Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο και την καρδιά της Ελληνικής νοοτροπίας

«Οι έλληνες γενικά υπήρξαν πεσσιμιστές, αλλά ο πεσσιμισμός τους είναι χαρούμενος. Εκεί που τελειώνει η άρνηση και η νύχτα, τους έβρισκε έτοιμους πάντα το φως και το ναι.»

"Ο Επίκουρος δεν ακούστηκε στον καιρό του, αλλά ούτε και οι υστερινοί τον άκουσαν. Κατάκτησε χώρες μεγάλες όσο και οι χώρες του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου, και μας έφτασαν μόνο μισόλογα γι’ αυτόν. Κανείς δεν έγραψε την ιστορία του. Εξαίρεση έξοχη ξεχωρίζει ξεχασμένος ο εξαίσιος Λουκρήτιος.

Οι μισοί από τους ανθρώπους που άκουσαν το όνομα του Επίκουρου, αγαθοί σαν τους μηλοκόπους στη θάλασσα, τόνε πήρανε για ακαμάτη.

Οι άλλοι μισοί, πονηροί και μπαλντατζήδες, ανιχνέψανε σωστά τον επαναστατικό του γόμο. Είδαν και τρόμαξαν τη μελλοντική του συγκομιδή. Και λάβανε μέτρα. Ο αδιάβαγος, είπανε. Ο χοιροβοσκός, ο βοϊδολάτης.

Γρήγορα άρπαξαν τα αξίνια τους και τα άλλα σύνεργα του νεκροθάφτη. Και σκέπασαν το τίμιο σώμα της γνώσης του Επίκουρου στα μαγιάπριλα και στους αηδονισμούς της σιωπής. Η χειροπιαστή στιγμή για τον άνθρωπο χάθηκε μέσα στα μάτια του.

Έτσι στερήθηκε η ανθρωπότητα τη μεγάλη ευκαιρία να εισέλθει στην τροχιά της ειλικρίνειας, της ευθύνης, της εντιμότητας και της εμορφιάς.

Οι σελτζούκοι του ιερατείου, του σχολειού και της πέννας κατηγόρησαν τον Επίκουρο τα πολλά τάχατες.

Πως απλοποίησε τάχατες τον κόσμο, γιατί ονόμασε τη χαρά, την ελαφράδα του και την ευεξία. Πως παραγνόησε τάχατες τη χασοφεγγαριά της ζωής, γιατί αρνήθηκε το κακό, τις συφορές και τη λύπη. Πως εξευτίλισε τάχατες τα ευπρεπή του ανθρώπου, γιατί εκήρυξε:

-Φάγετε και πίετε, και ευφράνθητε• γιατί αύριον αποθνήσκετε.

Πως καταφρόνησε τάχατες τους σοφούς και τους δασκάλους, γιατί παίνεσε την αμεσότητα, τη φρεσκάδα, το βαθύπλουτο κάλεσμα της στιγμής και την αυτογέννητη γνώση. Πως εχλεύασε τα θεϊκά και τα όσια.

Πίσω από τα βλέφαρα του ύπνου του, όσο ο άνθρωπος ζει, αργοσαλεύουν όνειρα, πόθοι, εμορφιές, αλήθειες και πλάνες. Και σαν αποθάνει ο άνθρωπος, στις κόχες των κρανίων που χάσκουν ξελημεριάζουν οι αράχνες, οι σκορπιοί και οι σαύρες.

άν δεν είχε φράξει τη φωνή του Επίκουρου ο φόβος, η άγνοια και η μισανθρωπία του ανθρώπου για τον άνθρωπο, η ιστορία θα ‘χε τραβήξει άλλο δρόμο. Αλλά τη γραμμή και την πορεία του κόσμου τη χαράξανε οι ντροπές μας: μια καρδιά που τουρτουρίζει, ένα μυαλό του προβατιού και της ύαινας, και η προέχουσα κοιλιά που τη βουρλίζουν οι βορβορυγμοί της.

Το κατώγι, ο φωταγωγός και το παραπόρτι του σπιτιού μας έκρυψαν την πρόσοψη, το στούντιο και το δώμα. Ήμασταν κάποτε από καλή γενιά. Εμείς οι γύφτοι.

Εάν ο Επίκουρος είχε περάσει – αλίμονο! μόνον οι Μήδοι περνούν -, θα ‘χε κρατήσει στον κόσμο ένα λιτό είδος αντιθρησκείας. Η ενιαία συνείδηση δηλαδή της φυσικής γνώσης, της απλότητας, του σθένους, της εγκαρτέρησης και της κατάφασης. Όλα εκείνα που ο Επίκουρος τα είπε λεβεντιά, και ο Νίτσε στις μέρες μας χαρούμενη επιστήμη και πολλή ανθρωπιά.

Με τον Επίκουρο δόθηκε η ευκαιρία στην ανθρωπότητα να προστατέψει τον άνθρωπο και το μέλλον του από έναν ατλαντικό άχρηστα πράγματα, αθλιότητες, ψεύδη, πλάνες, απάτες, συναξάρια, ιερές συνόδους, βίους αγίων, σκούφους του παπά και του πάπα, εγκλήματα και μάταιη σπατάλη του πνεύματος.

Και η ευκαιρία χάθηκε"

«Αυτές οι δύο κυρίαρχες μορφές αποβλάκωσης και δεσποτείας πάνω στις μάζες, οι ναοί των ιερέων δηλαδή και τα αμφιθέατρα των θεαμάτων, από τη Ρώμη πέρασαν στο σύγχρονο κόσμο και σήμερα βρίσκουνται στην αποθέωσή τους. Μια πρόσφατη στατιστική έδειξε, προκειμένου για τα θεάματα λ.χ., ότι το 1982 στην Ελλάδα σε 272 τηλεοπτικές ώρες αθλητισμού αντιστοιχούσαν 24 λεπτά εκπομπών σχετικών με το βιβλίο . Τους Καλιγούλες και τους Δομιτιανούς σήμερα τους λέμε Βατικανό, Αγιατολάχους και Πολυεθνικές, που οργανώνουν θρησκευτικούς φανατισμούς, ολυμπιακούς αγώνες, μουντιάλ και πανεπιστημιάδες»

«Οι έλληνες ήσαν άσωτοι στην πενία τους, θρυμματικοί στην εμμονή τους, και χαρούμενα μελαγχολικοί. Τους βρίσκουμε να προτιμούν τη φιλόκαλη σπατάλη του σήμερα από την εξοικονόμηση του υστερόβουλου αύριο. Κι εδώ διαφέρουν από τους εβραίους και τους άλλους ανατολίτες των θρησκειών και των δογμάτων.Ένα συμπόσιο πλούσιο σε λόγους, σε πιοτά και σε αυλητρίδες ο έλληνας δεν το αντάλλαζε ούτε με εννιά μήνες περισσότερους στη ζωή του.»

(Δημήτρης Λιαντίνης. Πολυχρόνιο: Η επίδραση της στωικής φιλοσοφίας στην πολιτική παιδαγωγική της Ρώμης. 1987)

Περισσότερα εδώ

ΕΥΒΟΙΑ: ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΕΙ, ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΟΡΘΙΑ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Οι ανεξάρτητοι περιφερειακοί σύμβουλοι Β.Αγγελοπούλου και Β.Λύκος σε δελτίο τύπου αναφέρουν:

"Η ίδια ιστορία ξανά κάθε χρόνο…Η Εύβοια πληρώνει ξανά το τίμημα της εγκατάλειψης, της αποσπασματικής διαχείρισης και μιας αντίληψης που αντιμετωπίζει την πολιτική προστασία ως διαχείριση της καταστροφής αφού αυτή συμβεί.

Η ισχυρή κακοκαιρία έφερε πλημμυρικά φαινόμενα σε Ψαχνά και Τριάδα, κατολισθήσεις και φερτά υλικά, ενώ η πρόσβαση προς τη Βόρεια Εύβοια διακόπηκε προσωρινά στη θέση Δερβένι. Η Εύβοια, για ακόμη μία φορά, κόπηκε στα δύο.

Στα Ψαχνά σπίτια και υπόγεια πλημμύρισαν. Στον δρόμο Τριάδας–Ψαχνών μεταφέρθηκαν λάσπες, χώματα και πέτρες. Στο Δερβένι κατολίσθηση έκλεισε τον βασικό οδικό άξονα προς τη Βόρεια Εύβοια.

Και δεν είναι η πρώτη φορά.

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΕ. ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΠΝΙΓΟΜΑΣΤΕ.

Αυτό είναι το ερώτημα που δεν μπορεί πλέον να αποφεύγει κανείς: Τι ακριβώς κάνουμε για να προστατεύσουμε την Εύβοια; Το καλοκαίρι βλέπουμε τις πυρκαγιές να καταστρέφουν δάση και ορεινούς όγκους.Βλέπουμε τα βουνά να απογυμνώνονται. Και μετά έρχεται η βροχή. Και το νερό βρίσκει έναν τόπο με μειωμένη φυσική συγκράτηση, διαβρωμένα εδάφη, φερτά υλικά και ευάλωτες υποδομές. Και τότε ανακαλύπτουμε ξανά την «έκτακτη ανάγκη».Μα οι πλημμύρες δεν είναι έκτακτη ανάγκη. Είναι το αποτέλεσμα μιας αλυσίδας κινδύνων που γνωρίζουμε εκ των προτέρων. Μετά από κάθε πυρκαγιά γνωρίζουμε ότι αυξάνεται ο κίνδυνος διάβρωσης και απορροής. Μετά από κάθε μεγάλη κακοκαιρία γνωρίζουμε ποια σημεία του οδικού δικτύου είναι ευάλωτα. Μετά από κάθε κατολίσθηση γνωρίζουμε πού υπάρχει πρόβλημα. Και όμως, κάθε φορά περιμένουμε το επόμενο φαινόμενο για να κινητοποιηθούμε.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ, Η ΕΥΒΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΠΥΛΩΝΑΣ.

Εδώ βρίσκεται και μια τεράστια αντίφαση. Η Εύβοια έχει μετατραπεί σε μία από τις πιο βαριά βιομηχανοποιημένες περιοχές ΑΠΕ της χώρας. Ο ίδιος ο ΑΔΜΗΕ έχει καταγράψει το ηλεκτρικό δίκτυο της Εύβοιας ως κορεσμένο και έχει δημοσιοποιήσει ειδικό πλαίσιο για τη διαχείριση της μεγάλης διείσδυσης ΑΠΕ στο νησί. Και το ερώτημα είναι απλό: Τι επιστρέφει στην Εύβοια; Όχι ως επικοινωνιακό σύνθημα. Όχι ως άλλη μία φωτογραφία εγκαινίων. Όχι ως άλλο ένα έργο βιτρίνας. Αλλά ως πραγματική προστασία της ζωής, της περιουσίας και του φυσικού κεφαλαίου του τόπου.

Δεν γίνεται ένας τόπος να παράγει τεράστιες ποσότητες ενέργειας και οι κάτοικοί του να αισθάνονται ότι κάθε χειμώνα πρέπει να προσεύχονται να μη διακοπεί το ρεύμα. Δεν γίνεται να ζητάμε από την Εύβοια να φιλοξενεί ολοένα περισσότερες ενεργειακές εγκαταστάσεις και ταυτόχρονα να μην έχει τις υποδομές πολιτικής προστασίας που απαιτεί η νέα πραγματικότητα. Δεν γίνεται να μετράμε τα MW με ακρίβεια και να μετράμε τα αντιπλημμυρικά έργα με… υποσχέσεις.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗ ΧΡΥΣΟΠΟΙΚΙΛΤΗ «ΑΝΕΥΘΥΝΟΫΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ».

Η Εύβοια δεν χρειάζεται άλλες μεγάλες εξαγγελίες. Χρειάζεται σχέδιο. Χρειάζεται ολοκληρωμένη διαχείριση των λεκανών απορροής. Χρειάζεται έργα ορεινής υδρονομίας. Χρειάζεται αντιδιαβρωτική και αντιπλημμυρική προστασία μετά τις πυρκαγιές. Χρειάζεται συστηματικό έλεγχο των γεφυρών, των ρεμάτων, των οχετών και των επικίνδυνων σημείων του οδικού δικτύου. Χρειάζεται έργα που να σχεδιάζονται πριν από την καταστροφή και όχι εργολαβίες αποκατάστασης μετά από αυτήν.

Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται μια Περιφέρεια και ένα κράτος που να αντιμετωπίζουν την Εύβοια ως ζωντανό τόπο και όχι ως χάρτη έργων και χρηματοδοτήσεων.

Γιατί ο πολίτης δεν ζει μέσα σε έναν πίνακα Excel. Ζει στο σπίτι του. Στο χωριό του.Στο χωράφι του. Στην επιχείρησή του. Στον δρόμο που πρέπει να διασχίσει για να πάει στη δουλειά του, στο σχολείο, στο νοσοκομείο.

Η ΕΥΒΟΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΗ.

Δεν μπορεί η λογική να είναι: το καλοκαίρι καίγεται – τον χειμώνα πλημμυρίζει – μετά κάνουμε αποκατάσταση – και συνεχίζουμε σαν να μη συνέβη τίποτα. Αυτό δεν είναι πολιτική προστασία. Είναι διαχείριση της αποτυχίας. Και η αποτυχία αυτή εκτός από Ονοματεπώνυμο έχει κυρίως ανθρώπινο κόστος. Έχει οικονομικό κόστος.Έχει περιβαλλοντικό κόστος.Έχει κοινωνικό κόστος. Και τελικά έχει κόστος στον ίδιο τον πληθυσμό, γιατί ένας τόπος στον οποίο ο πολίτης αισθάνεται ότι κινδυνεύει από φωτιά, πλημμύρα, κατολίσθηση, αποκλεισμό και εγκατάλειψη δεν μπορεί να συγκρατήσει εύκολα τους ανθρώπους του.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ – ΟΧΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ

Γιατί δεν λειτούργησαν τα πανάκριβα, πολυδιαφημισμένα αντιπλημμυρικά & αντιδιαβρωτικά έργα και μάλιστα σε μια μέσου όγκου και έντασης βροχόπτωση; Ποιοι εργολάβοι κατασκεύασαν & παρέδωσαν τα περιώνυμα αυτά έργα;

Ζητούμε:

1. Άμεσο συνολικό σχέδιο αντιπλημμυρικής και αντιδιαβρωτικής προστασίας για την Εύβοια.

2. Ειδικό πρόγραμμα για τις περιοχές που έχουν πληγεί από πυρκαγιές και παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο πλημμυρών και κατολισθήσεων.

3. Πλήρη καταγραφή όλων των επικίνδυνων σημείων του οδικού δικτύου και των ρεμάτων.

4. Άμεσο έλεγχο όλων των γεφυρών, οχετών και τεχνικών έργων που επηρεάζουν τη ροή των υδάτων.

5. Διαφάνεια για τα έργα που έχουν χρηματοδοτηθεί και υλοποιηθεί για την αντιπλημμυρική προστασία της Εύβοιας.

6. Σύνδεση της τεράστιας ενεργειακής επιβάρυνσης που δέχεται η Εύβοια με συγκεκριμένες υποχρεώσεις για τις υποδομές, την προστασία του περιβάλλοντος και την ανθεκτικότητα των τοπικών κοινωνιών.

7. Τέλος στα έργα βιτρίνας όταν βασικές υποδομές παραμένουν ευάλωτες ενώ οι ημέτεροι εργολάβοι συνεχίζουν να κατασκευάζουν και να παραδίδουν έργα που με την πρώτη μέση βροχή καταρρέουν ως χάρτινοι πύργοι ή μάλλον ως εκατομμύρια ευρώ που τα παίρνει ο στρατηγός άνεμος κάθε χρόνο…

Η Εύβοια δεν ζητά προνόμια.

Ζητά το αυτονόητο. Να μπορεί ο άνθρωπος να ζει στον τόπο του χωρίς να φοβάται κάθε καλοκαίρι τη φωτιά και κάθε χειμώνα το νερό. Να μπορεί να πάει από τη μία πλευρά του νησιού στην άλλη (όπως αντίθετα έγινε στο Μίστρο) Να έχει δρόμους. Να έχει ρεύμα. Να έχει ασφάλεια. Να έχει μέλλον.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.

Η Εύβοια δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα η ενεργειακή πηγή της χώρας και ο φτωχός συγγενής των υποδομών της. Δεν μπορεί να παίρνει η χώρα την ενέργεια και να μένει ο τόπος με τις συνέπειες.

Η ΕΥΒΟΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΗ.

Και αυτή τη φορά δεν πρέπει να περιμένουμε την επόμενη φωτιά ή την επόμενη πλημμύρα για να το θυμηθούμε. Πρέπει να το κάνουμε τώρα!"

Η σύμβαση του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας θεμέλιος λίθος για τη διευθέτηση διακρατικών διαφορών

Πώς μπορεί άραγε να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο για την επίλυση διενέξεων σχετικών με τα θαλάσσια σύνορα και την εθνική κυριαρχία; Η σύμβαση του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας έδωσε μια πρωτότυπη απάντηση, που ακόμη αποτελεί θεμέλιο λίθο για τη διευθέτηση διακρατικών διαφορών σχετικά με τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα –και βεβαίως αφορά άμεσα την Ελλάδα.

www.monde-diplomatique.gr/cartes

Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) είναι διεθνής συμφωνία που θεσπίζει νομικό πλαίσιο για όλες τις θαλάσσιες δραστηριότητες. Από τον Ιούνιο του 2016, 168 χώρες είναι συμβαλλόμενα μέρη.

Η Σύμβαση προέκυψε από την τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS III), η οποία πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1973 και 1982. Αντικατέστησε τέσσερις συνθήκες της Σύμβασης του 1958 για την Ανοικτή Θάλασσα. Ετέθη σε ισχύ το 1994.

Ενώ ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών λαμβάνει έγγραφα επικύρωσης και προσχώρησης και τα Ηνωμένα Έθνη παρέχουν υποστήριξη στις συνεδριάσεις των κρατών μελών της Σύμβασης, η Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ δεν έχει άμεσο επιχειρησιακό ρόλο στην εφαρμογή της Σύμβασης. Ένας εξειδικευμένος οργανισμός του ΟΗΕ, ο Διεθνής Οργανισμός Ναυσιπλοΐας, διαδραματίζει, ωστόσο, κάποιο ρόλο, καθώς και άλλοι φορείς, όπως η Διεθνής Επιτροπή Φαλαινοθηρίας και η Διεθνής Αρχή των Θαλάσσιων Βυθών, η οποία ιδρύθηκε από την ίδια τη Σύμβαση.

Η Συνθήκη συστηματοποιεί και κωδικοποιεί τα πρότυπα και τις αρχές του διεθνούς ναυτικού δικαίου, τα οποία βασίζονται σε αιώνες ναυτιλιακής εμπειρίας και εκφράζονται σε μεγάλο βαθμό στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τους τρέχοντες κανόνες διεθνούς ναυτικού δικαίου, όπως οι Συμβάσεις της Γενεύης του 1958. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των απαιτήσεων ενισχύθηκαν περαιτέρω και επεκτάθηκαν.

Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αποτελείται από προοίμιο, 17 μέρη και 9 παραρτήματα.

Μεταξύ άλλων, καλύπτει τα ακόλουθα θέματα

Χωρικά ύδατα

Η Σύμβαση ορίζει ότι κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει τα χωρικά του ύδατα μέχρι ενός ορίου που δεν υπερβαίνει τα 12 ναυτικά μίλια, μετρούμενου από τη γραμμή βάσης που καθορίζεται στη Σύμβαση.

Στα πλοία δόθηκε το δικαίωμα αβλαβούς διέλευσης μέσω οποιωνδήποτε χωρικών υδάτων. Ως «αβλαβής διέλευση» ορίζεται από τη σύμβαση η διέλευση μέσα από ύδατα με ταχύ και συνεχή τρόπο, που δεν είναι «επιβλαβής για την ειρήνη, την καλή τάξη ή την ασφάλεια» του παράκτιου κράτους. Το ψάρεμα, η ρύπανση, η πρακτική των όπλων και η κατασκοπεία δεν είναι «αβλαβή», και τα υποβρύχια και άλλα υποθαλάσσια οχήματα πρέπει να πλοηγούνται στην επιφάνεια και να δείχνουν τη σημαία τους. Τα έθνη μπορούν επίσης να αναστείλουν προσωρινά την αβλαβή διέλευση σε συγκεκριμένες περιοχές των χωρικών τους υδάτων, εάν κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο για την προστασία της ασφάλειάς τους.

Όταν οι ακτές δύο κρατών είναι γειτονικές ή αντικριστά, κανένα από αυτά τα κράτη δεν έχει το δικαίωμα, εκτός εάν συμφωνηθεί διαφορετικά, να επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα πέρα ​​από μια μέση γραμμή της οποίας τα σημεία απέχουν ίση απόσταση από τα πλησιέστερα σημεία των γραμμών βάσης από τα οποία μετρώνται τα χωρικά ύδατα καθενός από τα εν λόγω κράτη, εκτός εάν λόγω της ύπαρξης ιστορικών δικαιωμάτων ή άλλων ειδικών περιστάσεων, είναι απαραίτητο να οριοθετηθούν τα χωρικά ύδατα και των δύο κρατών με άλλο τρόπο.

Συνορεύουσα ζώνη

Πέρα από το όριο των 12 ναυτικών μιλίων, υπάρχουν άλλα 12 ναυτικά μίλια από τη γραμμή βάσης, η συνορεύουσα ζώνη. Εδώ ένα κράτος μπορεί να συνεχίσει να επιβάλλει νόμους, για την: Αποτροπή παραβιάσεων των τελωνειακών, φορολογικών, μεταναστευτικών ή υγειονομικών νόμων και κανονισμών που διαπράττονται στο έδαφός του ή στα χωρικά του ύδατα; Τιμωρία των παραβιάσεων εκείνων των νόμων και κανονισμών που διαπράττονται στο έδαφός του ή στα χωρικά του ύδατα.

Αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ)

Η αποκλειστική οικονομική ζώνη δεν μπορεί να εκτείνεται πέραν των 200 ν.μ. (370 χμ.) από τη γραμμή βάσης. Σε αυτήν την περιοχή, το παράκτιο έθνος έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης όλων των φυσικών πόρων. Σε ειδικές περιστάσεις, ο όρος μπορεί να περιλαμβάνει τα χωρικά ύδατα και ακόμη και την υφαλοκρηπίδα. Πιο συγκεκριμένα, στην ΑΟΖ, το παράκτιο κράτος διαθέτει: Κυριαρχικά δικαιώματα για σκοπούς εξερεύνησης και εκμετάλλευσης, διατήρησης και διαχείρισης των φυσικών πόρων, έμβιων και μη, των υδάτων που γειτνιάζουν με τον βυθό και του βυθού και του υπεδάφους, καθώς και σε σχέση με άλλες δραστηριότητες με σκοπό την εξερεύνηση και οικονομική εκμετάλλευση της περιοχής, όπως παραγωγή ενέργειας που προέρχεται από τα υδάτινα ρεύματα και τους ανέμους;    Δικαιοδοσία, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις της Σύμβασης, όσον αφορά:

o    ίδρυση και χρήση τεχνητών νησιών, εγκαταστάσεων και κατασκευών

o    θαλάσσια επιστημονική έρευνα

o    προστασία και διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος

Άλλα δικαιώματα και υποχρεώσεις που προβλέπονται στην ίδια Σύμβαση.

Η ΑΟΖ εισήχθη για να σταματήσουν οι ολοένα και πιο έντονες συγκρούσεις για τα αλιευτικά δικαιώματα, αλλά και για τη δυνατότητα εξόρυξης του πετρελαίου. Από το 1947 που πέτυχε η υπεράκτια τοποθέτηση πλατφόρμας πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού, η οποία επαναλήφθηκε σύντομα σε άλλα μέρη του κόσμου, μέχρι το 1970 ήταν τεχνικά εφικτό να λειτουργήσει σε ύδατα βάθους 4.000 μέτρων. Τα ξένα κράτη έχουν την ελευθερία ναυσιπλοΐας και υπερπτήσεων πάνω από την ΑΟΖ, με την επιφύλαξη των κανονισμών των παράκτιων κρατών. Τα ξένα κράτη μπορούν επίσης να τοποθετήσουν υποθαλάσσιους σωλήνες και καλώδια.

Υφαλοκρηπίδα

Είναι η φυσική προέκταση μιας ηπείρου, η οποία καλύπτεται κατά τη διάρκεια μεσοπαγετώνων περιόδων όπως η σημερινή εποχή από σχετικά ρηχές θάλασσες και κόλπους. Ξεκινάει από την ακτή και συνήθως καταλήγει σε ένα σημείο στην περιοχή της αυξανόμενης κλίσης. Ο βυθός πίσω από αυτή την κλίση είναι το υφαλοπρανές. Πίσω από το υφαλοπρανές βρίσκεται το ηπειρωτικό ανύψωμα, που καταλήγει να ενώνεται με τον βαθύ βυθό, την αβυσσαλέα πεδιάδα.

Σε χωρικά ύδατα 12 μιλίων

Σύμφωνα με τη Σύμβαση, η υφαλοκρηπίδα ενός παράκτιου κράτους περιλαμβάνει την κοίτη και το υπέδαφος των υποθαλάσσιων περιοχών που εκτείνονται πέρα ​​από τα χωρικά ύδατά του και σε όλη τη φυσική επέκταση της επικράτειάς του μέχρι το εξωτερικό άκρο του ηπειρωτικού περιθωρίου ή μέχρι μια απόσταση των 200 ν.μ. από τη γραμμή βάσης, στην περίπτωση όπου το εξωτερικό άκρο της ηπείρου δεν φτάνει σε αυτή την απόσταση. Με τη σειρά του, το ηπειρωτικό περιθώριο περιλαμβάνει τη βυθισμένη επιμήκυνση της ηπειρωτικής μάζας του παράκτιου κράτους και αποτελείται από την κοίτη και το υπέδαφος της υφαλοκρηπίδας, το υφαλοπρανές και το ηπειρωτικό ανύψωμα. Δεν περιλαμβάνει τον βαθύ ωκεάνιο πυθμένα με τις ωκεάνιες κορυφογραμμές του ή το υπέδαφός του.

Η υφαλοκρηπίδα ενός κράτους μπορεί να υπερβαίνει τα 200 ν.μ. μέχρι να τελειώσει η φυσική παράταση. Ωστόσο, δεν μπορεί ποτέ να υπερβαίνει τα 350 ν.μ. (650 χλμ.) από τη γραμμή βάσης, ούτε μπορεί να υπερβαίνει τα 100 ν.μ. (190 χλμ) πέρα από το ισοβαθές των 2.500 μέτρων (η γραμμή που συνδέει το βάθος των 2 500 μ). Τα παράκτια κράτη έχουν το δικαίωμα να συλλέγουν ορυκτά και μη έμβια υλικά στο υπέδαφος της υφαλοκρηπίδας τους, με τον αποκλεισμό άλλων κρατών. Τα παράκτια κράτη έχουν επίσης αποκλειστικό έλεγχο στους έμβιους πόρους που είναι «συνδεδεμένοι» στην υφαλοκρηπίδα, αλλά όχι σε πλάσματα που ζουν στη στήλη του νερού πέρα από την αποκλειστική οικονομική ζώνη.

Η Σύμβαση, μεταξύ άλλων θεμάτων, καθιερώνει έναν ορισμό για το αρχιπελαγικό κράτος και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να καθορίσει τα όριά του.

Θεσπίζει γενικές υποχρεώσεις για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και την ελευθερία της επιστημονικής έρευνας στην ανοιχτή θάλασσα. Δημιουργεί επίσης ένα καινοτόμο νομικό καθεστώς για την οργάνωση και τον έλεγχο των δραστηριοτήτων στον βυθό της θάλασσας και στον πυθμένα του ωκεανού και στο υπέδαφός του εκτός των ορίων της εθνικής δικαιοδοσίας (τομέας που ονομάζεται Ζώνη), που ανακηρύχθηκε κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας (η Ζώνη και οι πόροι της) και για την οποία είναι αρμόδια η Διεθνής Αρχή των Θαλάσσιων Βυθών, ιδίως με σκοπό τη διαχείριση των πόρων της.

Αναγνωρίζει τα περίκλειστα κράτη, δηλαδή τα κράτη που δεν έχουν θαλάσσια ακτή, το δικαίωμα πρόσβασης από και προς τη θάλασσα, χωρίς να υπόκεινται σε δασμούς, φόρους ή άλλες επιβαρύνσεις από τα κράτη διέλευσης, με εξαίρεση τα τέλη που επιβάλλονται για συγκεκριμένες υπηρεσίες που παρέχονται σε σχέση με αυτές τις μετακινήσεις.

Οι ασαφείς και οι διαφωνούντες

Η θέση των ΗΠΑ απέναντι στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) είναι παράδοξη: αν και ποτέ δεν την κύρωσαν, αυτοανακηρύχθηκαν σε προστάτη του δικαίου της θάλασσας και πραγματοποιούν ναυτικές επιχειρήσεις για να υπενθυμίσουν την αρχή της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας εντός των χωρικών υδάτων άλλων κρατών, ιδιαίτερα στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, στα ανοιχτά των νήσων Πάρασελ και Σπάρτλεϋ, των οποίων την κυριότητα διεκδικεί η Κίνα. Το Τμήμα ΧΙ της UNCLOS αναδιατυπώθηκε για να ικανοποιήσει την Ουάσιγκτον και, από την εποχή του Ρόναλντ Ρήγκαν, όλοι οι πρόεδροι των ΗΠΑ έχουν ταχθεί υπέρ της Σύμβασης, με εξαίρεση τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος δεν είχε λάβει θέση για το ζήτημα. Η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα είχε περιλάβει την υιοθέτηση του κειμένου στις προτεραιότητές της, όμως οι διαδικασίες κύρωσης των διεθνών συμβάσεων από τη Γερουσία αποτελούν εμπόδιο, καθώς απαιτούν πλειοψηφία δύο τρίτων.

Αντίθετα, η Κίνα, η οποία έχει υπογράψει τη Σύμβαση από το 1982, δίνει την εντύπωση ότι αποστασιοποιείται από αυτό το μνημείο του διεθνούς δικαίου. Εξαρχής, το Πεκίνο είχε αρνηθεί στα πολεμικά πλοία την αρχή της αβλαβούς διέλευσης από τα χωρικά του ύδατα. Μετά την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2016 σχετικά με τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, η Λαϊκή Δημοκρατία αρνείται τον χαρακτήρα της Σύμβασης ως «Συντάγματος των Ωκεανών» και αναπτύσσει νέες νομικές έννοιες προκειμένου να υποστηρίξει όλα όσα θεωρεί ως ιστορικά της δικαιώματα σε αυτή τη ζώνη. Για τον σκοπό αυτό, μπορεί να υπολογίζει στην υποστήριξη μερικών «διαφωνούντων» με το δίκαιο της θάλασσας: ορισμένων κρατών της Λατινικής Αμερικής που θεωρούν ότι διαθέτουν πλήρη εθνική κυριαρχία και όχι απλή δικαιοδοσία στα 200 ναυτικά μίλια των ΑΟΖ τους, αλλά και χωρών όπως η Τουρκία, που διατυπώνουν τις δικές τους θέσεις πάνω στο δίκαιο των νήσων. Αυτές οι αμφισβητήσεις από μια δύναμη πρώτου μεγέθους παραμένουν περιθωριακές και δεν έχουν επίπτωση στο σύνολο της αρχιτεκτονικής του δικαίου της θάλασσας. Ωστόσο, η στάση του Πεκίνου θα μπορούσε να παρακινήσει και άλλες χώρες να πάρουν αποστάσεις από το δίκαιο της θάλασσας.

Πηγές: Κύρωση της Σύμβασης του ΟΗΕ από την Ελλάδα

Το δίκαιο της θάλασσας, ένα διπλωματικό κατόρθωμα

Βικιπαιδεια

Οι πολιτικές για την ανάπτυξη του ορεινού τουρισμού

Υπό την αιγίδα της επιτροπής τουρισμού του ΟΗΕ έγινε στην Ανδόρα το Συνέδριο για τον ορεινό τουρισμό. Ένα πάνελ υψηλού επιπέδου για τις πολιτικές που προάγουν τη διαφοροποίηση, την καινοτομία και τη βιωσιμότητα για τους ορεινούς προορισμούς συγκέντρωσαν ο Jordi Torres Falcó, Υπουργός Τουρισμού και Εμπορίου της Ανδόρας, η Rosana Morillo Rodriguez, Υπουργός Τουρισμού της Ισπανίας και η Alessandra Priante, Πρόεδρος του Εθνικού Συμβούλιου Τουρισμού της ιταλίας. Οι συμμετέχοντες τόνισαν τη σημασία της δημιουργίας ενός ισχυρού πλαισίου που θα συντονίζει όλους τους εμπλεκόμενους προς ένα κοινό όραμα για την ανάπτυξη βιώσιμου, ανθεκτικού και χωρίς αποκλεισμούς ορεινού τουρισμού που θα ωφελεί άμεσα τις κοινότητές του.

Η διερεύνηση του τουρισμού υγείας για την αειφόρο ανάπτυξη του ορεινού τουρισμού.

Ως αποτέλεσμα της σχετικής απόφασης του 2022, το Συνέδριο του 2024 περιέλαβε μια νέα εστίαση στον τουρισμό υγείας (ιατρικό και ευεξίας), ένα τμήμα όπου τα βουνά μπορούν να προσφέρουν σημαντική προστιθέμενη αξία και να έχουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Αυτό αντανακλά τη στροφή προς τη διαφοροποίηση των προϊόντων ορεινού τουρισμού, τη δημιουργία ζήτησης όλο το χρόνο και την αντιμετώπιση των σύγχρονων τουριστικών αναγκών.

Οι εμπειρίες σε αυτό το τμήμα παρουσιάστηκαν από ομιλητές όπως η Csilla Mezősi, Γενικός Γραμματέας του European Spas Association, ο Lászlo Puczko, Διευθύνων Σύμβουλος του Health Tourism Worldwide, ο Joan Muro, Πρόεδρος του Health Tourism Association of Andorra Health Destination και η Emma Haefeli, Διευθύντρια Μάρκετινγκ της CHENOT GROUP (Ελβετία).

Τουρισμός για την αγροτική ανάπτυξη

Το Συνέδριο εξέτασε επίσης με τη συμμετοχή εκπροσώπων από τρία καλύτερα τουριστικά χωριά, από τον σχετικό διαγωνισμό των Ηνωμένων Εθνών, του Saas-Fee of the Swiss Region του Valais (BTV το 2021), του St. Anton am Arlberg της Αυστρίας (BTV 2023) και του Ordino της Ανδόρας (BTV το 2023) το πώς ο τουρισμός μπορεί να αποτελέσει κινητήριο δύναμη της αγροτικής ανάπτυξης, προωθώντας την αξιοποίηση και τη διατήρηση του τοπικού πολιτισμού και των αξιών των ορεινών κοινοτήτων. Τα χωριά αυτά παρουσίασαν τις εμπειρίες τους για το πως ξεχωρίζουν στην αντιμετώπιση της εποχικότητας διαφοροποιώντας τα τουριστικά τους προϊόντα με καινοτόμο και βιώσιμο τρόπο.

Πάνω από 300 συμμετέχοντες από 14 χώρες συγκεντρώθηκαν στην Ανδόρα, με πολλούς να συμμετέχουν επίσης μέσω τηλεδιάσκεψης. Οι ομιλητές περιλάμβαναν, μεταξύ άλλων, εκπροσώπους από το Slow Food Carinthia στην Αυστρία, το National Geographic, το l'Agence des Pyrénées, το Sustainable Alpine Tourism Initiative, το Pic du Midi, το Creative Tourism Network, το Mabrian (Ισπανία), το Horwath HTL, καθώς και κορυφαίοι εκπαιδευτικά ιδρύματα όπως το CETT Barcelona και το Bella Vista Institute of Higher Education της Ελβετίας.

Κλείνοντας τις εργασίς ο υπουργός Τουρισμού και Εμπορίου της Ανδόρας, Jordi Torres Falcó, τόνισε: «Φέτος εισαγάγαμε ένα νέο τμήμα, την ευεξία, αποδεικνύοντας ότι στον τομέα του τουρισμού εξελισσόμαστε και προσαρμοζόμαστε στις νέες τουριστικές τάσεις. Αντιμετωπίζουμε επίσης την ανάγκη να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για την προώθηση του Συνεδρίου, επιτρέποντάς μας να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του κλάδου, παρέχοντας γνώσεις και εργαλεία για τη βελτίωση της προσφοράς του ορεινού τουρισμού και, ταυτόχρονα, να γίνουμε ένα εργαστήριο όπου μπορούμε να εμβαθύνουμε θέματα τόσο ποικίλα όπως η ενσωμάτωση του τουρισμού στις τοπικές κοινωνίες ή η εκπαίδευση και η κατάρτιση».

Περισσότερα εδώ (αγγλ.)

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2023 για την "Κατανόηση και ποσοτικοποίηση του ορεινού τουρισμού" από κοινού από τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO), τη Γραμματεία Mountain Partnership και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού (UNWTO), αντιμετωπίζει την ανάγκη για σχετικά δεδομένα και παρέχει πληροφορίες για τη βελτίωση της κατανόησης του ορεινού τουρισμού. Η μελέτη εντοπίζει επίσης τάσεις και παρέχει ένα σύνολο συστάσεων για την προώθηση της μέτρησης του ορεινού τουρισμού, συμπεριλαμβανομένης της ενίσχυσης των επίσημων στατιστικών για τον τουρισμό μέσω της χρήσης μεγάλων δεδομένων και νέων τεχνολογιών.

Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ

Μετασχηματίζοντας τον Γαστρονομικό Τουρισμό μέσω της Καινοτομίας.

Μετά την επιτυχία των προηγούμενων διαγωνισμών, η συνεργασία των Ηνωμένων Εθνών Tourismin με το Basque Culinary Center ξεκίνησε τον 4ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό για Startups Γαστρονομίας Τουρισμού. Ο διαγωνισμός έχει αποστολή τον εντοπισμό προκλήσεων και έργων και την ενθάρρυνση καινοτομιών που μπορούν να μεταμορφώσουν τον τομέα του γαστρονομικού τουρισμού στο εγγύς μέλλον.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ (αγγλ.)

Τα κριτήρια του Παγκόσμιου Συμβούλιου Αειφόρου Τουρισμού (GSTC) για τους χώρους, διοργανωτες εκδηλώσεων και εκθέσεις

Τα κριτήρια του GSTC για τα MICE έχουν δημοσιευτεί και είναι διαθέσιμα στο κοινό για μη εμπορική χρήση. Αναπτύχθηκαν για Χώρους, Διοργανωτές Εκδηλώσεων και Εκδηλώσεις και Εκθέσεις, με την υποστήριξη του Συμβουλίου Τουρισμού της Σιγκαπούρης (STB). Θα καθοδηγήσουν τις επιχειρήσεις στην εφαρμογή βιώσιμων πρακτικών ως απάντηση στις αυξανόμενες ανάγκες του τουρισμού αειφορίας. 

Τα κριτήρια GSTC χρησιμεύουν ως τα παγκόσμια πρότυπα για την αειφορία στα ταξίδια και τον τουρισμό. Χρησιμοποιούνται για εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση, χάραξη πολιτικής για επιχειρήσεις, οργανισμούς και κρατικούς φορείς, μέτρηση και αξιολόγηση και ως βάση για πιστοποίηση. Είναι το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας προσπάθειας για την ανάπτυξη μιας κοινής γλώσσας για την αειφορία στον τουρισμό και διατάσσονται σε τέσσερις πυλώνες: (Α) Βιώσιμη διαχείριση. (Β) Κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις. (Γ) Πολιτιστικές επιπτώσεις. (Δ) Περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Τα κριτήρια GSTC MICE είναι το τρίτο σύνολο κριτηρίων του GSTC, επιπλέον των κριτηρίων για ξενοδοχεία και τουριστικούς πράκτορες και των κριτήριων προορισμού. Ένα τέταρτο σύνολο τα κριτήρια προσέλκυσης βρίσκεται υπό ανάπτυξη.

Περισσότερα διαβάστε εδώ (αγγλ.)

Τα κριτήρια και οι δείκτες απόδοσεις για τις εκδηλώσεις και εκθέσεις

Τα κριτήρια και οι δείκτες απόδοσης για τους οργανωτές εκδηλώσεων

Τα κριτήρια και οι δείκτες απόδοσης για τους χώρους MICE

Ο ΟΗΕ υιοθέτησε νέο παγκόσμιο πρότυπο για τη μέτρηση της βιωσιμότητας του τουρισμού

Ένα πρωτοποριακό στατιστικό πλαίσιο, που αναπτύχθηκε υπό την ηγεσία του ΟΗΕ για τον Τουρισμό, υιοθετήθηκε και από τα 193 κράτη μέλη του ΟΗΕ. Το Στατιστικό Πλαίσιο για τη Μέτρηση της Αειφορίας του Τουρισμού (MST) γίνεται έτσι το διεθνώς συμφωνημένο πλαίσιο αναφοράς για τη μέτρηση των οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών πτυχών του τουρισμού. 

Roy Lichtenstein - Ruins, 1965

Η υιοθέτηση από τη Στατιστική Επιτροπή του ΟΗΕ στην 55η σύνοδό της (27 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου 2024) σηματοδοτεί ένα ιστορικό ορόσημο για την αξιοποίηση του πλήρους δυναμικού του τομέα, παρέχοντας λύση στην επιτακτική ανάγκη για μια εναρμονισμένη μεθοδολογία για την αποτελεσματική αξιολόγηση της βιωσιμότητας του τουρισμού .

«Ο τουρισμός είναι μια ισχυρή δύναμη για θετική αλλαγή όταν διαχειρίζεται υπεύθυνα και βιώσιμα. Η υιοθέτηση του Στατιστικού Πλαισίου για τη Μέτρηση της Βιωσιμότητας του Τουρισμού σηματοδοτεί μια αλλαγή παραδείγματος, που υπερβαίνει το ΑΕΠ, επιτρέποντας τη μέτρηση του τι έχει μεγαλύτερη σημασία για τους ανθρώπους και τον πλανήτη» (Zurab Pololikashvili, Γενικός Γραμματέας Τουρισμού του ΟΗΕ)

Συνεργατική προσπάθεια

Αυτό το επίτευγμα είναι ο καρπός μιας επταετούς διαδικασίας των Ηνωμένων Εθνών υπό την ηγεσία της Αυστρίας και της Ισπανίας ως συμπροέδρων της Επιτροπής Τουρισμού του ΟΗΕ.  Υπό την αιγίδα της Επιτροπής, το Πλαίσιο αναπτύχθηκε χάρη στην εξαιρετική εργασία της πολυμερούς Ομάδας Εμπειρογνωμόνων που αποτελείται από 40+ χώρες και 30+ διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Τμήματος Στατιστικής του ΟΗΕ, του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO). ), υποεθνικές αρχές και παρατηρητήρια, ακαδημαϊκή κοινότητα κ.α.

Η εργασία περιελάμβανε τεχνική καθοδήγηση από μια Συντακτική Επιτροπή της οποίας προέδρευαν οι Φιλιππίνες και στη συνέχεια ο Καναδάς, καθώς και εκτεταμένη δέσμευση και διαβούλευση.

Η Στατιστική Επιτροπή δέχτηκε μια συντριπτικά ενθουσιώδη υποστήριξη από 34 χώρες, 3 περιοχές του κόσμου και διεθνείς οργανισμούς που συμμετείχαν ενεργά στις συζητήσεις, μεταξύ των οποίων και η χώρα μας.

Όσον αφορά το μέλλον, η Επιτροπή χαιρέτισε επίσης τη μελλοντική ανάπτυξη ενός προγράμματος εφαρμογής, συμπεριλαμβανομένου ενός οδηγού συλλογής, και κάλεσε τη διεθνή κοινότητα χορηγών να υποστηρίξει τη χρηματοδότηση για τη μέτρηση της βιωσιμότητας του τουρισμού.

Η Στατιστική Επιτροπή του ΟΗΕ, που ιδρύθηκε το 1947, συγκεντρώνει Επικεφαλής Στατιστικούς από κράτη μέλη και διεθνείς οργανισμούς και είναι το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων για διεθνείς στατιστικές δραστηριότητες. Η τελευταία φορά που η Επιτροπή ενέκρινε ένα στατιστικό πρότυπο για τον τουρισμό ήταν το 2008.

Μείωση του χάσματος μεταξύ πολιτικής και στατιστικής

Στο περιθώριο της Στατιστικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών, η Αυστρία, η Ισπανία και ο Οργανισμός Τουρισμού του ΟΗΕ συνδιοργάνωσαν την παράλληλη εκδήλωση υψηλού επιπέδου «Μέτρηση της βιωσιμότητας του τουρισμού: Κλείσιμο του χάσματος μεταξύ πολιτικής και στατιστικής» σε συνεργασία με την Επιτροπή Οικονομικής - Περιβαλλοντικής Αξιολόγησης του ΟΗΕ. 

Η Αυστρία και η Ισπανία μοιράστηκαν το όραμά τους σχετικά με τη σημασία του στατιστικού πλαισίου για τη μέτρηση της βιωσιμότητας του τουρισμού για πολιτικές και αποφάσεις που βασίζονται σε τεκμήρια, ενώ αναγνώρισαν τη σημασία του για την υποστήριξη της συνάφειας των στατιστικών συστημάτων παγκοσμίως και τις συνδέσεις με βασικά θέματα όπως η διακυβέρνηση δεδομένων και η διαχείριση .

Το Μεξικό, οι Φιλιππίνες και ο Καναδάς εξέτασαν τις πρωτοποριακές τους εμπειρίες με την εφαρμογή του πλαισίου, επιδεικνύοντας τη δύναμη της ενσωμάτωσης δεδομένων από διαφορετικούς τομείς και πηγές για την απόσταξη πιο ολιστικών και ουσιαστικών πληροφοριών για τον τουρισμό.

Η εκδήλωση αύξησε την ευαισθητοποίηση σχετικά με το Στατιστικό Πλαίσιο για τη μέτρηση της βιωσιμότητας του τουρισμού και λειτούργησε ως ενημερωτικό προοίμιο για τις επίσημες συζητήσεις της Στατιστικής Επιτροπής του ΟΗΕ.

Δείτε εδώ το στατιστικό πλαίσιο (αγγλ.)

Ο António Guterres- ΓΓ του ΟΗΕ για τους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης

Στα μισά του δρόμου για την προθεσμία υλοποίησης της Ατζέντας 2030, η Έκθεση Προόδου των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης, δείχνει ότι αφήνουμε περισσότερο από το μισό κόσμο πίσω. Η πρόοδος σε περισσότερο από το 50% των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι αδύναμη και ανεπαρκής- στο 30% έχει σταματήσει ή έχει αντιστραφεί. Σε αυτά περιλαμβάνονται βασικοί στόχοι για τη φτώχεια, την πείνα και το κλίμα. Αν δε δράσουμε τώρα, η Ατζέντα 2030 μπορεί να γίνει ένας επιτάφιος για έναν κόσμο που θα μπορούσε να είχε υπάρξει.

Απο το Bloomberg

Η πανδημία COVID-19 και η τριπλή κρίση της κλιματικής αλλαγής, της απώλειας της βιοποικιλότητας και της ρύπανσης έχουν καταστροφικές και διαρκείς επιπτώσεις. Κάτι που έχει ενισχυθεί από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η οποία έχει οδηγήσει σε αύξηση των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας και του κόστους πρόσβασης στη χρηματοδότηση, δημιουργώντας μια παγκόσμια κρίση κόστους ζωής που επηρεάζει δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Οι αναπτυσσόμενες χώρες σηκώνουν το κύριο βάρος της συλλογικής μας αποτυχίας να επενδύσουμε στους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης. Πολλές αντιμετωπίζουν τεράστιο χρηματοδοτικό κενό και είναι θαμμένες κάτω από ένα βουνό χρέους. Μία στις τρεις χώρες βρίσκεται σε υψηλό κίνδυνο να μην μπορούν να εξυπηρετήσουν το χρέος τους.

Οι ανεπτυγμένες χώρες υιοθέτησαν επεκτατικές δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές κατά τη διάρκεια της πανδημίας και επέστρεψαν σε μεγάλο βαθμό στην προ της πανδημίας πορεία ανάπτυξης. Όμως οι αναπτυσσόμενες χώρες δε μπόρεσαν να πράξουν το ίδιο, εν μέρει λόγω του κινδύνου κατάρρευσης των νομισμάτων τους. Οι ροές Επίσημης Αναπτυξιακής Βοήθειας είναι πολύ χαμηλότερες από τη μακροχρόνια δέσμευση του 0,7% του Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος. Και οι χρηματοπιστωτικές αγορές χρεώνουν συστηματικά τις αναπτυσσόμενες χώρες επιτόκια έως και οκτώ φορές υψηλότερα από τις ανεπτυγμένες χώρες.

Η χρηματοδότηση για το κλίμα είναι επίσης πολύ χαμηλότερη από τις δεσμεύσεις και οι ανεπτυγμένες χώρες δεν έχουν παραδώσει τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια που είχαν υποσχεθεί ετησίως από το 2020. Στο μεταξύ, οι ευάλωτες χώρες μεσαίου εισοδήματος αρνούνται την ελάφρυνση του χρέους και τη χρηματοδότηση με ευνοϊκούς όρους, και το Κοινό Πλαίσιο της G20 για την Αντιμετώπιση του Χρέους, απλώς δεν λειτουργεί.

Οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι ο παγκοσμίως συμφωνημένος οδικός χάρτης για τη γεφύρωση των οικονομικών και γεωπολιτικών διαφορών, την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και την ανοικοδόμηση της αλληλεγγύης. Η αποτυχία προόδου σημαίνει ότι οι ανισότητες θα συνεχίσουν να βαθαίνουν, αυξάνοντας τον κίνδυνο ενός κατακερματισμένου κόσμου δύο ταχυτήτων. Καμία χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να δει την Ατζέντα 2030 να αποτυγχάνει.

Η παρούσα έκθεση κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, ζητώντας ένα Σχέδιο Διάσωσης για τους Ανθρώπους και τον Πλανήτη. Ελπίζω ότι η Σύνοδος Κορυφής για τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης, το Σεπτέμβριο, θα συμφωνήσει να υποστηρίξει αυτό το Σχέδιο Διάσωσης, βασιζόμενοι σε μια παγκόσμια συμμαχία δράσης και επιτάχυνσης των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης, από όλους εμπλεκόμενους φορείς.

Πρώτα απ' όλα, η διεθνής κοινότητα πρέπει να προχωρήσει στα προτεινόμενο Κίνητρο για τους ΣΒΑ, για την κλιμάκωση της προσιτής μακροπρόθεσμης χρηματοδότησης για όλες τους χώρες σε ανάγκη.

Το Κίνητρο για τους ΣΒΑ περιλαμβάνει τρεις τομείς δράσης: μαζική αύξηση της χρηματοδότησης για την ανάπτυξη, η οποία θα καταστεί δυνατή με μετασχηματισμό του επιχειρηματικού μοντέλου των Πολυμερών Αναπτυξιακών Τραπεζών· μια νέα πρωτοβουλία για το χρέος, στο πλαίσιο της οποίας το βραχυπρόθεσμο χρέος θα μπορούσε να ανταλλαγεί με πιο μακροπρόθεσμα μέσα σε χαμηλότερα επιτόκια· και την επέκταση της χρηματοδότησης έκτακτης ανάγκης σε όλες τις χώρες σε ανάγκη. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τους ισχύοντες κανόνες και θα επιτρέψει τις άμεσες επενδύσεις στις βασικές υπηρεσίες, την καθαρή ενέργεια και την ψηφιακή μετάβαση.

Αλλά για να αντιμετωπίσουμε τα βαθύτερα αίτια αυτής της δεινής κατάστασης, χρειαζόμαστε βαθιά μεταρρύθμιση της ξεπερασμένης, δυσλειτουργικής και άδικης διεθνούς χρηματοπιστωτικής μας αρχιτεκτονικής. Χρειαζόμαστε επειγόντως χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που να είναι κατάλληλα για το σκοπό τους, που να διασφαλίζουν ότι τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης εισρέουν σε όλους και που εκπληρώνουν την εντολή τους παρέχοντας ένα δίχτυ ασφαλείας για όλες τις χώρες σε δύσκολους καιρούς.

Εν ολίγοις, χρειαζόμαστε μια νέα στιγμή Bretton Woods. Οι αναπτυσσόμενες χώρες πρέπει να έχουν ανάλογη φωνή και εκπροσώπηση στους θεσμούς και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι οικονομικές και χρηματοπιστωτικές αποφάσεις θα πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στην ευημερία των ανθρώπων και του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις και ο ιδιωτικός τομέας θα πρέπει να επανα-προσανατολίσουν τις οικονομίες τους προς την κατεύθυνση των χαμηλών εκπομπών άνθρακα, των ανθεκτικών μοτίβων ανάπτυξης.

Η παρούσα έκθεση ζητεί φιλόδοξα εθνικά κριτήρια αναφοράς για την εξάλειψη της φτώχειας και τη μείωση των ανισοτήτων, εστιάζοντας σε βασικούς τομείς: επέκταση της κοινωνικής προστασίας και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, αντιμετώπιση της κρίσης στην εκπαίδευση, αντιμετώπιση της ανισότητας των φύλων και βελτίωση της ψηφιακής ενσωμάτωσης. Οι αλλαγές αυτές πρέπει να υποστηριχθούν από ενισχυμένους εθνικούς θεσμούς, μεγαλύτερη λογοδοσία, αποτελεσματικά ρυθμιστικά πλαίσια και ισχυρότερη ψηφιακή υποδομή και χωρητικότητα δεδομένων.

Όλα αυτά απαιτούν ενισχυμένη πολυμερή συνεργασία και υποστήριξη για το αναπτυξιακό σύστημα των Ηνωμένων Εθνών. Κυρίως, απαιτεί φιλόδοξη, αποφασιστική, δεσμευτική δράση στη Σύνοδο Κορυφής για τους ΣΒΑ τον Σεπτέμβριο και τη Σύνοδο Κορυφής για το Μέλλον τον επόμενο χρόνο. Βρισκόμαστε σε μια στιγμή αλήθειας και απολογισμού. Αλλά μαζί, μπορούμε να το κάνουμε αυτό μια στιγμή ελπίδας. Προτρέπω όλα τα κράτη μέλη να κάνουν το 2023 τη στιγμή στην οποία θα ξεκινήσει η πρόοδος για τους ΣΒΑ, για να δημιουργήσουμε ένα μέλλον ειρήνης και ευημερίας για όλους.

Περισσότερα μπορείτε να βρείτε εδω