαθώ

να τις εξερευνήσω

και κάτω απ’ τα βλέφαρα

μια όμορφης οξιάς

στο χώμα του νησιού να γονατίσω

κι’ ένα να γίνω με αυτό.

 

Μ’ απέραντη αγάπη

και σεβασμό απόλυτο

ζήτησα και προσφέρθηκα

ελεύθερα να κατοικήσω

πάνω και μέσα στο νησί,

χωρίς καμία εξουσία,

χωρίς καμία πονηρία,

χωρίς κανένα θράσος,

μέσα στου λεύτερου νησιού

του έρωτα το δάσος.

 

 

01.07. 2021, Αθήνα

Το βάρος της αγάπης μου (Του Δημ.Βασιλείου)

Melancholy by Eric Bowman

Της Ιστορίας παιδί,

του αιώνιου παιδεμού αδελφός,

χαράζω τη μνήμη

δεμένος στον Καύκασό μου.

Το βάρος της ιστορίας μου

ποιός θα το σηκώσει;

Ανήκουστο πάθος,

πάνλαμπρο αστέρι της ζωής,

φωτίζω το δρόμο

καιγόμενος στον Γαλαξία μου.

Το βάρος του πάθους μου

ποιός θα το σηκώσει;

Αστείρευτη πηγή

ανεξερεύνητος μύθος του κόσμου

εξαγνίζω την αμαρτία

βυθιζόμενος μέσα στο Λευκό

Το βάρος της αμαρτίας μου

ποιός θα το σηκώσει;

Ανείπωτος πόθος,

ανερμήνευτος χρησμός του μάντη,

ορίζω τα μελλούμενα

ερχόμενος από το Παρελθόν.

Το βάρος του πόθου μου

ποιός θα το σηκώσει;

Ανείδωτη αγάπη,

απέραντη αγαλλίαση του είναι,

λευκαίνω τα όνειρα

οραματιζόμενος τα άγια μάτια σου.

Το βάρος της αγάπης μου

ποιός θα το σηκώσει;

Τρεις μικρές αναπνοές στην μνήμη του Καρλ Μαρξ (απο τον Δ.Βασιλείου)

 

  5 Μάη 1818, γεννιέται ο Καρλ Μαρξ.

1. Χτύπησε δώδεκα

το ρολόι της Ιστορίας.

Πάντα ακριβές και συνεπές

το Φάντασμα,

την περιπλάνησή του άρχισε.

2. Δεν περιμένουν οι καιροί

το γύρισμα του χρόνου.

Καραδοκούν τα όνειρα

και τιμωρούν

τους αργοπορημένους.

3. Μην κουραστείς να δίνεσαι

σ’ ότι πονάς και θέλεις,

μην φοβηθείς να γίνεσαι

ήλιος που ανατέλλεις.

Μια πεταλούδα κάτω απ' το φως (Κατερίνα Γιαμά)

 

Henri Matisse. Blue Nude V 1952

Μια πεταλούδα κάτω απ' το φως

έκαψε τα φτερά της,

από απληστία, από αποπροσανατολισμό, από ανασφάλεια

 

Κρίμα τόση ομορφιά!" έγραψαν κάποτε οι εφημερίδες..

"Τόσο σπάνιας ομορφιάς και χάθηκε άδικα" συμπλήρωσαν τα ραδιόφωνα..

"Σαν θηλυκό που πήγαινε γυρεύοντας θυσιάστηκε στο βωμό της ωραιοπάθειάς της" βούηξαν τα κανάλια..

"Ένα σπάνιο είδος πεταλούδας δεν υπάρχει πια!" έβαλε τίτλο το τάδε blog..

"Τα ήθελε και τα έπαθε!" σχολίασε ένα περιοδικό της Περιφέρειας..

"Κλαίνε και οδύρονται οι οικολόγοι!" ανέφερε ένας κοινωνικός σχολιαστής..

 

Κανείς τους δεν γνώριζε την πεταλούδα από κοντά,

ποτέ δεν την άγγιξε, ουδέποτε τη θαύμασε για τα ωραία της φτερά.

Είχαν όμως όλοι κάτι να πουν.. Έτσι, για να έχουν να λένε..

Μονάχα ένας απρόβλεπτος θαυμαστής της, που τη γνώρισε,

της μίλησε για την αγάπη, της θεράπευσε τις πληγές, της χάιδεψε τα φτερά από συγκίνηση,

ήταν σε θέση να έχει άποψη, αλλά την κράτησε για τον εαυτό του.

 

Γι' αυτόν ο αιφνίδιος θάνατος της πεταλούδας

ήταν αυτοκτονία.

Τη σκότωσε η ομορφιά της!

19/6/2015

Ο ξεχασμένος έρωτας του κόκκινου (Δ.Βασιλείου)

Munch - The Heart (1898-1899)

Η ορφανή των αιώνων πίκρα

την έκφρασή της βρίσκει

στο βάθος του βλέμματός μου.

Το ανήμπορο δάκρυ του σύμπαντος

ανακάλυψε τα μάτια μου,

απ’ όπου μπορεί να κυλήσει.

Το προδομένο των ανθρώπων όνειρο

μέλλον αποκτά

ακουμπώντας στην καρδιά μου.

Η χαμένη παρθενικότητα του λευκού

ανακτά τον υμένα της

στην ψυχή μου λευκαινόμενη.

Ο ξεχασμένος έρωτας του κόκκινου

επανέρχεται στη μνήμη

στην αγάπη μου καιόμενος.

3/10/1998

ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΩ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ-ΕΞΗ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ… (Λόρδος Μπάυρον)

Πηγή: Βικιπαίδεια by_Richard_Westall

Ο Τζορτζ Γκόρντον Μπάυρον (1788-1824), ήταν Άγγλος αριστοκράτης, ποιητής, πολιτικός, Φιλέλληνας και μια από τις σημαντικότερες μορφές του ρομαντισμού. 

Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Βρετανούς ποιητές και παραμένει ακόμα και σήμερα δημοφιλής. (Βικιπαίδεια)

Στη μνήμη του ο Λόχος Σπουδαστών του ΕΛΑΣ, μετονομάστηκε σε "Λόχος Μπάυρον" με διοικητές του το Γρηγόρη Φαράκο και το Μάνο Ζαχαρία. Αποτελούνταν  από φοιτητές του Πολυτεχνείου και της Ανωτάτης Εμπορικής και είχε έδρα σε ένα Δημοτικό Σχολείο στα Εξάρχεια. Η Μέλπω Αξιώτη αφηγείται: «Στις 25 του Δεκέμβρη σε γενική συνέλευση, ύστερα από πρόταση, ο Λόχος Σπουδαστών πήρε το όνομα “Λόρδος Μπάιρον”. Έτσι θα μείνει ξακουστός στην ελληνική Ιστορία».

 Από μετάφραση του Νίκου Σπάνια (1924-1990) - Δημοσιεύτηκε ίσως για πρώτη φορά στο περιοδικό «Δελφικά Τετράδια» (Ν7-8, 1966), του Φοίβου Δέλφη.

 

Αδιάφορη τούτη η καρδιά θα μένει

γιατί καρδιά καμμιά δεν συγκινεί:
κι’ όμως απαρνημένη και θλιμμένη
ματώνει στη στιγμή.

Οι μέρες μου χλωμά κίτρινα φύλλα
τ’ άνθη και της αγάπης οι καρποί
είναι σκουλήκια βούρκος και σαπίλα
και κούφιοι οι παλμοί.

Οι σπίθες που μου φεύγουν απ’ τα σπλάχνα
καθώς ηφαίστεια νησιού νεκρά
φλόγες δεν βγάνουνε παρά μιαν άχνα
σα νεκρικά πυρά.

Τον κλήρο του έρωτα που συνταράζει
ελπίδες και πόθους δεν έχω εγώ
μηδέ σκοπό πάρεξ ένα μαράζι
ένα βαρύ ζυγό.

Και να μην πω: «ούτε έτσι – μήτε τώρα…»
στα εξιλαστήρια πάθη της ζωής
ηρώων στεφάνια πλέκονται οληνώρα
θανάτου και τιμής.

Βόλια και λάβαρα! Αχός, Ελλάδα
φως μου, πώς με καλείς. Πολεμιστές
και πάλι στης ασπίδας την απλάδα
πεθαίνουν νικητές.

Ω ξύπνα! Ελλάδα μου όχι συ, ξύπνα
και βύζαξε τις ρίζες πνεύμα μου
δυνάμωσε μες των Γραικών τα δείπνα
με ένα νεύμα μου.

Πείνες της σάρκας, ηδονές και πάθος
τα βδελυρά και τερατόμορφα
Όχι! Κοίτα την ομορφιά σαν λάθος
σε πρόσωπα όμορφα.

Αν κλαις τη νιότη σου, τότε μη ζήσεις!
Χρέος και θάνατος σωστός εδώ
με σφαίρες τη ζωή σου να σφαλίσεις
στο χώμα αυτό.

Γύρνα με περιέργεια το κεφάλι
μέτρα καλά, να ’ναι φαρδύς-πλατύς
ο τάφος σου, κι’ ύστερα από την ζάλη
πέσε ν’ αναπαυτείς.

 (Μεσολόγγι, 22 Ιανουαρίου 1824) 

Διαβάστε και αυτό

Ληξιπρόθεσμα όνειρα (Δημ.Βασιλείου)

 

Τα όνειρά μας ,

ληξιπρόθεσμοι λογαριασμοί με το μέλλον.

Ποιος τάχα να φταίει ;

Το ηρωικό, μα προδομένο χτες ;

Ίσως ...

Το μορφωμένο, μα πουλημένο σήμερα ;

  Μπορεί ...

Σίγουρα όμως, φταίω εγώ .

Και τώρα, ότι κι’ αν νοσταλγώ ,

τους λογαριασμούς των ονείρων μας,

με το μέλλον πρέπει να κλείσω,

του παρελθόντος τη φύρα να πατσίσω.

 

 

04.04.2026, Αθήνα

Λαζάρου μνήμη (Δ.Βασιλείου)

Paul Cezanne, Les joueurs de cartes, 1892–1895, Courtauld Institute of Art, London

Κάθε χρόνο, τέτοιες, περίπου, μέρες μπαίνουμε σε μια περίοδο έμπλεη πάθους και παθών, θαυμάτων και θαυματουργών, πόθων και προσδοκιών, απογοητεύσεων κι' ελπίδων. Με την ανάσταση της φύσης λόγω Άνοιξης, με την ανάσταση του Λαζάρου και του Ιησού, λόγω πίστης και θρησκείας, θεωρείται από πολλούς - ευτυχώς όχι απ' όλους - ότι κάπως έτσι θα προκύψει και η κοινωνική ανάσταση, ελέω Θεού και προσευχής, προικισμένων ηγετών και θαυματουργών, ελέω της καλής μας τύχης και ευτυχών φυσικών ή μη συμπτώσεων. Γνωρίζοντας, όπως και όλοι σας, ότι τίποτε δεν άλλαξε ποτέ με προσευχές και παρακλήσεις, με εκχωρήσεις  κι' υποκλίσεις ... σας προτείνω να διαβάσετε το ποίημά μου " Λαζάρου μνήμη " (Δημήτρης Βασιλείου)

Χρόνια έψαχνα, κι’ ακόμα ψάχνω,

έναν φίλο για να βρω,

όπως ο Λάζαρος εκείνος.

Τίποτα όμως!

Χαθήκαν οι θαυματουργοί

ή ήταν παραμύθι;

 

Όσες φορές κι’ αν έστησα καρτέρι

πάνω απ’ τους τάφους εκεινών,

υπόσχεση που είχαν λάβει

για φωτεινή ανάσταση,

ποτέ δεν άκουσα το «δεύρο έξω».

Τα μνημόσυνα συνεχίζονται!

 

Ρώτησα τους ειδήμονες,

τους τελετάρχες των ετησίων αναστάσεων,

και με γλυκειά φωνή μου είπαν:

«Περίμενε και προσευχήσου,

θα ’ρθεί  μια δεύτερη ζωή!»

Έσκαψα στου χρόνου το βάθος,

καμιάν ανάσταση δεν βρήκα,

κανείς δεν έζησε για δεύτερη φορά!

 

 

Ώσπου μια μέρα,

στο κέντρο της πόλης,

σ’ ένα στενό,

 πιο πέρα απ’ την πλατεία,

που τη φτώχεια τους είχαν απλωμένη

άνεργοι και μετανάστες,

συνάντησα τον Ποιητή,

αυτόν , που όλοι λέγανε τρελό,

τον αποσυνάγωγο των σαλονιών

της καθωσπρέπει ποίησης

και μ’ όλο τον καημό μου ρώτησα:

«Θα βρούμε κάποτε αυτόν

που θα μας αναστήσει;»

Βαθιά με κοίταξε στα μάτια

και με φωνή που θύμιζε

τον ερχομό της Άνοιξης, μου είπε:

«Δεν θα βρεθεί ποτέ, κανείς,

κανέναν ν’ αναστήσει!

Η ίδια σου η ζωή και η ανάστασή σου,

πίστεψέ με και πες το και στους άλλους,

μέσα στα χέρια τα δικά σας είναι.

Προσέξτε, όμως,

προσέξτε, μη σας κόψουνε τα χέρια!»

 

 

11. 04. 2025                                                             

Ποίηση - η απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου και των ονείρων του (του Δ.Βασιλείου)

Luigi Rincicotti .Untitled

Η ποίηση ανέκαθεν βρισκόταν στη ψυχή, αλλά και στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, διότι ήταν και παραμένει συνυφασμένη με το ιδανικό της ελευθερίας, με τον πόθο για ελευθερία, με τον έρωτα μιας ελεύθερης ζωής.

Η εγγενής τάση, η αιώνια ώθηση του ατόμου και ταυτόχρονα ολόκληρης της κοινωνίας προς την ελευθερία, η οποία αποτελούσε και αποτελεί θεμελιακό χαρακτηριστικό της ποίησης, τρόμαζε και τρομάζει τους «άρχοντες» και τους «κρατούντες». Για το λόγο αυτό, η προσπάθεια αποξένωσης του ανθρώπου από την ποίηση όχι μόνο παραμένει σε ισχύ, αλλά εντείνεται και οξύνεται.

Στον αντίποδα και κόντρα σ’ αυτή την προσπάθεια της εξουσίας, της κάθε εξουσίας, μεγάλο, πρωταρχικό θα έλεγα, καθήκον όλων μας, κυρίως των ποιητών, αποτελεί η «κάθοδος» της ποίησης και των ποιητών στον κάθε άνθρωπο, να του δώσουμε την δυνατότητα όχι μόνο να διαβάζει, αλλά να κοινωνεί με ποίηση και να επικοινωνεί μέσω της ποίησης, στην αέναη κίνηση προς την ελευθερία.

Αδήριτη ανάγκη και προϋπόθεση - η ελευθερία της ποίησης και των ποιητών.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

Λευτερώστε

την ποίηση και τους ποιητές

απ’ τη θηλιά των αντιτύπων

κι’ απ’ τα φιλιά των κριτικών.

Λευτερώστε

την ποίηση και τους ποιητές

από διαγωνισμούς, από βραβεία

και απ’ του κράτους τη φροντίδα.

Λευτερώστε

την ποίηση και τους ποιητές

απ’ των αστών τα καθωσπρέπει

και το νομοταγές σινάφι τους.

17.07.2025, Αθήνα