Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2022

Η λογοτεχνική «πλευρά» του Κώστα Αξελού

By Horkay Istvan 1976
Ο Κώστας Αξελός, παρότι φιλοσοφικός στοχαστής, δεν στερείται λογοτεχνικής ευαισθησίας· το ύφος του φέρει τη σφραγίδα μιας ποιητικής φιλοσοφίας που κινείται πέρα από την αυστηρή ακαδημαϊκή γραφή. Από το εκτενές του έργο, τρία βιβλία ξεχωρίζουν ιδιαίτερα για τη λογοτεχνική τους αξία: «Προς την πλανητική σκέψη» (1964), «Το παιγνίδι του κόσμου» (1969) και «Ορίζοντες του κόσμου» (1974).

Τα τρία αυτά έργα συγκροτούν μια άτυπη τριλογία της λογοτεχνικής φιλοσοφίας του. Παρότι ανήκουν σε διαφορετικές θεματικές ενότητες του στοχασμού του, συναντιούνται στον τρόπο γραφής: η φιλοσοφία γίνεται εδώ μια μορφή ποιητικής πρόζας, η σκέψη υιοθετεί τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα της λογοτεχνίας, και η ανάγνωση μετατρέπεται σε αισθητική εμπειρία.

Το «Προς την πλανητική σκέψη» μοιάζει με εισαγωγικό ποιητικό-φιλοσοφικό ταξίδι, η γλώσσα λειτουργεί ως πρόσκληση στη διεύρυνση του προσωπικού μικρόκοσμου προς την παγκοσμιότητα.

Το «Παιγνίδι του κόσμου» είναι η πιο καθαρά λογοτεχνική στιγμή του Αξελού· η φιλοσοφία γίνεται χορός, ρυθμός, θεατρικότητα.

Οι «Ορίζοντες του κόσμου» συνδυάζουν ωριμότητα και λυρισμό, προσφέροντας την πιο εικονιστική και ποιητική εκδοχή της φιλοσοφίας του.

Κοινό χαρακτηριστικό και των τριών είναι ότι δεν διαβάζονται μόνο ως φιλοσοφικά έργα αλλά και ως λογοτεχνικά κείμενα. Ο Αξελός δεν επιδιώκει να πείσει με αυστηρά επιχειρήματα· επιδιώκει να δημιουργήσει εμπειρία ανάγνωσης. Ο λόγος του λειτουργεί όπως η τέχνη: ανοίγει, συγκινεί, εμπνέει, αφήνει τον αναγνώστη σε μια δημιουργική εκκρεμότητα.

Η γραφή του Κ.Αξελού στα τρία αυτά δοκίμια μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα ρευστό μυθιστόρημα χωρίς ήρωες ή με ασυνήθιστους ήρωες. Δεν διαβάζονται ως «κείμενο που διηγείται», αλλά ως κείμενα που περιπλανώνται. Στη κλασική πεζογραφία υπάρχει αρχή-κορύφωση-λύση, εδώ υπάρχει κυκλική, σπειροειδής κίνηση, άπειρος ρυθμός, οι ενότητες επανέρχονται μεταμορφωμένες, σαν μουσικό θέμα. Στη κλασική πεζογραφία περιγράφονται χαρακτήρες ηρώων με ψυχολογικό βάθος. Εδώ ο «νους» και οι έννοιες («στοχασμός», «συγκεκριμένο», «πλανήτης») είναι τα πρόσωπα – δεν εξελίσσονται αλλά εκδιπλώνονται. Στα μυθιστορήματα – εκτός ελάχιστων μεταμοντέρνων εξαιρέσεων - η γλώσσα έχει το ρόλο του υλικού και όχι του μέσου, χαρακτηρίζεται από επίπεδα διαύγειας και αφηγηματικής διαφάνειας, εδώ οι λέξεις γίνονται σώματα, επαναλήψεις και κενά, δημιουργούν ρυθμό ποίησης. Τέλος ο αναγνώστης δεν διαβάζει ή μόνο παρακολουθεί, καλείται να συμπράξει αξιοποιώντας την εμπειρία ζωής, καλείται να «περπατήσει» μέσα στο κείμενο και να το συνθέσει ξανά. Δεν είναι πεζογραφία που αφηγείται· είναι πεζογραφία που συμβαίνει στον νου του αναγνώστη. Οι προτάσεις είναι κοφτές, επαναλαμβανόμενες, σαν ρυθμικό μοτίβο τζαζ. Η γλώσσα είναι τόσο αφαιρετική που γίνεται υλικό – ο αναγνώστης αισθάνεται να διαβάζει ένα σώμα που σκέφτεται τον εαυτό του.

Έτσι, αυτά τα τρία έργα συνιστούν την πιο «λογοτεχνική» όψη του Αξελού: μια γραφή όπου η φιλοσοφία δεν χάνει το βάθος της, αλλά το εκφράζει μέσα από την ομορφιά της γλώσσας 

Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2021

Η Ελλάδα με υπερδιπλάσιο δείκτη κινδύνου καταστροφών του ευρωπαϊκού μέσου όρου

 - Η Ελλάδα, βρίσκεται στην 82η θέση παγκοσμίως με WRI 6,93 (περίπου στη μέση) αλλά μεταξύ των χωρών της Ευρώπης είναι ανάμεσα στις πέντε που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο καταστροφών. Και συγκεκριμένα η  Αλβανία (WRI 8,23), η Ολλανδία (WRI 7,98) και η Ελλάδα  (κατά σειρά), διατρέχουν τον υψηλότερο ενώ Βόρεια Μακεδονία (WRI 5.82) και Μαυροβούνιο (WRI 6,75), διατρέχουν μέτριο.  








Περισσότερα στο: www.huffingtonpost.gr

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2021

Το καρνάγιο - Δ.Βασιλείου

 


Μικρό κι’ αν ήταν το καρνάγιο

μεγάλο εγίνη το σκαρί μας,

χωρίς Θεό, χωρίς και Άγιο

μας σεργιανάει στη ζωή μας.

 


Μπαντιέρες τα όνειρά μας ανεμίζει.

Παρ’ όλα τα ναυάγια

ορθοπλωρεί και συνεχίζει

για νέους κόσμους και μουράγια.

 

Το άστρο της Ανατολής συνάντησε

τ’ άστρο της Τραμουντάνας

κι’ ήρθε και κοντραστάρησε

τα πλάνα λόγια μιας Μοργκάνας.

 

Όσα χαμσίνια κι’ αν μας βρήκαν

ποτέ δεν χάσαμε τη ρότα,

τα σταντάρδα μας ψηλά σταθήκαν.

Τα όνειρά μας πάντα πρώτα.


Πρέβεζα - 11.09.2021

Τρίτη 31 Αυγούστου 2021

Ο Αξελός για τη σωτηριολογική κατεύθυνση, το Θεό, τη συνέπεια των στοχαστών και τη σύγχρονη Ελλάδα

Η συνέπεια ζωής και έργου σε έναν στοχαστή θα έπρεπε να είναι ποιοτικό κριτήριο. Αλλά βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι. Κοντύτερα χρονικά, ο Χάιντεγκερ και η τόσο ύποπτη σχέση του για ένα διάστημα με το ναζισμό. Η συνέπεια είναι μια απαίτηση την οποία βρίσκω πιο πολύ στους μεγάλους ποιητές σαν τον Χέλντερλιν και τον Ρεμπώ.

Η πορεία του κόσμου η ίδια έκανε να φανεί ένας Θεός. Λέω συχνά ότι ο Θεός είναι μια μορφή και μια μάσκα του κόσμου.

(Οι νέοι πάντα διάβαζαν Μαρξ και Νίτσε συγχρόνως) Διότι και οι δύο κάνουν ανελέητη κριτική του παρόντος. Ο Μαρξ καταδικάζει όλη την αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο Νίτσε βλέπει στο σύστημα όπου ζούμε έναν απέραντο μηδενισμό. Όμως και οι δύο θέλουν να κάνουν ένα βήμα σωτηριολογικό. Ο Μαρξ στον απόλυτο κομμουνισμό και ο Νίτσε στον υπεράνθρωπο. Ως τα τώρα δεν ξέρω κανέναν φιλόσοφο που να μη θέλησε να δώσει σωτηριολογική κατεύθυνση.

(Η σύγχρονη Ελλάδα) Είναι ένα πρόβλημα. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση ούτε Ευρώπη ούτε Ασία. Βαδίζει προς την αναζήτηση μιας ενότητας, την οποία δεν βρίσκει εύκολα. Δεξιά και Αριστερά είναι φθαρμένες και δεν αναδύεται ένας δρόμος.

 


 


Δευτέρα 12 Ιουλίου 2021

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ

 Μιας καθωσπρέπει σιωπής

φυλακισμένοι.

 

Το αίμα κυλάει με σιγουριά

στις φλέβες της ύπαρξης,

ποτίζει λειμώνες άρρητου έρωτα.

Το δάκρυ χαράς ατελεύτητης

μιας άφατης ένωσης,

οξειδώνει τα ρολόγια του χρόνου,

μηδενίζει την έλλειψη.

 

Η παρουσία είναι ολοσχερής

εντός κι εκτός φυλακής.

  

                                                                         12.07.2021

Δευτέρα 7 Ιουνίου 2021

Αποχαιρετισμός στα δύο Πανεπιστημιακά Τμήματα που χάθηκαν για πάντα!

Θυμάστε τα δύο νέα Τμήματα του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), το Τμήμα Τουριστικών Σπουδών & Εναλλακτικού Τουρισμού και το Τμήμα Διατροφής & Διαιτολογίας, που επρόκειτο να ξεκινήσουν να λειτουργούν το ακαδημαϊκό έτος 2020-2021 στα Ψαχνά και η Κυβέρνηση ανέστειλε την προγραμματισμένη λειτουργία τους (ΦΕΚ 347/7-2-2020 για συνολικά 37 Τμήματα σε όλη την Επικράτεια)… …και τα οποία υποτίθεται ότι θα επανεξετάζονταν/επαναξιολογούνταν κατά προτεραιότητα από τη νεοσύστατη Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΘΑΑΕ) και θα έπαιρναν το «πράσινο φως», κατά τις «κούφιες» υποσχέσεις των τοπικών βουλευτών της ΝΔ και αποδέχονταν με αδικαιολόγητο εφησυχασμό, ο δήμαρχος Διρφύων-Μεσσαπίων και η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου, κατόπιν διαβεβαιώσεων που φέρεται να είχαν λάβει από το Υπουργείο... 
 Όμως, οι διαβεβαιώσεις δεν ήταν αληθείς και οι εξ αυτών εκτιμήσεις συνεπώς πλανημένες!... 

«Αποχαιρετισμός στα δύο Πανεπιστημιακά Τμήματα που χάνουμε!» ήταν από τότε ο τίτλος του θέματος στο thepolisproject.gr. Και πλέον, είναι οριστικό: Τα δύο αυτά Τμήματα καταργούνται. Δεν πρόλαβαν και δεν σώθηκαν! 

Με εξαιρετική θέση στην παγκόσμια κατάταξη των Πανεπιστημίων (στα 200 καλύτερα) το ΕΚΠΑ δεν θα επέτρεπε μια πρόταση μόνο και μόνο για να νοικιαστούν σπίτια σε μια πόλη της περιφέρειας, ούτε για να βολευτούν καθηγητές σε τμήματα. Τα πέντε σε λειτουργία και τα δύο «υπό αναστολή» Τμήματα, σχεδιάστηκαν με αμιγώς ακαδημαϊκά κριτήρια, στο πλαίσιο της κυρίαρχης τάσης τα μεγάλα και ισχυρά Πανεπιστήμια να δημιουργούν δορυφορικές εγκαταστάσεις σε κοντινές περιοχές (στην περίπτωση, το Συγκρότημα Ευρίπου) προς διεύρυνση των εκπαιδευτικών τους δραστηριοτήτων Οι άνθρωποι του ΕΚΠΑ «γνωρίζοντας τις μελέτες σκοπιμότητας και βιωσιμότητας, τον σχεδιασμό τους και τα προγράμματα σπουδών τους, που είναι σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική» ήταν βέβαιοι ότι «τα δύο νέα Τμήματα θα λάβουν τις σχετικές γνωμοδοτήσεις και εγκρίσεις. Εξ’ άλλου, η ακαδημαϊκή έναρξη λειτουργίας τους ήταν στην αποκλειστική ευθύνη του Πανεπιστημίου, που γνώριζε τις δυνατότητες και τις προοπτικές τους, ενώ είχε ξεκινήσει και τις διαδικασίες για τη στελέχωσή τους. Με αυτήν την επίγνωση, το ΕΚΠΑ ήταν από τα Ιδρύματα (τα περισσότερα στην πράξη έκαναν πίσω) που ζήτησαν να προχωρήσει η ακαδημαϊκή αξιολόγηση των δύο Τμημάτων του και εύλογα να είναι θετική. 
Όμως, το «όχι» της Κυβέρνησης ήταν και είναι οριστικό. Η αξιολόγησή τους δεν προχώρησε καν από την ΕΘΑΑΕ. Για λόγους κρατικού συγκεντρωτισμού και κατά παράβαση του «σεβασμού στην αυτονομία των ΑΕΙ», που τόσο συνηθίζει να τονίζει η υπουργός… Το Υπουργείο δεν νοιαζόταν ποτέ για μια πραγματική επανεξέταση/επαναξιολόγηση. Εξ αρχής είχε κατά νου την κατάργησή τους!... …

Στο πλαίσιο ενός εξαγγελθέντος «ευρύτερου εξορθολογισμού του ακαδημαϊκού χάρτη» και κατ’ ουσίαν, μιας νέας κυρίαρχης «εκπαιδευτικής ηθικής» του Υπουργείου που μεθοδεύει την παραπέρα συρρίκνωση της δημόσιας Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Σε αυτήν εντάσσονται και η μη ίδρυση Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Πατρών, οι πρόσφατες συγχωνεύσεις 4 Τμημάτων με απόφαση Συγκλήτου στο ίδιο ΑΕΙ και βέβαια, η οριστική κατάργηση των 37 Τμημάτων ανά την επικράτεια. 

Οι εξελίξεις θα επισπευσθούν από τον Οκτώβριο, όταν πλέον (ελέω τράπεζας θεμάτων, ελάχιστης βάσης εισαγωγής και διπλού μηχανογραφικού περιορισμένων επιλογών) θα υπάρξουν Τμήματα σε περιφερειακά ΑΕΙ –μεταξύ αυτών και δύο με τρία από τα πέντε λειτουργούντα στο «Συγκρότημα Ευρίπου»- με κενές θέσεις. Με τελική προοπτική, τις καταργήσεις ή τις συγχωνεύσεις τους!... 

Και έτσι, στα αμέσως επόμενα χρόνια, είναι πολύ πιθανό να αποχαιρετήσουμε και Τμήματα που ήδη λειτουργούν στα Ψαχνά!... [ Σημείωση: Είχε από καιρό σημειωθεί ως προφανώς παράδοξο ότι ο Σύλλογος Ιδιοκτητών Ενοικιαζομένων Δωματίων & Διαμερισμάτων Ψαχνών απευθυνόταν, ζητώντας τη συνδρομή τους για λειτουργία των δύο υπό αναστολή Τμημάτων, στους τρεις Κυβερνητικούς Βουλευτές, σε αυτούς δηλαδή που με τη ψήφο τους έκαναν νόμο τα σχέδια Κεραμέως και θέτουν σε κίνδυνο ακόμη και τη λειτουργία των πέντε υφιστάμενων Τμημάτων… ]

Αναδημοσίευση απο το: https://www.facebook.com/thepolisproject

Σάββατο 17 Απριλίου 2021

Το περιβάλλον δεν κινδυνεύει απο τις ΑΠΕ αλλά από την έλλειψή τους.

Οι αντιστάσεις σ' αυτή την κοινωνικά επιβληθείσα πράσινη μετάβαση, με όχημα τις ΑΠΕ, ξεκινούσαν πάντα φυσιολογικά από τα θιγόμενα γνωστά οικονομικά συμφέροντα

Τελευταία αναπτύσσονται δικαιολογημένες αντιδράσεις πολιτών και φορέων κατά ορισμένων μεγάλων επενδύσεων ΑΠΕ που θέτουν σε κίνδυνο το φυσικό, πολιτιστικό και αισθητικό περιβάλλον, που υποβαθμίζουν αντί να στηρίζουν την εκάστοτε τοπική οικονομία. Επενδύσεις που συχνά χρησιμοποιούν παράτυπα νομικά παράθυρα, πρόσφατα δε και νομότυπα εκμεταλλευόμενοι την προκλητική τάση «φιλελευθεροποίησης» της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

Φωτο "Αυγή" 17/4/21


Ταυτόχρονα και παράλληλα εξελίσσεται μια γενικευμένη επίθεση ενάντια στις ΑΠΕ, επίθεση που τοποθετεί τις ΑΠΕ στο ίδιο «εχθρικό» στρατόπεδο μαζί με τα διαπλεκόμενα επιχειρηματικά συμφέροντα. Μέσα σε αυτό το νέο ιδιότυπο αντι-ΑΠΕ «κίνημα» αρχίζουν και υποβόσκουν αλλοπρόσαλλα κινδυνολογικά και άκρως αντιεπιστημονικά επιχειρήματα, όπως «οι ΑΠΕ δεν παράγουν ενέργεια παρά μόνο κέρδη για επιχειρηματίες, καταστρέφουν το περιβάλλον, αλλάζουν το κλίμα, περιορίζουν τις βροχές» κ.λπ. και ένας σωρός αστήρικτες κατηγορίες που τρομοκρατούν τις εκάστοτε τοπικές κοινωνίες και αποπροσανατολίζουν το οικολογικό κίνημα από τον σκοπό του, που δεν είναι άλλος από την προστασία τού περιβάλλοντος από αδίστακτους κερδοσκόπους και όχι από τις ΑΠΕ.

Ιδιότυπο αντι-ΑΠΕ «κίνημα»

Παράδοξο είναι επίσης ότι αυτό το ιδιότυπο αντι-ΑΠΕ «κίνημα» βρίσκει υποστηρικτές και στις τάξεις των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας ακόμη και μέσα στα τμήματα της οικολογικής Αριστεράς, που διαχρονικά είναι ταγμένα σταθερά στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Το γεγονός αυτό αφήνει ελεύθερο χώρο στις, κατεξοχήν καταστρεπτικές για το περιβάλλον και το κλίμα, νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις να ενδύονται υποκριτικά τον μανδύα τής οικολογικής οικονομικής μεταρρύθμισης. Παράλληλα δίνει αφορμές στα φερέφωνα του νεοφιλελευθερισμού να κλονίσουν τη διαχρονική οικολογική διάσταση της Αριστεράς και να αμφισβητήσουν την πρωτοπορία της στο κλιματικό κίνημα.

Οι ΑΠΕ επιβλήθηκαν από το οικολογικό κίνημα

Οι ΑΠΕ αποτελούν γέννημα του ριζοσπαστικού οικολογικού κινήματος που αγκάλιασε την παγκόσμια νεολαία, τη διανόηση, τους εργαζόμενους και αντιστάθηκε στην αχαλίνωτη καπιταλιστική βιομηχανική ανάπτυξη καταστροφής φύσης και ανθρώπου. Οι ΑΠΕ είναι θρέμμα του προοδευτικού μαζικού κινήματος που αγωνίστηκε για τη θέσπιση αντιρρυπαντικών κανόνων, που επέβαλε τη σταδιακή αντικατάσταση των ρυπογόνων πηγών ενέργειας με ΑΠΕ.

Αντιστάσεις από τα θιγόμενα γνωστά συμφέροντα

Οι λυσσαλέες αντιστάσεις σ’ αυτή την κοινωνικά επιβληθείσα πράσινη μετάβαση, με όχημα τις ΑΠΕ, ξεκινούσαν πάντα φυσιολογικά από τα θιγόμενα γνωστά οικονομικά συμφέροντα. Τα ίδια αυτά συμφέροντα, που αναγκάστηκαν σταδιακά να συμφιλιωθούν με τη νομοτελειακή πλέον εισαγωγή των ΑΠΕ στη ζωή μας, επιδιώκουν αρχικά να φρενάρουν και στη συνέχεια να θέσουν τις ΑΠΕ αποκλειστικά υπό τον δικό τους έλεγχο, αποτρέποντας κάθε έλεγχο και συμμετοχή της κοινωνίας στην πράσινη επενδυτική ανάπτυξη. Δεν είναι παράδοξο που αυτός ο σκοπός τους «αγιάζει» όλα τα μέσα, εμφανή και υπόγεια, που έχουν στη διάθεσή τους.

Τίποτα πλέον δεν μπορεί να διακόψει τη γρήγορη ανάπτυξη των ΑΠΕ

Οι ΑΠΕ όμως μπήκαν στη ζωή μας και τίποτα πλέον δεν μπορεί να διακόψει τη γρήγορη ανάπτυξη τους. Συνιστούν ήδη ανταγωνιστικές τεχνολογίες προς τα ορυκτά καύσιμα, οικονομικά βιώσιμες και επενδυτικά όλο και περισσότερο προσιτές ακόμα και για τους απλούς καταναλωτές. Η κοινωνία στην συντριπτική της πλειονότητα θέλει τις ΑΠΕ. Τις θέλει γιατί αντιλαμβάνεται το συμφέρον της, για τη ζωή της, για το μέλλον της φύσης και της ανθρωπότητας. Η χώρα μας επιπρόσθετα, η εθνική ανεξαρτησία και η οικονομία μας χρειάζονται τις ΑΠΕ. Η Ελλάδα είναι εξαρτημένη από εισαγόμενα, πανάκριβα, άκρως ρυπογόνα ορυκτά καύσιμα και αιμορραγεί συναλλαγματικά έως και 10 δισ. ευρώ ανά έτος.

Οι ΑΠΕ υπηρετούν τη φύση, τη χώρα, τον λαό της

Είναι αντιληπτό πλέον ποιους ωφελούν και ποιους πλήττουν οι ΑΠΕ. Καμία άλλη επένδυση δεν έχει τόσο χαμηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα όσο οι ΑΠΕ, καμία άλλη πηγή ενέργειας δεν εξυπηρετεί τόσο αποτελεσματικά τη φύση, τη χώρα και τον λαό της.  Ένα φωτοβολταϊκό πάρκο σε 50 στέμματα γης ή μια σύγχρονη ανεμογεννήτρια σε μόλις 0,5 στρέμμα χώρο παράγει έκαστο τόσο ρεύμα το έτος όσο ρεύμα μπορεί να παραχθεί με μηχανές εσωτερικής καύσης καταναλώνοντας 2.000 τόνους ορυκτά καύσιμα συναλλαγματικής αξίας 1.000.000 ευρώ. Επίσης, το παραγόμενο ρεύμα από το σύνολο των ΑΠΕ που λειτουργούν στη χώρα υποκαθιστά 5 εκατ. τόνους εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα, περιορίζοντας ήδη την ετήσια συναλλαγματική αιμορραγία κατά 2,5 δισ. ευρώ.

Η Αριστερά υπηρετεί το σχέδιο ενεργειακής μετάβασης

Οι προοδευτικές αριστερές δυνάμεις της χώρας, με τη διαχρονικά σταθερή τους στρατηγική υπέρ των ΑΠΕ ως μέσο για την αντιμετώπιση της κλιματικής καταστροφής και την ταυτόχρονη εθνική απεξάρτηση από τα εισαγόμενα ρυπογόνα καύσιμα, κέρδισαν επάξια τον ρόλο τού κατεξοχήν πολιτικού εκπροσώπου τού σχεδίου για μετάβαση σε μια νέα δίκαιη οικονομία, φιλική στο περιβάλλον και στον άνθρωπο. Για τον λόγο αυτό συσπείρωσαν πολιτικά σχεδόν το σύνολο οικολογικών δυνάμεων του τόπου.

Ρεκόρ μικρών επενδύσεων ΑΠΕ

Ο ρόλος αυτός ενισχύθηκε έμπρακτα κατά την πρόσφατη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Οι ΑΠΕ επανεκκίνησαν ταχύτερα, δόθηκαν προνόμια σε μικρά έργα ΑΠΕ, αποκεντρώθηκαν γεωγραφικά σε όλη τη χώρα, οι επενδύσεις έγιναν περισσότερο προσιτές στην κοινωνική οικονομία προς όφελος των τοπικών οικονομιών και της προστασίας της φύσης, περιορίστηκαν τα φαινόμενα αισχροκέρδειας και ελαχιστοποιήθηκε το κόστος της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ προς όφελος των καταναλωτών.  Όλα αυτά οδήγησαν σε ρεκόρ μικρών επενδύσεων ΑΠΕ. Εντυπωσιακά είναι τα ποσοστά των μικρών φωτοβολταϊκών πάρκων (έως 1 μεγαβάτ) που αποτελούν το 90% του συνόλου των πάρκων που συνδέθηκαν το έτος 2000, με το μεγαλύτερο μέρος τους μάλιστα να προέρχεται από Ενεργειακές Κοινότητες που επίσης θεσμοθετήθηκαν επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο ενεργειακής δημοκρατίας οι ΑΠΕ όχι μόνο δεν απειλούν το περιβάλλον, αλλά συνιστούν το αποτελεσματικότερο όχημα μετάβασης στην οικολογική ισορροπία του πλανήτη μας

Αναδημοσίευση απο την "Αυγή". Άρθρο του Βασίλη Τσολακίδη, πρώην πρόεδρου του Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΚΑΠΕ)

Τετάρτη 14 Απριλίου 2021

Ευβοϊκού ανοιξιάτικοι ήχοι και χρώματα

Του Τάκη Δημητρακόπουλου

Η θάλασσα καθρέφτης ακύμαντη κάτι γλάροι παίζουν στο ακρωτήρι, τα πουλιά τρέχουν να φιάξουν φωλιές ένας γέρο κότσυφας κατοπτεύει τον χώρο όσο η θηλυκιά κλωσάει , και που και που της φέρνει φαγητό.

Η καημένη εκείνη ξέρει πως είναι ευάλωτη πως είναι εύκολη λεία στους εχθρούς αλλά το ένστικτο την κρατάει εκεί... Έχω δει την φωλιά αλλά δεν πλησιάζω μην τρομάξουν και την αφήσουν φοβισμένα. Ήταν και πέρσι εκεί, είχα δει τους νεοσσούς με την απίστευτη όρεξη να φωνάζουν με τα ράμφη ορθάνοικτα βιαστικοί να "πάρουν" φτερό να πετάξουν ...

Η εποχή της γονιμότητας τα έντομα εν αγνοία τους επικονιάζουν και γονιμοποιούν τα λουλούδια δέντρων και θάμνων ο σπόρος ταξιδεύει αφού σκίστηκε στα δυό μισός στο βάθος να βρεί νερό και μισός προς την επιφάνεια να συναντήσει τον Ήλιο. Άραγε πονάνε και οι σπόροι όταν "γεννούν" ποιος ξέρει

Ένας κορυδαλλός τιτιβίζει κι αυτός καθισμένος στο σύρμα. Σπάνια εικόνα αλλά τώρα έχει την ευθύνη της προστασίας της φωλιάς.

Και να τα χελιδόνια μαζεύουν λάσπη και χτίζουν ή επισκευάζουν τις φωλιές τους . Κάπου μακριά ακούγεται ένας κούκος που ότι κι αν λένε την φέρνει την Άνοιξη . Ένα σμήνος τρυγονιών πετάει χαμηλά πάνω από την θάλασσα προς τον Χτυπά και ο τσαλαπετεινός σκαλίζει κι αυτός στο χώμα του μικρού πάρκου να βρεί τροφή γι αυτόν την σύντροφο ή τα μικρά του ποιος ξέρει.

Η ομορφιά του κόσμου λέω αλλά σκεφτείτε πόση αγριότητα στον αγώνα της επιβίωσης ... Ο θάνατος σου η ζωή μου νόμος αιώνιος που ισχύει και εφαρμόζεται ακόμη και μέσα στην ήρεμη και ακύμαντη θάλασσα.

Εκεί κάπου στην <<μύτη>> στο ακρωτήρι μικρά ψάρια πηδούν έξω από το νερό απελπισμένα πίσω τους σίγουρα ο θηρευτής ... Είχε δίκηο ο παλιός φίλος μου είχε και σ' αυτό δίκηο. Δεν υπάρχει τόπος πουθενά στην γη που να μην ισχύει ο νόμος της επιβίωσης, πουθενά ...