1978 - 1979: Από τον Πέρεκ στον Καλβίνο και απο τον Κούντερα στη Λέσινγκ

Ζωή: Οδηγίες χρήσεως - Ζωρζ Περέκ (1978) Ο συγγραφέας, μέλος του λογοτεχνικού κινήματος Oulipo (Ouvroir de littérature potentielle - Εργαστήριο δυνητικής λογοτεχνίας), δημιούργησε ένα έργο όπου η αφήγηση υπακούει σε αυστηρούς μαθηματικούς και δομικούς κανόνες, αλλά ταυτόχρονα παραμένει γεμάτη ανθρωπιά, συγκίνηση και λεπτομέρεια. Ένα πολυσύνθετο και πλούσιο (99 κεφάλαια) υφαντό διασυνδεδεμένων ιστοριών αλλά και ιδεών, λογοτεχνικών και ιστορικών υπαινικτικών αναφορών, που βασίζονται στις ζωές των κατοίκων μιας φανταστικής πολυκατοικίας.

Κάθε κεφάλαιο αντιστοιχεί σε ένα δωμάτιο του κτιρίου, ενώ το σύνολο των κεφαλαίων σχηματίζει ένα είδος «παζλ». Ο Περέκ οργάνωσε τη δομή με βάση μια μαθηματική φόρμουλα εμπνευσμένη από τον ιπποτικό γύρο του σκακιού (η διαδρομή του ίππου που περνά από κάθε τετράγωνο μόνο μία φορά). Έτσι, ο συγγραφέας «περνά» από δωμάτιο σε δωμάτιο, παρατηρώντας αντικείμενα, πίνακες, έπιπλα, φωτογραφίες και ιστορίες, που μαζί σχηματίζουν το μωσαϊκό της ζωής των ενοίκων. Παρά την εντυπωσιακά πειθαρχημένη του μορφή, το έργο δεν είναι ψυχρό. Ο Περέκ χρησιμοποιεί τη δομή ως σκελετό για να αποκαλύψει την ανθρώπινη ποικιλομορφία: τις ιστορίες μοναξιάς, αγάπης, αποτυχίας, συλλογής, εμμονών. Ο πρωταγωνιστής, ένας εκκεντρικός πλούσιος συλλέκτης έχει αφιερώσει τη ζωή του σε ένα παράλογο έργο: να δημιουργήσει ένα γιγάντιο παζλ που θα απεικονίζει το ίδιο το σπίτι του. Αυτή η συμβολική πράξη γίνεται καθρέφτης της ίδιας της δομής του μυθιστορήματος — ένα παζλ που συντίθεται από άπειρα μικρά κομμάτια ζωής.

Επικεντρώνεται στη συνολική ανθρώπινη εμπειρία - τις ασήμαντες και τις σημαντικές στιγμές, τη μνήμη, την απώλεια, την ιστορία και τον τρόπο με τον οποίο οι ζωές μας είναι διαπλεκόμενες χωρίς να το γνωρίζουμε. Μια εγκυκλοπαίδεια της καθημερινότητας, μια προσπάθεια να συλληφθεί το σύνολο της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα από τις λεπτομέρειες των αντικειμένων. Ο Περέκ θέτει ερωτήματα για το τι σημαίνει να ζεις, να θυμάσαι και να αφηγείσαι. Κάθε δωμάτιο γίνεται μια μικροϊστορία, ένα παράθυρο στη μνήμη. Παράλληλα, θέτει στοχασμούς γύρω από τη δομή και το χάος, την παρατήρηση και το νόημα. Το σπίτι, ως μικρογραφία του κόσμου, γίνεται σύμβολο της ατέρμονης προσπάθειας να κατανοήσουμε τη ζωή μέσα από τα κομμάτια της. Ο Περέκ φαίνεται να υπονοεί ότι δεν υπάρχει μία «οδηγία χρήσεως» για τη ζωή - μόνο άπειρες εκδοχές της. Στο τέλος αποκαλύπτεται ότι ολόκληρο το έργο λαβαίνει χώρα σε μία και μόνη στιγμή, με μία τελική ανατροπή που αποτελεί παράδειγμα «κοσμικής ειρωνείας». Κάποιοι κριτικοί το φέρουν ως παράδειγμα μεταμοντέρνας λογοτεχνίας.

Ανήκει στα σπουδαιότερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, όχι μόνο για τη λογοτεχνική του αξία αλλά και για την πρωτοφανή του αρχιτεκτονική σύλληψη. Η πολυπλοκότητά του, μακριά από την ψυχρή λογική, αναδεικνύει τη ζωή ως ένα συνονθύλευμα ιστοριών και αντικειμένων, όπου το ασήμαντο αποκτά κεντρική σημασία. Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Άγρα (μετάφραση: Σταύρος Παπασταύρου).

Ο ανθρώπινος παράγοντας (Γκράχαμ Γκριν - 1978) Θεωρείται το τελευταίο μεγάλο έργο του Greene και συχνά περιγράφεται ως το πιο «ανθρώπινο» κατασκοπικό μυθιστόρημα που γράφτηκε ποτέ. Ο τίτλος παραπέμπει στην αδυναμία της πολιτικής και των μυστικών υπηρεσιών να προβλέψουν ή να ελέγξουν το πιο αστάθμητο στοιχείο: την ανθρώπινη φύση. Ο Greene το χρησιμοποίησε ως όχημα για να εξερευνήσει βαθύτερα ηθικά και υπαρξιακά ζητήματα - κυρίως το πώς η πίστη, η ενοχή και η ανθρώπινη ευαισθησία επιβιώνουν μέσα σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από την πολιτική ψυχρότητα και τον κυνισμό. Πέρα από το είδος, λειτουργεί ως ύμνος στην ηθική ευθύνη και ως υπενθύμιση ότι, ακόμη και μέσα στους πιο απρόσωπους θεσμούς, υπάρχει πάντα ένας «ανθρώπινος παράγοντας» που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Ο πρωταγωνιστής, Μόρις είναι ένας μεσήλικας υπάλληλος της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας. Εργάζεται στο Τμήμα Αφρικής, με μια φαινομενικά ασήμαντη θέση και χωρίς φιλοδοξίες. Ζει με τη σύζυγό του, τη Σάρα, μια μαύρη από τη Νότια Αφρική που έχει υποστεί διώξεις λόγω της στήριξής της στο αντι-απαρτχάιντ κίνημα. Η σχέση τους είναι βαθιά και ανθρώπινη, αλλά πάνω της πλανάται μια σκιά: η Σάρα είχε βοηθηθεί να διαφύγει από τη Νότια Αφρική χάρη σε σοβιετικούς πράκτορες. Όταν η υπηρεσία αρχίζει να υποπτεύεται ότι υπάρχει διαρροή πληροφοριών, ξεκινά εσωτερική έρευνα. Ο Μόρις και ένας νεότερος συνάδελφός του με κακές συνήθειες θα προσπαθήσουν να ρίξουν φως στην υπόθεση. 

Ένα εξαιρετικό κατασκοπικό θρίλερ μυστηρίου με έμφαση στο ψυχολογικό προφίλ των πρωταγωνιστών, διεισδύει στον μυστηριώδη κόσμο των κατασκόπων για να αποδώσει περίτεχνα τη μυστικοπάθεια, την καχυποψία και τον κυνισμό που επικρατούν, καθώς και το βασανιστικό δίλημμα των πρωταγωνιστών όταν το καθήκον έρχεται αντιμέτωπο με τη συνείδηση. Ο Greene, αντί να δημιουργήσει ένα παραδοσιακό θρίλερ, επιλέγει να εστιάσει στο ψυχολογικό και ηθικό δίλημμα του Μόρις, ο οποίος - χωρίς να το παραδεχθεί ευθέως - είναι πράγματι ο υπεύθυνος. Δεν πρόδωσε τη χώρα του από φιλοσοβιετική ιδεολογία, αλλά από αγάπη και ευγνωμοσύνη προς τους ανθρώπους που έσωσαν τη γυναίκα του. Αυτό το λεπτό όριο μεταξύ προσωπικής πίστης και κρατικής υποχρέωσης αποτελεί την καρδιά του βιβλίου. Ο Greene παρουσιάζει τον Μόρις όχι ως προδότη, αλλά ως θύμα μιας απάνθρωπης λογικής, όπου η αγάπη, η ευαισθησία και η ενοχή θεωρούνται επικίνδυνες αδυναμίες.

Σε αντίθεση με τα πιο δραματικά κατασκοπικά έργα της εποχής, ο Greene υιοθετεί έναν λιτό και εσωτερικό τόνο. Δεν ενδιαφέρεται τόσο για τη δράση όσο για την ψυχολογία. Οι σκηνές είναι ήσυχες, γεμάτες καθημερινές λεπτομέρειες που χτίζουν μια αίσθηση ρεαλισμού και μελαγχολίας. Ο ρυθμός είναι αργός, αλλά υποδόρια αγωνιώδης: κάθε διάλογος κρύβει έναν κίνδυνο, κάθε βλέμμα μια υποψία. Η αφήγηση λειτουργεί ως μελέτη χαρακτήρα και ως κριτική του Ψυχρού Πολέμου, όπου οι ιδεολογίες μετατρέπουν τον άνθρωπο σε εργαλείο. Ο Greene δεν παίρνει σαφή πολιτική θέση – αντίθετα, δείχνει πως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια συχνά συντρίβεται τόσο από τις δυτικές όσο και από τις σοβιετικές μηχανές εξουσίας. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε από διάφορους εκδοτικούς οίκους, μεταξύ αυτών και από τις εκδόσεις Λιβάνη και Bell.            

Το κοράκι (Στέφεν Κίνγκ – 1978) Ο πρωτότυπος τίτλος είναι «The Stand». Θεωρείται ένα από τα πιο φιλόδοξα και πολυδιάστατα έργα του. Πρόκειται για ένα επικό μετα-αποκαλυπτικό μυθιστόρημα, όπου ο King συνδυάζει την τρόμο, την κοινωνική αλληγορία και τη θεολογική μεταφορά σε μια αφήγηση που αγγίζει το μέγεθος της Βίβλου ή του Πόλεμου και Ειρήνης.

Η ιδέα στο συγγραφέα προήλθε από ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ σχετικά με δοκιμές χημικών και βιολογικών όπλων σε ποντίκια και θυμήθηκε επίσης ένα περιστατικό στη Γιούτα - κατά τη διάρκεια μιας από τις δοκιμές αερίων νεύρων, το αέριο απελευθερώθηκε από ένα αεροσκάφος σκοτώνοντας ολόκληρο κοπάδι 43 χιλιόμετρα από το πεδίο δοκιμών. Ο δημοσιογράφος σημείωσε  ότι αν ο άνεμος φυσούσε προς το Σολτ Λέικ Σίτι, οι ανθρώπινες απώλειες θα ήταν αναπόφευκτες. Αυτό αποτέλεσε τη βάση του μυθιστορήματος. Η ιστορία ξεκινά με μια πανδημία που προέρχεται από ένα στρατιωτικό πείραμα -  ένας ιός, γνωστός ως Captain Trips, διαφεύγει από μια αμερικανική βάση και εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το 99% του παγκόσμιου πληθυσμού πεθαίνει. Ο King αφιερώνει μεγάλο μέρος του πρώτου μέρους του βιβλίου στην περιγραφή αυτής της κατάρρευσης, μέσα από τις ιστορίες πολλών χαρακτήρων που επιβιώνουν «κατά τύχη». Όσοι μένουν ζωντανοί αρχίζουν να έλκονται μυστηριωδώς από δύο αντίπαλες δυνάμεις: Η Μητέρα, μια ηλικιωμένη μαύρη γυναίκα 108 ετών που εκπροσωπεί το καλό, καλεί τους επιζώντες στο Μπόλντερ του Κολοράντο, όπου δημιουργούν μια νέα κοινωνία βασισμένη στη συνεργασία και την πίστη. Ο Ράνταλ, ο «Σκοτεινός Άντρας», μια σχεδόν δαιμονική φιγούρα που συγκεντρώνει τους ακόλουθούς του στο Λας Βέγκας, επιβάλλοντας ένα καθεστώς φόβου και δύναμης. Η σύγκρουση των δύο ομάδων οδηγεί σε μια μεταφυσική αναμέτρηση ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, αλλά και σε μια πιο ρεαλιστική σύγκρουση ανάμεσα στην ελπίδα και την απανθρωπιά που αποκαλύπτει η καταστροφή.

Το έργο είναι ταυτόχρονα μεταφυσική αλληγορία, κοινωνικό σχόλιο και ψυχολογικό δράμα. Ο King δεν ενδιαφέρεται μόνο για τη σύγκρουση των δυνάμεων αλλά για την ανθρώπινη επιλογή που τις καθορίζει. Κάθε χαρακτήρας αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι της ανθρώπινης ψυχής: την πίστη, την απελπισία, την επιβίωση, την ενοχή. Ο ιός λειτουργεί ως καθαρτήριο γεγονός, που αφαιρεί όλα τα επιφανειακά στρώματα του πολιτισμού και αφήνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με την ηθική του ουσία. Ο King διερευνά το αν, σε έναν κόσμο χωρίς κράτος, χωρίς νόμους και χωρίς θεούς, μπορεί να υπάρξει καλοσύνη. Η απάντησή του, αν και πικρή, είναι αισιόδοξη: το κακό είναι πανίσχυρο, αλλά όχι ανίκητο, γιατί η καλοσύνη πηγάζει από την ίδια τη φύση του ανθρώπου.

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά εκτενές (στην πλήρη έκδοση του 1990 ξεπερνά τις 1.200 σελίδες). Η αφήγηση κινείται μέσα από δεκάδες χαρακτήρες, οι οποίοι συντελούν στην εναλλαγή προσεγγίσεων και οπτικής, που μαζί με το συνδυασμό ρεαλισμού και μυστικισμού δημιουργούν μια επαναστατική μορφή επικής αφήγησης στο είδος του τρόμου. Μπορεί να διαβαστεί ως αμερικανική αποκάλυψη, όπου ο King επανεξετάζει την έννοια της ελευθερίας και της συλλογικής ευθύνης. Το Μπόλντερ και το Λας Βέγκας δεν είναι απλώς τόποι, αλλά ιδεολογικά σύμπαντα: το ένα στηρίζεται στην εμπιστοσύνη και την κοινότητα, το άλλο στην εξουσία και τον φόβο. Ο συγγραφέας εμπνέεται από τη Βίβλο (ιδίως την Αποκάλυψη του Ιωάννη) και χρησιμοποιεί την καταστροφή ως αφορμή για να θέσει υπαρξιακά ερωτήματα: Τι αξίζει να σωθεί; Πώς ορίζεται η πίστη όταν όλα έχουν χαθεί;

Θεωρείται από πολλούς το μεγαλύτερο έργο του Stephen King και το θεμέλιο της λεγόμενης «King Universe», του κοινού μυθολογικού σύμπαντος που συνδέει πολλά από τα βιβλία του. Κριτικά, το έργο ξεπέρασε τα όρια του τρόμου και αναγνωρίστηκε ως μεταφορά για την ανθρώπινη κατάσταση: ένα χρονικό της πτώσης και της αναγέννησης του πολιτισμού, όπου ο άνθρωπος πρέπει να ξαναμάθει τι σημαίνει να είναι άνθρωπος. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Το Κοράκι» (εκδόσεις Κλειδάριθμος, BELL κ.ά.), σε διαφορετικές εκδόσεις και μεταφράσεις.

Το τελευταίο φιλί (Τζέιμς Κράμλεϊ - 1978) Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, που επηρέασε βαθιά το είδος και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα της αμερικανικής αστυνομικής λογοτεχνίας του ύστερου 20ού αιώνα. Αν και δεν γνώρισε αμέσως εμπορική επιτυχία, απέκτησε στη συνέχεια καλλιέργεια λατρείας και σήμερα θεωρείται ορόσημο του νεο-νουάρ. Πολλοί κριτικοί το χαρακτηρίζουν ως το μεγαλύτερο hard-boiled μυθιστόρημα μετά τον Ρέιμοντ Τσάντλερ και τον Ντάσιελ Χάμετ.

Η ιστορία ξεκινά με μια εμβληματική φράση που έχει μείνει στην ιστορία της αστυνομικής λογοτεχνίας: «Όταν την τελευταία φορά είδα τον Αβραάμ Τραξ, έπινε μπύρα με ένα μπουλντόγκ σ’ ένα μπαρ της Μοντάνα». Αυτή η φράση εισάγει αμέσως το ύφος του βιβλίου: σκληρό, ποιητικό και ειρωνικό. Ο αφηγητής είναι ο Σουγκαρμάν, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, βετεράνος του Βιετνάμ, αλκοολικός, κυνικός αλλά βαθιά ανθρώπινος. Αναλαμβάνει να εντοπίσει έναν αγνοούμενο συγγραφέα, τον Τραξ, ο οποίος έχει εξαφανιστεί βυθισμένος στο ποτό και στην αυτοκαταστροφή. Η έρευνα οδηγεί τον Σουγκαρμάν σ’ ένα ταξίδι μέσα στην αμερικανική ενδοχώρα - από τα μπαρ της Μοντάνα, ως τα κακόφημα μοτέλ της Καλιφόρνια. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης, μπλέκεται σε μια δεύτερη υπόθεση: την εξαφάνιση μιας νεαρής γυναίκας, της Μπέτι Σου, που έχει χαθεί εδώ και δέκα χρόνια. Οι δύο ιστορίες διαπλέκονται και αποκαλύπτουν έναν κόσμο γεμάτο απόγνωση, αποτυχία, επιθυμία και μοναξιά.

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται μια μελαγχολική εξερεύνηση του αμερικανικού ονείρου. Ο Κράμλεϊ χρησιμοποιεί το νουάρ για να αποτυπώσει την αποσύνθεση της Αμερικής της δεκαετίας του ’70 - μιας χώρας τραυματισμένης από το Βιετνάμ, τη διαφθορά, την απώλεια της αθωότητας και τη διάχυτη αίσθηση αποπροσανατολισμού. Ο Σουγκαρμάν δεν είναι ήρωας με την παραδοσιακή έννοια, αλλά αντι-ήρωας που προσπαθεί να βρει νόημα μέσα στην καταστροφή. Μέσα από τη βία, το αλκοόλ και τις εφήμερες σχέσεις, ψάχνει για μια μορφή λύτρωσης. Το «τελευταίο καλό φιλί» του τίτλου συμβολίζει την απώλεια και την ανεπανόρθωτη φθορά της ζωής, μια στιγμή ομορφιάς που μένει πίσω για πάντα. Η φιλία ανάμεσα στον Σουγκαρμάν και τον Τραξ λειτουργεί σαν καθρέφτης δύο εκδοχών της ίδιας συντριβής - του πολεμιστή και του καλλιτέχνη, και των δύο καταδικασμένων να επιβιώνουν σε έναν κόσμο χωρίς ηθική σταθερά.

Το ύφος του Κράμλεϊ είναι υπνωτικά ποιητικό και ταυτόχρονα ωμό. Ο λόγος του συνδυάζει τη λαϊκή ομιλία της αμερικανικής επαρχίας με την υπαρξιακή μελαγχολία ενός ποιητή που βλέπει τη βία ως καθημερινότητα. Η γλώσσα του είναι γεμάτη μαύρο χιούμορ, ειρωνεία και στιγμές τρυφερότητας, κάτι που ξεχωρίζει το έργο από το καθαρόαιμο αστυνομικό μυθιστόρημα. Η δομή του βιβλίου είναι ελεύθερη, σχεδόν περιπλανητική, όπως το ταξίδι του ήρωα. Ο Σουγκαρμάν δεν λύνει απλώς ένα μυστήριο, παρασύρεται από αυτό. Το τέλος δεν προσφέρει κάθαρση αλλά μια αίσθηση μοιραίας συνέχειας - όπως συμβαίνει σε κάθε αληθινή τραγωδία. Η συμβολή του Κράμλεϊ ήταν να ανανεώσει το είδος: το έφερε πιο κοντά στη λογοτεχνία του δρόμου και της εσωτερικής ερήμου, μακριά από τα στερεότυπα των κλασικών αστυνομικών ιστοριών. Με τον Σουγκαρμάν, δημιούργησε έναν σύγχρονο καθαρτήριο ήρωα, έναν άντρα που αναζητά την αλήθεια όχι για να τη δημοσιοποιήσει, αλλά για να τη νιώσει.

Είναι μια ονειρική περιπλάνηση στην αμερικανική ψυχή, μια εξομολόγηση γεμάτη βία, μοναξιά και απελπισμένη ομορφιά. Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι η λύση του μυστηρίου, αλλά η αίσθηση μιας χαμένης ανθρωπιάς που πλανάται πάνω από το άπειρο της ερήμου και των μπαρ της Μοντάνα. Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Άγρα (μετάφραση: Ανδρέας Αποστολίδης).

Το μάτι της βελόνας (Κεν Φόλετ - 1978) Ο τίτλος παραπέμπει τόσο στην ακρίβεια της πράξης όσο και στη στενότητα του ηθικού μονοπατιού που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο, την πίστη από την προδοσία. Ένα επικό κατασκοπικό μυθιστόρημα υψηλής έντασης που ξεχωρίζει για την απόδοση της ψυχοσύνθεσης ενός αντιφατικού πρωταγωνιστή και τη ρεαλιστική αναπαράσταση της σκοτεινής εποχής λίγο πριν το τέλος του Β΄ΠΠ.

Η υπόθεση τοποθετείται στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, λίγο πριν από την απόβαση στη Νορμανδία (D-Day), το 1944. Η συμμαχική διοίκηση επιχειρεί να παραπλανήσει τους Γερμανούς, πείθοντάς τους ότι η εισβολή θα γίνει στο Καλαί, και όχι στη Νορμανδία. Για τον σκοπό αυτό δημιουργείται μια εκτεταμένη επιχείρηση παραπληροφόρησης, με ψεύτικους στρατούς, ραδιοεπικοινωνίες και κατασκευασμένες αναφορές. Στην καρδιά αυτής της ιστορίας βρίσκεται ο Χένρι Φέιμπερ, γνωστός με το ψευδώνυμο «Η Βελόνα» λόγω της προτίμησής του σε ένα μικρό, λεπτό μαχαίρι που χρησιμοποιεί για τις δολοφονίες του. Ο Φέιμπερ είναι ένας Γερμανός κατάσκοπος που εργάζεται στη Βρετανία υπό κάλυψη επί χρόνια, μεταδίδοντας κρίσιμες πληροφορίες στο Βερολίνο. Τυχαία ανακαλύπτει τη συμμαχική απάτη και καταφέρνει να συλλέξει αποδείξεις που, αν σταλούν στη Γερμανία, θα μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία του πολέμου. Καθώς προσπαθεί να διαφύγει, η μοίρα τον οδηγεί σε ένα απομονωμένο νησί της Σκωτίας, όπου ένα ζευγάρι, η Λούσι και ο Ντέιβιντ, ζουν απομονωμένοι λόγω ενός ατυχήματος που έχει καταστήσει τον Ντέιβιντ ανάπηρο. Ο Φέιμπερ, αποκλεισμένος λόγω καταιγίδας, καταφεύγει στο σπίτι τους. Εκεί αρχίζει ένα ψυχολογικό παιχνίδι ανάμεσα στην έλξη, την καχυποψία και τον θανάσιμο κίνδυνο.

Ο Follett αξιοποιεί το ιστορικό πλαίσιο όχι απλώς ως φόντο, αλλά ως μηχανισμό έντασης. Το έργο συνδυάζει την ακρίβεια του ιστορικού μυθιστορήματος με την αγωνία του κατασκοπικού θρίλερ. Πίσω όμως από τη δράση, κρύβονται πιο βαθιά ζητήματα: Η φύση της πίστης και της προδοσίας - Ο Φέιμπερ είναι ένας αφοσιωμένος πράκτορας, σχεδόν μηχανικός στην αποστολή του, αλλά όχι χωρίς ανθρώπινη πλευρά. Η σχέση του με τη Λούσι αποκαλύπτει τη ρωγμή ανάμεσα στο καθήκον και το συναίσθημα. Η δύναμη της επιλογής - Η Λούσι, αρχικά παγιδευμένη σε έναν γάμο χωρίς αγάπη, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια δραματική ηθική δοκιμασία, να βοηθήσει τον Φέιμπερ ή να τον σταματήσει για να σώσει χιλιάδες ζωές. Ο ρόλος του ατόμου στην Ιστορία - Το έργο δείχνει πώς οι πράξεις μεμονωμένων ανθρώπων μπορούν να καθορίσουν την πορεία ολόκληρων εθνών.

Ο Follett χρησιμοποιεί κινηματογραφική γραφή, με σύντομες, κοφτές σκηνές, έντονο ρυθμό και εναλλαγή προοπτικών. Η αφήγηση διακρίνεται για την ακριβή τεχνική γνώση του συγγραφέα (όπλα, επικοινωνίες, στρατιωτική στρατηγική), αλλά και για την ψυχολογική ακρίβεια των χαρακτήρων.

Η μορφή του Φέιμπερ είναι από τις πιο σύνθετες στο έργο του Follett. Δεν είναι απλώς ο «κακός» – είναι τραγική φιγούρα, ένας άνθρωπος με ικανότητες, πειθαρχία και πνεύμα, αλλά παγιδευμένος σε μια ιδεολογία που τον απομονώνει από την ανθρώπινη επαφή. Αντίθετα, η Λούσι ενσαρκώνει τη συναισθηματική νοημοσύνη και τη δύναμη της ηθικής. Στην κορύφωση του έργου, η μονομαχία τους αποκτά σχεδόν μυθολογική διάσταση, καθώς αντιπροσωπεύουν δύο αντίρροπες δυνάμεις: τη λογική του καθήκοντος και τη λογική της καρδιάς.

Η δύναμη του βιβλίου έγκειται στη σύνθεση της ανθρώπινης και της ιστορικής διάστασης: δεν είναι απλώς ένα θρίλερ, αλλά μια μελέτη πάνω στη συνείδηση και την ηθική σε συνθήκες πολέμου. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Bell.

Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης (Ίταλο Καλβίνο - 1979) Θεωρείται κορυφαίο παράδειγμα μεταμοντέρνου μυθιστορήματος και ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής μεταπολεμικής λογοτεχνίας. Ο Καλβίνο, με αυτό το έργο, ολοκληρώνει τη μετάβασή του από τον ρεαλισμό των πρώτων του έργων στη λογοτεχνία της ιδέας, όπου το ίδιο το βιβλίο γίνεται καθρέφτης του νου και της εμπειρίας. Η κριτική το υποδέχθηκε ως ανανεωτική πράξη, καθώς αμφισβήτησε ριζικά τις παραδοσιακές αφηγηματικές συμβάσεις. Είναι ένα βιβλίο που καταργεί τα όρια ανάμεσα στον συγγραφέα, τον αναγνώστη και το ίδιο το κείμενο, μετατρέποντας τη διαδικασία της ανάγνωσης σε μυθιστορηματική εμπειρία.

Το έργο αρχίζει με μια παράδοξη πρόταση: «Εσύ, αναγνώστη, που μόλις άρχισες να διαβάζεις…χαλάρωσε. Συγκεντρώσου». Από την πρώτη στιγμή, ο Καλβίνο σπάει τον “τοίχο”. Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου δεν είναι κάποιος ήρωας μυθοπλασίας, αλλά εσύ, ο Αναγνώστης. Το μυθιστόρημα αρχίζει με σένα που αγοράζεις ένα βιβλίο, μόνο για να ανακαλύψεις ότι περιέχει ένα τυπογραφικό λάθος - το κείμενο σταματάει ξαφνικά. Πηγαίνεις στο βιβλιοπωλείο για να το αντικαταστήσεις και εκεί γνωρίζεις μια άλλη αναγνώστρια, τη Λουντίλλα, η οποία έχει το ίδιο πρόβλημα. Από εκεί και πέρα, ξεκινά μια παράλληλη αφήγηση: τα κεφάλαια εναλλάσσονται ανάμεσα στην ιστορία του Αναγνώστη και σε δέκα αρχές διαφορετικών μυθιστορημάτων, καθένα από τα οποία κόβεται απότομα. Οι τίτλοι αυτών των «μισών» ιστοριών — όπως «Χωρίς φόβο του ανέμου και της νύχτας», «Περί τα σκαλοπάτια μιας κληρονομιάς», «Σε μια δίκτυα αλληλένδετων γραμμών» — λειτουργούν σαν κομμάτια ενός χαμένου παζλ. Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, γιατί το νόημά του δεν βρίσκεται στο τέλος, αλλά στην πράξη της ανάγνωσης.

Μεταξύ των θεματικών αξόνων του βρίσκονται: Η φύση της ανάγνωσης και της γραφής - Ο Καλβίνο διερευνά τι σημαίνει να διαβάζεις, να αφηγείσαι, να ερμηνεύεις. Ο Αναγνώστης δεν είναι πια παθητικός δέκτης, αλλά ενεργός δημιουργός νοήματος. Κάθε διακοπή, κάθε ημιτελές κείμενο, γίνεται αφορμή να συνθέσει ο ίδιος τη συνέχεια. Η πολλαπλότητα της πραγματικότητας - Κάθε ημιτελές μυθιστόρημα ανήκει σε διαφορετικό είδος: αστυνομικό, ερωτικό, φανταστικό, πολιτικό θρίλερ, υπαρξιακή αλληγορία. Ο συγγραφέας δείχνει πως η λογοτεχνία δεν είναι ένα είδος, αλλά ένα σύμπαν πιθανοτήτων - όπως ακριβώς και η ζωή. Η σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και το νόημα - Το βιβλίο είναι μια μεταφορά της αναζήτησης του νοήματος, ο Αναγνώστης ψάχνει να βρει το πραγματικό τέλος του βιβλίου, αλλά στην πορεία καταλαβαίνει ότι η σημασία βρίσκεται στην ίδια την αναζήτηση. Είναι μια λογοτεχνική εκδοχή της υπαρξιακής εμπειρίας, ο κόσμος είναι ένα σύνολο αφηγημάτων που ποτέ δεν ολοκληρώνονται.

Ο Καλβίνο αξιοποιεί τεχνικές μεταμυθοπλασίας - δηλαδή γραφής που σχολιάζει τη δική της δημιουργία. Ο συγγραφέας παίζει με τις δομές της αφήγησης, ενσωματώνει ειρωνεία, φιλοσοφία και αυτοαναφορικότητα. Το ύφος του παραμένει, ωστόσο, διάφανο και ρυθμικό, αποδεικνύοντας ότι η πολυπλοκότητα δεν χρειάζεται πυκνό ή δυσνόητο λόγο. Λειτουργεί ως αλγόριθμος της ανθρώπινης εμπειρίας. Κάθε απόπειρα ανάγνωσης είναι μια προσπάθεια να βρεθεί η «πραγματική» ιστορία, όμως αυτή αποδεικνύεται διαρκώς άπιαστη. Έτσι, ο Καλβίνο θέτει ένα ερώτημα που ξεπερνά τη λογοτεχνία: Μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει ολόκληρη την πραγματικότητα ή είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε μέσα σε αποσπάσματα; Η απάντηση του συγγραφέα είναι παιγνιώδης αλλά βαθιά: η ζωή, όπως και η λογοτεχνία, είναι μια ατέλειωτη σειρά αρχών.

Το έργο ανήκει στην ύστερη φάση του Καλβίνο, όταν ο συγγραφέας είχε στραφεί στη θεωρία των δυνατοτήτων της λογοτεχνίας (επηρεασμένος από τη γλωσσολογία, τη σημειολογία και τη θεωρία των συστημάτων). Η δομή του βιβλίου είναι απόλυτα συμμετρική: δέκα ιστορίες, δέκα διακοπές, δέκα επιστροφές στην πραγματικότητα του Αναγνώστη.

Παρά τον φιλοσοφικό του χαρακτήρα, το βιβλίο δεν χάνει την αφηγηματική του γοητεία: είναι χιουμοριστικό, αισθησιακό, ευφυές, και καταφέρνει να συνδέσει την απόλαυση της ανάγνωσης με τη σκέψη. Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Καστανιώτη (μετάφραση: Ανταίος Χρυσοστομίδης).

Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης  (Μιλάν Κούντερα - 1979) Το έργο απαγορεύτηκε αμέσως στην Τσεχοσλοβακία και οδήγησε στη στέρηση της ιθαγένειάς του. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα - σύνθεση, που δεν ακολουθεί γραμμική αφήγηση, αλλά αποτελείται από επτά αλληλένδετες ιστορίες. Μέσα από αυτές, ο Κούντερα εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη, στη δύναμη και το γέλιο, στην ελευθερία και την εξουσία. Το βιβλίο κινείται ανάμεσα στην πολιτική αλληγορία, τη φιλοσοφία, την ερωτική ψυχογραφία και τη μεταφυσική ποίηση.

Ο Κούντερα χωρίζει το βιβλίο μέρη με αυτοτελή χαρακτήρα, αλλά όλα δεμένα από κοινούς θεματικούς άξονες. Οι ιστορίες εναλλάσσονται ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, στο ερωτικό και το πολιτικό, στο τραγικό και το σαρκαστικό. Στο πρώτο μέρος, ο Κούντερα αφηγείται την ιστορία της Ταμίνας, μιας γυναίκας που ζει στη Δύση και προσπαθεί να διασώσει τα γράμματα και τα ημερολόγια του νεκρού άντρα της, τα οποία έχουν μείνει στην Πράγα. Η προσπάθειά της να διατηρήσει τη μνήμη του είναι μεταφορά της ανθρώπινης ανάγκης να αντισταθεί στη λήθη. Σε άλλο κεφάλαιο, ο συγγραφέας θυμάται τη σκηνή ενός κομμουνιστή ηγέτη που “σβήνεται” από μια φωτογραφία μετά τη διαγραφή του από το κόμμα - εικόνα που γίνεται σύμβολο της πολιτικής λήθης που επιβάλλει το καθεστώς. Υπάρχουν επίσης ιστορίες ερωτικές, σατιρικές, ακόμη και ονειρικές, όπως εκείνη με τα «ιπτάμενα κορίτσια» — ένα παράλογο, σχεδόν μυστικιστικό όραμα για την ελαφρότητα και την αποδέσμευση από τη βαρύτητα της Ιστορίας. Κάθε μέρος λειτουργεί σαν παραλλαγή πάνω στα ίδια θέματα: τη μνήμη, τη λήθη, το γέλιο και την ενοχή.

Ο Κούντερα αναλύει πώς οι ολοκληρωτικές εξουσίες δεν ελέγχουν μόνο το παρόν, αλλά και το παρελθόν - διαγράφοντας, ξαναγράφοντας, αλλοιώνοντας. Η λήθη γίνεται μορφή καταστολής. Όμως, το ίδιο επικίνδυνη είναι και η ατομική λήθη: όταν ο άνθρωπος επιλέγει να ξεχάσει, χάνει τη συνέχεια του εαυτού του. Το γέλιο στον Κούντερα έχει διπλή φύση. Υπάρχει το “γέλιο των αγγέλων”, αθώο και χαρούμενο, και το “γέλιο των διαβόλων”, ειρωνικό, απομυθοποιητικό. Ο συγγραφέας δείχνει ότι χωρίς το δεύτερο, χωρίς την ειρωνεία και τη συνείδηση, η ανθρωπότητα βυθίζεται στην τύφλωση της εξουσίας. Για τον συγγραφέα, ο έρωτας είναι ένας τρόπος να διατηρηθεί η ταυτότητα μέσα στον χρόνο. Η Ταμίνα προσπαθεί να ξαναβρεί τον άντρα της μέσα από τα γράμματα, αλλά τελικά συνειδητοποιεί ότι η μνήμη είναι εύθραυστη και παραπλανητική. Ο έρωτας και η λήθη αλληλοκαταστρέφονται. Το έργο θέτει το ερώτημα αν ο άνθρωπος μπορεί να διατηρήσει την εσωτερική του ελευθερία όταν η Ιστορία τον καταπίνει. Ο Κούντερα αντιμετωπίζει την Ιστορία όχι ως ηρωικό αφήγημα, αλλά ως τραγική φάρσα, όπου η μνήμη του ατόμου συντρίβεται από τη συλλογική λήθη.

Η γραφή είναι λυρική, ειρωνική και φιλοσοφικά στοχαστική. Ο συγγραφέας δεν ακολουθεί ενιαία πλοκή, αλλά πλέκει μικρές ιστορίες, αποσπάσματα, στοχασμούς, ακόμη και όνειρα. Η μορφή είναι μουσική: κάθε κεφάλαιο μοιάζει με παραλλαγή σε ένα θέμα, όπως σε μια συμφωνία. Η γλώσσα είναι απογυμνωμένη από ρητορικά στολίδια, αλλά πλούσια σε ρυθμό και εικόνες. Ο Κούντερα χρησιμοποιεί συχνά αφηγηματικές παρεμβάσεις, όπου ο ίδιος ο συγγραφέας σχολιάζει τους ήρωες, σαν να συμμετέχει στη συζήτηση για το νόημα της μνήμης.

Μπορεί να διαβαστεί σε πολλά επίπεδα: Ως πολιτική αλληγορία για την καταστολή στην Τσεχοσλοβακία μετά την Άνοιξη της Πράγας (1968) - Ως μεταφυσικός στοχασμός για τη φύση της ύπαρξης και του χρόνου - Ως ερμηνεία του έρωτα, δύναμης που αντιστέκεται στον θάνατο, αλλά δεν μπορεί να νικήσει τη λήθη. Η εικόνα της Ταμίνας, να πλέει σε μια ονειρική θάλασσα παιδιών χωρίς να μπορεί να θυμηθεί, είναι από τις πιο συγκλονιστικές στην παγκόσμια λογοτεχνία, μια εικόνα της απόλυτης απώλειας του εαυτού.

Το έργο θεωρείται κομβικό σημείο στη δημιουργία του Κούντερα, το πρώτο καθαρά “γαλλικό” βιβλίο του σε ύφος και δομή, αλλά και το πιο προσωπικό του. Εγκαταλείποντας τις αυστηρές αφηγήσεις των πρώτων του μυθιστορημάτων, ο Κούντερα φτιάχνει εδώ ένα πολυφωνικό κείμενο, όπου το προσωπικό και το πολιτικό συγχωνεύονται. Η διεθνής κριτική το χαρακτήρισε φιλοσοφικό αριστούργημα, ενώ πολλοί το θεωρούν προοίμιο της Αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι. Σήμερα παραμένει ένα από τα πιο διεισδυτικά έργα για τη μνήμη, την εξουσία και τη λήθη του περασμένου αιώνα - ένα βιβλίο που, όπως και το ίδιο το θέμα του, αντιστέκεται στη λήθη. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εστία και αργότερα από το Καστανιώτη.

Γυρίστε το γαλαξία με ωτοστόπ (Ντάγκλας Ανταμς - 1979) Το μυθιστόρημα ξεκινά με μια εισαγωγή που περιγράφει την ανθρώπινη φυλή ως ένα πρωτόγονο και βαθιά δυστυχισμένο είδος, ενώ εισάγει επίσης μια ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια που ονομάζεται Οδηγός Οτοστόπ στον Γαλαξία που παρέχει πληροφορίες για κάθε πλανήτη του γαλαξία. Ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της βρετανικής επιστημονικής φαντασίας και ταυτόχρονα μια σατιρική κωμωδία κοσμικών διαστάσεων.

Η ιστορία ξεκινά στη Γη, μια συνηθισμένη μέρα για τον Άρθουρ Ντεντ, έναν ήσυχο Άγγλο που προσπαθεί να αποτρέψει την κατεδάφιση του σπιτιού του για την κατασκευή ενός αυτοκινητοδρόμου. Όμως, πριν προλάβει να αντιδράσει, μαθαίνει ότι ολόκληρη η Γη πρόκειται να καταστραφεί, επειδή βρίσκεται στον δρόμο μιας διαγαλαξιακής λεωφόρου. Ο Άρθουρ σώζεται την τελευταία στιγμή από τον φίλο του, Φορντ, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι εξωγήινος ερευνητής που εργάζεται για τον οδηγό The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy — ένα ηλεκτρονικό εγχειρίδιο για ταξιδιώτες του σύμπαντος, που φέρει τη διάσημη επιγραφή “Don’t Panic” («Μην πανικοβάλλεστε»). Από εκεί και πέρα, ξεκινά ένα αλλόκοτο ταξίδι στο διάστημα: Οι δύο ήρωες διασώζονται από το διαστημόπλοιο Heart of Gold, το οποίο κινείται με τη «μηχανή απίθανου» (Improbability Drive). Εκεί συναντούν την Τρίλιαν, τη μοναδική άλλη επιζήσασα της Γης, τον Ζάφοντ, πρώην Πρόεδρο του Γαλαξία, και τον Μάρβιν, ένα καταθλιπτικό ρομπότ με υπερνοημοσύνη. Μέσα από μια σειρά παράλογων και ξεκαρδιστικών επεισοδίων, οι ήρωες αναζητούν την «Απόλυτη Ερώτηση για τη Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα», της οποίας η απάντηση, όπως υπολογίζει ο υπερυπολογιστής Deep Thought, είναι απλώς… 42.

Θεματικοί άξονες: Η ασημαντότητα της ανθρωπότητας - Ο Adams σατιρίζει την ανθρώπινη αλαζονεία και την πεποίθηση ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Στο βιβλίο του, η Γη δεν είναι παρά ένα πειραματικό πρόγραμμα που σχεδιάστηκε από υπερνοήμονα όντα για να βρει την τελική Ερώτηση — και καταστρέφεται λίγο πριν ολοκληρωθεί το πείραμα. Η ειρωνεία είναι σαφής: η ανθρώπινη ύπαρξη είναι μικρή, τυχαία και γελοία, αλλά γι’ αυτό ακριβώς έχει χιούμορ και γοητεία. Το παράλογο και το κωμικό - Το έργο ανήκει στην παράδοση του βρετανικού παράλογου χιούμορ (à la Monty Python). Οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν το χάος του σύμπαντος με ειρωνεία και απάθεια, ενώ τα πιο τεχνολογικά προηγμένα όντα αποδεικνύονται το ίδιο ακατανόητα και γραφικά όσο οι άνθρωποι. Η γραφειοκρατία του σύμπαντος - Η καταστροφή της Γης εγκρίνεται «σύμφωνα με τις κανονικές διαδικασίες» από τους Βογόνες, ένα είδος εξωγήινων που λατρεύουν τη γραφειοκρατία και την κακή ποίηση. Ο Adams σατιρίζει την απανθρωπιά των συστημάτων και την απουσία λογικής από τις κοινωνικές δομές — είτε πρόκειται για κρατικές υπηρεσίες είτε για γαλαξιακές διοικήσεις. Η γνώση και το νόημα - Ο αριθμός 42 είναι το πιο διάσημο σύμβολο του έργου: μια τυχαία απάντηση χωρίς ερώτηση. Με αυτόν τον τρόπο, ο Adams σχολιάζει την ανθρώπινη εμμονή με την αναζήτηση ενός απόλυτου νοήματος σε έναν κόσμο που είναι θεμελιωδώς παράλογος.

Είναι γραμμένο με κοφτό, διαλογικό ύφος, γεμάτο παρεμβάσεις, σχόλια και λεκτικά παιχνίδια. Ο Adams συνδυάζει επιστημονικούς όρους με πλήρη ανορθολογισμό, δημιουργώντας ένα μοναδικό μείγμα επιστημονικής φαντασίας και σουρεαλιστικής σάτιρας. Το βιβλίο λειτουργεί ταυτόχρονα ως παρωδία των κλισέ της sci-fi λογοτεχνίας (όπως τα υπερόπλα, οι ήρωες, οι εξωγήινοι πολιτισμοί) και ως φιλοσοφική φάρσα για τη σύγχρονη ζωή. Η αφήγηση είναι γεμάτη εγκυκλοπαιδικές παρενθέσεις από τον φανταστικό Οδηγό, που προσφέρει άχρηστες αλλά ξεκαρδιστικές πληροφορίες, π.χ.: «Ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση. Το μεσημέρι, διπλάσια ψευδαίσθηση».

Παρά το κωμικό του ύφος, το έργο θέτει σοβαρά υπαρξιακά ερωτήματα: Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος σε ένα αχανές, αδιάφορο σύμπαν; Υπάρχει νόημα ή απλώς το εφευρίσκουμε για να επιβιώσουμε; Είναι η λογική μας το μόνο μας στήριγμα ή το μεγαλύτερο εμπόδιο στην κατανόηση του κόσμου; Σε τι στοχεύει η γραφειοκρατίας; Ποια η σχέση μεταξύ λογικής και παραλογισμού; Αντιμετωπίζει αυτά τα ερωτήματα όχι με απελπισία, αλλά με χιούμορ ως μέσο επιβίωσης. Για εκείνον, το γέλιο είναι η μόνη συνεπής απάντηση στο χάος. Δημιούργησε έναν αντι-ήρωα της επιστημονικής φαντασίας, έναν συνηθισμένο άνθρωπο που περιπλανιέται στο παράλογο σύμπαν, και με αυτόν τον τρόπο αναδόμησε το είδος, συνδυάζοντας την τεχνολογία με τη φιλοσοφία και το γέλιο. Η επιρροή του είναι αδιαμφισβήτητη και πολιτισμική. Δημιούργησε έναν ολόκληρο υποκύκλο "κωμικής επιστημονικής φαντασίας" και επηρέασε μια γενιά συγγραφέων, προγραμματιστών και επιστημόνων. Ο όρος "απάντηση για την τελική ερώτηση της ζωής, του σύμπαντος και των πάντων" έχει μπει στο λεξιλόγιο.  

Ο Adams κατάφερε να φτιάξει ένα έργο που γελά με τα πάντα — τη θρησκεία, την πολιτική, την επιστήμη, τον ίδιο τον άνθρωπο — χωρίς ποτέ να γίνει κυνικό. Πίσω από το χιούμορ του κρύβεται μια βαθιά ανθρωπιστική παρατήρηση: ο κόσμος μπορεί να μην έχει νόημα, αλλά όσο υπάρχει φιλία, περιέργεια και χιούμορ, η ζωή αξίζει να συνεχίζεται. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Anubis και Κέδρος.

Τα φύλλα του δέντρου Μπανιάν (Άλμπερτ Γουένττ – 1979) Θεωρείται το σημαντικότερο μυθιστόρημα της σύγχρονης λογοτεχνίας του Ειρηνικού. Ο Wendt, γεννημένος στη Σαμόα και εγκατεστημένος στη Νέα Ζηλανδία, είναι ο συγγραφέας που ανέδειξε τη φωνή της Ωκεανίας στη διεθνή λογοτεχνική σκηνή, δίνοντας υπόσταση σε μια πολιτισμική ταυτότητα που ως τότε αγνοούνταν ή παρουσιαζόταν μέσα από αποικιακά στερεότυπα. Το μυθιστόρημα θεωρείται έργο-ορόσημο για την αποαποικιοποιημένη λογοτεχνία του Ειρηνικού.

Αφηγείται την ιστορία τριών γενεών μιας οικογένειας στη φανταστική πόλη Σαπουκάλι της Σαμόα, εστιάζοντας κυρίως στη μορφή του Παπεάλιαο Φαλέσα, ενός φιλόδοξου άντρα που ξεκινά από φτωχός χωρικός και αναδεικνύεται σε ισχυρό γαιοκτήμονα και πολιτικό ηγέτη. Μέσα από τη ζωή του Παπεάλιαο, ο Wendt παρουσιάζει τη μετάβαση της Σαμοανής κοινωνίας από την παραδοσιακή κοινότητα στην εποχή της αποικιοκρατίας, του καπιταλισμού και του πολιτικού εκσυγχρονισμού. Το έργο αρχίζει στα τέλη του 19ου αιώνα, με το νησί να βρίσκεται υπό αποικιακή κυριαρχία και να αγωνίζεται να διατηρήσει την πολιτιστική του ταυτότητα. Ο Παπεάλιαο μεγαλώνει με βαθύ αίσθημα φιλοδοξίας και αποφασιστικότητας να ξεφύγει από τη μοίρα του. Με τη δύναμη της εργασίας του και την ικανότητά του να ελίσσεται, αποκτά πλούτο, γη και εξουσία — όμως η επιτυχία του βασίζεται σε εκμετάλλευση, ψέματα και ηθικές υποχωρήσεις. Καθώς οι γενιές περνούν, η οικογένειά του διασπάται από συγκρούσεις ανάμεσα στην παράδοση και τον εκσυγχρονισμό. Ο γιος του, ο Μίλι, προσπαθεί να βρει ισορροπία ανάμεσα στις αξίες της κοινότητας και τη δυτική εκπαίδευση που λαμβάνει. Ο εγγονός του, ο Μάτα, αντιπροσωπεύει τη νέα γενιά που έχει χάσει κάθε δεσμό με τη γη και την πνευματικότητα των προγόνων.

Το Δέντρο Μπανιάν είναι ο κεντρικός συμβολισμός του βιβλίου. Με τις βαθιές του ρίζες και τα αμέτρητα κλαδιά του, ενσαρκώνει την ενότητα του παρελθόντος και του μέλλοντος, την αλληλεξάρτηση όλων των ανθρώπων και τη δύναμη της συλλογικής μνήμης. Τα «φύλλα» του δέντρου, όπως υποδηλώνει ο τίτλος, είναι οι άνθρωποι — κάθε ένας ξεχωριστός, αλλά συνδεδεμένος με τον κορμό της κοινής ιστορίας. Ο Wendt εξετάζει πώς η εισβολή της δυτικής οικονομίας και κουλτούρας διαβρώνει τις πατροπαράδοτες αξίες της Σαμοανής κοινωνίας. Η συλλογικότητα, η κοινή ιδιοκτησία της γης, η πνευματικότητα και η προφορική παράδοση αντικαθίστανται από την ατομική φιλοδοξία, τον ανταγωνισμό και τη συσσώρευση πλούτου. Ο Παπεάλιαο γίνεται το σύμβολο αυτής της μετάβασης: επιτυγχάνει κοινωνικά, αλλά χάνει την ψυχή του. Το μυθιστόρημα δείχνει επίσης ότι η εξουσία, είτε αποικιακή είτε τοπική, έχει την ίδια διαβρωτική δύναμη. Ο Παπεάλιαο, αρχικά θύμα του συστήματος, μετατρέπεται ο ίδιος σε τύραννο. Η προσωπική του ιστορία είναι παραβολή για τη διαφθορά της εξουσίας, αλλά και για την αδυναμία των νέων ελίτ να δημιουργήσουν ένα δίκαιο μετααποικιακό μέλλον. Στη Σαμοανή κοσμοαντίληψη, η γη (fanua) είναι ιερή, σύμβολο της κοινότητας και της συνέχειας. Η εμπορευματοποίησή της στο μυθιστόρημα ισοδυναμεί με αποκοπή από τη συλλογική ψυχή. Το Δέντρο Μπανιάν, που δεσπόζει στο κέντρο του χωριού, λειτουργεί ως μεταφορά της παράδοσης: οι ρίζες του είναι βαθιές, αλλά τα φύλλα του απλώνονται παντού - όπως και οι άνθρωποι της Σαμόα, που αναζητούν το μέλλον τους σε ξένες χώρες. Τέλος η αφήγηση εξερευνά τις σχέσεις πατέρα - γιου, τη διαδοχή, τη μετάδοση της εξουσίας και της ενοχής μέσα στις γενιές. Η οικογενειακή ιστορία αντικατοπτρίζει την ιστορία του έθνους, όπου οι νέες γενιές κληρονομούν όχι μόνο πλούτο, αλλά και ηθικά χρέη και τραύματα.

Ο Wendt συνδυάζει ρεαλιστική αφήγηση και ποιητικό ύφος, αντλώντας από την προφορική παράδοση της Σαμόα. Οι περιγραφές της φύσης είναι έντονες και συμβολικές - η γη, η βροχή, το δέντρο Μπανιάν - ενώ οι διάλογοι ενσωματώνουν ρητά, παροιμίες και τελετουργικές φράσεις της Σαμοανής κουλτούρας. Η γλώσσα είναι πολυεπίπεδη: αγγλικά με Σαμοανές λέξεις, ρυθμική και γεμάτη μουσικότητα. Αυτή η διγλωσσία αντικατοπτρίζει τη διττή ταυτότητα των μετααποικιακών κοινωνιών του Ειρηνικού, που ζουν ανάμεσα σε δύο κόσμους. Η αφήγηση του Wendt έχει χαρακτηριστεί “οικολογική και υπαρξιακή ταυτόχρονα”: η καταστροφή της φύσης και των παραδόσεων συνδέεται με την καταστροφή της ψυχής του ανθρώπου.

Η διεθνής κριτική το συνέκρινε με τα έργα του Τσίνουα Ατσέμπε και του Νγκούγκι ουά Θιόνγκο για την Αφρική, καθώς έχει αντίστοιχη αποαποικιοποιητική δύναμη. Ο Wendt δεν γράφει απλώς για την ιστορία της Σαμόα, αλλά για τη συμπαντική εμπειρία της αποικίας — τη μάχη για αξιοπρέπεια, ταυτότητα και γλώσσα. Το βιβλίο θεωρείται «η Οδύσσεια της Ωκεανίας».

Η εκλογή της Σόφι (Γουίλιαμ Στάιρον - 1979) Δεν είναι καινοτόμο στη δομή, αλλά ήταν τολμηρό και ασυνήθιστο στο περιεχόμενο. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα αμερικανικά μυθιστορήματα που αντιμετώπισαν το Ολοκαύτωμα από την οπτική ενός Πολωνού (και Καθολικού) θύματος, αλλά και ενός Αμερικανού που παλεύει με τη δική του κληρονομιά.

Διαδραματίζεται κυρίως στο Μπρούκλυν του 1947, αλλά η αφήγηση είναι μια μεγάλη αναδρομή στο παρελθόν. Ο νεαρός και αφελής Νίκολας, ο αφηγητής, γνωρίζεται και ερωτεύεται την Σόφι, μια Πολωνή μετανάστρια που επέζησε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Η Σόφι ζει μια ταραγμένη και αυτοκαταστροφική ζωή μαζί με τον ασταθή και χαρισματικό εραστή της, Νέιθαν, έναν Εβραίο που υποφέρει από ψυχιατρικά προβλήματα. Η καρδιά του μυθιστορήματος είναι οι τρεις εκτενείς ομολογίες που κάνει η Σόφι στον Νίκολας, αποκαλύπτοντας σταδιακά το τραυματικό της παρελθόν. Μαθαίνουμε ότι πριν τον πόλεμο ήταν κόρη ενός αντικομουνιστή Πολωνού καθηγητή, που πίστευε λανθασμένα στην ανωτερότητα του γερμανικού πολιτισμού. Στο Άουσβιτς, υποβλήθηκε σε φρικτές δοκιμασίες από τον διοικητή του στρατοπέδου. Η πιο οδυνηρή "εκλογή" που αναγκάστηκε να κάνει ήταν όταν, κατά την άφιξή της στο στρατόπεδο, την ανάγκασε να διαλέξει ποιο από τα δύο της παιδιά θα σωζόταν και ποιο θα στέλνονταν αμέσως στον θάνατο στο θάλαμο αερίων. Αυτή η ανθρώπινη και ηθική καταστροφή είναι το κεντρικό τραύμα που καθορίζει κάθε στιγμή της ζωής της μετά τον πόλεμο. Ο αφηγητής προσπαθεί να την «σώσει» μέσα από τον έρωτα, η γυναίκα ζει τραγικές, αλλά και ευτυχισμένες στιγμές δίπλα στους δυο αυτούς άνδρες, αλλά η ενοχή και το τραύμα την οδηγούν στην αυτοκτονία.

Το μυθιστόρημα διερευνά βαθιά θέματα όπως το ασυμβίβαστο του Κακού, η ενοχή του επιζώντα, η απώλεια της πίστης, η ευθύνη, η τρέλα, η επιβίωση, η δυνατότητα συγχώρεσης και τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Προκάλεσε τεράστιο πολιτισμικό και ηθικό διάλογο, τόσο στις ΗΠΑ όσο και διεθνώς, για τα όρια της μυθιστορηματικής αναπαράστασης της Ιστορίας, για την τραυματική μνήμη και για τον αντισημιτισμό. Παραμένει ένα ισχυρό και αμφιλεγόμενο έργο, ένα σημείο αναφοράς στη συζήτηση για το πώς η λογοτεχνία μπορεί και πρέπει να αντιμετωπίζει ιστορικά τραύματα. Χρόνος πρώτης ελληνικής έκδοσης: 1980 (εκδόσεις "Αστέρι")

Α. Τάσσος, Κάθε πρωί, 1932, Συλλογή Έργων Τέχνης Alpha Bank

Κάιν και Άβελ (Τζέφρι Άρτσερ - 1979) Εξαιρετικά δημοφιλές και καλογραμμένο έργο δραματικής αφήγησης, αλλά χωρίς ιδιαίτερη καινοτομία στη φόρμα, τη γλώσσα ή θεματικό βάθος πέρα από την πολύ καλή ιστορία που έχει.

Πρόκειται για ένα επικό μυθιστόρημα γενεών που ακολουθεί τις παράλληλες και τελικά διασταυρούμενες ζωές δύο ανθρώπων από ακραία αντίθετα περιβάλλοντα. Ο Γουίλιαμ Κέιν γεννιέται στη Βοστώνη το 1906, γιος ενός πανίσχυρου τραπεζίτη. Είναι προνομιούχος, ευφυής και κληρονομεί μια τεράστια τραπεζική αυτοκρατορία. Αντίθετα, ο Άμπελ Ροσνόφσκι γεννιέται στην Πολωνία το 1920, σε μια οικογένεια φτωχών αριστοκρατών. Η ζωή του είναι μια αδιάκοπη μάχη για επιβίωση: γίνεται ορφανός, υποφέρει στη σκληρή ζωή του γκέτο, καταφεύγει στις ΗΠΑ ως μετανάστης και αρχίζει από το μηδέν, εργαζόμενος ως σερβιτόρος σε ξενοδοχείο. Και οι δύο άνδρες είναι φιλόδοξοι, ταλαντούχοι και αμείλικτοι. Ο Κέιν χτίζει ακόμα μεγαλύτερη την τραπεζική του επιχείρηση, ενώ ο Άμπελ, μετά από απίστευτες προσπάθειες, χτίζει μια αλυσίδα πολυτελών ξενοδοχείων. Η μοίρα τους ενώνεται όταν ο Κέιν, ως πρόεδρος της τράπεζας, αρνείται στον Άμπελ ένα κρίσιμο δάνειο με βάση μια παρεξήγηση. Αυτή η πράξη πυροδοτεί μια ισόβια και έντονη έχθρα μεταξύ τους, που εκδηλώνεται μέσω επιχειρηματικών σχεδίων, εχθρικών εξαγορών και προσωπικών πληγών, διαρκώντας για δεκαετίες και επηρεάζοντας και τις επόμενες γενιές των οικογενειών τους. Ο Abel καταφέρνει να αποκτήσει αρκετά μερίδια της τράπεζας και διώχνει τον Kane από την διοίκησή της. Όμως η κόρη του Άμπελ τα φτιαχνει με το γιο του Κέιν. Ο Κέιν πεθαίνει πριν προλάβει να δει τον εγγονό του Γουίλιαμ. Τελικά, σε μια δραματική ανατροπή, ο Abel ανακαλύπτει ότι ο άγνωστος υποστηρικτής του χρόνια τώρα δεν ήταν αυτός που νόμιζε, αλλά ο William Kane. Γεμάτος τύψεις, συμφιλιώνεται με την κόρη και τον γαμπρό του. Ο Άμπελ πεθαίνει αμέσως μετά και κληροδοτεί τα πάντα στην κόρη του Φλορεντίνα, εκτός από την ασημένια μπάντα εξουσίας του, την οποία αφήνει στον εγγονό του, τον οποίο η Φλορεντίνα και ο Ρίτσαρντ έχουν ονομάσει «Γουίλιαμ Άμπελ Κέιν». 

Το βιβλίο είναι μια συναρπαστική αφήγηση για την φιλοδοξία, την επιτυχία, την εκδίκηση, τα παιχνίδια της μοίρας και τον αδυσώπητο ανταγωνισμό. Χρόνος πρώτης ελληνικής έκδοσης: 1980 (εκδόσεις "Μίνωας")

Σπύρος Βασιλείου, Σκάλες, 1959, Συλλογή Γιώργου Ν. Νιάρχου

Σικάστα (Ντόρις Λέσινγκ, 1979) Το πρώτο βιβλίο της πενταλογίας ΕΦ με γενικό τίτλο «Canopus in Argos: Archives» (Κάνωπος, αστερισμός του Άργους: αρχεία). Είναι το πιο φιλόδοξο και πειραματικό έργο της Λέσινγκ, που πάντα αμφισβητούσε τα λογοτεχνικά όρια. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί τον φανταστικό πλανήτη ως καθρέφτη της ανθρώπινης μνήμης και της ιστορίας του 20ού αιώνα. Συνδυάζει επιστημονική φαντασία, μυθοπλασία, δοκίμιο και πολιτική αλληγορία για να δημιουργήσει μια κοσμολογία που εξελίσσεται σε αστρονομικές χρονικές κλίμακες. Ένας ύμνος για τη μνήμη, τη φαντασία, τη γήρανση και τη δύναμη της αφήγησης.

Αυτή είναι μια πενταλογία επιστημονικής φαντασίας, αν και η συγγραφέας προτιμά τον όρο "διαστημική μυθοπλασία". Το έργο αποτελεί μια αλληγορία για την εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας και των κοινωνιών. Η πλοκή επικεντρώνεται στον πλανήτη Ροχάντα (που μοιάζει πολύ με τη Γη), ο οποίος βρίσκεται υπό την επιρροή τριών αντίπαλων γιγάντιων αυτοκρατοριών του γαλαξία: τον φωτεινό και ηθικά ανώτερο Κάνωπο, τον βίαιο και εκμεταλλευτικό Άργος και τον μυστηριώδη και αδρανή Σίριους. Η ιστορία ξεκινάει όταν ο Κάνωπος στέλνει πράκτορες στον Ροχάντα για να καθοδηγήσει και να "εξελίξει" τους κατοίκους του, συχνά μέσω καταστροφικών γεγονότων όπως οι παγετώνες, που αναγκάζουν τον πληθυσμό να προσαρμοστεί και να ωριμάσει. Το μυθιστόρημα ακολουθεί την πορεία ενός αριθμού χαρακτήρων που μετέχουν σε αυτή τη διαδικασία, με κύριο πρωταγωνιστή τον αξιωματικό του Κάνωπου, Τζοχόρ. Διαχρονικά, παρακολουθούμε την ανάπτυξη του πολιτισμού του Ροχάντα από πρωτόγονες κοινωνίες σε πιο πολύπλοκες μορφές, πάντα υπό την παρακολούθηση και την παρέμβαση των εξωγήινων δυνάμεων. Εκδόθηκε στη χώρα μας από το Κάκτο το 1983 σε μετάφραση Γιάννη Σπανδωνή.

Τα άλλα τέσσερα βιβλία είναι: «Οι ζώνες της Σικάστα» - 1980 που εκδόθηκε επίσης από το Κάκτο το 1983 σε μετάφραση Γιάννη Σπανδωνή, «The Sirian Experiments» - 1980, που δεν έχει εκδοθεί ακόμη, «Ο απεσταλμένος στον πλανήτη 8» - 1982 που εκδόθηκε από το Κέδρο το 1999 σε μετάφραση Γιάννη Καραδήμου και το «Τhe Sentimental Agents in the Volyen Empire» - 1983.  

Το συνολικό πεντάτομο έργο (1979 – 1983) είναι βαθιά φιλοσοφικό, δεν είναι μια συναρπαστική διαστημική περιπέτεια, αλλά μια σύνθετη μελέτη για την ανθρώπινη φύση και την ιστορία. Διερευνά θέματα όπως η ανθρώπινη και πλανητική εξέλιξη, η άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών, η δυναμική της εξουσίας, ο ρόλος του ατόμου στην ιστορία, η ελευθερία απέναντι στον καθοδηγητικό σχεδιασμό, ο κύκλος των πολιτισμών, ο ιμπεριαλισμός, η αναζήτηση πνευματικής συνείδησης και η πιθανότητα διανοητικής εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.

Επέκτεινε τους ορίζοντες του τι μπορεί να είναι "σοβαρή λογοτεχνία", δείχνοντας ότι τα είδη όπως η επιστημονική φαντασία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εξερευνήσουν βαθιά φιλοσοφικά και κοινωνικά ζητήματα. Επηρέασε συγγραφείς που δουλεύουν στα όρια του "κυρίως ρεύματος" και της "φαντασίας". Αν και λιγότερο ευρέως αναγνωρισμένο από άλλα έργα της (π.χ. Το Χρυσό Σημειωματάριο), θεωρείται ένα από τα πιο φιλόδοξα και πνευματώδη έργα της, με μια πιστή ομάδα θαυμαστών. 

1955: Μια πολυπαραγωγική χρονιά με αντιπροσωπευτικά αριστουργήματα από όλο το κόσμο

Λολίτα (Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ) Επαναπροσδιόρισε το μοντέρνο μυθιστόρημα μέσω της αναξιόπιστης αφήγησης και της γλωσσικής πληθωρικότητας. Η χρήση του λυρικού λόγου για αποτρόπαια θέματα δημιούργησε νέα αισθητική κατηγορία. Αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη μεταμοντέρνα αφήγηση. Το θέμα του έγινε πολιτισμικός μύθος, επηρεάζοντας ψυχολογία, νομική σκέψη και τέχνη. Παραμένει από τα πιο αμφιλεγόμενα και μελετώμενα έργα του 20ού αιώνα, με συνεχείς επανερμηνείες. Ένας ευφυής, γοητευτικός και διανοητικά ασταθής Ευρωπαίος μεσήλικας, ο Χάμπερτ, αφηγείται την ιστορία του έρωτά του για μια δωδεκάχρονη Αμερικανίδα, την Ντολόρες, την οποία αποκαλεί «Lolita». Ο Χάμπερτ, από τη παιδική του ηλικία στην Ευρώπη, έχει μια παράφορη έλξη για «νυμφίδια» (κορίτσια ηλικίας 9-14 ετών). Μετανάστευσε στην Αμερική και νοικιάζει δωμάτιο στο σπίτι της χήρας Σάρλοτ Χέιζ, μόνο και μόνο για να πλησιάσει την κόρη της, την Ντολόρες. Η Σάρλοτ τον ερωτεύεται και τον πιέζει να την παντρευτεί. Αυτός δέχεται, με μοναδικό σκοπό να μένει κοντά στη Λολίτα. Όταν η Σάρλοτ ανακαλύπτει το ημερολόγιό του, σκοτώνεται τυχαία σε ατύχημα. Ο Χάμπερτ αρπάζει την ευκαιρία και αναλαμβάνει την κηδεμονία της μικρής.  Ξεκινά ένα ταξίδι - καταδίωξη σε όλη την επικράτεια, όπου ο Χάμπερτ την κακοποιεί σεξουαλικά ενώ παράλληλα προσπαθεί να την κρατήσει υπό τον έλεγχό του. Η Λολίτα, παγιδευμένη και εξαρτημένη, αρχίζει να αντιστέκεται. Τελικά δραπετεύει με τον Κουήντι, έναν θεατρικό συγγραφέα. Ο Χάμπερτ την χάνει για χρόνια. Όταν την ξαναβρίσκει, είναι πλέον έγκυος και παντρεμένη με έναν φτωχό μηχανικό. Ο Χάμπερτ σκοτώνει τον Κουήντι και συλλαμβάνεται. Η Λολίτα πεθαίνει σε ηλικία 17 ετών κατά τον τοκετό. Ο Χάμπερτ, στη φυλακή, γράφει την ιστορία του ως «απολογία» και ως ύστατη ερωτική εξομολόγηση. Στο θεματικό πυρήνα του έργου υπάρχουν τέσσερα κύρια ζητήματα: Η κακοποίηση ως αφήγηση - Το βιβλίο δεν απολογείται για την παιδεραστία, αλλά την εκθέτει μέσα από τη γλώσσα του θύτη, αναγκάζοντας τον αναγνώστη να αντιμετωπίσει τη βία μέσα από τη γοητεία του λόγου. Επίσης η αναξιόπιστη αφήγηση - Ο Χάμπερτ είναι ένας τέλειος ψεύτης. Η αφήγησή του είναι γεμάτη από κενά, παραπλανήσεις και λογοτεχνικά παιχνίδια, αφήνοντας τον αναγνώστη να ψάχνει την αλήθεια. Η Αμερική ως φαντασίωση - Η Λολίτα δεν είναι μόνο ένα κορίτσι, αλλά και το σύμβολο της αμερικανικής εφηβείας, της κατανάλωσης και της ψευδαίσθησης. Ο Χάμπερτ, ο Ευρωπαίος διανοούμενος, προσπαθεί να κατακτήσει την Αμερική μέσα από το σώμα ενός παιδιού. Η γλώσσα ως βία - Η γλώσσα του Χάμπερτ είναι ποιητική, αστεία, αλλά και ψυχοπαθητική. Η λογοτεχνικότητα του γραπτού λόγου αντιπαρατίθεται με την ωμότητα των πράξεων. Το ιδιαίτερο ύφος του έργου συμπληρώνεται από την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο του αναξιόπιστου αφηγητή, τα γλωσσικά παιχνίδια και τις αναφορές στην ποίηση, στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο. Σημαντικό ρόλο στο ύφος του έργου έχει επίσης η διπλή ανάγνωση, ότι μπορεί  να διαβαστεί ως ερωτική ιστορία, αλλά και ως καταγγελία της παιδεραστίας. Είναι ένα βιβλίο που εκθέτει τη βία της επιθυμίας μέσα από μια από τις πιο γοητευτικές και παραπλανητικές λογοτεχνικές γραφές που γράφτηκαν ποτέ

The Great Masturbator, Σαλβαντόρ Νταλί, 1929

Οι αναγνωρίσεις  (Γουίλιαμ Τόμας Γκάντις) Η άγρια ​​δυσαρέσκεια του Γκάντις με τον κόσμο και η τρομακτική του πολυμάθεια δημιουργούν μια απαιτητική και ανταποδοτική ανάγνωση. Το έργο ξεπερνά και τα όρια όγκου μυθιστορήματος με 956 σελίδες χωρίς παραγράφους. Έχει πολυφωνική αφήγηση, ενσωμάτωση φιλοσοφίας και τεχνολογίας και είναι πρόδρομος του μαξιμαλιστικού μεταμοντέρνου. Αποτέλεσε εγχειρίδιο για τους Pynchon, Wallace, Vollmann. Εισήγαγε την "systems novel" - λογοτεχνία ως αντανάκλαση πολύπλοκων κοινωνικών μηχανισμών. Αποτελεί μια από τις πιο ολοκληρωμένες καταγραφές της μεταπολεμικής αμερικανικής κουλτούρας – αυθεντικότητα / πλαστογραφία, καταναλωτισμός, θρησκευτική κρίση. Το μυθιστόρημα περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του Γουαιατ, ενός εξαιρετικά ταλαντούχου ζωγράφου και γιού αυστηρού πάστορα, ο οποίος εγκαταλείπει τη θρησκεία για την τέχνη, αλλά καταλήγει να γίνει ο πιο διάσημος πλαστογράφος της εποχής του. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια διεφθαρμένη μεταπολεμική Αμερική, όπου η αυθεντικότητα (είτε καλλιτεχνική, είτε πνευματική) έχει αντικατασταθεί από την απομίμηση και την εμπορική εκμετάλλευση. Ένα βιβλίο για την απώλεια της αυθεντικότητας σε έναν κόσμο που έχει γεμίσει με απομιμήσεις. Ο Wyatt λαχταράει να ζήσει σε μια πιο αυθεντική εποχή, σε αντίθεση με τον κόσμο των προσομοιώσεων, των υποκατάστατων και των χλωμών ομοιοτήτων του. Αυτό που θέλει ο Wyatt σε κάθε σφαίρα της ζωής είναι το πραγματικό προηγούμενο, και αγωνίζεται σε τρεις δεκαετίες και τρεις ηπείρους για να το βρει. Αρχίζει να αντιγράφει αριστουργήματα του 15ου και 16ου αιώνα με τέτοια μαεστρία, που ακόμη και οι ειδικοί δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν από τα πρωτότυπα. Όμως, όσο πιο διάσημος γίνεται, τόσο περισσότερο χάνει τον εαυτό του. Παράλληλα, παρακολουθούμε μια σειρά από χαρακτήρες που βρίσκονται σε παρόμοια πνευματική αποσύνθεση: Τον Otto, ένας ανεπιτυχή συγγραφέα που κλέβει ιδέες, τον μουσικό Stanley, που προσπαθεί να γράψει έναν θρησκευτικό ύμνο αλλά δεν μπορεί να ολοκληρώσει τίποτα, την πανέμορφη Esme, που πουλάει το κορμί της σαν προϊόν. Στο τέλος, ο Wyatt αποκαλύπτει την αλήθεια για τις πλαστογραφίες του, αλλά κανείς δεν τον πιστεύει. Η κοινωνία προτιμά την ψευδαίσθηση από την πραγματικότητα. Ο ίδιος εγκαταλείπει την τέχνη και επιστρέφει σε μια μονή, όπου προσπαθεί να βρει ξανά τον εαυτό του. Στον θεματικό πυρήνα του έργου βρίσκονται: Η Πλαστογραφία vs. Αυθεντικότητα - διερευνά πώς η σύγχρονη κοινωνία αναπαράγει ψεύτικες εικόνες, μια δήθεν πραγματικότητα και πώς αυτό καταστρέφει την ανθρώπινη ταυτότητα. Η τέχνη στην εξυπηρέτηση της θρησκείας - Ο Wyatt, από το περιβάλλον θρησκευτικής αυστηρότητας, μεταφέρει τη μανία του πατέρα του για την θρησκεία στη τέχνη, αλλά τελικά αποτυγχάνει και στα δύο. Η πολυπρόσωπη παράνοια της σύγχρονης ζωής - Το μυθιστόρημα είναι γεμάτο από παραληρηματικούς διαλόγους, διαφημίσεις, καλλιτεχνικές συζητήσεις και ψεύτικες προσωπικότητες, δημιουργώντας μια αίσθηση συνεχούς αποσύνθεσης. Η δομή του μιμείται την αποσύνθεση που περιγράφει: είναι ένα βιβλίο που αναγκάζει τον αναγνώστη να αναζητήσει την αυθεντικότητα μέσα στο χάος. Είναι σοβαρό βιβλίο, αλλά είναι επίσης η καλύτερη από τις καλές πικρές κωμωδίες, γεμάτο αγανακτισμένο πνεύμα. Χρειάστηκαν δεκαετίες για να αναγνωριστεί ως το αριστούργημα που είναι και ως βιβλίο που εγκαινίασε τη μεγάλη εποχή του μαύρου χιούμορ στην αμερικανική μυθοπλασία.                                 

Πέδρο Πάραμο (Χουάν Ρούλφο)  Συνέθεσε το μαγικό ρεαλισμό πριν γίνει mainstream. Η ανάμειξη νεκρών / ζωντανών, παρελθόντος / παρόντος δημιούργησε νέα αντίληψη του χωροχρόνου στη λογοτεχνία. Είχε άμεση επίδραση σχεδόν σε όλους τους λατινοαμερικάνους συγγραφείς. Καθόρισε το λατινοαμερικάνικο "Boom" και επηρέασε παγκόσμια τη μετααποικιακή λογοτεχνία. Αποτύπωσε τη μεξικάνικη πραγματικότητα με τρόπο που ξεπέρασε τον ρεαλισμό, ενσωματώνοντας προγενέστερες, προκολομβιανές αντιλήψεις. Ένας νεαρός, ο Χουάν, ταξιδεύει στην έρημη πόλη Κομάλα αναζητώντας τον πατέρα του, Πέδρο Πάραμο, τον πανίσχυρο cacique που κυβερνούσε κάποτε την περιοχή. Δεν ήταν μόνο υπεύθυνος για την οικονομική ευημερία της πόλης αλλά και για την ύπαρξη πολλών από τους κατοίκους της. Απεικονίζεται τακτικά να βιάζει γυναίκες, και κανείς δεν μπορεί να ξέρει όλες τις γυναίκες με τις οποίες έχει κοιμηθεί. Είναι επίσης υπεύθυνος για την ασφάλεια της πόλης. Κάνει συμφωνία με τον επαναστατικό στρατό κυρίως για δικό του συμφέρον και για προστασία. Όντας όμως ιδιοκτήτης μιας τόσο μεγάλης έκτασης γης, είναι, κατ' επέκταση, υπεύθυνος για τη ευημερία της πόλης. Η πόλη όμως μαραίνεται από την απάθεια και την αδιαφορία του. Ολόκληρο το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στις πράξεις, τις ορέξεις και τις επιθυμίες του.Μόλις φτάνει ο Χουάν στην πόλη, ανακαλύπτει ότι είναι σχεδόν εγκαταλελειμμένη – οι κάτοικοι είναι νεκροί, αλλά συνεχίζουν να μιλούν, να θυμούνται και οι αναμνήσεις τους να στοιχειώνουν τον τόπο. Το βιβλίο αποτελείται από μονόλογους νεκρών κατοίκων που αφηγούνται την ιστορία τους: Η Σουζάνα Σαν Χουάν, ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Πέδρο Πάραμο. Ο πατέρας Φούλγκενσιο, ο ιερέας που βασανίζεται από τις εξομολογήσεις των πιστών. Ο Μιγκέλ Πάραμο, ο γιος του Πέδρο, που σκοτώθηκε νέος. Μέσα από τις αφηγήσεις των νεκρών, ξετυλίγεται η ιστορία του Πέδρο: από φτωχό ορφανό σε αδίστακτο γαιοκτήμονα, που χειραγωγεί, εκβιάζει και σκοτώνει για να επεκτείνει την εξουσία του: Σκοτώνει τον πατέρα της Σουζάνα για να την κάνει δική του. Χάνει τη Σουζάνα, που τρελαίνεται και πεθαίνει. Καταστρέφει την Κομάλα, αφήνοντας την πόλη να ερημώσει. Στο τέλος, ο Χουάν πεθαίνει και ενώνεται με τα φαντάσματα. Η αναζήτηση του πατέρα του μετατρέπεται σε μεταφυσικό ταξίδι στο θάνατο και τη λήθη. Στο θεματικό πυρήνα του έργου βρίσκονται: Ο θάνατος και ανάμνηση - Η πόλη σαν ένα νεκροταφείο αναμνήσεων, που τις κρατάνε «ζωντανές» οι νεκροί της.  Ο μαγικός ρεαλισμός – η αλληλεπίδραση και συνομιλία νεκρών / ζωντανών, χωρίς να γίνεται ποτέ ξεκάθαρο αν είναι φαντασίωση. Η κοινωνική κριτική - μια καταγγελία της μεξικανικής κοινωνίας, όπου η εξουσία και η φτώχεια καταστρέφουν τις ανθρώπινες ζωές. Η ερωτική απώλεια - Η Σουζάνα είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτας που στοιχειώνει τον Πέδρο, και η απώλειά της τον οδηγεί στην τρέλα και την καταστροφή. Η πολυφωνική αφήγηση (με σπασμένους μονολόγους και διαλόγους των νεκρών, χωρίς κεντρικό αφηγητή), ο ρευστός χρόνος (με το ανακάτεμα παρελθόντος και παρόντος σε μια υπνωτική ατμόσφαιρα) η λιτή, ποιητική γλώσσα (με σύντομες, σχεδόν αποφθεγματικές προτάσεις, που δημιουργούν  μια σπαρακτική, μελαγχολική αίσθηση) χαρακτηρίζουν το ιδιαίτερο ύφος του έργου. Ο García Márquez ισχυρίστηκε ότι «μπορούσε να απαγγείλει ολόκληρο το βιβλίο, εμπρός και πίσω».- Ο Μπόρχες το θεωρούσε ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα που γράφτηκαν σε οποιαδήποτε γλώσσα.

Άννα Αχμάτοβα. Ιδιωτική συλλογή. Αθήνα

Δόκτωρ Ζιβάγκο (Μπόρις Παστερνάκ) Ανανέωσε το ρωσικό επικό μυθιστόρημα μέσω λυρικού εσωτερικού μονολόγου και ποιητικής γλώσσας. Συνέδεσε σε επίπεδο συμβολισμού το προσωπικό με το ιστορικό. Είναι το πιο γνωστό διεθνώς έργο που αμφισβήτησε επίσημα τη σοβιετική ιδεολογία από μέσα, με συνέπειες για τη λογοτεχνία παγκοσμίως. Έγινε σύμβολο καλλιτεχνικής αντίστασης στην πολιτική καταπίεση. Καθιέρωσε τον "διασκευασμένο" ρεαλισμό ως λογοτεχνική στρατηγική. Διηγείται την ιστορία του Γιούρι Ζιβάγκο, ενός ποιητή-ιατρού, που ζει μέσα στις τραγικές αλλαγές της Ρωσίας από την τσαρική εποχή μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον Εμφύλιο Πόλεμο. Το μυθιστόρημα είναι ένα επικό χρονικό της προσωπικής ζωής μέσα στην ιστορική καταιγίδα. Ξεκινά με την παιδική ηλικία του Γιούρι, που ορφανεύει και μεγαλώνει με το θείο του, αναπτύσσοντας ευαισθησία στην ποίηση και στο ανθρώπινο δράμα. Παντρεύεται την Τόνια, μια καλή, αλλά συμβατική γυναίκα, και γίνεται ιατρός. Η ζωή του φαίνεται ρυθμισμένη, μέχρι που ξεσπά η Επανάσταση. Η οικογένεια του Γιούρι εγκαταλείπει τη Μόσχα και φεύγει στα Ουράλια. Ο Γιούρι αγνοείται και πιάνεται από τους Μπολσεβίκους, που τον αναγκάζουν να γίνει στρατιωτικός γιατρός. Συναντά την όμορφη Λάρα, μια ελεύθερη, παθιασμένη γυναίκα, που έχει σκοτώσει τον εραστή της, τον Κομάροφσκι, έναν αδίστακτο πολιτικό. Ερωτεύονται παράφορα, αλλά δεν μπορούν να είναι μαζί, λόγω της πολιτικής κατάστασης και των κοινωνικών δεσμών. Ο Γιούρι επιστρέφει στη Μόσχα, αλλά δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην κομμουνιστική πραγματικότητα. Η Λάρα εξαφανίζεται και πιθανολογείται ότι πεθαίνει σε ένα στρατόπεδο εργασίας. Ο Γιούρι πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στο τραμ, διαβάζοντας εφημερίδα. Το τελευταίο του ποίημα είναι μια ωδή στη Λάρα και στην απώλεια της ανθρώπινης ελευθερίας. Μεταξύ άλλων στο πυρήνα του μυθιστορήματος αναπτύσσονται οι ιδέες: Η ιστορική δίνη καταπνίγει την προσωπική ζωή, αλλά η τέχνη (μέσω της ποίησης του Γιούρι) επιβιώνει ως μαρτυρία. Ο έρωτας Γιούρι-Λάρας είναι αδύνατος, αλλά αιώνιος, μέσα σε έναν κόσμο που καταστρέφει την ανθρώπινη ευαισθησία. Το μυθιστόρημα αμφισβητεί την κομμουνιστική ιδεολογία, δείχνοντας πώς η επανάσταση καταστρέφει την ατομικότητα. Παρά την πολιτική καταπίεση, η ποίηση και η τέχνη είναι η μόνη διέξοδος από τη βαρβαρότητα. Το επικό, λυρικό ύφος (με ποιητική, πλούσιες εικόνες και συμβολισμούς), η μεγάλη χρονολογική ροή (με την εξιστόρηση σε βάθος δεκαετιών, φλας μπακ και εσωτερικούς μονολόγους), οι συμβολισμοί (ο γιατρός – ποιητής που αντιστέκεται στην ιδεολογική ομογενοποίηση, η Λάρα σαν σύμβολο ομορφιάς και της χαμένης ελευθερίας) χαρακτηρίζουν το ιδιαίτερο ύφος του έργου.

Toba Tek Singh (Σααντάτ Χασάν Μάντο)  Μια από τις πιο εμβληματικές νουβέλες της ινδικής λογοτεχνίας, γραμμένη λίγα χρόνια μετά τη διαίρεση της Ινδίας και του Πακιστάν. Ο συγγραφέας, γνωστός για το διεισδυτικό του ύφος και την κριτική του ματιά απέναντι στις κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές, καταπιάνεται με την τραυματική εμπειρία της διαίρεσης μέσα από έναν ασυνήθιστο φακό: την τρέλα. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ψυχιατρικό άσυλο, όπου αποφασίζεται η ανταλλαγή ασθενών ανάμεσα στην Ινδία και το Πακιστάν, ανάλογα με τη θρησκευτική τους ταυτότητα. Οι τρόφιμοι, που ήδη ζουν σε μια δική τους πραγματικότητα, βρίσκονται αντιμέτωποι με την παράλογη λογική των εθνικών και πολιτικών αποφάσεων. Κεντρικός ήρωας είναι ο Μπισάν, ένας Σιχ, ο οποίος έζησε όλη του τη ζωή σε ένα χωριό που ονομάζεται Toba Tek Singh. Όταν μαθαίνει πως δεν ξέρει πλέον αν το χωριό του ανήκει στην Ινδία ή στο Πακιστάν, βυθίζεται σε μια αγωνιώδη κρίση ταυτότητας. Η ιστορία τελειώνει με τον Bishan να είναι ξαπλωμένος στη γη ανάμεσα στους δύο συνοριακά συρματοπλέγματα: "Εκεί, πίσω από συρματοπλέγματα, ήταν το Hindustan. Εδώ, πίσω από το ίδιο είδος συρματοπλέγματος, ήταν το Πακιστάν. Ενδιάμεσα, σε εκείνο το κομμάτι γης που δεν είχε όνομα, βρισκόταν αυτός". Μια δραματική αλληγορία για τον αποπροσανατολισμό εκατομμυρίων ανθρώπων που βρέθηκαν ξεριζωμένοι.

Ο Μάντο μέσα από μια φαινομενικά απλή αφήγηση ξεσκεπάζει την παράνοια του εθνικισμού και την απανθρωπιά των γεωπολιτικών αποφάσεων. Η τρέλα των ασθενών λειτουργεί ως καθρέφτης της «λογικής» των πολιτικών, τονίζοντας πως τα σύνορα χαράχτηκαν πάνω σε ανθρώπινες ζωές με βία και αυθαιρεσία. Ο συγγραφέας δεν παίρνει θέση υπέρ καμίας πλευράς· αντίθετα, καταδικάζει την ίδια την πράξη του διαχωρισμού, την οποία παρουσιάζει ως παράλογη, βίαιη και τραγικά ειρωνική.

Η δύναμη του κειμένου βρίσκεται στη λιτότητά του. Με ελάχιστους χαρακτήρες και με φαινομενικά καθημερινές σκηνές, ο Μάντο μεταδίδει τον παραλογισμό και την απόγνωση μιας ολόκληρης εποχής. Παράλληλα, προσφέρει ένα βαθιά ανθρώπινο πορτρέτο των «απλών» ανθρώπων που υπήρξαν τα πραγματικά θύματα της ιστορίας. Σήμερα, θεωρείται κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας και εξακολουθεί να συγκινεί, γιατί θέτει διαχρονικά ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, την πατρίδα και την ανθρωπιά. Είναι μια σπαρακτική μαρτυρία για την παράνοια των συνόρων, που παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη σε κάθε εποχή διαίρεσης και προσφυγιάς

Ο ταλαντούχος κύριος Ριπλέι (Πατρίσια Χάισμιθ) Η συγγραφέας με τον πιο διάσημο και αμφιλεγόμενο ήρωά της, τον Τομ Ριπλέι, εγκαινίασε μια σειρά μυθιστορημάτων που έμελλε να γίνουν κλασικά της ψυχολογικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Ο Ριπλέι είναι ένας νεαρός φτωχός άνδρας, μετέωρος κοινωνικά, που προσπαθεί να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο πλούτου και κοσμοπολίτικης αίγλης. Η πλοκή ξεκινά όταν ο Τομ στέλνεται στην Ιταλία για να πείσει τον πλούσιο φίλο του Ντικι, να επιστρέψει στην οικογένειά του στις ΗΠΑ. Όμως, καθώς τον γνωρίζει καλύτερα, γοητεύεται από τον τρόπο ζωής του: την ανεμελιά, την πολυτέλεια, την καλλιτεχνική αύρα. Ο θαυμασμός μετατρέπεται σταδιακά σε ζήλια, και η επιθυμία σε σκοτεινή φιλοδοξία. Ο Τομ, χρησιμοποιώντας την εξυπνάδα του, τη γοητεία του και την έλλειψη ηθικών αναστολών, καταστρώνει ένα σχέδιο για να «γίνει» Ντικι. Η μεταμφίεση, η πλαστοπροσωπία και τελικά η δολοφονία αποτελούν το μονοπάτι του για να ενσωματωθεί στον κόσμο που τόσο λαχταρά.

Η Χάισμιθ δε γράφει απλώς μια αστυνομική ιστορία· συνθέτει μια εις βάθος μελέτη ενός αντι-ήρωα που αναδεικνύει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη γοητεία και την ανηθικότητα. Ο Ριπλέι δεν παρουσιάζεται ως τέρας, αλλά ως ένας ακραία ατομικιστής άνθρωπος, που διψά για αποδοχή και άνοδο. Αυτό κάνει τον αναγνώστη να αισθάνεται αμφιθυμία: απεχθάνεται τις πράξεις του, αλλά παράλληλα έλκεται από την ευφυΐα και την επινοητικότητά του.

Η ατμόσφαιρα του έργου είναι κορεσμένη από τοπία της Ιταλίας, μικρές παραθαλάσσιες πόλεις, καλοκαιρινά φώτα και σκιές, που λειτουργούν ως σκηνικό ενός θρίλερ όπου η κομψότητα συναντά τη βία. Η γλώσσα της Χάισμιθ είναι κοφτή, γεμάτη υπονοούμενα, κρατώντας τον αναγνώστη σε συνεχή ένταση.

Το μυθιστόρημα έχει επηρεάσει βαθιά τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, με πολυάριθμες διασκευές. Ο «ταλαντούχος κύριος Ριπλέι» κατέστη σύμβολο μιας εποχής όπου η κοινωνική κινητικότητα και η ταυτότητα εξετάζονταν μέσα από το πρίσμα του αμοραλισμού. Στο τέλος, το έργο θέτει το ερώτημα: τι σημαίνει να είσαι κάποιος άλλος και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για να αποφύγει την ασήμαντη ύπαρξή του;

Ο άρχοντας των μυγών (Ουίλιαμ Γκόλντινγκ) Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αλληγορικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, καθώς αποκάλυπτε μια ζοφερή εικόνα της ανθρώπινης φύσης. Η υπόθεση αφορά μια ομάδα Άγγλων μαθητών που, ύστερα από αεροπορικό δυστύχημα, βρίσκονται απομονωμένοι σε ένα ακατοίκητο τροπικό νησί. Αρχικά προσπαθούν να οργανωθούν σύμφωνα με τα πρότυπα της κοινωνίας που γνώριζαν: εκλέγουν αρχηγό, θέτουν κανόνες, προσπαθούν να διατηρήσουν μια στοιχειώδη τάξη. Ο Γκόλντινγκ παρακολουθεί την εξέλιξη αυτής της νέας Εδέμ με ανελέητη, σχολαστική φροντίδα και απόλυτη ψυχολογική διαύγεια, και στην πορεία αφαιρεί ανελέητα τους μύθους και τα κλισέ της παιδικής αθωότητας για πάντα. Όσο περνά ο καιρός, η επιθυμία για παιχνίδι, κυριαρχία και βία υπερισχύει. Η ομάδα χωρίζεται σε δύο φατρίες: η μία, υπό τον Ραλφ, προσπαθεί να κρατήσει αναμμένη τη φωτιά για διάσωση, η άλλη, υπό τον Τζακ, παραδίδεται στο κυνήγι και στην αγριότητα.

Το μυθιστόρημα αποτελεί μια ισχυρή αλληγορία για την εγγενή βαρβαρότητα που, κατά τον Γκόλντινγκ, ελλοχεύει σε κάθε άνθρωπο. Ο «Άρχοντας των Μυγών» — ένα κεφάλι γουρουνιού καρφωμένο σε πάσσαλο —  γίνεται το σύμβολο της σκοτεινής δύναμης που κατοικεί μέσα τους, του πρωτόγονου φόβου και της παράνοιας που κυριαρχούν. Η σταδιακή κατάρρευση της κοινωνικής τάξης οδηγεί σε βία, φόνο και χάος, απογυμνώνοντας την «πολιτισμένη» επίφαση του ανθρώπου.

Η γραφή του Γκόλντινγκ συνδυάζει τη ρεαλιστική περιγραφή με έντονο συμβολισμό. Κάθε χαρακτήρας ενσαρκώνει μια πλευρά της ανθρώπινης ψυχολογίας: ο Ραλφ την επιθυμία για τάξη, ο Πίγκι τη λογική και την επιστήμη, ο Τζακ το ένστικτο εξουσίας και βίας, ενώ ο Σάιμον την πνευματικότητα και τη συμπόνια. Η σύγκρουσή τους δεν είναι απλώς κοινωνική αλλά φιλοσοφική, θέτοντας ερωτήματα για τη φύση του κακού και την αδυναμία του ανθρώπου να διατηρήσει τον πολιτισμό χωρίς εξωτερικά στηρίγματα.

Το έργο, γραμμένο σε μια περίοδο μεταπολεμικού σκεπτικισμού, αντικατοπτρίζει τον φόβο ότι ο πολιτισμός είναι ένα εύθραυστο κατασκεύασμα, έτοιμο να διαλυθεί υπό πίεση. Παραμένει επίκαιρο, διδασκόμενο σε σχολεία και πανεπιστήμια ως παράδειγμα λογοτεχνικής ανάλυσης αλλά και πολιτικής φιλοσοφίας.

Θλιβεροί Τροπικοί (Κλοντ Λεβί - Στρος) Καταγράφει τα ταξίδια και το ανθρωπολογικό του έργο, εστιάζοντας κυρίως στη Βραζιλία, αν και αναφέρεται σε πολλά άλλα μέρη, όπως η Καραϊβική και η Ινδία. Αν και φαινομενικά είναι ταξιδιωτικό, συνδυάζει αυτοβιογραφία, εθνογραφία και φιλοσοφικό δοκίμιο. Ο τίτλος φανερώνει εξαρχής τη μελαγχολία του συγγραφέα απέναντι στη σύγκρουση ανάμεσα στη φύση και τον σύγχρονο κόσμο.

Το βιβλίο αφηγείται τις εμπειρίες του συγγραφέα όταν μελέτησε ιθαγενείς φυλές του Αμαζονίου και του Ματο Γκρόσο. Περιγράφει την καθημερινή τους ζωή, τις κοινωνικές δομές, τους μύθους και τις τελετουργίες τους, πάντα μέσα από το πρίσμα της δομικής ανθρωπολογίας που αργότερα θα συστηματοποιούσε. Ωστόσο, πέρα από την επιστημονική καταγραφή, το έργο είναι γεμάτο προσωπικές σκέψεις για τη φθορά των πολιτισμών υπό την πίεση της αποικιοκρατίας και του δυτικού τρόπου ζωής.

Ο Λεβί-Στρος εκφράζει τον θαυμασμό του για την αρμονία με τη φύση που είχαν αυτές οι κοινωνίες, αλλά ταυτόχρονα θρηνεί για την αναπόφευκτη εξαφάνισή τους. Ο ίδιος παραδέχεται την αντίφαση του ρόλου του: ως ανθρωπολόγος επιθυμεί να μελετήσει και να κατανοήσει αυτούς τους πολιτισμούς, αλλά με την παρουσία του συνειδητοποιεί ότι συμβάλλει στην αλλοίωσή τους.

Η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα σε πλούσιες περιγραφές τοπίων, φιλοσοφικές σκέψεις για τον πολιτισμό και προσωπικές αναμνήσεις. Ο Λεβί-Στρος δεν διστάζει να κριτικάρει τον δυτικό πολιτισμό, τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο για την ομογενοποίηση και την καταστροφή της πολιτισμικής ποικιλίας. Η «θλίψη» του έργου είναι ακριβώς αυτή: η συνειδητοποίηση ότι οι «τροπικοί» που γνώρισε σύντομα θα ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Δεν είναι μόνο ένα επιστημονικό έργο, είναι και λογοτεχνικό επίτευγμα, με ποιητική γλώσσα και υπαρξιακό βάθος. Άνοιξε τον δρόμο για μια νέα ανθρωπολογία, πιο στοχαστική, που αναγνωρίζει τον εαυτό της ως κομμάτι της διαδικασίας που μελετά. Μέχρι σήμερα, παραμένει σημείο αναφοράς όχι μόνο για κοινωνικούς επιστήμονες αλλά και για κάθε αναγνώστη που αναζητά μια ειλικρινή ματιά πάνω στον κόσμο και στην ανθρώπινη διαφορετικότητα.

Ο  Ήσυχος Αμερικάνος (Γκράχαμ Γκριν)  Πολιτικό μυθιστόρημα με φόντο τον πόλεμο στην Ινδοκίνα, που συνδυάζει τον έρωτα με την ηθική και την κριτική απέναντι στην ιμπεριαλιστική πολιτική. Κεντρικός αφηγητής είναι ο Τόμας Φάουλερ, ένας Βρετανός δημοσιογράφος στο Σαϊγκόν, κυνικός και αποστασιοποιημένος, που προσπαθεί να παραμείνει ουδέτερος στον πόλεμο. Στη ζωή του εισβάλλει ο νεαρός Αμερικανός Άλντεν, ιδεαλιστής, ευγενικός αλλά επικίνδυνα αφελής. Ο Άλντεν πιστεύει ότι μπορεί να φέρει «τρίτη δύναμη» και σταθερότητα στη χώρα, εμπνευσμένος από θεωρητικά βιβλία πολιτικής. Παράλληλα, διεκδικεί την αγάπη της Φουόνγκ, της νεαρής Βιετναμέζας που είναι σύντροφος του Φάουλερ.

Η σχέση των τριών εξελίσσεται σε ένα ερωτικό και πολιτικό τρίγωνο. Ο Φάουλερ βλέπει στον Άλντεν την ενσάρκωση της αμερικανικής αφέλειας: καλοπροαίρετη στα λόγια, αλλά καταστροφική στην πράξη. Η εμπλοκή του Άλντεν οδηγεί σε αιματηρά γεγονότα, με θύματα αθώους πολίτες. Σταδιακά, ο Φάουλερ συνειδητοποιεί ότι η ουδετερότητά του δεν είναι πλέον δυνατή και ότι ηθικά πρέπει να πάρει θέση, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει προδοσία.

Ο Γκριν μέσα από αυτό το έργο αναλύει με σπάνια διορατικότητα την αμερικανική εξωτερική πολιτική, προφητεύοντας κατά κάποιον τρόπο την τραγωδία του πολέμου στο Βιετνάμ που θα ακολουθούσε τη δεκαετία του ’60. Ο «ήσυχος Αμερικάνος» δεν είναι τόσο ήσυχος όσο φαίνεται, η παρουσία του είναι θορυβώδης και επικίνδυνη, γιατί πίσω από την καλοσύνη του κρύβεται μια ακατέργαστη, άκαμπτη ιδεολογία.

Λογοτεχνικά, το μυθιστόρημα είναι γραμμένο με την πυκνή, ειρωνική και βαθιά ανθρώπινη γλώσσα του Γκριν. Η ατμόσφαιρα της Σαϊγκόν, με τα καφέ, τη βροχή, τη μόνιμη αίσθηση ανασφάλειας, δίνει στο έργο ένα έντονα κινηματογραφικό ύφος. Παράλληλα, το ερωτικό στοιχείο με τη Φουόνγκ φωτίζει την ανθρώπινη πλευρά των συγκρούσεων, δείχνοντας πώς η πολιτική καταστρέφει τις πιο προσωπικές σχέσεις.

Παραμένει ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα. Είναι μια σκληρή κριτική στον επεμβατισμό, αλλά και μια υπαρξιακή ιστορία για το δίλημμα της ευθύνης, της ενοχής και της αδυναμίας του ανθρώπου να παραμείνει αμέτοχος μπροστά στην αδικία.

1948-1949: Απο τον Γκράχαμ Γκριν και τον Χένρι Μίλλερ στην ντε Μποβουάρ και το Μπόρχες

Γιωργος Οικονομίδης. Εθνική Πινακοθήκη

Πάθος και μυστήριο (Ρενέ Σαρ - 1948) Η συλλογή γράφτηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία και αντικατοπτρίζει την έντονη ηθική και ιστορική αγωνία εκείνης της εποχής. Ο Σαρ συμμετείχε στην Αντίσταση υπό το ψευδώνυμο "καπετάν Αλέξανδρος", και η ποίησή του λειτουργεί ως όπλο και αντίστιξη στην ιστορική παρακμή και το κακό. Η προσέγγιση του Ρενέ Σαρ είναι επαναστατική, αντιρητορική και αστραπιαία, καταστρέφοντας τα παραδοσιακά λογοτεχνικά συστήματα και επανεφεύροντας μια συνοχή εξορκίζοντας τον ιστορικό τρόμο και την απώλεια ανθρωπιάς. Η συλλογή περιλαμβάνει 238 αποσπάσματα, τα οποία λειτουργούν ως αφηρημένοι ποιητικοί αφορισμοί και συλλογισμοί. Τα αποσπάσματα αυτά, παρότι σύντομα και διηρημένα, αποτυπώνουν μια βαθιά ενότητα στο νόημα και την αισθητική. Μέσα από αυτή τη μορφή, ο ποιητής προσπαθεί να αποδώσει την απόγνωση, το παράλογο και το φως που φωτίζει το σκοτάδι της ανθρώπινης και ιστορικής εμπειρίας. Ενώνει τις δύο δυνάμεις που, σύμφωνα με τον Char, κυριαρχούν στην ποιητική δημιουργία: το «πάθος» αναφέρεται στην πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα προκαλεί την οργή του επαναστατημένου ανθρώπου, το «μυστήριο», υποδηλώνει τόσο το αίνιγμα του απόλυτου Κακού όσο και τον παραλογισμό της ατυχίας στην Ιστορία, ενώ αναφέρεται στη μυστική επιμονή της ζωής που κρύβει ένα νόημα και μια τάξη κάτω από τα φαινόμενα. Έτσι, η ποίηση στην καρδιά αυτού του ζεύγους δυνάμεων μπορεί να γίνει «πολεμική ζέση». Η παρουσίαση εμφανίζει μια διαλογική σχέση με τον Ηράκλειτο, τη φράση του οποίου χρησιμοποιεί ως πυξίδα, ιδίως την έννοια της συμφιλίωσης των αντιθέτων και του συνεχούς γίγνεσθαι. Η γλώσσα του Σαρ απεχθάνεται τις συμβατικές εκφράσεις και τις φόρμες· δημιουργεί καινούργιες εκφραστικές οδούς, αναμειγνύοντας το αφηρημένο με το συγκεκριμένο, και δημιουργώντας συνθέσεις από ενσταντανέ, αφορισμούς και παρατηρήσεις. Η πολυσημία και η λακωνικότητα χαρακτηρίζουν το έργο, με την πρόζα-ποίηση να κυριαρχεί έναντι του παραδοσιακού στίχου, όπως και η χρήση της αόριστης προσωπικής αντωνυμίας που αναδεικνύει το συλλογικό εμείς. Παρά τις ιστορικές και προσωπικές αναφορές, το ποίημα παραμένει ένα μυστήριο και μια αποκρυπτογράφηση της κοσμικής πραγματικότητας.

Η Φωτιά της Νύχτας «No Longer Human» (Οσάμου Νταζάϊ – 1948) Ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της σύγχρονης ιαπωνικής λογοτεχνίας και είναι εμπνευσμένο από τη ζωή του ίδιου του συγγραφέα. Η ιστορία εστιάζει στη ζωή ενός άντρα, ο οποίος αισθάνεται αποξενωμένος από την κοινωνία και ζει μια ζωή γεμάτη μοναξιά και απογοήτευση. Το έργο εξετάζει την ψυχολογική δυστυχία, την αυτοκαταστροφή και τις ψυχολογικές αντιφάσεις του ανθρώπου. Η σύγκρουση στο έργο του Osamu Dazai, εκφράζεται κυρίως ως εσωτερική διαμάχη και πνευματική σύγκρουση του κεντρικού ήρωα  Όμπα Γιόζο. Υπάρχει ένα τρίπτυχο συγκρούσεων: Ψυχική και υπαρξιακή σύγκρουση - Ο πρωταγωνιστής βιώνει βαθιά αποξένωση, αυτοαμφισβήτηση και δυσκολία να ενταχθεί στην κοινωνία και να βρει νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αντιπαλότητα με την κοινωνία - Νιώθει απορριπτέος και "όχι πια άνθρωπος", καθώς αδυνατεί να ανταποκριθεί στους κοινωνικούς κανόνες και τις προσδοκίες, αφήνοντας τον να περιθωριοποιείται και να απομονώνεται. Πρόσωπο και μάσκα - Ο Γιόζο κατασκευάζει έναν αντίστοιχο κοινωνικό ρόλο («κλόουν») για να καλύψει την αδυναμία του να εκφράσει τον αληθινό του εαυτό και να αντιμετωπίσει τον κόσμο. Το τρίπτυχο αυτό αντανακλά σε μεγάλο βαθμό την εμπειρία του Osamu Dazai, που έζησε μια ζωή γεμάτη ψυχικές δυσκολίες, αλκοολισμό, αποτυχημένες απόπειρες αυτοκτονίας και εσωτερικές αναζητήσεις. Τα έργα του αναδεικνύουν τις αντιφάσεις της μεταπολεμικής Ιαπωνίας, όπου η παράδοση και η Δύση συγκρούονται, ενώ το άτομο παλεύει για την επιβίωση της ατομικής του ταυτότητας μέσα σε μια κοινωνία που συχνά απορρίπτει τους πιο ευάλωτους.

Pieter_Brueghel_the_Elder_-_The_Dutch_Proverbs_-_Google_Art_Project

Κατακτώ το κάστρο (Ντόντι Σμιθ – 1948) Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται μεταξύ Απριλίου και Οκτωβρίου σε ένα μόνο έτος τη δεκαετία του 1930. Γράφτηκε όταν εκείνη και ο σύζυγός της Alec, αντιρρησίας συνείδησης, μετακόμισαν από την Αγγλία στην Καλιφόρνια.  Ένα από τα αστεία, σπαρακτικά, εμβληματικά μυθιστορήματα ενηλικίωσης. «Το γράφω αυτό καθισμένη στον νεροχύτη της κουζίνας» είναι η πρώτη γραμμή αυτού του διαχρονικού μυθιστορήματος. Η Κασσάνδρα Μόρτμεϊν ζει με την μποέμ και φτωχή οικογένειά της σε ένα ετοιμόρροπο κάστρο στη μέση του πουθενά. Το ημερολόγιό της καταγράφει τη ζωή της με την εκπληκτικά όμορφη κοκκινομάλλα αδελφή της Ρόουζ,, που ονειρεύεται να βρει έναν πλούσιο, όμορφο σύζυγο για να τους σώσει από τη φτώχεια, την λαμπερή μητριά της Τόπαζ, ένα διάσημο μοντέλο που της αρέσει να επικοινωνεί με τη φύση, μερικές φορές φορώντας μόνο μπότες και που στα «σχεδόν τριάντα» της, φοβάται ότι τα καλύτερά της χρόνια είναι πίσω της, τον μικρό της αδερφό Τόμας και τον εκκεντρικό πατέρα της, μυθιστοριογράφο, ο οποίος έγραψε ένα πρωτοποριακό και «δύσκολο» μοντέρνο μυθιστόρημα που έκανε το όνομά του αναγνωρίσιμο διεθνώς, όμως η οικογένειά του επιβιώνει με την είσπραξη δικαιωμάτων από αυτό το βιβλίο και όταν αυτά μειώνονται με το ξεπούλημα επίπλων. Οι ζωές όλων τους ανατρέπονται όταν φτάνουν οι Αμερικανοί κληρονόμοι του κάστρου και η Κασσάνδρα ερωτεύεται για πρώτη φορά. «Αυτό το βιβλίο έχει έναν από τους πιο χαρισματικούς αφηγητές που έχω γνωρίσει ποτέ». (Τζ. Κ. Ρόουλινγκ).

Η φούγκα του θανάτου «Todesfuge» (Πάουλ Τσέλαν - 1948) Ποίημα του συγγραφέα, «πολίτη του κόσμου» στα αυστριακά γερμανικά Θεωρήθηκε, μαζί με τον Γκαίτε, τον Χέλντερλιν και τον Ρίλκε, ένας από τους σημαντικότερους γερμανόφωνους ποιητές και αναφέρεται εξ ίσου τόσο στη γερμανική όσο και την αυστριακή λογοτεχνία.  Παρά το γεγονός ότι οι κριτικοί ισχυρίζονται ότι η λυρική φινέτσα και η αισθητική του ποιήματος δεν ανταποκρίνεται στη σκληρότητα του Ολοκαυτώματος, άλλοι το θεωρούν ως ένα ποίημα που "συνδυάζει μυστηριωδώς συναρπαστικές εικόνες με ρυθμικές παραλλαγές και δομικά μοτίβα που είναι και άπιαστα και έντονα". Ταυτόχρονα έχει θεωρηθεί ως μια «αριστουργηματική περιγραφή της φρίκης και του θανάτου σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης». Η φωνή που μιλάει στο ποίημα είναι κυρίως ένα συλλογικό «Εμείς». Το ποίημα έχει μήκος 36 στίχους, με διαλείμματα μετά τις γραμμές 9, 15, 18, 23 και 26, που φαίνεται να το χωρίζουν σε έξι στροφές. Ωστόσο, οι κριτικοί συνήθως το θεωρούν ως σε τέσσερις ενότητες, καθεμία από τις οποίες ξεκινά με την εικόνα "Schwarze Milch der Frühe" - "Μαύρο γάλα της αυγής". Λέγεται ότι η δομή του ποιήματος αντανακλά αυτή της μουσικής φούγκας, καθώς οι φράσεις επαναλαμβάνονται και ανασυνδυάζονται, συγκρίσιμα με το μουσικό είδος.

Η καρδιά του θέματος (Γκράχαμ Γκριν – 1948)    Κανείς δεν θα μπορούσε να αναλύσει καλύτερα τα ηθικά διλήμματα, όπως ο Γκριν για τις λεπτές διακρίσεις μεταξύ καλού-κακού στην ανθρώπινη φύση. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό και ηθικό μυθιστόρημα που εξερευνά τα βάθη της ανθρώπινης συνείδησης, της πίστης και της ενοχής. Ο ήρωας του έργου Χένρι, είναι ένας έντιμος και ευσυνείδητος Βρετανός αστυνομικός επιθεωρητής σε μια αποικιακή πόλη της Δυτικής Αφρικής, κατά τη διάρκεια του Β΄ ΠΠ. Η ζωή του περιπλέκεται καθώς παλεύει με ηθικά διλήμματα που προκαλούνται από τη θρησκευτική του πίστη (είναι καθολικός), και τα προσωπικά του πάθη. Η σχέση του με τη σύζυγό του, η απιστία του με μια νεαρή γυναίκα, και το καθήκον του απέναντι στο κράτος και στον Θεό, τον φέρνουν σε διαρκή εσωτερική σύγκρουση. Για να απελευθερώσει τη γυναίκα του από τη δυστυχία, οδηγείται σε συνεργασία με λαθρέμπορους. Για να σώσει μια νεαρή γυναίκα από την απελπισία - αλλά όχι λιγότερο για να σώσει τον εαυτό του - παρασύρεται στη μοιχεία. Για να τους σώσει και τους δύο από τις λανθασμένες εκτιμήσεις του, οδηγείται να προδώσει τον Θεό του. Ένας άνθρωπος για τον οποίο η ταπεινοφροσύνη γίνεται ένα είδος διεστραμμένης υπερηφάνειας φτάνει να θέλει τη δική του καταδίκη ως μέσο για να ξεφύγει από τις γήινες δυσκολίες. Η ενοχή και το αίσθημα της ευθύνης τον κατακλύζουν, οδηγώντας τον σταδιακά σε ψυχολογική κατάρρευση. Ο Γκριν  – που είχε και ο ίδιος έντονα υπαρξιακά και θρησκευτικά ερωτήματα –  παρουσιάζει έναν ήρωα που δεν είναι απλώς «καλός» ή «κακός», αλλά έναν άνθρωπο που προσπαθεί να ζήσει με ακεραιότητα μέσα σε έναν ηθικά διφορούμενο κόσμο. Το έργο φωτίζει τις αποικιακές συνθήκες, την ανθρώπινη μοναξιά, την αδυναμία της πίστης να φέρει λύτρωση, και την τραγικότητα των προσώπων που αγαπούν αλλά δεν μπορούν να βρουν σωτηρία.

Sexus (Χένρι Μίλλερ - 1949) είναι το πρώτο βιβλίο της τριλογίας The Rosy Crucifixion (Ο Ρόδινος Σταυρός). Ημι-αυτοβιογραφικό έργο που καταγράφει με ωμότητα και έντονο υπαρξιακό πάθος την εσωτερική αναζήτηση, την πνευματική επανάσταση και τη σεξουαλική απελευθέρωση του πρωταγωνιστή – alter ego του συγγραφέα – που ονομάζεται επίσης Χένρι. Ξεκινά με τον χωρισμό του Χένρι από την πρώτη του σύζυγο και την έναρξη της σχέσης του με την Μόνα (πραγματικό πρόσωπο, βασισμένο στη δεύτερη σύζυγο του Μίλλερ, Τζουν). Ο έρωτας του Χένρι για τη Μόνα παρουσιάζεται με φρενήρη ένταση και βιώνεται ως καθολική εμπειρία: ερωτική, σωματική, πνευματική, και ταυτόχρονα καταστροφική. Η αφήγηση διακατέχεται από λυρική ένταση, φιλοσοφικό στοχασμό και προκλητική ειλικρίνεια. Το έργο αποτελεί έναν ύμνο στην προσωπική ελευθερία και την ατομική εξέγερση απέναντι στις κοινωνικές συμβάσεις, τα αστικά ήθη και την υποκρισία. Ο Μίλλερ δεν γράφει απλώς για το σεξ, περιγράφει τη δύναμη της επιθυμίας ως κινητήρια δύναμη ζωής και τέχνης. Το βιβλίο είναι πλούσιο σε αυτοαναφορικές σκέψεις, υπαρξιακούς μονόλογους και κοινωνική κριτική, συχνά με φιλοσοφικές προεκτάσεις. Η γλώσσα του είναι τολμηρή, προκλητική και βαθιά λογοτεχνική, με ρυθμό σχεδόν μουσικό. Παρά τις επιθέσεις που δέχτηκε για «χυδαιότητα» και «πορνογραφία», θεωρείται σήμερα ορόσημο της μοντέρνας λογοτεχνίας και ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα της λογοτεχνικής επανάστασης του 20ού αιώνα. Η έκδοση του προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, λογοκρισία και απαγορεύσεις σε πολλές χώρες – ωστόσο, μακροπρόθεσμα, άνοιξε δρόμους για την ελευθερία της έκφρασης στη λογοτεχνία.

Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα (Τζωρτζ Όργουελ - 1949) Βιβλίο-σταθμός του 20ού αιώνα στην πολιτική σκέψη. Ένα δυστοπικό και προφητικό αριστούργημα που καταγγέλλει τον ολοκληρωτισμό και την απόλυτη κρατική εξουσία. Περιγράφει έναν εφιαλτικό κόσμο όπου το Κόμμα ελέγχει τα πάντα — τη γλώσσα, τη σκέψη, την αλήθεια. Μέσα από τον ήρωα Γουίνστον Σμιθ, αναδεικνύονται η συντριβή της ατομικότητας και η δύναμη της προπαγάνδας. Το βιβλίο προειδοποιεί για τις συνέπειες της μαζικής παρακολούθησης, του ψεύδους και της χειραγώγησης. Παραμένει επίκαιρο, θέτοντας καίρια ερωτήματα για την ελευθερία, την εξουσία και την αλήθεια. «Δύναμη είναι να επιβάλλεις πόνο και ταπείνωση. Δύναμη είναι να κομματιάσεις το ανθρώπινο μυαλό και να το συναρμολογήσεις πάλι δίνοντας του το σχήμα που θέλεις εσύ. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι κόσμο δημιουργούμε; Είναι ακριβώς το αντίθετο από τις ανόητες ηδονιστικές ουτοπίες που είχαν οραματιστεί οι παλιοί μεταρρυθμιστές. …Είναι ένας κόσμος φόβου, προδοσίας και βασανιστηρίων. Ένας κόσμος καταπιεστών και καταπιεζομένων, ένας κόσμος που όσο τελειοποιείται θα γίνεται όλο και πιο ανελέητος. …Οι παλιοί πολιτισμοί ισχυρίζονταν πως βασίζονταν πάνω στην αγάπη και τη δικαιοσύνη. Ο δικός μας βασίζεται στο μίσος. Στο δικό μας κόσμο δε θα υπάρχουν άλλα συναισθήματα εκτός από το φόβο, την οργή, τη θριαμβολογία και την ταπείνωση. Όλα τα άλλα θα τα καταπνίξουμε – όλα».

Φωτο Eurokinissi

Το Άλεφ (Χόρχε Λούις Μπόρχες – 1949) Αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές και πυκνές συλλογές διηγημάτων της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας. Περιγράφει ένα σημείο στο χώρο που περιέχει όλα τα άλλα ταυτόχρονα και έχει 17 ιστορίες. Παρουσιάζει επίσης την ιδέα του άπειρου χρόνου. Ο Μπόρχες γράφει στο αρχικό επίλογο, με ημερομηνία 3 Μαΐου 1949, ότι οι περισσότερες ιστορίες ανήκουν στο είδος της φαντασίας, αναφέροντας θέματα όπως η ταυτότητα και η αθανασία. Ο Μπόρχες πρόσθεσε τέσσερις νέες ιστορίες στη συλλογή στην έκδοση του 1952, για τις οποίες παρείχε ένα σύντομο υστερόγραφο στο επόμενο. Η ιστορία "La intrusa" (Ο εισβολέας) τυπώθηκε για πρώτη φορά στην τρίτη έκδοση του 1966). Το ομότιτλο διήγημα —αλλά και η ευρύτερη συλλογή— συνδυάζει φιλοσοφία, μεταφυσική, μνήμη, άπειρο και γλώσσα, μέσα από τη μοναδική οπτική του Μπόρχες. Το "Άλεφ" είναι ένα σύμβολο του απόλυτου και του άπειρου. Ο συγγραφέας-αφηγητής βλέπει μέσα από αυτό το σημείο όλο το σύμπαν ταυτόχρονα, σε πλήρη λεπτομέρεια, χωρίς παραμόρφωση, χωρίς αλληλουχία, σε απόλυτη συνύπαρξη. Το έργο συνδυάζει φιλολογικές αναφορές, θρησκευτικές και μυστικιστικές εικόνες, αλλά και ένα έντονο στοιχείο ειρωνείας. Ο Μπόρχες μετατρέπει την έννοια της γνώσης σε κάτι ταυτόχρονα θεϊκό και ανυπόφορο. Η ολική όραση που του προσφέρει το Άλεφ δεν τον διαφωτίζει· αντίθετα, τον συντρίβει, δείχνοντας ότι το ανθρώπινο πνεύμα δεν μπορεί να αντέξει το απόλυτο. Παράλληλα, σατιρίζει την ανθρώπινη φιλοδοξία να αγγίξει το αιώνιο ή να δημιουργήσει κάτι αληθινά αθάνατο. Τα υπόλοιπα διηγήματα της συλλογής συνεχίζουν αυτή τη μεταφυσική και φιλοσοφική αναζήτηση. Το "Ο θάνατος και η πυξίδα", "Ο Ζωρζ Μποργκές" και "Ο καθρέφτης και η μάσκα" ερευνούν τη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και αναπαράστασης, την πολλαπλότητα των ταυτοτήτων και τα όρια της λογικής. Ο Μπόρχες χρησιμοποιεί την αφήγηση ως εργαλείο ανατροπής· κάθε διήγημα λειτουργεί σαν λαβύρινθος, γεμάτος συμβολισμούς, αυτοαναφορικότητα και λογοτεχνικά παίγνια. Το Άλεφ δεν διαβάζεται μόνο ως λογοτεχνία αλλά και ως φιλοσοφική αναζήτηση. Προκαλεί τον αναγνώστη να επαναπροσδιορίσει την έννοια του χρόνου, του χώρου, της γλώσσας και της ύπαρξης. Είναι ένα έργο που, όπως και το «Άλεφ» το ίδιο, περικλείει ταυτόχρονα το ασύλληπτο και το βαθύτατα ανθρώπινο.

Ο Ουρανός που Σκεπάζει (Πωλ Μπόουλς – 1949) Ένα πολύ παράξενο και σαγηνευτικό μυθιστόρημα, υπαρξιακό, βαθιά ατμοσφαιρικό αφήγημα που ακολουθεί ένα ζευγάρι Αμερικανών, τον Πορτ και την Κιτ, καθώς ταξιδεύουν στη Βόρεια Αφρική μετά τον Β’ ΠΠ, αναζητώντας πνευματική αναγέννηση και απόσταση από τον δυτικό πολιτισμό. Μαζί τους ταξιδεύει και ο ενοχλητικός φίλος τους Τάνερ. Όμως το ταξίδι αυτό μετατρέπεται σταδιακά σε εσωτερική και φυσική κατάρρευση. Η απέραντη και σκληρή Σαχάρα, οι απομονωμένες πόλεις και οι άγνωστοι πολιτισμοί που συναντούν λειτουργούν τόσο ως σκηνικό όσο και ως αντανάκλαση της εσωτερικής αποξένωσης και της υπαρξιακής κρίσης των ηρώων. Ο Μπόουλς, μέσα από υποβλητική γραφή, μετατρέπει το ταξίδι σε αλληγορία της σύγχρονης απομόνωσης και του φόβου του κενού. Η αποτυχία της επικοινωνίας μεταξύ των χαρακτήρων, η απουσία νοήματος και η επίγνωση της θνητότητας τους οδηγούν σταδιακά στην απόγνωση. Ιδιαίτερα η Κιτ βιώνει μια πορεία αποξένωσης, ψυχικής κατάρρευσης και εν τέλει συμβολικής διάλυσης του εαυτού της. Το έργο αναδεικνύει την επίδραση της εξορίας, της αποσύνδεσης από τον πολιτισμό και της αποδοχής του μηδενισμού. Η επιρροή του Μπόουλς από τον μοντερνισμό και τον υπαρξισμό είναι έντονη, ενώ η απεικόνιση της Αφρικής λειτουργεί λιγότερο ως ρεαλιστικό περιβάλλον και περισσότερο ως καθρέφτης των ψυχολογικών καταστάσεων των ηρώων. Ο συγγραφέας, που έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στην Ταγγέρη, γνώριζε τη δελεαστική ετερότητα της Αλγερίας και του Μαρόκου, αρκεί να ξέρεις ότι μπορείς να γράψεις γι' αυτό σε απλή, απέριττη πεζογραφία και παρόλα αυτά να μην παραλείπεις να μεταφέρεις τις ύπουλες απογοητεύσεις της. Η τελευταία από τις τρεις ενότητες του βιβλίου, όταν η Κιτ παραδίδεται στη μοίρα της στην έρημο, είναι ένα από τα πιο καταραμένα πράγματα που θα διαβάσετε ποτέ.              

Béla Czene. Cafe-Confiserie 1974

Το δεύτερο φύλο (Σιμόν ντε Μποβουάρ - 1949) Ένα από τα πιο θεμελιώδη έργα του φεμινιστικού κινήματος και μια ριζοσπαστική ανάλυση της γυναικείας κατάστασης στον δυτικό πολιτισμό. Η συγγραφέας διερευνά την έννοια της γυναίκας όχι ως βιολογική, αλλά κυρίως ως κοινωνική και πολιτισμική κατασκευή. Είναι χωρισμένο σε δύο τόμους. Στον πρώτο, με τίτλο Γεγονότα και Μύθοι, η Μποβουάρ καταγράφει ιστορικά, φιλοσοφικά και λογοτεχνικά παραδείγματα για να δείξει πώς η γυναίκα παρουσιάστηκε πάντα ως το «Άλλο» — ένα υποδεέστερο ον σε σχέση με τον άνδρα, ο οποίος ορίστηκε ως το «ουδέτερο» ή «καθολικό». Η γυναίκα δεν θεωρείται υποκείμενο με αυτόνομη υπόσταση, αλλά ετεροπροσδιορίζεται μέσα από την αντρική ματιά. Στον δεύτερο τόμο, με τίτλο Βιώνοντας, η συγγραφέας καταγράφει την εμπειρία του να είσαι γυναίκα, από την παιδική ηλικία έως το γήρας, μέσα από τις πιέσεις της κοινωνίας, τους θεσμούς, τις προσδοκίες και τις απαγορεύσεις. Αναλύει πώς η πατριαρχική κοινωνία οδηγεί τις γυναίκες σε μια μορφή υπαρξιακής παγίδευσης, καθώς η ελευθερία τους περιορίζεται από τον ρόλο που τους επιβάλλεται. Η Μποβουάρ χρησιμοποιεί υπαρξιστική ορολογία, υποστηρίζοντας ότι «γυναίκα δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι». Η φράση αυτή έγινε σύνθημα του φεμινιστικού κινήματος, γιατί συνοψίζει την ιδέα ότι η γυναικεία ταυτότητα δεν είναι προδιαγεγραμμένο πεπρωμένο και αποτέλεσμα της φύσης, αλλά κοινωνικό προϊόν. Μέσα από την πολύπλευρη διερεύνηση της γυναικείας κατάστασης, θεωρεί ότι η διάκριση των φύλων και η γυναικεία κατωτερότητα είναι κοινωνικές κατασκευές, θεμελιωμένες από τους άντρες που έχουν χειραγωγήσει την ανθρώπινη ιστορία. Προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην εποχή του, θεωρήθηκε προκλητικό και ανατρεπτικό, αλλά σύντομα αναγνωρίστηκε ως θεμελιώδες έργο. Επηρέασε βαθιά τη δεύτερη φάση του φεμινιστικού κινήματος, από τη δεκαετία του ’60 και μετά.   

Ο τρίτος άνθρωπος (Γκράχαμ Γκριν – 1949) «Το πιο σκοτεινό δημιούργημα» του συγγραφέα, ανήκει στην κατηγορία των σκοτεινών ιστοριών και γράφτηκε με σκοπό να διασκευαστεί σε κινηματογραφικό σενάριο. Αν και πρόκειται για ένα σύντομο έργο, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα μεταπολεμικής λογοτεχνίας και φιλμ νουάρ, με έντονο ψυχολογικό υπόβαθρο και πολιτικό υπαινιγμό. Η ιστορία εκτυλίσσεται στη μεταπολεμική Βιέννη, μια πόλη διαιρεμένη σε ζώνες κατοχής από τους Συμμάχους, με σκηνικό γεμάτο σκοτεινά σοκάκια, ερείπια και πολιτική αβεβαιότητα. Ο συγγραφέας Χόλι φτάνει στην πόλη προσκεκλημένος του παλιού του φίλου Χάρι, μόνο και μόνο για να μάθει ότι αυτός σκοτώθηκε πρόσφατα σε τροχαίο. Καθώς προσπαθεί να κατανοήσει τις συνθήκες του θανάτου, ο Χόλι αρχίζει να αποκαλύπτει ένα δίκτυο απάτης, διαφθοράς και ηθικής διάβρωσης, και έρχεται αντιμέτωπος με μια ζοφερή αλήθεια για τον φίλο του. Θα ανακαλύψει ότι το ατύχημα έχει σχέση με εμπόριο νοθευμένων φαρμάκων και θα διεξάγει έρευνα για να αποδείξει την αθωότητα του φίλου του, με απρόβλεπτη εξέλιξη. Ο τίτλος αναφέρεται σε μια μυστηριώδη φιγούρα που φαίνεται να ήταν παρούσα στο σημείο του δυστυχήματος, αλλά δεν αναφέρεται στις καταθέσεις. Αυτή η ασάφεια και η σταδιακή αποκάλυψη της ταυτότητας του τρίτου ανθρώπου αποτελούν τον πυρήνα του έργου. Το μυθιστόρημα σχολιάζει τη σχετικότητα της ηθικής σε περιόδους χάους και παρακμής. Ο χαρακτήρας του Χάρι, γοητευτικός αλλά κυνικός και αδίστακτος, ενσαρκώνει την απώλεια των ηθικών σταθερών μετά τον πόλεμο. Η διάσημη ατάκα του («Στην Ελβετία είχαν 500 χρόνια δημοκρατίας και τι μας έδωσαν; Το ρολόι κουκούλι») τονίζει τη φιλοσοφική σύγκρουση ανάμεσα στην ηθική και την επιτυχία.