Τα όνειρα της νύχτας (και "Πως γεννιέται ένα ποιήμα", απο τον Δ.Βασιλειου)

ΤΑ  ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

 

Τον θάνατό του έκρυψε

κανείς να μην τον μάθει

και την ψυχή του έσυρε

απ’ του φονιά τ’ αρμάθι.

 

Της λευτεριάς βαφτισιμιός

και της αντρειάς κουμπάρος

ψηλά  το λάβαρο κρατά

και της τιμής το βάρος,

 

μέχρι να ’ρθει η νια γενιά

με γνώση, φως και πείρα

να σταματήσει, νικητής

το φάντασμα, τη γύρα.

 

Γεννούν ποιήματα φωτιάς

τα όνειρα της νύχτας,

νέους αγώνες πλάθουνε

σαν γιατρικό της ήττας.

 

 Πως γεννιέται ένα ποίημα;

 

Πως έρχεται ένα ποίημα και ζητάει, απαιτεί θα έλεγα, να γραφτεί, να γεννηθεί;

Είναι ένα ερώτημα που απασχολεί κι’ ενδιαφέρει όχι μόνον τους αναγνώστες, αλλά και τους ίδιους τους ποιητές, ανεξάρτητα από το τι λένε αυτοί οι ίδιοι.

Δεν θα μπω σε περίπλοκες, “διανοουμενίστικες”, εγωκεντρικές αναλύσεις, σαν αυτές που κάνουν οι κριτικοί, αλλά θα σας περιγράψω  απλά πως γράφτηκε το παραπάνω  ποίημα. 

Έχουμε και λέμε λοιπόν...

Είναι νύχτα, ξημερώνει η 24η του Οκτώβρη, ημέρα Σάββατο, και σηκώνομαι απ’ το κρεββάτι μου για τα ... γνωστά. Ακούγεται ένα γκντουπ απ’ το διπλανό δωμάτιο και βλέπω τον Άλεξ να προηγείται προς την ... γνωστή κατεύθυνση, για να λάβει τα καθιερωμένα και υποχρεωτικά, απαραίτητα χάδια του.

Την στιγμή που συνδιαλέγομαι με τον κύριο Άλεξ, μου έρχεται στο μυαλό, έτσι, χωρίς προειδοποίηση, ο στίχος του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα “... σκαλί - σκαλί πάει ο Ιγνάθιο τον θάνατό του φορτωμένος ...”, από τον “Θρήνο στον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας”, τον οποίο απέδωσε στα ελληνικά ο Νίκος Γκάτσος, μελοποίησε ο Σταύρος Ξαρχάκος και ερμήνευσαν ο Μάνος Κατράκης και ο Κώστας Πασχάλης. Αυτό το τραγούδι το πρωτάκουσα το 1975, στα γραφεία της Μ.Ο.Δ.Ν.Ε. (Μαθητική Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας), για όσους θυμούνται, κάπου στην Ακαδημίας, κοντά στην Κάνιγγος.

Επιστρέφοντας στο κρεββάτι, μου έρχεται έτσι, ξαφνικά, δεν ξέρω γιατί και πως, ο πρώτος στίχος του μετέπειτα ποιήματος “ Τα όνειρα της νύχτας ”, που λέει “ Τον θάνατό του έκρυψε...” και ξεκίνησε η ...διαδικασία! Μετά από κάποια ώρα δημιουργήθηκε μέσα μου η πρώτη στροφή, σε κλασσικό δεκαπεντασύλλαβο. “...κι ο δεκαπεντασύλλαβος απ΄ τ΄ άρματά τους...”, όπως λέει ο Γιάννης Ρίτσος στην μελοποιημένη από τον Μίκη Θεοδωράκη και τραγουδισμένη από τον Γρηγόρη  Μπιθικώτση “Ρωμιοσύνη” του.

Σηκώνομαι και πάω στο γραφείο μου να σημειώσω τους στίχους σε κάποιο χαρτί, μην τους ξεχάσω και αύριο, λέω, θα προσπαθήσω να το αποτελειώσω, αν μου  ’ρθει κι’ αν τα καταφέρω.  Γράφω, λοιπόν, την πρώτη στροφή σε μία κόλα χαρτί και επιστρέφω να συνεχίσω τον ύπνο μου.

Έλα μου όμως, που το ποίημα είχε αποφασίσει να γραφτεί και απαιτούσε την γέννησή του του εδώ και τώρα!

Τι να κάνω; Φτιάχνω και την δεύτερη στροφή και ... να την σημειώσω, μην την ξεχάσω! Κάπως έτσι, ξάπλωσε - σκέψου - σήκω - γράψε - ξάπλωσε και τούμπαλιν μερικές ακόμη φορές, πήγε η ώρα 6 - 6:30, η μέρα είχε ξημερώσει, το ποίημα γεννήθηκε και ... ο Άλεξ ήθελε το πρωινό του.

Κάπως έτσι, δηλαδή και κάπως έτσι, γεννιούνται, γράφονται τα ποιήματα αδέρφια, σύντροφοι και φίλοι! Μην ακούτε τι σας λένε διάφοροι ειδήμονες και γνώστες ... λέμε τώρα!

Διότι κάθε μέρα είναι μέρα ποίησης, κάθε στιγμή είναι στιγμή ποίησης και κάθε ποίημα είναι δικό μας και δικό τους, αυτών που είμαστε τώρα εδώ κι’ αυτών που θα  ’ρθουν μετά από μας, όπως δικά μας είναι και τα ποιήματα αυτών που ήταν πριν από μας.

24.10.2026                                                    

Μην προσκυνάς (του Δ.Βασιλείου)

Στις 9 Οκτώβρη του 1967, στην Λα Ιγκέρα της Βολιβίας , δολοφονείται απ' τους Αμερικανούς και τα τσιράκια τους ο «Guerrillero Heroico» Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, διότι "δεν συνεμορφώθη...", που λέει και ο Μίκης Θεοδωράκης, ή αλλιώς διότι δεν προσκύνησε. 

Εν αντιθέσει, όλοι, μα όλοι, όσοι κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο μεταπολεμικά, όχι μόνον προσκύνησαν και προσκυνούν, αλλά έβλεπαν "ευθυγράμμιση των συμφερόντων" ή βλέπουν  "κοινά συμφέροντα" της Ελλάδας και των Η.Π.Α.

Στην μνήμη, λοιπόν, του «Ηρωικού Αντάρτη» Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, σας αφιερώνω, με περισσή αγάπη, το ποίημά μου που ακολουθεί. (Δ.Βασιλείου)

Μην προσκυνάς, ποτέ, καμία εξουσία,

ούτε τη δευτέρα παρουσία,

σε κανέναν τίποτα, ποτέ, μην εκχωρείς

μαζί με όλους στη ζωή να προχωρείς.

 

Όπως ζεις τον έρωτα στην έκστασή σου,

έτσι να τολμάς την επανάστασή σου.

Παντού, με όλους, σε όλα να μετέχεις

όλα στην πορεία, με όλους, να ελέγχεις.

 

Δώσε στο “εγώ” σου δύναμη ζωής

 οργανικό κομμάτι να γίνει  του “εμείς”.

 Στον κήπο του “εμείς”, “εγώ” ν’ ανθίζουν,

σαν τ’ αστέρια, γαλαξίες που φωτίζουν.

 

 

 03-07.10.2026 

"Η καθωσπρέπει ποίηση" (Δ. Βασιλείου)

                                                          Η καθωσπρέπει ποίηση

στους κήπους ανθεί της εξουσίας,

μεσ’ των αρχόντων τις αυλές

και μεσ’ στα κάστρα τα ψηλά των ηγεμόνων,

των ισχυρών υμνεί τη δύναμη

και των θεών τα θαύματα.

Μ’ όμορφες λέξεις, τρυφερές

κι’ επίθετα γλυκά

τον κόσμο των καημών, της πείνας  και του πόνου

αποκοιμίζει

μ’ ελπίδες ψεύτικες, κενές,

κούφιες, ξεφτιλισμένες.

 

Τ’ αυτιά μπουκώνει ψέματα,

τις γλώσσες ευνουχίζει,

τη μνήμη προσπαθεί να αφανίσει

και στη συνείδηση

φυτεύει υποταγή

σε πρίγκιπες θεόσταλτους

και διαδόχους θρόνων.

 

Η καθωσπρέπει ποίηση

σ’ αστραφτερά σαλόνια διασκεδάζει

και οι Ακαδημίες

μ’ επαίνους και βραβεία την ταΐζουν

για να μπορεί να ζει και να υμνεί

τις ματωμένες εξουσίες

και των ανθρώπων, της ζωής την απουσία

να την περιγελά με μια δευτέρα παρουσία.

14.06.2023    Αθήνα                                                               

Αναβάτες των καιρών (Δ.Βασιλείου)

 

Έργο του Πρεβεζάνου ζωγράφου Κώστα Καλέντζη

Με μεγάλη ταχύτητα

οι ελιές, τ’ αμπέλια,

ακόμα και τα πεύκα,

τρέχουν προς τα  πίσω,

στο παρελθόν!

 

Μαζί τους και οι άνθρωποι,

που περπατούν στη σκιά τους.

 

Κι’ έτσι, φαίνεται,

πως εμείς κινούμαστε γοργά,

προς το μέλλον!

 

Δεν διακρίνουμε, όμως,

κάτι χειροπιαστό και ζωντανό,

κάτι που να μας πείσει,

τίποτα,

ούτε κι’ αυτό ακόμα

το παρόν!

 

 

15.03.2026,  Πρέβεζα - Αθήνα 

(με το λεωφορείο)

ΕΡΩΣ ΑΠΕΙΡΟΣ (Δ.Βασιλείου)

"Έρως ανίκατε μάχαν...Ο δ’ έχων μέμηνεν.." Σοφοκλής - «Αντιγόνη» .

Wu Jing Han. Nude 2000

Έρως αρχεγονικός

χάους και σύμπαντος Δημιουργός

εν τη κραταιότητί του,

Ψυχής αρχεγονικής

θυμόν επροκάλεσε, μέγαν.

Επελθούσης της θλίψεως,

του θυμού ομοθέου αδελφής,

η Στυξ

στα ύδατά της

τον Έρωτα ολοσχερώς εμβάπτισε,

άτρωτον

άπειρον

αθάνατον

καταστήσασα αυτόν

εις το διηνεκές,

νυν και αεί

παρόντα τε και κραταιόν.

 

Όρκος τω ύδατι της Στυγός.  

 

 

 06.06.2021, Αθήνα   

Με του ήλιου το σιγόντο (Δ.Βασιλείου)

Μαρία Κοκκίνη. Kορίτσι που λιάζεται στο μπαλκόνι

Ναι, ο ήλιος σιγοντάρει

τα λαμπερά σου μάτια,

να δίνουν φως, όσο κανείς,

στου κόσμου τις ελπίδες.

Τ’ αστέρια, δες, μεριάζουνε

εσύ για να περάσεις,

από τα βάθη τ’ ουρανού

στους δρόμους των ανθρώπων.

Η πούλια κι΄ ο αυγερινός

σπρώχνουνε το φεγγάρι,

για ν’ ανατείλουν γρήγορα,

λάβρα, τα όνειρά σου.

Του καραβιού σου τα πανιά

αέρηδες φυσάνε,

τις συμπληγάδες να διαβείς

να φτάσεις σ’ άλλους τόπους.

Όλος ο κόσμος της δουλειάς,

του πνεύματος, της ύλης,

ματώνουν για ν’ ανοίξουνε

τον δρόμο για να έρθεις,

Να έρθεις επανάσταση

με έρωτα και ήλιο.

Κάνε τα πρώτα βήματα

στη λευτεριά, στο δίκιο

κι’ εμείς μαζί σου θα ’μαστε

με την πνοή μας όλη,

με το μυαλό και την καρδιά,

μαζί σου, ως το τέλος.

Αθήνα 5/6/2026

Γράφω (του Δημήτρη Βασιλείου)

                                                                                   

Γράφω, κάθε μέρα γράφω,

όπως κάθε μέρα ο ήλιος ανατέλλει ,

γράφω απλά, τόσο απλά,

όπως αναπνέει ένα μωρό,

γράφω με τρυφεράδα απαλή,

όπως της μάνας η αγάπη,

γράφω με πάθος εκρηκτικό,

όπως ο λάβρος έρωτας,

γράφω με μια φωτιά ανέσπερη,

όπως η επανάσταση,

γράφω για σένα και για μένα,

γράφω γι’ αυτούς που έφυγαν,

γράφω γι’ αυτούς που θά ’ρθουν,

γράφω για τον ατέλειωτο καημό

όλης της ιστορίας,

γράφω για την ελευθερία.

21.11.2025 - 23.07.2026 Αθήνα

Φωτιές της Ποίησης (Δημήτρη Βασιλείου)

Πανάρχαιο έθιμο, άρρηκτα συνδεδεμένο με το αέναο, ζωοποιό και καθαρτήριο πυρ!!!  

Προμηθέας ... Ηράκλειτος ... Βάρναλης ...Γκάτσος ...

Πριν ένα εξάμηνο, στις αρχές Δεκέμβρη του 2025, σε ένα ποίημά μου με τίτλο "Στον Ηράκλειτο", υπάρχουν οι στίχοι:

" ...  η φωτιά

τα πάντα γέννησε

και συνεχίζει να γεννάει,

πως τίποτα δεν σταματάει

και των αντίθετων ο πόλεμος

τον κόσμο προχωράει... "

Σήμερα, με την ευκαιρία των φωτιών 5 επτάστιχα ποιήματά μου για τις φωτιές της Ποίησης (Δ. Βασιλείου)

ΑΓΓΑΡΟΝ ΠΥΡ 

 

Είναι η Ποίηση φωτιά

κι’ οι Ποιητές, σαν φρυκτωροί,

το άγγαρον το πυρ, μεσ’ στους αιώνες,

με τρόπο μυστικό και φοβερό φυλάνε,

το μέλλον του Ανθρώπου κοινωνάνε.

 

Ν’ ακούτε, ν’ ακούτε τους Ποιητές ,

μεσ’ στις φωτιές τους βαπτιστείτε.

ΦΩΤΙΕΣ

Ακούστε άνθρωποι αγνοί

κι εσείς σοφοί του κόσμου,

ακούστε έναν Ποιητή,

που με το μέλλον συζητά

το παρελθόν κατέχει.

 

Φωτιές ανάψτε, φωτιές παντού,

με φως το σκότος να μπολιάσουμε!

ΜΥΣΤΕΣ

Μύστες του σύμπαντος, μετά την πρώτη αμαρτία,

ιεροφάντες ενός έρωτα ιερού και μυστικού,

πέρα απ’ τα σύνορα του νου, ιερουργούν.

Μιαν αρμονία του φωτός και της καρδιάς,

μιαν επανάσταση ζωής αναζητούν!

 

Κουρδίζουνε χορδές συμπαντικές,

οι Μύστες, που ζούνε μέσα στις φωτιές.

Τ’ ΑΛΩΝΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Απ' το αείζωο του σύμπαντος το πυρ

φωτιές πολλές γεννιούνται,

λαμπυρίζουν κι ύστερα σβήνουν.

Ψάξε και  βρες τ’ αλώνι του φωτός

κι όχι να ζεις μ' αναλαμπές.

 

Δύσκολος ο δρόμος για τον ήλιο.

Τον Ίκαρο να μην ξεχνάς!

ΦΩΣ

 

Πάρτε μαζί σας

ό,τι πιο φωτεινό έχετε.

Πάρτε τα όνειρά σας,

τους έρωτές σας, τις καρδιές σας.

Θα χρειαστούμε φως, πολύ φως,

 

                                               για τις φρυκτωρίες της ζωής μας.

                                                       Ως το τέλος του σκότους!

Το νησί (Δ.Βασιλείου)

 

Στο πλάτος του ωκεανού

ένα νησί πανέμορφο

του ήλιου αγαπημένο

και του φωτός πηγή,

τη φύση και το πνεύμα του

περήφανα σκορπούσε.

 

Κουρσάροι, μα και πειρατές

με πονηριά και θράσος

να το κουρσέψουν θέλησαν,

μα δεν τα καταφέραν,

τι το νησί ελεύθερα από αιώνων ζει

κι’ ελεύθερα αναπνέει.

 

Κι’ όταν εγώ, περιπλανώμενος

στις θάλασσες του κόσμου

εθώρησα το φως του,

που λάμπρυνε τον ουρανό,

τη θάλασσα, το σύμπαν,

με πόθο επλημμύρισα

και περισσή λατρεία

στα μονοπάτια του να μπω

και να τα περπατήσω,

μέσ’ στις σπηλιές του να χαθώ

να τις εξερευνήσω

και κάτω απ’ τα βλέφαρα

μια όμορφης οξιάς

στο χώμα του νησιού να γονατίσω

κι’ ένα να γίνω με αυτό.

 

Μ’ απέραντη αγάπη

και σεβασμό απόλυτο

ζήτησα και προσφέρθηκα

ελεύθερα να κατοικήσω

πάνω και μέσα στο νησί,

χωρίς καμία εξουσία,

χωρίς καμία πονηρία,

χωρίς κανένα θράσος,

μέσα στου λεύτερου νησιού

του έρωτα το δάσος.

 

 

01.07. 2021, Αθήνα

Το βάρος της αγάπης μου (Του Δημ.Βασιλείου)

Melancholy by Eric Bowman

Της Ιστορίας παιδί,

του αιώνιου παιδεμού αδελφός,

χαράζω τη μνήμη

δεμένος στον Καύκασό μου.

Το βάρος της ιστορίας μου

ποιός θα το σηκώσει;

Ανήκουστο πάθος,

πάνλαμπρο αστέρι της ζωής,

φωτίζω το δρόμο

καιγόμενος στον Γαλαξία μου.

Το βάρος του πάθους μου

ποιός θα το σηκώσει;

Αστείρευτη πηγή

ανεξερεύνητος μύθος του κόσμου

εξαγνίζω την αμαρτία

βυθιζόμενος μέσα στο Λευκό

Το βάρος της αμαρτίας μου

ποιός θα το σηκώσει;

Ανείπωτος πόθος,

ανερμήνευτος χρησμός του μάντη,

ορίζω τα μελλούμενα

ερχόμενος από το Παρελθόν.

Το βάρος του πόθου μου

ποιός θα το σηκώσει;

Ανείδωτη αγάπη,

απέραντη αγαλλίαση του είναι,

λευκαίνω τα όνειρα

οραματιζόμενος τα άγια μάτια σου.

Το βάρος της αγάπης μου

ποιός θα το σηκώσει;

Κατάδυση (του Δ.Βασιλειου)

Βαθειά κατάδυση

στης ψυχής σου τα έγκατα,

σίγουρος για τον μίτο

που εσύ κρατάς,

μην και χαθώ

και πάντα να σε βρίσκω.

Των ματιών σου το φως

με οδηγεί να μπαίνω

στις σκοτεινές γωνιές του είναι σου.

Τα μυστικά της ωκεάνιας ψυχής σου

κρυφά μου ψιθυρίζεις

για να ‘μαι ‘γω αυτός,

αινίγματα και γρίφους που θα λύνει.

Μα εγώ χανόμουν

σαν άπανο καράβι

με κάθε βοριαδάκι.

Το δάκρυ της καρδιάς σου,

μαρτυρικό βασανιστήριο της ψυχής μου,

το χέρι μου ανέσταινε,

τον μίτο σου να πιάσει πάλι,

το δρόμο για το γυρισμό

που μου ‘δειχνες για να βρω.

Μα εγώ χανόμουν.

Δεν έβλεπα τους φάρους της ψυχής σου

δεν έβρισκα τους δρόμους της καρδιάς σου.

Κι εσύ εκεί,

τον μίτο μάτιζες

κάθε φορά που κόβονταν,

μη και χαθούμε, έλεγες,

στα σκοτεινά πηγάδια των ψυχών.

Και τότε, πάλι

τα λαμπερά τα μάτια σου

στο ξέφωτο μας έβγαζαν.

Δεν είναι που σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς

δεν είναι που ο έρωτας μάς έκανε θεούς,

είναι που κάθε βήμα μου

το βήματά σου βρίσκει

και τη ζωή ελεύθερη την κάνει

κάθε στιγμή τού τώρα