Στη μνήμη Ρόλφ Πόλε - "Το όνομά μου είναι Άνθρωπος"

1976 - Αθήνα. ASSOCIATED PRESS / Καθημερινή

Στις 7 Φλεβάρη του 2004 πέθανε στην Αθήνα ο Ρολφ Πόλε,δικηγόρος, ακτιβιστής και  χαρακτηρισμένος απο τη ναυαρχίδα του κίτρινου τύπυ της Γερμανίας ως ο «πιο επικίνδυνος Γερμανός τρομοκράτης» («Μπιλντ», 23/7/76). Οι ντόπιοι θιασώτες της τον ονόμασαν «πρύτανη της τρομοκρατίας», «ηγετικό στέλεχος της συμμορίας Μπάαντερ-Μάινχοφ». Ήταν μέχρι το θάνατό του στόχος προβοκατόρικων σχεδιασμών σχεδόν όλων των  μυστικών υπηρεσιών. Όλα ψέμματα, υπερβολές και προβοκατόρικες καταγγελίες. Ήταν ένας μεγάλος ανθρωπιστής, ειρηνιστής και βαθιά καλλιεργημενος πολίτης του κόσμου προσηλωμένος στις αρχές του δίκαιου, της αλληλεγγύης, του αλτρουισμού και της συντροφικότητας. Αρνήθηκε να τις προδώσει και δέχτηκε συνεχείς και σκληρές διωξεις (συκοφαντίες, απαγόρευση εργασίας, φυλάκιση στα λευκά κελιά των γερμανικών φυλακών) με αποτέλεσμα τον σοβαρό κλονισμό της υγείας του. Όμως μέχρι το τέλος παρέμεινε βράχος με θάρρος, ανθρωπιά και χιούμορ. 

Γεννήθηκε το 1942 στο Βερολίνο. Ο πατέρας του, αιχμάλωτος πολέμου έως το 1947, κατέλαβε θέση καθηγητή Πανεπιστημίου στο Ερλάγκεν. Από το 1954 ο Πόλε ζει στο Μόναχο, όπου ολοκληρώνει και τις σπουδές του στα Νομικά το 1966 και έως το 1970 δουλεύει ως ασκούμενος δικηγόρος, υπερασπιζόμενος μέλη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Το 1969, μετά την απόπειρα δολοφονίας κατά του Ρούντολφ Ντούτσκε, δικάζεται για την συμμετοχή του στις διαδηλώσεις. Το 1974, μετά από τροποποίηση του κατηγορητηρίου και όντας προφυλακισμένος από το 1971, καταδικάζεται σε φυλάκιση για συμμετοχή στη RAF. Απελευθερώνεται τον Μάρτιο του 1975, αλλά συλλαμβάνεται ξανά το 1976 στην Αθήνα και η Δυτική Γερμανία ζητάει την έκδοσή του. Στην Ελλάδα αναπτύσσεται ένα πρωτοφανές κίνημα συμπαράστασης και η αντιπολίτευση σύσσωμη ζητάει την παραχώρηση πολιτικού ασύλου. Το Εφετείο Αθηνών σε μια ιστορική συνεδρίασή του απορρίπτει το γερμανικό αίτημα, αλλά εν τέλει ο Άρειος Πάγος αποφασίζει τελικά την έκδοση του Πόλε και το 1976 ξαναφυλακίζεται στο Στράουμπινγκ. Αποφυλακίζεται οριστικά το 1982, έχοντας προηγηθεί νέα δίκη το 1978 για «ληστρική εκβίαση». Η ανάμνηση του κινήματος συμπαράστασης οδηγεί τον Πόλε και πάλι στην Ελλάδα. Το 1984 παντρεύεται την δικηγόρο Κατερίνα Ιατροπούλου και εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως καθηγητής γερμανικών, μεταφραστής και συγγραφέας. Αρθρογραφούσε τακτικά στο περιοδικό «Σχολιαστής» και συμμετείχε στη συντακτική του ομάδα. Απο το 1990 συνεργαζόταν με τον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας. (Πηγή: GR-ASKI- 1506)

Tον Σεπτέμβριο του 1976, κατά την απολογία του ο Ρολφ Πόλε (1942-2004) απήγγειλε στο δικαστήριο τους στίχους ενός τραγουδιού του γερμανικού ροκ συγκροτήματος «Ton, Steine, Scherben» (1971) με τίτλο «Το όνομά μου είναι Άνθρωπος»:

Έχω πολλούς πατέρες κι έχω πολλές μητέρες και έχω πολλές αδελφές κι έχω πολλά αδέλφια

Ο πατέρας μου είναι μαύρος κι η μάνα μου κίτρινη τα αδέλφια μου είναι κόκκινα κι οι αδελφές μου ανοιχτόχρωμες.

Κι είμαι πάνω από δέκα χιλιάδων χρόνων,και το όνομά μου είναι Άνθρωπος!

Και ζω απ’ το φως και ζω απ’ την αγάπη - Και ζω απ’ τον αέρα και ζω απ’ το ψωμί

Κι έχω δυο μάτια κι όλα μπορώ να τα δω - Κι έχω δυο αυτιά κι όλα μπορώ να τα καταλάβω.

Κι έχουμε έναν εχθρό, που μας στερεί τη μέρα - Ζει απ’ τη δική μας τη δουλειά - Και ζει απ’ τη δύναμή μας

Κι έχει δυο μάτια και δεν θέλει να δει - Κι έχει δυο αφτιά, κι όμως δεν θέλει να καταλάβει.

Κι είναι πάνω από δέκα χιλιάδων χρόνων - Κι έχει πολλά ονόματα.

Και ξέρω, θα αγωνιστούμε

Και ξέρω, θα νικήσουμε

Και ξέρω, θα ζήσουμε

Και θ’ αγαπηθούμε

Κι ο πλανήτης Γη - Σ’ όλους μας θ’ ανήκει

Κι ο καθένας θα έχει αυτό που χρειάζεται

Και δεν θα πάρει πια δέκα χιλιάδες χρόνια

Γιατί έφτασε η ώρα.

Πηγή: https://liberationpolular.wordpress.com/

Κάτι που είπε ο Σωκράτης και πολλοί σήμερα το ξεχάσαν - 苏格拉底说过一句如今许多人已经遗忘的话

Xie Qing. Under the Sun. 2019

"Δεν είμαι Αθηναίος, ούτε Έλληνας πολίτης, αλλά πολίτης του κόσμου"

Ο Πλάτωνας και ο Ξενοφώντας παρουσιάζουν το Σωκράτη ως άνθρωπο που δεν νοιαζόταν καθόλου για τις ταξικές διακρίσεις ή την "ορθή συμπεριφορά" και που μιλούσε το ίδιο εύκολα με τις γυναίκες, τους υπηρέτες και τους δούλους όσο και με εκείνους των ανώτερων τάξεων.

“ 我不是雅典人，也不是希腊公民，而是世界公民 ”

柏拉图和色诺芬笔下的苏格拉底是一位不拘泥于阶级差异或“礼仪规范”的人，他与妇女、仆人和奴隶交谈，与上层阶级人士交谈一样轻松自如。

Ο Πλούταρχος στο δοκίμιό του «Περὶ φυγῆς», αναφερόμενος στον Σωκράτη: «Αργείος ή Θηβαίος δεν είμαι—ούτε υπερηφανεύομαι για μία πόλη· κάθε πύργος των Ελλήνων είναι πατρίδα μου. Και ο Σωκράτης είπε καλύτερα: δεν είμαι ούτε Αθηναίος ούτε Έλληνας, αλλά “κόσμιος” (δηλαδή πολίτης του κόσμου), όπως θα μπορούσε κάποιος να πει “Ρόδιος” ή “Κορίνθιος”…»

普鲁塔克在其论文《论飞行》中，提及苏格拉底时说道: “我既非阿尔戈斯人，亦非底比斯人——我也不以任何城邦为傲；希腊的每一座塔楼都是我的故乡。苏格拉底说得更好：我既非雅典人，亦非希腊人，而是一个‘世俗之人’（即世界公民)，就像人们会说的‘罗德岛人’或‘科林斯人’……”

Διαβάστε και αυτό

Σταματήστε τις εκτελέσεις στο Ιράν

 

"Όπως τονίζουν οι αναλυτές, το γεγονός ότι το καθεστώς αντέχει δεν σημαίνει ότι είναι σταθερό. Το Ιράν αντιμετωπίζει τη βαθύτερη κρίση του από το 1979: οικονομία στραγγαλισμένη από κυρώσεις, κοινωνία σε εξέγερση και στρατηγική πίεση από ΗΠΑ και Ισραήλ.

Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, η μαρτυρία ενός γιατρού από τα χειρουργεία και τους αιματοβαμμένους δρόμους λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι πίσω από τους γεωπολιτικούς υπολογισμούς, το ανθρώπινο κόστος έχει ήδη γίνει δυσβάσταχτο"

Διαβάστε αυτό (Ναυτεμπορική)

Ήταν καινούργια τότε η παλιά μας γειτονιά ! (της Τόνιας Μάκρα, δημοσιογράφου)

Με την απόσταση του χρόνου στρέφω το βλέμμα στην γειτονιά των παιδικών μας χρόνων που ξεκινά από την Λεωφόρο Χαϊνα και εκτείνεται έως το Κουρέντι και τις υπόλοιπες βόρειες παραλίες της πόλης μας.  Τότε που στις εκτάσεις του πρώην κτήματος Στεργίου με το πλούσιο πορτοκαλεώνα μόλις είχανε ξεκινήσει να χτίζονται τα πρώτα μονώροφα σπίτια.  Σήμερα  πυκνοκατοικημένη  πλέον η συνοικία έχει αναδειχθεί στο νέο εμπορικό και οικονομικό κέντρο της Χαλκίδας ενώ συγκροτήματα   κατοικιών  υψώνονται σε όλους τους δρόμους και ‘αγκαλιάζουν' ασφυκτικά τη θάλασσα.  Ωστόσο για εμάς τα πρώτα στην κυριολεξία 'παιδιά' της είναι οι μνήμες που διατηρούν τις σχέσεις, τις παιδικές φιλίες που γεννηθήκανε  στα παιχνίδια σε  χωμάτινους δρόμους και στην αγαπημένη αμμουδιά των παιδικών μας χρόνων, το γλυκό σε τοπίο Κουρέντι. 

Η γειτονιά μας ήτανε καινούργια, τα σπίτια μας νεόχτιστα, οι γονείς μας νεαροί οικογενειάρχες και εμείς μικρά παιδιά στο νήπιο ή το πολύ στο δημοτικό. Όλα αυτά διαδραματίζονταν  προς το τέλος της  δεκαετίας του '50 και αργότερα στην νεόκοπη τότε γειτονιά της Χαλκίδας που ξεκίνησε να αναπτύσσεται από τη Χαϊνα και συγκεκριμένα από τον φούρνο 'Δήμητρα' (ιδιοκτησία της οικογένειας Στεργίου  που αποτέλεσε δημοφιλές  τοπωνύμιο της πόλης μας για  δεκαετίες ολόκληρες), με κατεύθυνση προς το Κουρέντι και τις παραλίες Παπαθανασίου και Συκιές. Τα πρώτα σπίτια ήταν σχεδόν όλα συγκεντρωμένα τριγύρω από τη  διασταύρωση  των σημερινών οδών Ηλία Αφεντάκη και Λέλας Καραγιάννη. Εκεί γεννήθηκε η νέα συνοικία της Χαλκίδας, σε τόπο εξοχικό αλλά και χλοερό όπου μέχρι πρότινος περισσεύανε τα πορτοκαλεόδενδρα, τα πεύκα, οι λεύκες, οι μουριές, οι συκιές, οι ευκάλυπτοι .  Μια συνοικία που χρειάστηκε πάνω από δεκαετία για να επεκταθεί κάποια τετράγωνα πιο πέρα από την Χαϊνά και αρκετές δεκαετίες για να αγγίξει τις κοντινές παραλίες, τις οποίες μετά το ’80 αγκάλιασε ασφυκτικά – δυστυχώς!

Στην εποχή που χτιζόντουσαν τα πρώτα σπίτια κανείς όμως δεν κυνηγούσε την θάλασσα -η γειτνίαση μαζί της κρινότανε μάλιστα ανθυγιεινή ! Ούτε είχε ακόμα ενσκήψει η  εμμονή των νεοελλήνων με την θαλασσινή θέα – μόδα πολύ μεταγενέστερη στο όνομα της οποίας δυστυχώς καταστράφηκαν και καταστρέφονται περιοχές ολόκληρες μεταξύ των οποίων και τα νησιά. Κοντινό  στη γειτονιά μας πρώτο  καταστροφικό παράδειγμα για το αστικό μας  τοπίο αποτελούν τα μπλοκ των πολυκατοικιών στην παραλία του Παπαθανασίου και αργότερα και στις άλλες παραλίες που μπλόκαραν  ανεπιστρεπτί το θαλασσινό αεράκι απαγορεύοντάς του να διαχυθεί και να δροσίσει τις πίσω γειτονιές.  Τις δεκαετίες 50-'60 όμως ο δρόμος προς τις παραλίες πέρναγε ανάμεσα από χωράφια όπου βόσκανε πρόβατα και αγελάδες.  Λίγα σπιτάκια υπήρχανε ταπεινά και πάρα πολλά δένδρα όπως ελιές, συκιές  και  μουριές στη σκιά των οποίων ξεκουραζόμασταν επιστρέφοντας τα καλοκαιρινά μεσημέρια κατάκοποι από τις ατέλειωτες βουτιές στη θάλασσα.  Αυτή η νέα Χαλκίδα είχε σαν σημείο εκκίνησής την παλιά μας γειτονιά και προσωπική μας ... πατρίδα η οποία ευτύχησε πρέπει να πούμε να διαθέτει εξαρχής πολεοδομικό σχεδιασμό άρα μεγάλους δρόμους και μονοκατοικίες με κήπο στην πρόσοψη. Ωστόσο δεν υπήρξε καμία πρόβλεψη ελεύθερου δημόσιου χώρου –όπως άλλωστε ίσχυε σε  ολόκληρη τη πόλη.  Ας είναι καλά όμως η θάλασσα με τις παραλίες της που όπως και σήμερα μας φιλοξενούσε πρωί – βράδυ !

Στην αρχή οι δρόμοι ήτανε χώμα και τα σπίτια μας  ακόμα στα τούβλα   Συχνά οι μαμάδες βάφανε λευκούς τους τενεκέδες για να διακοσμήσουν με αυτές τις αυτοσχέδιες γλάστρες μπαλκόνια και αυλές.  Γύρω  μας αλάνες και ελάχιστα μέτρα πιο πέρα πορτοκαλιές και λεμονιές, μουριές, αθάνατοι, φραγκοσυκιές και μυρωδάτο χαμομήλι.  Θυμάμαι ζωντανά τις μπουλντόζες να  ανοίγουνε το δρόμο προς τη θάλασσα αλλά και τους λαβωμένους κορμούς των δένδρων πλαγιασμένους στο αφράτο και κοκκινωπό χώμα, εικόνες που μου δημιουργούσαν αμφιλεγόμενα συναισθήματα. Θυμάμαι ακόμα όμως με χαρά και την ασφαλτόστρωσή  των δρόμων -κάπου προς το 1965. Λίγο λίγο η ζωή έφερε αλλαγές και  πολλούς  νέους γείτονες. Τα σπίτια γίνανε διώροφα, αποκτήσανε πέτρινες μάνδρες με καγκελόφραξη, οι κήποι φτιάχτηκαν με πεζούλες και γέμισαν  δένδρα και λουλούδια, γεράνια, τριανταφυλλιές, ορτανσίες, γιασεμί, αγιόκλιμα.. Ωστόσο στις δικές μας ζωές οι αλλαγές αποδειχτήκανε πολύ πιο ταχείς απ' ότι στη νέα αυτή πλευρά της Χαλκίδας.   

Ακόμα και σήμερα πολλές από τις παλιές εκείνες κατοικίες στέκουνε στην θέση τους και η εναλλαγή τους με τις πολυκατοικίες μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε  τον ήλιο αλλά και το δροσερό αεράκι που ξεγλιστρά τα βράδια του καλοκαιριού από το Βοριά. Και η θάλασσα είναι ακόμα δίπλα μας έστω κι αν δεν την βλέπουμε από τις ταράτσες των πατρικών μας σπιτιών – όπως τότε. Με χαρά βλέπω τα καλοκαιρινά βράδια  παρέες παιδιών - νεαρών - ενήλικων – οικογενειών να ανηφορίζουνε με ράθυμο βήμα από τις πλάζ.  Η παλιά γειτονιά έχει μεταλλαχθεί  σε νέο εμπορικό, οικονομικό και ιατρικό κέντρο της πόλης. Μοιάζει όμως πολλές από τις συνήθειες των κατοίκων να παραμένουνε οι ίδιες και  τον τόνο στην καθημερινότητα του καλοκαιριού να τον δίνει πάντα η θάλασσα. Κάτι που αρχίζεις να το αισθάνεσαι αμέσως μόλις απομακρυνθείς από την Λεωφόρο Χαϊνά που ούτε να την διασχίσεις μπορείς ούτε να την περπατήσεις. 

Οι κάτοικοι 

Τα άτομα που πρωτοκατοίκησαν την γειτονιά ήτανε λοιπόν οι νεαροί  γονείς μας που τότε ξεκινούσανε τη ζωή τους ή κάποιοι λίγο μεγαλύτεροι που στήνανε και πάλι νοικοκυριό στην Χαλκίδα πλέον μετά την λαίλαπα της κατοχής και τις συνέπειες του εμφύλιου. Τα επαγγέλματα τους ποικίλα : ο κτηματίας – αρτοποιός Κώστας Στεργίου η οικογένεια του οποίου για χρόνια κατοικούσε στο παλιό αγροτικό σπίτι, ένα κτίσμα χαμηλό, μακρόστενο πέτρινο με κεραμοσκεπή χαρακτηριστικό οίκημα της υπαίθρου. Απέναντί του αντίθετα ο  στρατιωτικός  Αθανάσιος Σιταράς έκτισε την πρώτη μοντέρνα διπλοκατοικία. Σύγχρονα της εποχής τους ήταν όλες οι υπόλοιπες κατοικίες ,  του αρχιμηχανικού στην βιομηχανία Παπαθανασίου  Γιώργου Βράκα, της οικογένειάς μας. Σύγχρονο με το δικό μας σπίτι ήταν του ζεύγους των δασκάλων Σπανάκη, του έμπορου και παλιού κατετάνιου του ΕΛΑΣ  Γιάννη Σκλιά με τη γυναίκα επίσης αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης Μαρίκα και τις κόρες τους. Κάτοικός και ο τραπεζικός  Δημήτρης Γαλάνης η κόρη του οποίου Αναστασία (Σούλα) Γαλάνη ,  εργάστηκε στο Δήμο και για δεκαετίας  ήταν η ιδιαιτέρα σειρά δημάρχων της Χαλκίδας. Στο δίπατο σπίτι με την μεγάλη αυλή και γύρω –γύρω τα ενοικιαζόμενα δωμάτια έμενε η Σωτηρία Γιαμά από την Στενή (στο οικόπεδο  της  επί της Χαϊνά κτίστηκε η πρώτη πολυκατοικία της περιοχής ‘του Μαλάγα’). Η κυρά  Σωτήρω όπως την λέγαμε λάτρευε το τάβλι και έπαιζε διαρκώς με οποιον  πρόθυμο παρτενέρ έβρισκε ! Μάλιστα θυμάμαι ακόμα τον ήχο από τα πιόνια που χτυπούσε δυνατά όταν έπαιζε στη βεράντα της τα απομεσήμερα του καλοκαιριού και τα παράθυρα μας ήταν ολάνοιχτα – μπορεί και οι πόρτες ! ‘Αλλοι γείτονες ο τεχνίτης μωσαϊκών Χρίστος Ρόγκας ,  η οικογένεια του Χρίστου Βουκούτη, η οικογένεια Σημιτζή με τα πολλά παιδιά , η οικογένεια Πλάκα που λειτουργούσε ήδη από τότε την ομώνυμη υπόγεια ταβέρνα δίπλα στην Τεχνική Σχολή Δημόκριτος. Αυτό το κτίριο μοντέρνας αρχιτεκτονικής με τεράστια ανοίγματα που εξασφάλιζαν το φυσικό φωτισμό στις αίθουσες υπήρξε κόσμημα της γειτονιάς. Πλημυρισμένη  από μαθητές το πρωί και φοιτητές το απόγευμα οι οποίοι εκπαιδευόντουσαν σε κάθε κατηγορία τεχνικού προσανατολισμού. Το σημερινό κουφάρι που ευτυχώς διασώθηκε από την κατεδάφιση, το γνωρίσαμε στις δόξες του και παίξαμε μέχρι πλήρους εξάντλησης στην αυλή του.    

Στην απέναντι πλευρά της Χαϊνα στο ύψος του φούρνου  “ΔΗΜΗΤΡΑ” υπήρχε ένα και μοναδικό μπακάλικο (στο εσωτερικό δέσποζε η ιστορική διαφήμιση με τον μοναχό και τα μακαρόνια ΜΙΣΚΟ), δίπλα του ένα ουζερί με τα χταπόδια να στεγνώνουν μονίμως στην σκιά των μουριών και από πάνω το σπίτι των αδελφών Χάρλα (ήταν οι οικοδόμοι που χτίσανε τα περισσότερα σπίτια). Λίγο πιο κάτω η  βρισκότανε η ταβέρνα του “Κανατσέλου” ένα απίστευτο κουτούκι που επέζησε αρκετές δεκαετίες, ένα αγροτικό  σπίτι -μπακάλικο -ταβέρνα με τα τραπέζια κάτω από μεγάλες μουριές. Εκεί που βρίσκεται τώρα το σούπερ μάρκετ 'Κρητικός' ξεκίναγε το κτήμα του Μπούρικα που έφτανε μέχρι το κύμα. Από τη λεωφόρο κατέβαινες μια τεράστια πέτρινη σκάλα για να φθάσεις στο ύψος του σπιτιού. Από εκεί προμηθευότανε πορτοκάλια, μανταρίνια. λεμόνια, κοτόπουλα, αυγά όλη η Χαλκίδα. Μια έκταση κατάφυτη με κτίσματα χαμηλά πέτρινα με κεραμίδια. Απέναντί του εκεί που δεκαετίες τώρα βρίσκεται βενζινάδικο προυπήρχε ένα ‘δάσος’ ... από ελαιόδενδρα (!). Κόπηκε φαντάζομαι σε μια νύχτα – ευτυχώς ήμουνα παιδί  και δεν θυμάμαι τη μέρα που συντελέστηκε το έγκλημα.  

Τώρα όμως που ξαναθυμάμαι όλες αυτές τις όμορφες εικόνες μου φαίνεται σαν ψέμα. Σαν να της έζησα σε μια άλλη ζωή, ακόμα και η μνήμη μου δυσκολεύεται να τις αναβιώσει. Εκεί που η βλάστηση περίσσευε  σήμερα επί της Χαϊνα δεν διατηρήθηκε ούτε καν μια μουριά έστω μια ακακία από αυτές που φύτευε ο Δήμος τη δεκαετία του '60 στα πεζοδρόμια . Τώρα για να βαδίσουμε ή ακόμα χειρότερα να διασχίσουμε την λεωφόρο πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από μαύρα γυαλιά και καπέλα για να αντέξουμε την εκτυφλωτική και απίστευτα ενοχλητική ηλιοφάνεια, ειδικά ώρες που αντανακλάται στην καυτή  άσφαλτο !  Συχνά μέρες με καύσωνα έχεις την αίσθηση ότι διασχίζεις την έρημο. Ποιος υπολόγιζε όμως το ρόλο του αστικού πράσινου στην  Χαλκίδα της δεκαετίας του '60 ; ή ακόμα και σήμερα  ; Απάντηση δεν υπάρχει γι αυτό ας επιστρέψουμε και πάλι στην εποχή που  οι πόλεις διατηρούσαν ακόμα ανθρώπινο μέγεθος.  

Η ζωή 

Ανεξάρτητα από τη δουλειά των γονιών μας κοινωνικές διαφορές και αντιθέσεις δεν βιώσαμε σαν παιδιά. Αλλωστε ήτανε η εποχή φτωχή, τα εισοδήματα περιορισμένα, οι μισθοί ακόμα και των κρατικών λειτουργών χαμηλοί.. ακόμα και οι πολιτικές αντιθέσεις κρατιόντουσαν κάπως χαμηλά Εμείς εκεί ζούσαμε όλοι με τον ίδιο απλό τρόπο, στον αστερισμό του ελάχιστου,  τα έπιπλα στα σπίτια μπαίνανε αργά και όλα ήτανε τραπεζαρίες καρυδιές με σκαλίσματα συν μπουφέδες ίδιο στιλ, για θέρμανση είχαμε σόμπες,  τα παιδιά  ήμασταν ντυμένα με πανομοιότυπα ρούχα, τα παιχνίδια ήταν ελάχιστα, όπως οι κούκλες που μας αγοράζανε συνήθως από το παζάρι της Αγίας Παρασκευής . Δεν χρειαζόμασταν  άλλωστε παιχνίδια, είχαμε την  άμμο και τα χαλίκια από τα σπίτια που χτιζόντουσαν, τα ομαδικά παιχνίδια με μπάλα, το 'αλτ', το 'κρυφτό' και φυσικά υπήρχε η θάλασσα. 

Μεγαλώναμε ομαδικά και διαρκώς  μετακινούμασταν από το ένα σπίτι στο άλλο, από την μια αυλή στην άλλη, το καλοκαίρι ζούσαμε στο δρόμο ή στην θάλασσα ξεφωνίζοντας ολημερίς και ολονυχτίς. Σχολείο πηγαίναμε επίσης όλοι μαζί γιατί είχαμε κοντινές ηλικίες,  στο νεοιδρυθέν 13ο Δημοτικό που στεγαζότανε στις  ψηλοτάβανες μεν αλλα παγωμένες  αίθουσες του “Δημόκριτου”. Στα διαλείμματα πεταγόμασταν στο σπίτι να φάμε,  να πιούμε νερό όταν δεν κυνηγιόμασταν στην  αυλή  που σήμερα χάσκει ερειπωμένη.  Σπίτι -σχολείο- γειτονιά ήτανε ένα, τα σπίτια μας ήτανε  ανοιχτά, οι μανάδες μας φιλενάδες, οι μπαμπάδες πατρικές φιγούρες για όλους.  Με λίγα λόγια η κοινωνία μας δεν διέφερε  σε τίποτα από αυτή ενός  χωριού ενώ αναπτυσσότανε  στην περιφέρεια της Χαλκίδας, στις  γειτονιές που  εξελιχθήκανε σε μια πόλη ολόκληρη. Φυσικό και επόμενο  λοιπόν ήταν οι αλλαγές που βίωσε στην πορεία η γειτονιά να αποδειχτούν ταυτόσημες με τις διαδικασίες ανάπτυξης και αστικοποίησης που χαρακτήρισαν τις πόλεις της περιφέρειας αλλά και τις γειτονιές και τα προάστεια της Αθήνας. 

Ωστόσο στους κόλπους αυτής της ‘πολιτείας’  κάποια από εκείνα τα τότε παιδιά - άλλοι ως μόνιμοι κάτοικοι κι άλλοι ως παραθεριστές του καλοκαιριού - μοιραζόμαστε ακόμα ζωή και  μνήμες με  καταλύτη την αγάπη και κυρίως αλληλεγγύη που έδεσε στο παρελθόν  τους γονείς μας.

* Για πρώτη φορά το ίδιο θέμα με απασχόλησε με πολύ πιο προσωπικό ωστόσο  ύφος σε κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα 'Ν. Προοδευτική Εύβοια' του αείμνηστου Δημήτρη Δεμερτζή. 

Ό κόσμος μου (της Λουκίας Ζαχείλα)

Elisabeth Jerichau-Baumann. Italian Osteria

Εμμένω σ΄ένα κόσμο άλλο, τον έχω ονειρευτεί τοσο πολύ, έχω σεργιανίσει μέσα του, έχω δει ανατολές και δειλινά, έχω προσκαλέσει φίλους αγαπημένους να φάμε και να πιούμε, να φιλοσοφήσουμε με οίνο και μπομπότα, που είναι αδύνατο αυτός ο κόσμος να μην υπάρχει!

Είναι σωστός, δίκαιος κι ωραίος, γεμάτος μουσικές, τραγούδια κι ομορφιές που γαληνεύουν τη ψυχή

(Αφιερωμένο στο Νίκο, στη Κατερίνα και στο Γιάννη)

Παρουσίαση βιβλίο "Η μάχη των ιδεών" του Δρ.Κ.Χαϊνά στο Lucy την Κυριακή 30/11/25 στις 11.00 π.μ

Το βιβλίο "Η Μάχη των Ιδεών" μπορείτε να το προμηθευτείτε από τα Βιβλιοπωλεία ΙΑΝΟΣ (Αθήνα, Σταδίου 24 και Θεσσαλονίκη, Αριστοτέλους 7 & OnLine www.ianos.gr) δίνοντας τον τίτλο του βιβλίου Σοσιαλισμός vs Φιλελευθερισμός.

Η αναζήτηση θα σας δώσει τα τρία (3) βιβλία. "Η Μάχη των Ιδεών" είναι το ΙΙΙ το οποίο αναφέρεται σε πολιτικά και ιδεολογικά θέματα της πολιτικής αντιπαράθεσης Σοσιαλισμού και Πολιτικού Φιλελευθερισμού.

Οι τόμοι Ι και ΙΙ αφορούν όσους ενδιαφέρονται για τις επιστημονικές εργασίας α) Είναι η Οικονομία! β) Έρευνα και Καινοτομία.

Το Link για την απ'ευθείας πρόσβαση στα βιβλία είναι :

https://www.ianos.gr/catalogsearch/result/?q=Σοσιαλισμός+vs+Φιλελευθερισμός

Παρανοήσεις για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και την ραδιενέργεια (του Κ.Κάππα)

 Καθηγητής Ιατρικής Φυσικής - Ακτινοφυσικής Ιατρικού Τμήμ. Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν εξειδικευμένη γνώση (και δεν είναι υποχρεωμένοι να έχουν) εύλογα συγχέουν βασικές έννοιες σε θέματα ακτινοβολιών. Η σύγχυση συχνά εντείνεται από τρομολαγνικές αναρτήσεις στα κοινωνικά μέσα, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στην επιστήμη.

Ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία: Συχνά πιστεύεται ότι είναι κάτι αυτόνομο και εγγενώς επικίνδυνο, αποκομμένο από την συνήθη ενέργεια της καθημερινής ζωής... Η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία είναι στην ουσία «ιμάντας» μεταφοράς ενέργειας από μία πηγή προς τον χώρο και ενδεχομένως προς τον άνθρωπο. Δεν είναι ύλη και δεν επιτελεί από μόνη της βιολογική διεργασία. Το αποτέλεσμα για τον οργανισμό προκύπτει μόνον όταν μέρος της μεταφερόμενης ενέργειας απορροφηθεί στους ιστούς. Το είδος και το μέγεθος του αποτελέσματος εξαρτώνται από συχνότητα και ένταση: στις ραδιοσυχνότητες (FM, τηλεόραση, κινητή τηλεφωνία, Wi-Fi) η ενέργεια είναι τέτοια ώστε δεν προκαλεί θραύση χημικών δεσμών, ενώ σε πολύ υψηλότερες συχνότητες/ενέργειες (π.χ. ακτίνες Χ) αυτό είναι δυνατόν. Συνεπώς, ο «ιμάντας» (το ηλεκτρομαγνητικό κύμα) λειτουργεί ως «αχθοφόρος»: ο κίνδυνος καθορίζεται από την ποσότητα και τον τρόπο απορροφήσεως της ενέργειας, όχι από την παρουσία, αυτή καθ' εαυτή του ηλεκτρομαγνητικού κύματος.

Ραδιενέργεια: Δεν είναι κύμα και δεν «εκπέμπεται». Είναι ιδιότητα ορισμένων υλικών: οι ασταθείς πυρήνες τους διασπώνται και εκπέμπουν ακτινοβολία (π.χ. σωματίδια ή φωτόνια). Άρα η ραδιενέργεια εκπέμπει ενέργεια.
Έκθεση σημαίνει ότι ευρισκόμαστε κοντά σε πηγή ακτινοβολίας (π.χ. κοντά σε ιατρικό εξοπλισμό ή σε ραδιενεργό υλικό).
Μόλυνση σημαίνει ότι ραδιενεργό υλικό έχει εισέλθει στο σώμα ή έχει εναποτεθεί επάνω μας. Παράδειγμα: εάν ένας ασθενής λάβει ραδιενεργό φάρμακο (όπως Τεχνήτιο για σπινθηρογράφημα), τότε φέρει εσωτερικά στο σώμα του ραδιενεργό υλικό και, για λίγο διάστημα, εκπέμπει ακτινοβολία από μέσα προς τα έξω. Εάν το ίδιο υλικό ευρίσκεται εκτός σώματος, υπάρχει έκθεση στην ακτινοβολία, όχι μόλυνση.

Τι δεν είναι ραδιενέργεια: Οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τα κινητά τηλέφωνα, οι πυλώνες της ΔΕΗ και τα Wi-Fi εκπέμπουν χαμηλόσυχνη, μη ιοντίζουσα ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία (ραδιοκύματα), όχι ραδιενεργό ύλη. Αξονικοί τομογράφοι, ακτινογραφικές λυχνίες, κεραίες κινητής, Wi-Fi και φούρνοι μικροκυμάτων δεν εκπέμπουν ραδιενέργεια. Οι ακτινογραφικές/αξονικές μονάδες διαθέτουν ειδικές λυχνίες οι οποίες παράγουν ακτινοβολία μόνον όταν λειτουργούν, ύστερα είναι «σιωπηλές» και φυσικά ακίνδυνες.

Διαβάστε το άρθρο της "Αυγής" εδώ

Για να παραμείνουμε ασφαλείς στο διαδίκτυο

 

50 shades of a Grey cat by Maria Kokkini

1.    Εισάγετε ευαίσθητες πληροφορίες μόνο σε ιστότοπους που χρησιμοποιούν πρωτόκολλο HTTPS. Ποτέ με πρωτόκολλο «HTTP».  

    2.    Προσέξτε τις ειδοποιήσεις του προγράμματος περιήγησης για μη έγκυρο ή ύποπτο πιστοποιητικό ασφαλείας. Κλείνετε αυτές τις σελίδες αμέσως.

    3.    Ενημερώνετε τακτικά το πρόγραμμα περιήγησής σας ή ενεργοποιήστε τις αυτόματες ενημερώσεις για να προστατευτείτε από πιθανά κενά ασφαλείας.

    4.    Διαγράφετε τακτικά τα cookies και την κρυφή μνήμη (cache) του προγράμματος περιήγησης. Μπορείτε να ρυθμίσετε την αυτόματη διαγραφή αυτών όταν κλείνετε.

    5.    Μην ακολουθείτε ύποπτους συνδέσμους, ιδίως όταν τους λαμβάνετε από αγνώστους.

6.    Ενεργοποιήστε τον έλεγχο ταυτότητας δύο παραγόντων (2FA) όπου είναι δυνατόν.

7.    Επιλέγετε «μόνο απαραίτητα cookies».

8.    Σε δημόσια δίκτυα Wi-Fi, αποφύγετε να εισέρχεστε σε εφαρμογές ή άλλες υπηρεσίες που απαιτούν πιστοποίηση.

Μάτωσαν, μα κέρδισαν (Του Δ.Βασιλείου)

Aris Oikonomou / SOOC (από το CNN)

Και τώρα που τέλειωσαν οι πομπώδεις πανηγυρικοί και οι στομφώδεις ανακοινώσεις, οι ψεύτικες συγκινήσεις και οι κενές περιεχομένου αναμνήσεις, διαβάστε το επτάστιχο που ακολουθεί (Δημήτρης Βασιλείου)

Καθάρισαν τα χορταριασμένα

για το μέλλον μονοπάτια

και δρόμους άνοιξαν φαρδιούς

για πολιτείες φωτεινές.

Χτυπήθηκαν με τα θεριά του κέρδους και θεούς.

 

Μάτωσαν, μα κέρδισαν, νίκη λαμπρή.

Εμείς, ακόμη, χωμένοι σε αμπρί; 

 

10.11.2025

Πώς η διαφθορά θρέφει τη φτώχεια (*)

Ο δείκτης ελέγχου της διαφθοράς, χρησιμοποιείται από την Παγκόσμια Τράπεζα για να παρέχει μια σχετική μέτρηση της αντιληπτής διαφθοράς που κυμαίνεται από -2,5 (υψηλή διαφθορά) έως 2,5 (χαμηλή διαφθορά). Η Ελλάδα, με «σκορ» γύρω στο μηδέν, κατατάσσεται στις χώρες της ΕΕ με τον πλέον «αδύναμο» δείκτη ελέγχου διαφθοράς, μαζί με τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και τη Βουλγαρία. Αντίστοιχα, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, το 98% των Ελλήνων πολιτών θεωρούν ότι η διαφθορά στη χώρα μας είναι ευρέως διαδεδομένη, το υψηλότερο ποσοστό πανευρωπαϊκά..

Η διαφθορά υπονομεύει τις προσπάθειες για τη μείωση της φτώχειας και της ανισότητας με πέντε βασικούς τρόπους:

1. Στρεβλώνει τη σύνθεση των δημόσιων δαπανών και μειώνει την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών.

2. Επιδεινώνει την ανισότητα στην κατανομή του πλούτου, δημιουργώντας εισοδήματα για τους ανθρώπους με διασυνδέσεις, οι οποίοι συνήθως ανήκουν στα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα.

3. Υπονομεύει την είσπραξη φόρων, περιορίζοντας την ικανότητα της κυβέρνησης να χρηματοδοτεί κοινωνικά προγράμματα που είναι κρίσιμα για την επίτευξη δίκαιης ανάπτυξης.

4. Με τη διπλή επίδραση, δηλαδή τη μείωση των εσόδων και την αύξηση των δημόσιων δαπανών, δημιουργεί επίμονες δημοσιονομικές ανισορροπίες και υψηλά επίπεδα δημόσιου χρέους.

5. Ευνοεί τις κοινωνικές αναταραχές και την αστάθεια, ιδίως σε χώρες πλούσιες σε φυσικούς πόρους, όπου ο ανταγωνισμός για πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία είναι έντονος.

(*) Πηγή: Αφροδίτη Τζιαντζή από το in.gr - Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Ακτινογραφία Ψηφοφόρων: Εγγύτητα, Αποκλίσεις και Δεύτερες Προτιμήσεις (της Ε. Καρτσουνίδου απο το Eteron)

Η Ευαγγελία Καρτσουνίδου είναι Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ, Ερευνήτρια σε θέματα πολιτικής αντιπροσώπευσης και παραπληροφόρησης, ΕΚΕΤΑ - ΙΠΤΗΛ

Peter Brüning. 1965

"Η πολιτική εγγύτητα, δηλαδή η αίσθηση των πολιτών ότι ένα κόμμα εκφράζει τις ιδέες και τις αξίες τους, αποτελεί θεμέλιο της πολιτικής αντιπροσώπευσης και της σχέσης πολιτών–κομμάτων στις σύγχρονες δημοκρατίες. Συνδέεται άμεσα με την έννοια της ιδεολογικής σύγκλισης, στοιχείο κεντρικό για την ποιότητα της δημοκρατικής εκπροσώπησης.  Προηγούμενες μελέτες στην Ελλάδα έχουν δείξει ότι η διάσταση Αριστερά–Δεξιά εξακολουθεί να λειτουργεί ως οργανωτικό σχήμα για την κατανόηση των σχέσεων αντιπροσώπευσης, αν και δεν αρκεί από μόνη της για να ερμηνεύσει τις διακυμάνσεις στην πολιτική εγγύτητα και τα μοτίβα εκλογικής συμπεριφοράς, ιδιαίτερα σε περιόδους πολιτικής αστάθειας ή κρίσης (Kartsounidou & Andreadis, 2020). Παράλληλα, η παρουσία μιας «δεύτερης προτίμησης», δηλαδή ενός κόμματος με το οποίο οι πολίτες δηλώνουν ότι αισθάνονται επίσης κοντά, αποτελεί ένδειξη μιας εν δυνάμει εκλογικής μετατόπισης ή ιδεολογικής πολυμορφίας.

Η παρούσα ανάλυση αξιοποιεί τα δεδομένα της «Ακτινογραφίας των Ψηφοφόρων» (Απρίλιος 2025) της aboutpeople για το Εteron για να διερευνήσει τη δυναμική της πολιτικής εγγύτητας και τα περιθώρια απόκλισης, σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από πολιτική ρευστότητα και αλλαγές στις σχέσεις αντιπροσώπευσης. Συγκεκριμένα, αναλύουμε:

• την ιδεολογική ταύτιση των ψηφοφόρων σε σχέση με την κομματική τους προτίμηση,
• την αξία και σημασία του παραδοσιακού άξονα αριστερά-δεξιά, καθώς και
• την ύπαρξη μιας δεύτερης κομματικής συμπάθειας.

Μέσα από αυτές τις παραμέτρους, αποτυπώνεται η δυναμική της πολιτικής εγγύτητας και τα περιθώρια απόκλισης που συνθέτουν τη σημερινή Ελληνική εκλογική πραγματικότητα.

Ιδεολογική Ταύτιση Ψηφοφόρων

Η περίοδος μετά την κρίση χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση νέων κομμάτων και την αποδυνάμωση παραδοσιακών σχηματισμών, γεγονός που επηρέασε σημαντικά την πολιτική εγγύτητα και τις σχέσεις μεταξύ ψηφοφόρων και κομμάτων. Σύμφωνα με προηγούμενη ανάλυση σύγκλισης εκείνης της δεκαετίας (Καρτσουνίδου & Ανδρεάδης, 2024, Kartsounidou & Andreadis, 2020), κόμματα όπως η ΝΔ καθώς και νεότερα κόμματα όπως η Ελληνική Λύση και το ΜέΡΑ25 παρουσίαζαν υψηλό βαθμό σύγκλισης με το εκλογικό τους ακροατήριο, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου διαπιστώθηκε μεγαλύτερη απόσταση από τους ψηφοφόρους του. Στην παρούσα έρευνα, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να επιλέξουν την ιδεολογική ταυτότητα που τους εκφράζει περισσότερο, ανεξάρτητα από την κομματική τους προτίμηση. Εξετάζοντας τις απαντήσεις των ψηφοφόρων σε συνδυασμό με την εκλογική τους προτίμηση, αποτυπώνεται μια ενδιαφέρουσα ποικιλομορφία ως προς την ιδεολογική τους ταύτιση.

Παρατηρείται σημαντική ιδεολογική ομοιογένεια σε κόμματα της ευρύτερης Κεντροαριστεράς/Αριστεράς. Για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ παρουσιάζει σημαντική ταύτιση με τη σοσιαλδημοκρατία (61,7%). Το ΚΚΕ συγκεντρώνει την πλειονότητα των ψηφοφόρων του στον κομμουνισμό (52,6%) και στον δημοκρατικό σοσιαλισμό (17,2%). Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με τον δημοκρατικό σοσιαλισμό (54,5%), αντανακλώντας μια παραδοσιακή αριστερή βάση. Η Νέα Αριστερά συγκεντρώνει τους ψηφοφόρους της γύρω από έναν καθαρό αριστερό-προοδευτικό προσανατολισμό, με 45,8% να ταυτίζεται με τον δημοκρατικό σοσιαλισμό και σημαντικά ποσοστά στη σοσιαλδημοκρατία (19,1%) και τον κομμουνισμό (19,1%). Από την άλλη, η Πλεύση Ελευθερίας αναδεικνύει μια ιδεολογικά ετερογενή κομματική βάση, με υψηλή ταύτιση στον δημοκρατικό σοσιαλισμό (22,7%), αλλά και αξιοσημείωτη απήχηση στην οικολογία (8,2%) και στον φιλελευθερισμό (7,9%).

Η Νέα Δημοκρατία παρουσιάζει σημαντική ιδεολογική διασπορά, συγκεντρώνοντας ψηφοφόρους που τοποθετούνται στον φιλελευθερισμό (45,7%) και τον νεοφιλελευθερισμό (18,2%), αλλά και σε σοσιαλδημοκρατία (11,4%) και συντηρητισμό (9,4%). Αυτό ίσως να σημαίνει ότι αντλεί ψήφους από διαφορετικές κοινωνικές και ιδεολογικές ομάδες, πέρα από τον παραδοσιακό δεξιό χώρο. Σε προηγούμενες έρευνες, η ΝΔ εμφάνιζε διαχρονικά (2009-2019) υψηλή σύγκλιση με το εκλογικό της ακροατήριο σε διάφορες διαστάσεις του πολιτικού ανταγωνισμού (Kartsounidou & Andreadis, 2020). Ειδικά το 2019, η σύγκλιση ενισχύθηκε στα κοινωνικά ζητήματα (GAL/TAN), με μεγάλο αριθμό υποψηφίων βουλευτών και ψηφοφόρων να τοποθετούνται στο κέντρο του άξονα (Καρτσουνίδου & Ανδρεάδης, 2024, Kartsounidou, Tsigkou & Andreadis, 2022) , τάση που φαίνεται να επιβεβαιώνεται και το 2025, ενισχύοντας τη διαπίστωση της ευρείας ιδεολογικής εμβέλειας του κόμματος. 

Κόμματα που τοποθετούνται δεξιότερα από τη ΝΔ, όπως η Ελληνική Λύση και η ΝΙΚΗ, καταγράφουν υψηλά ποσοστά σε εθνικισμό (29,7% και 16,3% αντίστοιχα) και συντηρητισμό (13,8% και 28,4%), χωρίς να προκύπτει σαφής ταύτιση με κλασικές ιδεολογικές κατηγορίες, ενισχύοντας τον αντισυστημικό χαρακτήρα τους. Η Φωνή Λογικής εμφανίζει επίσης ιδεολογική διασπορά, με υψηλή ταύτιση σε εθνικισμό (44,4%) και συντηρητισμό (21,9%), αντικατοπτρίζοντας έναν δεξιόστροφο αλλά αντισυστημικό λόγο.

Τέλος, οι αναποφάσιστοι εμφανίζουν χαμηλή ιδεολογική σταθερότητα, με προτίμηση σε σοσιαλδημοκρατία (22,6%), φιλελευθερισμό (12,8%) και σημαντικά ποσοστά σε «Άλλο» ή άρνηση απάντησης, στοιχείο που συνάδει με το προφίλ πολιτικά ευμετάβλητων ή αποστασιοποιημένων πολιτών....

Συμπεράσματα

Η αναλυτική επισκόπηση των ευρημάτων της Ακτινογραφίας των Ψηφοφόρων (Απρίλιος 2025) φανερώνει ένα σύνθετο πολιτικό και κομματικό τοπίο. Η ιδεολογική ταύτιση εξακολουθεί να παίζει ρόλο στη διαμόρφωση της εκλογικής συμπεριφοράς, ιδιαίτερα στα κόμματα που διατηρούν σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό — όπως το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά, που κινούνται εντός του άξονα αριστερά–δεξιά με μεγάλη συνέπεια. Η σημασία του άξονα αριστερά–δεξιά επανεξετάζεται: αν και συνολικά ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης τον αμφισβητεί (μόλις 37,3% πιστεύει ότι έχει ακόμα νόημα), η διάκριση αυτή παραμένει ζωντανή και λειτουργική για συγκεκριμένες ομάδες ψηφοφόρων — ιδίως στην αριστερά και την κεντροαριστερά.

Η δεύτερη κομματική προτίμηση λειτουργεί ως ένδειξη πολιτικής «εγγύτητας» πέρα από την ψήφο. Κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνουν σημαντικές δεύτερες συμπάθειες, κάτι που τα καθιστά κομβικούς παίκτες σε μελλοντικές ανακατατάξεις του προοδευτικού χώρου. Αντίθετα, κόμματα όπως το ΚΚΕ, η ΝΙΚΗ και η Φωνή Λογικής εμφανίζουν περιορισμένες διασυνδέσεις με άλλα κομματικά ακροατήρια, στοιχείο που φανερώνει είτε ιδεολογική αυτάρκεια είτε περιχαράκωση.

Η ανάλυση της παρούσας έρευνας επιβεβαιώνει ευρήματα προηγούμενων μελετών για την ελληνική περίπτωση (Καρτσουνίδου & Ανδρεάδης, 2024, Kartsounidou, Tsigkou & Andreadis, 2022, Kartsounidou & Andreadis, 2020), σύμφωνα με τα οποία η κατανόηση της πολιτικής εγγύτητας απαιτεί ανάλυση πέρα από τον άξονα Αριστερά–Δεξιά, ενσωματώνοντας διαστάσεις όπως η economic L/R και η GAL/TAN, που επιτρέπουν πιο ακριβή αποτύπωση της σχέσης ψηφοφόρων και κομμάτων. Η διατήρηση της ιδεολογικής συνέπειας σε ορισμένα κομματικά ακροατήρια (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά), αλλά και η ύπαρξη αποστάσεων σε άλλα ζητήματα, δείχνει την ανάγκη ανάλυσης της πολιτικής εκπροσώπησης σε πολλαπλά επίπεδα για την κατανόηση των μοτίβων εκλογικής συμπεριφοράς και των δυνατοτήτων αναδιάταξης στο κομματικό σύστημα."

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Η ανδρική τριχόπτωση: ποσοστό εμφάνισης σε διάφορες χώρες

Οι χώρες με το υψηλότερο ποσοστό ανδρικής τριχόπτωσης βρίσκονται κυρίως στη Δυτική περιοχή. Η Ισπανία έχει το υψηλότερο ποσοστό, με σχεδόν τους μισούς (44,50%) άνδρες να εμφανίζουν φαλάκρα. Η Ιταλία ακολουθεί από κοντά με 44,37% και η Γαλλία με 44,25%. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στην τέταρτη θέση με 42,68% και η Γερμανία στην πέμπτη θέση με 41,51%.  Επιπλέον, τα δεδομένα δείχνουν ότι η τριχόπτωση αποτελεί γεγονός παγκόσμιας ανησυχίας για κάποιους. Πάντως η χώρα μας βρίσκεται αρκετά μακρυά απο τις πρώτες χώρες, ακομη και τις μεσογειακές που υποτίθεται έχουν καλό κλίμα, διατροφή και ποικιλία κληρονομικότητας απο πολλές και διαφορετικές επιμιξίες στο χρόνο. Χώρες από διαφορετικές περιοχές, όπως η Βραζιλία και η Αργεντινή στη Νότια Αμερική, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στη Μέση Ανατολή, η Ιαπωνία και η Ινδία στην Ασία, και η Νότια Αφρική και η Αίγυπτος στην Αφρική, παρουσιάζουν επίσης σημαντικά ποσοστά ανδρικής τριχόπτωσης.

Ο Νοάμ Τσόμσκι για το σύγχρονο κόσμο, τα δικαιώματα και την αλήθεια

Carl Bloch. Προμηθεύς Λυόμενος εν Χίω. 1864

«Το πιο σκληρό μάθημα της ιστορίας αποκαλύπτει ότι τα δικαιώματα δεν χορηγούνται φιλανθρωπικά· κατακτώνται μέσω αγώνα.»

«Η αλήθεια δεν είναι δώρο που σου δίνεται· είναι προσωπική ανακάλυψη που απαιτεί τη δική σου προσπάθεια.»

«Τα έθνη δεν είναι εγγενώς φτωχά· μάλλον είναι τα συστήματα που διαχειρίζονται τους πόρους τους που αποτυγχάνουν.»

«Η παραμόρφωση των ιστορικών αφηγήσεων για να αναδειχθούν μόνο οι 'μεγάλοι άνδρες' εξυπηρετεί έναν σκοπό: καλλιεργεί αίσθημα αδυναμίας στις μάζες, προάγοντας την πεποίθηση ότι η αλλαγή μπορεί να ξεκινήσει μόνο από εξαιρετικά άτομα.»

«Η πολυπλοκότητα και η ασάφεια του κόσμου μπορεί να είναι ανησυχητική. Η αντίσταση σε αυτή τη σύγχυση, η προσπάθεια να αποσαφηνίσουμε τον κόσμο, συχνά οδηγεί στη διανοητική συμμόρφωση, απλώς επαναλαμβάνοντας τις σκέψεις άλλων.»

«Μια κλασική τακτική ελέγχου περιλαμβάνει την κατασκευή μιας εξωτερικής απειλής, φαινομενικά πιο απειλητικής από τους ίδιους τους ελεγκτές, οι οποίοι στη συνέχεια τοποθετούν τον εαυτό τους ως προστάτες του λαού.»

«Για να κυριαρχήσεις σε έναν πληθυσμό, εμφύσησε την πεποίθηση ότι η δυστυχία του είναι αυτοπροκαλούμενη, και στη συνέχεια παρουσίασε τον εαυτό σου ως τη λύση στα βάσανά του.»

«Ο δυτικός κόσμος θα αποκηρύξει τελικά τις επιφανειακές ιδεολογίες του που αποξενώνουν τα άτομα από την εγγενή φύση τους. Η επιδίωξη αυθεντικής πίστης και πεποίθησης είναι υψίστης σημασίας.»

Δανεισμένες από: The Institute for Experimental Arts 

Έκθεση EuroMemorandum 2025 «Η Ευρώπη και ο κόσμος πέρα από την πολυκρίση: Πιθανά μέλλοντα»

By Banyai Istvan 1974

Τριάντα χρόνια ζωής συμπληρώνει φέτος το δίκτυο Ευρωπαίων Οικονομολόγων για μια Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική στην Ευρώπη, που απαρτίζεται από ετερόδοξους οικονομολόγους και κοινωνικούς και πολιτικούς επιστήμονες.

Το δίκτυο, που είναι γνωστό ως EuroMemo Group (https://euromemo.eu), συντάσσει κάθε χρόνο μια έκθεση/υπόμνημα (Euromemorandum) κριτικής αποτίμησης των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων στην ΕΕ από τη σκοπιά του κόσμου της εργασίας, των ασθενέστερων στρωμάτων, και της αποτροπής της κλιματικής καταστροφής με όρους παγκόσμιας περιβαλλοντικής δικαιοσύνης και διατυπώνει εναλλακτικές προτάσεις στα πεδία της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της ΕΕ με στόχο τον ριζικό οικολογικό και κοινωνικό μετασχηματισμό των ευρωπαϊκών οικονομιών.

Η φετινή έκθεση, η οποία τιτλοφορείται «Η Ευρώπη και ο κόσμος πέρα από την πολυκρίση: Πιθανά μέλλοντα», αναλύει κριτικά τόσο τις πρόσφατες εξελίξεις στην οικονομική, κοινωνική και βιομηχανική πολιτική της ΕΕ όσο και τις στρατηγικές κατευθύνσεις και εναλλακτικές προοπτικές της Ένωσης με βάση την εμπειρία των 25 ετών από την ίδρυση της ΟΝΕ και τις πρόσφατες στρατηγικές αποφάσεις της EΕ για μια ενεργή βιομηχανική πολιτική, που θα στηρίζεται στον προσανατολισμό μεγάλου όγκου των δημόσιων επενδύσεων των κρατών μελών και ευρωπαϊκών πόρων στους εξοπλισμούς και τις πολεμικές δαπάνες.

Εξάλλου, το φετινό συνέδριο του EuroMemo Group, που θα πραγματοποιηθεί στις 22-23 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα (Πάντειο Πανεπιστήμιο), πραγματεύεται το κρίσιμο ζήτημα του προσανατολισμού της Ευρώπης: «Πού βαδίζει η Ευρώπη: Στρατιωτικοποίηση ή Κοινωνικός και Οικολογικός Μετασχηματισμός;» (Europe Quo Vadis: Militarisation or Socio-Ecological Transformation?).

Η έκθεση EuroMemorandum 2025 θα παρουσιαστεί σε εκδήλωση-συζήτηση που θα διοργανώσει το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ, τη Δευτέρα 30 Ιουνίου, στις 18:30, στον χώρο εκδηλώσεών του (Ζαλοκώστα 8, Αθήνα – 2ος όροφος).

Εισηγούνται:

Μαρία Καραμεσίνη, καθηγήτρια Οικονομικών της Εργασίας & της Κοινωνικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο, πρ. διοικήτρια ΟΑΕΔ, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του EuroMemo Group, μέλος Γνωμοδοτικού Συμβουλίου ΕΝΑ

Μαρίκα Φραγκάκη, οικονομολόγος, συμπρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής του EuroMemo Group, μέλος του ΔΣ του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς

Σχολιάζει ο Λόης Λαμπριανίδης, εκτελεστικός διευθυντής, Πάντειο Πανεπιστήμιο, αφ. καθηγητής ΠΑΜΑΚ, πρ. ΓΓ Ιδιωτικών Επενδύσεων υπ. Οικονομίας & Ανάπτυξης, μέλος Γνωμοδοτικού Συμβουλίου ΕΝΑ

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, δημοσιογράφος, Εφημερίδα των Συντακτών

Διαβάστε εδώ την Έκθεση

 

Αυξάνεται παγκόσμια το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών

Σύμφωνα με κάποια κριτήρια, πλούσιος είναι όποιος έχει πέρα απο τη κατοικία του διαθέσιμα πάνω απο 1 εκατ.δολάρια. Τέτοιοι σε όλο το κόσμο το 2024 ήταν 23,4 εκατομ. άτομα. Αντίστοιχα πολύ πλούσιος είναι όποιος διαθέτει πάνω απο 30 εκατ. δολάρια. Αυτοί το 2024 είχαν 90,5 τρις διαθέσιμα. Στις ΗΠΑ οι πλούσιοι ήταν 7,9 εκατ.άτομα (Πηγή: ethnos.gr) Περισσότερα εδώ

Δικιά μας σημείωση: Το πρώτο μισό του 2025 σημαδεύτηκε ανεξίτηλα απο την αλλοπρόσαλη πολιτική του Τραμπ, την άνοδο των ακροδεξιών και αντοδημοκρατικών συνασπισμών παγκόσμια, που σε συνδυασμό με την αυξανόμενη αβεβαιότητα στην αγορά, τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις και την αυξανόμενη ενσωμάτωσή τους στην οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα, την πορεία προς την ωρίμανση της τεχνητής νοημοσύνης, τη γεωπολιτική αστάθεια και την αυτοκαταστροφική στάση των επενδυτών προς τις αναμενόμενες "φούσκες" σε διάφορους τομείς της οικονομίας. Το το παγκόσμιο ΑΕΠ ως πλασματικός δείκτης ευημερίας αναμένεται να αυξηθεί περισσότερο από ότι τα τα δυο τελευταία χρόνια. Παρά τις προηγούμενες διαπιστώσεις όμως (που δεν εξετάζονται ολοκληρωμένα ή αναφέρονται μόνο περιστασιακά σε διάφορες "εκθέσεις"), οι πλούσιοι εξακολουθούν να αγοράζουν υπερτιμημένες πολυτελείς κατοικίες, ακίνητα (και πολυτελή σκάφη) προς εκμετάλλευση, συλλεκτικά προϊόντα και βέβαια κρυπτονομίσματα και άλλα σχετικά.

Για μια πλήρη εικόνα του πλούτου και της κυρίαρχης ανισότητας θα εξετάζαμε και τα αντίστοιχα ποσοστά στο πληθυσμό. Ο παγκόσμιος πληθυσμός στις 31/12/24 ήταν 8 δις άνθρωποι. Το ποσοστό των πλουσίων στο παγκόσμιο πληθυσμό ήταν 0,29%. Στις ΗΠΑ ήταν 2,32%. Καθώς και τη κατάσταση με τους φτωχούς και τους πολύ φτωχούς. Στις ΗΠΑ πάνω απο 18 εκατ. νοικοκυριά υποφέρουν απο "στεγαστική" φτώχεια. Την ίδια στιγμή, 1 στους 3 "νοικοκύρηδες" ενώ βγάζει αρκετά χρήματα, δεν τα βγάζει πέρα (Asset Limited, Income Constrained, Employed-κατηγορία ALICE) Παγκόσμια πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε οξεία φτώχεια, αναφέρει το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών και περίπου άλλα 4 δις σε συνθήκες φτώχειας αναφέρουμε εμείς. Συνολικά το 64% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας, το 14% σε συνθήκες οξείας φτώχειας και το 10% πεινά ,καθως δεν τρώει κάθε μέρα . Το όριο της Παγκόσμιας Τράπεζας για τη φτώχια έχει τεθεί με βάσει την υπόθεση ότι ένα άτομο χρειάζεται 2.100 θερμίδες την ημέρα. Μία υπόθεση «εξαιρετικά προβληματική, μιας και οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν μονάχα με αυτή την πρόσληψη θερμίδων». Η ομάδα του Φόλμερ στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν υπολόγισε πόσο μεγάλη θα ήταν η φτώχια, εάν υποτεθεί ότι η διατροφή όχι μόνο θα έπρεπε να έχει ένα ελάχιστο όριο θερμίδων, αλλά θα ήταν και υγιεινή, δηλαδή θα περιείχε επαρκή θρεπτικά συστατικά. «Εφαρμόζοντας αυτή τη μέθοδο συνειδητοποιεί κανείς πως πολύ περισσότεροι άνθρωποι ζουν στην πραγματικότητα στο όριο της φτώχιας», δηλώνει ο Φόλμερ. Σε πρόσφατο βιβλίο του ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί, αποδυκνείει ότι το χάσμα ανάμεσα στους πιο πλούσιους και τους πιο φτωχούς διευρύνεται εδώ και δεκαετίες στη Δύση. Στην Ελλάδα το 2024, το 26,9% του συνολικού πληθυσμού της βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό, αριθμός που αντιστοιχεί σε 2.740.051 άτομα.