Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο και την καρδιά της Ελληνικής νοοτροπίας

«Οι έλληνες γενικά υπήρξαν πεσσιμιστές, αλλά ο πεσσιμισμός τους είναι χαρούμενος. Εκεί που τελειώνει η άρνηση και η νύχτα, τους έβρισκε έτοιμους πάντα το φως και το ναι.»

"Ο Επίκουρος δεν ακούστηκε στον καιρό του, αλλά ούτε και οι υστερινοί τον άκουσαν. Κατάκτησε χώρες μεγάλες όσο και οι χώρες του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου, και μας έφτασαν μόνο μισόλογα γι’ αυτόν. Κανείς δεν έγραψε την ιστορία του. Εξαίρεση έξοχη ξεχωρίζει ξεχασμένος ο εξαίσιος Λουκρήτιος.

Οι μισοί από τους ανθρώπους που άκουσαν το όνομα του Επίκουρου, αγαθοί σαν τους μηλοκόπους στη θάλασσα, τόνε πήρανε για ακαμάτη.

Οι άλλοι μισοί, πονηροί και μπαλντατζήδες, ανιχνέψανε σωστά τον επαναστατικό του γόμο. Είδαν και τρόμαξαν τη μελλοντική του συγκομιδή. Και λάβανε μέτρα. Ο αδιάβαγος, είπανε. Ο χοιροβοσκός, ο βοϊδολάτης.

Γρήγορα άρπαξαν τα αξίνια τους και τα άλλα σύνεργα του νεκροθάφτη. Και σκέπασαν το τίμιο σώμα της γνώσης του Επίκουρου στα μαγιάπριλα και στους αηδονισμούς της σιωπής. Η χειροπιαστή στιγμή για τον άνθρωπο χάθηκε μέσα στα μάτια του.

Έτσι στερήθηκε η ανθρωπότητα τη μεγάλη ευκαιρία να εισέλθει στην τροχιά της ειλικρίνειας, της ευθύνης, της εντιμότητας και της εμορφιάς.

Οι σελτζούκοι του ιερατείου, του σχολειού και της πέννας κατηγόρησαν τον Επίκουρο τα πολλά τάχατες.

Πως απλοποίησε τάχατες τον κόσμο, γιατί ονόμασε τη χαρά, την ελαφράδα του και την ευεξία. Πως παραγνόησε τάχατες τη χασοφεγγαριά της ζωής, γιατί αρνήθηκε το κακό, τις συφορές και τη λύπη. Πως εξευτίλισε τάχατες τα ευπρεπή του ανθρώπου, γιατί εκήρυξε:

-Φάγετε και πίετε, και ευφράνθητε• γιατί αύριον αποθνήσκετε.

Πως καταφρόνησε τάχατες τους σοφούς και τους δασκάλους, γιατί παίνεσε την αμεσότητα, τη φρεσκάδα, το βαθύπλουτο κάλεσμα της στιγμής και την αυτογέννητη γνώση. Πως εχλεύασε τα θεϊκά και τα όσια.

Πίσω από τα βλέφαρα του ύπνου του, όσο ο άνθρωπος ζει, αργοσαλεύουν όνειρα, πόθοι, εμορφιές, αλήθειες και πλάνες. Και σαν αποθάνει ο άνθρωπος, στις κόχες των κρανίων που χάσκουν ξελημεριάζουν οι αράχνες, οι σκορπιοί και οι σαύρες.

άν δεν είχε φράξει τη φωνή του Επίκουρου ο φόβος, η άγνοια και η μισανθρωπία του ανθρώπου για τον άνθρωπο, η ιστορία θα ‘χε τραβήξει άλλο δρόμο. Αλλά τη γραμμή και την πορεία του κόσμου τη χαράξανε οι ντροπές μας: μια καρδιά που τουρτουρίζει, ένα μυαλό του προβατιού και της ύαινας, και η προέχουσα κοιλιά που τη βουρλίζουν οι βορβορυγμοί της.

Το κατώγι, ο φωταγωγός και το παραπόρτι του σπιτιού μας έκρυψαν την πρόσοψη, το στούντιο και το δώμα. Ήμασταν κάποτε από καλή γενιά. Εμείς οι γύφτοι.

Εάν ο Επίκουρος είχε περάσει – αλίμονο! μόνον οι Μήδοι περνούν -, θα ‘χε κρατήσει στον κόσμο ένα λιτό είδος αντιθρησκείας. Η ενιαία συνείδηση δηλαδή της φυσικής γνώσης, της απλότητας, του σθένους, της εγκαρτέρησης και της κατάφασης. Όλα εκείνα που ο Επίκουρος τα είπε λεβεντιά, και ο Νίτσε στις μέρες μας χαρούμενη επιστήμη και πολλή ανθρωπιά.

Με τον Επίκουρο δόθηκε η ευκαιρία στην ανθρωπότητα να προστατέψει τον άνθρωπο και το μέλλον του από έναν ατλαντικό άχρηστα πράγματα, αθλιότητες, ψεύδη, πλάνες, απάτες, συναξάρια, ιερές συνόδους, βίους αγίων, σκούφους του παπά και του πάπα, εγκλήματα και μάταιη σπατάλη του πνεύματος.

Και η ευκαιρία χάθηκε"

«Αυτές οι δύο κυρίαρχες μορφές αποβλάκωσης και δεσποτείας πάνω στις μάζες, οι ναοί των ιερέων δηλαδή και τα αμφιθέατρα των θεαμάτων, από τη Ρώμη πέρασαν στο σύγχρονο κόσμο και σήμερα βρίσκουνται στην αποθέωσή τους. Μια πρόσφατη στατιστική έδειξε, προκειμένου για τα θεάματα λ.χ., ότι το 1982 στην Ελλάδα σε 272 τηλεοπτικές ώρες αθλητισμού αντιστοιχούσαν 24 λεπτά εκπομπών σχετικών με το βιβλίο . Τους Καλιγούλες και τους Δομιτιανούς σήμερα τους λέμε Βατικανό, Αγιατολάχους και Πολυεθνικές, που οργανώνουν θρησκευτικούς φανατισμούς, ολυμπιακούς αγώνες, μουντιάλ και πανεπιστημιάδες»

«Οι έλληνες ήσαν άσωτοι στην πενία τους, θρυμματικοί στην εμμονή τους, και χαρούμενα μελαγχολικοί. Τους βρίσκουμε να προτιμούν τη φιλόκαλη σπατάλη του σήμερα από την εξοικονόμηση του υστερόβουλου αύριο. Κι εδώ διαφέρουν από τους εβραίους και τους άλλους ανατολίτες των θρησκειών και των δογμάτων.Ένα συμπόσιο πλούσιο σε λόγους, σε πιοτά και σε αυλητρίδες ο έλληνας δεν το αντάλλαζε ούτε με εννιά μήνες περισσότερους στη ζωή του.»

(Δημήτρης Λιαντίνης. Πολυχρόνιο: Η επίδραση της στωικής φιλοσοφίας στην πολιτική παιδαγωγική της Ρώμης. 1987)

Περισσότερα εδώ

Παρανοήσεις για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και την ραδιενέργεια (του Κ.Κάππα)

 Καθηγητής Ιατρικής Φυσικής - Ακτινοφυσικής Ιατρικού Τμήμ. Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν εξειδικευμένη γνώση (και δεν είναι υποχρεωμένοι να έχουν) εύλογα συγχέουν βασικές έννοιες σε θέματα ακτινοβολιών. Η σύγχυση συχνά εντείνεται από τρομολαγνικές αναρτήσεις στα κοινωνικά μέσα, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στην επιστήμη.

Ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία: Συχνά πιστεύεται ότι είναι κάτι αυτόνομο και εγγενώς επικίνδυνο, αποκομμένο από την συνήθη ενέργεια της καθημερινής ζωής... Η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία είναι στην ουσία «ιμάντας» μεταφοράς ενέργειας από μία πηγή προς τον χώρο και ενδεχομένως προς τον άνθρωπο. Δεν είναι ύλη και δεν επιτελεί από μόνη της βιολογική διεργασία. Το αποτέλεσμα για τον οργανισμό προκύπτει μόνον όταν μέρος της μεταφερόμενης ενέργειας απορροφηθεί στους ιστούς. Το είδος και το μέγεθος του αποτελέσματος εξαρτώνται από συχνότητα και ένταση: στις ραδιοσυχνότητες (FM, τηλεόραση, κινητή τηλεφωνία, Wi-Fi) η ενέργεια είναι τέτοια ώστε δεν προκαλεί θραύση χημικών δεσμών, ενώ σε πολύ υψηλότερες συχνότητες/ενέργειες (π.χ. ακτίνες Χ) αυτό είναι δυνατόν. Συνεπώς, ο «ιμάντας» (το ηλεκτρομαγνητικό κύμα) λειτουργεί ως «αχθοφόρος»: ο κίνδυνος καθορίζεται από την ποσότητα και τον τρόπο απορροφήσεως της ενέργειας, όχι από την παρουσία, αυτή καθ' εαυτή του ηλεκτρομαγνητικού κύματος.

Ραδιενέργεια: Δεν είναι κύμα και δεν «εκπέμπεται». Είναι ιδιότητα ορισμένων υλικών: οι ασταθείς πυρήνες τους διασπώνται και εκπέμπουν ακτινοβολία (π.χ. σωματίδια ή φωτόνια). Άρα η ραδιενέργεια εκπέμπει ενέργεια.
Έκθεση σημαίνει ότι ευρισκόμαστε κοντά σε πηγή ακτινοβολίας (π.χ. κοντά σε ιατρικό εξοπλισμό ή σε ραδιενεργό υλικό).
Μόλυνση σημαίνει ότι ραδιενεργό υλικό έχει εισέλθει στο σώμα ή έχει εναποτεθεί επάνω μας. Παράδειγμα: εάν ένας ασθενής λάβει ραδιενεργό φάρμακο (όπως Τεχνήτιο για σπινθηρογράφημα), τότε φέρει εσωτερικά στο σώμα του ραδιενεργό υλικό και, για λίγο διάστημα, εκπέμπει ακτινοβολία από μέσα προς τα έξω. Εάν το ίδιο υλικό ευρίσκεται εκτός σώματος, υπάρχει έκθεση στην ακτινοβολία, όχι μόλυνση.

Τι δεν είναι ραδιενέργεια: Οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τα κινητά τηλέφωνα, οι πυλώνες της ΔΕΗ και τα Wi-Fi εκπέμπουν χαμηλόσυχνη, μη ιοντίζουσα ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία (ραδιοκύματα), όχι ραδιενεργό ύλη. Αξονικοί τομογράφοι, ακτινογραφικές λυχνίες, κεραίες κινητής, Wi-Fi και φούρνοι μικροκυμάτων δεν εκπέμπουν ραδιενέργεια. Οι ακτινογραφικές/αξονικές μονάδες διαθέτουν ειδικές λυχνίες οι οποίες παράγουν ακτινοβολία μόνον όταν λειτουργούν, ύστερα είναι «σιωπηλές» και φυσικά ακίνδυνες.

Διαβάστε το άρθρο της "Αυγής" εδώ

Ο Σωκράτης για τη Γη από ψηλά (Πλάτωνος Φαίδων 110b-110d)

Μουσείο Βατικανού (Mark Cartwright CC BY-NC-SA)

 "Λέγεται λοιπόν, σύντροφε, είπεν ο Σωκράτης, πρώτον  μεν ότι η γη, όταν την παρατηρήση κανείς   απ' επάνω, έχει την όψιν των σφαιρών εκείνων, αι   οποίαι κατασκευάζονται από δώδεκα τεμάχια   δέρματος, είναι δηλ. σφαίρα πολύχρωμος και τα   μέρη  της διακρίνονται από τα χρώματα, τα οποία   έχουν και των οποίων απομιμήσεις είναι όσα χρώματα   μεταχειρίζονται εδώ κάτω οι ζωγράφοι. 

 Εκεί επάνω λοιπόν η γη έχει τοιαύτα χρώματα και   μάλιστα πολύ λαμπρότερα και καθαρώτερα από αυτά   εδώ· αλλού μεν είναι καταπόρφυρος και θαυμαστόν το   κάλλος της, αλλού δε χρυσοειδής και αλλού πάλιν   κατάλευκη, λευκοτέρα από τον γύψον ή την χιόνα· και   τα άλλα χρώματα, από τα οποία σύγκειται, είναι   ομοίως  περισσότερα και ωραιότερα από όσα ημείς   έχομεν ιδεί. Ακόμη και αυταί αι κοιλότητες της γης, καθώς είναι τελείως πεπληρωμέναι με ύδωρ και αέρα, λαμποκοπούν μέσα εις την ποικιλίαν των άλλων χρωμάτων και παίρνουν έν είδος χρώματος, εις τρόπον ώστε η γη παρουσιάζει την όψιν μιας συνεχούς πολυχρωμίας με ενιαίον τόνον". Μτφρ. Ε. Παπανούτσος. [1939]  Πλάτων. Φαίδων.

Περισσότερα εδώ

Ο Σωκράτης ήταν Αθηναίος φιλόσοφος, που θεωρείται ο ιδρυτής της Δυτικής φιλοσοφίας και συγκαταλέγεται στους πρώτους ηθικούς φιλοσόφους. Δεν συνέγραψε κάποιο φιλοσοφικό έργο όσο ζούσε· η διδασκαλία του επιβίωσε μέσω των καταγραφών που έκαναν μαθητές του όπως ο Πλάτων και ο Ξενοφών, μετά τον θάνατό του. (Βικιπαίδεια).

Μαθητής του ήταν ο Πλάτων (424/423-348/347 π.Χ.), Το κατά πόσον οι διάλογοι του Πλάτωνα αντιπροσωπεύουν με ακρίβεια τις διδασκαλίες του Σωκράτη εξακολουθεί να συζητείται, αλλά είναι απίθανο να υπάρξει οριστική απάντηση. Μαθητής του Πλάτωνα ήταν ο Αριστοτέλης από τα Στάγειρα (384-322 π.Χ.), ο οποίος στη συνέχεια θα διδάξει τον Μέγα Αλέξανδρο (356-323 π.Χ.) και θα ιδρύσει τη δική του σχολή. Με αυτή την εξέλιξη, η ελληνική φιλοσοφία, διαδόθηκε σε όλο τον γνωστό κόσμο.

Είχε πεί κάτι που συχνά το ξεχνάνε πολλοί σήμερα: "Δεν είμαι Αθηναίος, ούτε Έλληνας πολίτης, αλλά πολίτης του κόσμου"

Και οι δύο (Πλάτωνας και Ξενοφώντας) παρουσιάζουν το Σωκράτη ως άνθρωπο που δεν νοιαζόταν καθόλου για τις ταξικές διακρίσεις ή την "ορθή συμπεριφορά" και που μιλούσε το ίδιο εύκολα με τις γυναίκες, τους υπηρέτες και τους δούλους όσο και με εκείνους των ανώτερων τάξεων.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Η Αρχαία Κήρινθος (οδοιπορικό του Horizon Levante)

" Το Horizon Levante το πρωί  της πρώτης του Απρίλη μήνα, τράβηξε για τη χώρα των Αβάντων, την Εύβοια. Συγκεκριμένα, εκεί που εκβάλει ο Βουδωρός ποταμός, πλάι στη παραλία της Κρύας Βρύσης. Τα χασομέρια για το έβγα στην Αθηνών - Λαμίας έφτασαν τη μία ώρα από το Βύρωνα. Μετά, το πέρασμα ήταν φουριόζικο μέχρι το Negroponte, αλλά τα στροφιλίκια για να φτάσεις στο Μαντούδι είναι πολλά. 

Μόλις πέρασα τη τσιμεντένια γέφυρα του Βουδωρού, έκανα αριστερά. Άσφαλτος πλάι στο ποτάμι για 4Km. Μετά καλοπατημένος χωματόδρομος, σκάρτο χιλιόμετρο, μέχρι το σημείο 1".

Ολόκληρο το οδοιπορικό με πολλές φωτο μπορείτε να το βρείτε εδω

Ο ξεχασμένος Ευβοέας μυθολογικός ήρωας Παλαμήδης

Ο αποκαλούμενος Ναύπλιος ο Ναυαγός, ήταν βασιλιάς της Εύβοιας και πατέρας του Παλαμήδη. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ο πατέρας του Παλαμήδη και γιος του Ποσειδώνα και της Αμυμώνης είναι ένα άτομο που «έζησε σε μεγάλη ηλικία». Επίσης αναφέρει στους "Νόστους" - ένα πρώιμο έπος από τον κύκλο ποιημάτων για τον Τρωικό Πόλεμο - ότι σύζυγος του Ναύπλιου ήταν η Φιλύρα. 

Όμως σύμφωνα με τον Ορφικό ποιητή Κέρκοπα τον Πυθαγόρειο σύζυγός του ήταν η Ησιόνη, αλλά σύμφωνα με τους τραγικούς ποιητές σύζυγός του ήταν η Κλυμένη. 

Εκτός από τον Παλαμήδη, ο Ναύπλιος είχε άλλους δύο γιους, τον Οίακα και τον Ναυσιμέδονα.

Ναύπλιος ο βασιλιάς της Εύβοιας

Παλαμήδης ο πιο αδικημένος ήρωας της μυθολογίας