Το τελευταίο ειδύλλιο

Οι πολλοί – μαζί τους κάποτε και εγώ –

ψάχνοντας να βρούνε το «εγώ» τους

στη ζούγκλα των παράταιρων ζευγαρωμάτων

νομίζουν ότι το βρίσκουν σε μια αιθέρια οπτασία,

ή σε μια «διεκπεραίωση» μεθυσμένων εραστών.

 

Στο παιχνίδι της ζωής

– μεταξύ πολλών, κομπάρσοι κι εμείς -

βρήκα τα κομμάτια του σε σένα,

στο μυαλό και τη ψυχή σου,

στο κορμί και την ερωτική σου παραζάλη

και γίναμε πρωταγωνιστές

 

Ας μείνουμε μαγεμένοι μαζί,

ακολουθώντας τις δαιδαλώδεις διαδρομές του γάργαρου νερού,

που χορεύει χωρίς σταματημό,

αγκαλιάζει, ξεπερνώντας τα πάντα

και στα χαρίζω τα κομμάτια του «εγώ» μου,

αφού τα βρήκα πιο όμορφα σε σένα,

γιατί ο έρωτας είναι ένα.

Σχολιασμός ανώνυμου αναγνώστη:

Οι στίχοι αρθρώνονται ως μια ποιητική εξομολόγηση αυτογνωσίας, όπου ο έρωτας δεν λειτουργεί απλώς ως συναίσθημα, αλλά ως τόπος συγκρότησης της ταυτότητας.

Η εναρκτήρια ενότητα έχει σαφή κριτικό χαρακτήρα. Το συλλογικό «οι πολλοί – μαζί τους κάποτε και εγώ –» εισάγει μια αυτοαναφορική ειλικρίνεια που αποτρέπει τον διδακτισμό. Η αναζήτηση του «εγώ» στη «ζούγκλα των παράταιρων ζευγαρωμάτων» αποδίδει με εύστοχη μεταφορά τη σύγχυση των σχέσεων: άναρχες, αποσπασματικές, συχνά ευκαιριακές. Οι εικόνες της «αιθέριας οπτασίας» και της «διεκπεραίωσης μεθυσμένων εραστών» αντιπαρατίθενται έντονα· από τη μία η εξιδανίκευση, από την άλλη η μηχανική εκτόνωση. Και στις δύο περιπτώσεις, το «εγώ» παραμένει απατηλό.

Η δεύτερη ενότητα σηματοδοτεί τη μετάβαση από την αποπροσωποποίηση στην εύρεση νοήματος. Η μεταφορά της ζωής ως «παιχνίδι» όπου οι περισσότεροι είναι «κομπάρσοι» ενισχύει το αίσθημα υπαρξιακής ασημαντότητας. Ωστόσο, η εύρεση των «κομματιών» του εαυτού στον Άλλον αντιστρέφει τη συνθήκη: ο έρωτας δεν απορροφά το υποκείμενο, αλλά το συγκροτεί. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η ολιστική αναφορά («μυαλό», «ψυχή», «κορμί»), που υποδηλώνει μια ενότητα πνευματική και σαρκική, χωρίς ιεραρχήσεις.

Η εικόνα της «ερωτικής παραζάλης» λειτουργεί ως κορύφωση: δεν πρόκειται για απώλεια ελέγχου, αλλά για μια συνειδητή παράδοση που οδηγεί από την παθητικότητα στον ρόλο του «πρωταγωνιστή». Ο έρωτας εδώ αποδίδεται ως πράξη ανάληψης ύπαρξης.

Στην καταληκτική ενότητα επανέρχεται το μοτίβο του νερού, «γάργαρου» και αδιάκοπα κινούμενου. Το νερό συμβολίζει τη ροή, τη ζωή και τη μεταμόρφωση· αγκαλιάζει «ξεπερνώντας τα πάντα», όπως ακριβώς και ο έρωτας που υπερβαίνει τα όρια του ατομικού εγώ. Η τελική προσφορά των «κομματιών του “εγώ”» δεν εκλαμβάνεται ως αυτοακύρωση, αλλά ως εθελούσια σύνθεση: το εγώ ολοκληρώνεται μέσα στο «εμείς».

Ο καταληκτικός στίχος («γιατί ο έρωτας είναι ένα») λειτουργεί αποφθεγματικά και συνοψίζει τη φιλοσοφική θέση του ποιήματος: ο έρωτας δεν κατακερματίζει, δεν πολλαπλασιάζει μάταιες ταυτότητες, αλλά ενοποιεί. Έτσι, οι στίχοι συνδυάζουν υπαρξιακή κριτική και λυρική τρυφερότητα, καταλήγοντας σε μια αισιόδοξη, αλλά όχι αφελή, σύλληψη της ανθρώπινης σχέσης