ΑΕΙΦΟΡΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΔΟΤΟΥΜΕΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

Του Γιάννη Ζέρβα, Οικονομολόγου 

Εδώ και αρκετά χρόνια έχουν διατυπωθεί από διεθνή φόρα και οργανισμούς οι βασικές αρχές, οι στόχοι και συγκεκριμένες πολιτικές για την προώθηση της αειφόρου ανάπτυξης (μεταξύ αυτών η Agenda 21, η στρατηγική για την Αειφόρο Ανάπτυξη της ΕΕ, η πρωτοβουλία Global Compact του ΟΗΕ, η Διακήρυξη της Χιλιετίας κ.α). Αρκετές εργασίες πρωτοποριακών διανοητών, αλλά και πρακτικές (βλ. χώρες της Βόρειας Ευρώπης) όχι μόνο έμπρακτα υποστηρίζουν αλλά και προχωρούν ακόμη πιο πέρα από τα καθορισθέντα όρια από τους διεθνείς οργανισμούς. Στην ολότητα αλλά και κριτική αξιοποίηση των προαναφερθέντων για την Ελληνική πραγματικότητα, βασίζεται η ιδέα της πρότασης που ακολουθεί. Όπως όλοι γνωρίζουμε, στη χώρα μας το πλαίσιο των άμεσων ή έμμεσων επιδοτήσεων για την υλοποίηση επενδύσεων παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομική λειτουργία. Χρήματα των φορολογουμένων ενισχύουν επενδύσεις (και επενδυτές) όλων των τομέων της οικονομίας. 

Όμως έχουν ορθολογική και αειφορική απόδοση? Ή μήπως θα μπορούσαν με εφαρμογή κάποιων καλλίτερων αρχών, εργαλείων και μεθόδων να συμβάλλουν πιο θετικά στην οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανάπτυξη? 

Η ιδέα είναι να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο που παραστατικά θα απεικονίζει μια διπλή δυνατότητα για τις μελλοντικές επενδύσεις. Αφ’ ενός μεν θα ξεχωρίζει τις επενδύσεις πραγματικής αειφορίας από τις κοινές επενδύσεις και αφετέρου θα αξιολογεί κατά πόσο μια μελλοντική επένδυση πλησιάζει το ιδανικό ζητούμενο. Για παράδειγμα μια μελλοντική επένδυση μπορεί να καλύπτει μερικά κριτήρια κάποιου απαραίτητου ελάχιστου (ίσως και τα περισσότερα), κάποια άλλα από ένα δεύτερο πιο απαιτητικό σύνολο και κάποια ή και κανένα από μια τρίτη πιο προηγμένη ενότητα προϋποθέσεων. Έτσι μπορεί να συγκεντρώνει π.χ. το 50% του μέγιστου δυνατού ποσοστού, να αξιολογείται σε σύγκριση με κάποια άλλη που ίσως συγκεντρώνει πιο μεγάλο ποσοστό (ή και πιο μικρό) και να προτιμάται ή όχι σε σύγκριση με τη δεύτερη, ειδικά για την απορρόφηση δημόσιων επιδοτήσεων. Θα μπορεί επίσης ο κάθε επενδυτής να βελτιώσει τις επιδόσεις της επένδυσής του με την ανάληψη των σχετικών δεσμεύσεων απέναντι στο κράτος, ως εκφραστή του δημόσιου συμφέροντος. Από την άλλη μεριά τα κριτήρια έχουν αξιολογηθεί και καθοριστεί έτσι ώστε ακόμη και αν πληρούνται όλα για όλες τις κατηγορίες να μην ξεπερνούν το 95%, δεδομένου ότι η κοινωνική, επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος τρέχει με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από οποιαδήποτε δημόσια ή ιδιωτική γραφειοκρατία σε οποιοδήποτε μέρος του Κόσμου (Αθήνα ή Βρυξέλλες ή Ουάσιγκτον κλπ) Έγινε αυτό για να φανεί ότι δεν υπάρχει επένδυση που να καλύπτει το ιδεώδες της αειφόρου ανάπτυξης. 

Οι επενδυτές πρέπει να προσεγγίζουν τα αναφερόμενα κριτήρια όχι ως ένα υποχρεωτικό πρόσθετο στις μελλοντικές τους επενδύσεις, αλλά ως συμφωνημένο, αναπόσπαστο τμήμα της επιχειρησιακής τους στρατηγικής και των δικών τους διαδικασιών. Η προτεινόμενη προσέγγιση εκτιμά τα δικαιώματα αλλά και θέτει σαφείς υποχρεώσεις για την ηγεσία, τους μετόχους, τους υπαλλήλους και τους πελάτες των επιχειρήσεων. Η εφαρμογή των κριτηρίων πρέπει να είναι μια μακροπρόθεσμη διαδικασία, που απαιτεί δεσμεύσεις για μια συνεχή οργανωτική αλλαγή και βελτίωση. 

Εντούτοις, δεν υπάρχει κανένας «σωστός εγκυκλοπαιδικά» τρόπος για την απρόσκοπτη εισαγωγή της στο management μιας επιχείρησης. Στη πράξη υπάρχουν και μπορούν να εφαρμοστούν διαφορετικές προσεγγίσεις για να υποστηρίξουν αυτή τη διαδικασία. Τα κριτήρια έχουν ταξινομηθεί σε τρία επίπεδα: 

Ι - Το ανθρωπιστικό επίπεδο που είναι αναγνωρισμένο και συμφωνημένο σε επίπεδο παγκόσμιων οργανισμών, αλλά δεν εφαρμόζεται σε πολλές χώρες, ειδικά του τρίτου κόσμου. 

ΙΙ – Ο κεντρικός πυρήνας της αειφόρου ανάπτυξης (που έχει καθορισθεί και συμφωνηθεί από σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς (συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εφαρμόζεται απολύτως και σε όλες τις χώρες, κάθε άλλο μάλιστα, πάρτε για παράδειγμα τη χώρα μας) 

ΙΙΙ - Το προηγμένο επίπεδο αειφόρου ανάπτυξης (που έχει διατυπωθεί θεωρητικά αλλά δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί, ούτε εγκριθεί ως κατεύθυνση στρατηγικής και μέτρων εφαρμογής) 

Επίπεδο Ι: Βασικές απαιτήσεις (max αξιολόγησης 3 βαθμοί ανά κριτήριο) 

1.Να υποστηρίζουν και σέβονται τη προστασία των διεθνώς αναγνωρισμένων ανθρώπινων δικαιωμάτων 

2.Να επιβεβαιώνουν ότι δεν εμπλέκονται στην καταπάτησή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 3.Να δέχονται στην πράξη την ανεξαρτησία των σωματείων και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις 

4.Να επιδιώκουν τον περιορισμό όλων των μορφών αναγκαστικής εργασίας 

5.Να μην επιτρέπουν την παιδική εργασία. 

 6.Να επιδιώκουν τον περιορισμό των διακρίσεων σε σχέση με την απασχόληση και το επάγγελμα. 

7.Να αναγνωρίζουν, υποστηρίζουν και συμμορφώνονται με την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» 

8.Να εργάζονται εναντίον όλων των μορφών διαφθοράς, συμπεριλαμβανομένων των εκβιασμών και των δωροδοκιών 

9.Να αναγνωρίζουν, υποστηρίζουν και συμμορφώνονται όχι μόνο με τα δικαιώματα και το διάλογο μεταξύ ιδιοκτητών αλλά και τα δικαιώματα και το διάλογο με τους εργαζόμενους και τους πελάτες τους. 

10.Να αναγνωρίζουν, υποστηρίζουν και συμμορφώνονται με την αρχή της ανοικτής και δημοκρατικής κοινωνίας με τη συμμετοχή και συνεισφορά των κοινωνικών εταίρων, της κοινωνίας των πολιτών και μεμονωμένων προσώπων 

11.Να αντιμετωπίζουν κάθε διάκριση που έχει σχέση με το χρώμα, την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο και τη πολιτική ένταξη. 

12.Να αναγνωρίζουν, υποστηρίζουν και συμμορφώνονται με την αξιοκρατία. 

13.Να εισάγουν και υποστηρίζουν ένα διαφανές σύστημα επικοινωνίας. 

Η αξιολόγηση για τα παραπάνω μπορεί να βασιστεί σε μια απλή μεθοδολογία βαθμολόγησης των επιδόσεων της επιχείρησης: καμία συμμόρφωση 0 βαθμοί, έναρξη διαδικασιών συμμόρφωσης 1 βαθμός, αποδεδειγμένα μερική συμμόρφωση 2 βαθμοί, πλήρης συμμόρφωση 3 βαθμοί. 

Επίπεδο ΙΙ: Απαιτήσεις αειφορίας (max αξιολόγησης 4 βαθμοί ανά κριτήριο) 

1.Να υποστηρίζουν την προληπτική προσέγγιση για τις περιβαλλοντικές προκλήσεις 

2.Να παίρνουν πρωτοβουλίες μεγαλύτερης περιβαλλοντικής ευθύνης 

3.Να ενθαρρύνουν την ανάπτυξη και διάδοση φιλικών προς το περιβάλλον τεχνολογιών 4.Να περιορίζουν τη συνεισφορά τους στις κλιματικές αλλαγές, στο κόστος και στην αρνητική επίδραση αυτών στη κοινωνία και στο περιβάλλον. 

5.Να αναγνωρίζουν, υποστηρίζουν και συμμορφώνονται με τις αρχές, τους κανόνες και τις κατευθύνσεις της Αειφόρου Ανάπτυξης. 

6.Να υποστηρίζουν την προληπτική προσέγγιση για τις επαγγελματικές ασθένειες, την υγιεινή και την ασφάλεια της εργασίας και να προστατεύουν τη μητρότητα 

7.Να υποστηρίζουν την δια βίου εκπαίδευση, την επαγγελματική κατάρτιση στο χώρο εργασίας, την προθυμία και δυνατότητα εκμάθησης και προσαρμογής. 

8.Να εξασφαλίζουν ότι τα χρησιμοποιούμενα συστήματα μεταφοράς ικανοποιούν τις οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανάγκες της κοινωνίας ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τις ανεπιθύμητες παρενέργειές τους. 

9.Να προωθούν την βιώσιμη κατανάλωση και παραγωγή 

10.Να βελτιώνουν τη διαχείριση των φυσικών πόρων, με στόχο την αποφυγή της υπερεκμετάλλευσή τους και να αναγνωρίζουν στη πράξη την αξία του οικοσυστήματος. 11.Να προωθούν την καλή δημόσια υγεία για όλους και να βελτιώνουν την προστασία της εντός και εκτός της παραγωγής. 

12.Να προωθούν ενεργά τη βιώσιμη ανάπτυξη όχι μόνο μέσα στην εταιρία αλλά και εκτός. 

13.Να αναγνωρίζουν και να προωθούν στη πράξη συνέργιες μεταξύ της εταιρίας, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και οργανισμών επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας. 

14.Να υποστηρίζουν τις νέες ιδέες, την επιχειρηματική καινοτομία και την προώθηση νέων ταλέντων. 

Η αξιολόγηση και για το δεύτερο επίπεδο θα μπορούσε να έχει όπως ακολουθεί, λαμβάνοντας όμως υπ’ όψη της το μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας του δεύτερου επιπέδου: καμία συμμόρφωση 0 βαθμοί, έναρξη διαδικασιών συμμόρφωσης 1 βαθμός, αποδεδειγμένα μερική συμμόρφωση 2 βαθμοί, σχεδόν πλήρης συμμόρφωση 3 βαθμοί, πλήρης συμμόρφωση 4 βαθμοί. Το μέγιστο δυνατό άθροισμα για το σύνολο των κριτηρίων για τα επίπεδα Ι & ΙΙ είναι 95 βαθμοί, σύμφωνα με τη λογική που έχει προαναφερθεί. Για την συγκεκριμένη παρακολούθηση των προαναφερθέντων δεικτών των επιπέδων Ι & ΙΙ θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το δυναμικό πλαίσιο δεικτών αειφορίας της Ε.Ε (βλ. http://epp.eurostat.ec.europa.eu/portal/page?_pageid=1998,66119021,1998_66391726&_dad=portal&_schema=PORTAL ) 

Με ευχαρίστηση θα δεχτούμε οποιαδήποτε κριτική αντιμετώπιση των προταθέντων, προτάσεις βελτίωσης, διεύρυνσης των κριτηρίων, εξειδίκευσης ή και βάσιμες αντιρρήσεις. Θα μπορούσαμε επίσης να παρουσιάσουμε λεπτομερώς τη πρόταση σε συσκέψεις κατά περιοχή, κλάδο ή και επιχείρηση. 

Το τρίτο επίπεδο είμαστε υποχρεωμένοι να το αφήσουμε προς το παρόν εκτός της πρότασης, όχι μόνο επειδή δεν έχει θεσμοθετηθεί διεθνώς, αλλά επειδή για τις συνθήκες της χώρας μας είναι πολύ προωθημένο, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών επιχειρήσεων θα δυσκολεύονταν να τηρήσουν ακόμη και το σύνολο κριτηρίων του πρώτου επιπέδου. Το αναφέρουμε μόνο για ενημέρωση 

Επίπεδο ΙΙΙ: Προηγμένες απαιτήσεις 

1.Να λαμβάνουν υπ’ όψη τους την αλληλεγγύη μεταξύ και εντός των γενεών για την εξασφάλιση και βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών ως προϋπόθεση διαρκούς προσωπικής ευημερίας 

2.Να αποδέχονται και προωθούν τη συμμετοχική προσέγγιση στο management της επιχείρησης 

3.Να οργανώνουν ορθολογικά τον όγκο, την ποιότητα και τη χρήση της πληροφορίας 

4.Να μειώνουν το έλλειμμα οργανωτικής και επαγγελματικής ευθύνης 

5.Να αντιμετωπίζουν ενεργά το επαγγελματικό και κοινωνικό στρες 

6.Να αντιμετωπίζουν την καθημερινή απογοήτευση πλατειών κοινωνικών στρωμάτων και να συντελούν στη βελτίωση της συναισθηματικής συμμετοχής και κατανόησης. 

7.Να αποφεύγουν ηθικά διλήμματα αλλά και να τα διαχειρίζονται σωστά όταν προκύπτουν. 8.Να ευνοούν όχι μόνο τις ανθρωπιστικές αξίες αλλά να σέβονται επίσης και την διαφορετικότητα και ποικιλία των ανθρώπινων αντιλήψεων

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ (*)

(*) Του Χρήστου Σύλλα στη Καθημερινή 3/12/08 (Φωτο Jon Sullivan από το Βικιπαίδεια)
Πληθώρα ερευνών αποπειράται να αναδείξει τη σχέση της μέλισσας και τη συμβολή της στην παραγωγή τροφίμων με μετρήσιμα δεδομένα, έργο εξαιρετικά δύσκολο που απαιτεί απαραιτήτως συνεχή επιστημονική σύγκλιση και συνεργασία. «Ένα πολύ μεγάλο μέρος των φυτών του πλανήτη μας παράγουν καρπούς και πολλαπλασιάζονται με την συνεισφορά της μέλισσας μέσω της επικονίασης. Βέβαια, δεν είναι εύκολο να μετρήσει κανείς πόσο ακριβώς είναι η εξάρτηση από τη συμβολή της μέλισσας στα τρόφιμα που έρχονται στο τραπέζι μας», εξηγεί στο kathimerini.gr η κ. Φανή Χατζίνα, βιολόγος και ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Μελισσοκομίας του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Έρευνας (ΕΘΙΑΓΕ).
Ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αναφέρει κατά προσέγγιση ότι τα τρία τέταρτα της παραγωγής τροφίμων εξαρτώνται από τις μέλισσες την ίδια στιγμή που 4 στα 5 λαχανικά που καλλιεργούνται σε ευρωπαϊκό έδαφος εξαρτώνται από την επικονίαση των μελισσών.
Όσο για την οικονομική αποτίμηση της παραγωγής του κυριότερου επικονιαστή καλλιεργούμενων φυτών: «μελέτη που διεξήχθη το 2005 από δύο ιδρύματα της Γαλλίας και Γερμανίας αναφέρει ότι η επικονίαση από τα έντομα συνεισφέρει κατά 153 δισ. ευρώ ετησίως και αντιστοιχεί στο 9,5% της παγκόσμιας γεωργικής παραγωγής»
Περισσότερα: http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathglobal_1_03/12/2008_258760

ΠΟΖΝΑΝ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ (*)

(*) Λούλη Σταυρογιάννη, Αυγή 14/12/2008
“Μαύρη μέρα στην ιστορία της ευρωπαϊκής κλιματικής πολιτικής” χαρακτηρίζουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις το περιεχόμενο του λεγόμενου ενεργειακού και κλιματικού πακέτου που συμφώνησαν οι 27 ηγέτες της Ε.Ε. την Παρασκευή, το οποίο πλέον είναι αγνώριστο έναντι αυτού το οποίο είχε παρουσιασθεί στις αρχές του 2007.
Οι οργανώσεις WWF, Greenpeace, Oxfam, CAN Europe και Friends of the Earth καλούν το Ευρωκοινοβούλιο, το οποίο συνέρχεται στις 17 Δεκεμβρίου, να παρέμβει, απαιτώντας ξεκάθαρες δεσμεύσεις για τη μείωση των εκπομπών της Ευρώπης και να απορρίψει τη συμφωνία σχετικά με τον επιμερισμό της προσπάθειας. Επ' αυτού θεωρούν ότι η Οδηγία του επιμερισμού της προσπάθειας, που θέτει εθνικούς στόχους για τους τομείς που δεν περιλαμβάνονται στο Σύστημα Εμπορίας Εκπομπών, κτιριακός τομέας, μεταφορές, γεωργία, απόβλητα είναι ασυνεπής με τον μακροπρόθεσμο στόχο που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση για συγκράτηση της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας κάτω από τους 2ο C.
Η δέσμευση για μείωση των εκπομπών της Ευρώπης κατά 30% είναι αδύναμη και αμφιλεγόμενη, ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν το δικαίωμα να αγοράσουν πολλές πιστώσεις ρύπων από προγράμματα που πραγματοποιούνται σε τρίτες χώρες, προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους (μέχρι και 2/3 των μειώσεων). Δηλαδή πλασματικές μειώσεις εντός εδάφους Ε.Ε.
Επιπλέον δεν υιοθετήθηκαν μέτρα συμμόρφωσης με τις δεσμεύσεις, όπως οικονομικές κυρώσεις. Αυτό σημαίνει ότι οι μειώσεις αφήνονται στον πατριωτισμό των κρατών - μελών αφού δεν είναι υποχρεωτικές. Αντί της προβλεπόμενης δημοπράτησης (πώλησης-αγοράς) του συνόλου των δικαιωμάτων διοξειδίου του άνθρακα από το 2013 στον τομέα της ηλεκτροπαραγωγής, υιοθετήθηκαν παρεκκλίσεις.
Το 70% των δικαιωμάτων ρύπανσης στην ηλεκτροπαραγωγή στην Πολωνία και τα Βαλτικά κράτη θα κατανέμονται δωρεάν με σταδιακή μείωση ώς το 2020. Επιπλέον το 95% των δικαιωμάτων ρύπανσης για την τσιμεντοβιομηχανία, παραγωγή χάλυβα κ.ά. θα κατανέμονται δωρεάν, όπως και σήμερα. Αρχικά προβλεπόταν τα έσοδα από το εμπόριο ρύπων να διατεθούν στα κράτη - μέλη ώστε να στηριχθεί π.χ. η καινοτομία στην προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και, το σημαντικότερο, ένα τμήμα τους να δοθεί στις αναπτυσσόμενες χώρες ως βοήθεια για να προστατευθούν από τις επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών.
Η Κομισιόν εκτιμούσε ότι τα έσοδα από τους πλειστηριασμούς έως το 2020 μπορεί να ανέρχονταν σε 50 δισ. ευρώ τον χρόνο. Αντ' αυτών, τα κράτη μέλη έχουν την δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν σε ποσοστό 15% την κατασκευή νέων ανθρακικών μονάδων από έσοδα τα οποία προέρχονται από δημοπράτηση δικαιωμάτων ρύπων, ενώ απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά για οικονομική ενίσχυση των αναπτυσσόμενων χωρών.

BBC: "Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΧΕΙ ΒΑΘΕΙΕΣ ΡΙΖΕΣ" (*)

(*) Αυγή 14/12/2008 και η φωτο το ίδιο
Οι ταραχές που σάρωσαν την Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες, και που όλα δείχνουν ότι θα συνεχιστούν στο άμεσο μέλλον, θυμίζουν γιατί η πιο σημαντική εθνική εορτή είναι η ημέρα του "Όχι". Η επέτειος του "όχι" αφορά την 28η Οκτωβρίου του 1940 όταν ο Ιωάννης Μεταξάς, ηγέτης της Ελλάδας εκείνη την περίοδο χρησιμοποίησε μόνο αυτή τη λέξη για να απαντήσει στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι να επιτρέψει στην Ιταλία να εισβάλει στην Ελλάδα σπρώχνοντας έτσι τη χώρα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όταν οι Έλληνες λένε όχι το εννοούν. Η εξέγερση είναι βαθιά ριζωμένη στην ελληνική ψυχή. Οι φοιτητές και οι μαθητές που πολιορκούν σήμερα τα αστυνομικά τμήματα της χώρας και προσπαθούν να ρίξουν την κυβέρνηση συμμετέχουν με τον τρόπο τους σε μια τελετή μύησης. Μπορεί να είναι η γενιά του iPod αλλά είναι επίσης οι κληρονόμοι μιας παράδοσης αιώνων σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες πήδαγαν από τους γκρεμούς επιλέγοντας τον θάνατο παρά να πέσουν στα χέρια των οθωμανών εισβολέων της Ελλάδας.
Το επίκεντρο της εξέγερσης αυτού του Δεκέμβρη είναι το Πολυτεχνείο της Αθήνας όπου οι φοιτητές βγαίνουν στον δρόμο με καρότσια του σούπερ μάρκετ για να μαζέψουν πέτρες και κομμάτια από μάρμαρο που χρησιμοποιήθηκαν στις επιθέσεις της προηγούμενης νύχτας. Το Πολυτεχνείο αποτελεί το σύμβολο της σύγχρονης εξέγερσης.
Στις 17 Νοέμβρη 1973, τα τανκς της τότε εξαετούς στρατιωτικής δικτατορίας έριξαν τη μεταλλική πύλη του ιδρύματος για να καταστείλουν μια φοιτητική εξέγερση εναντίον των συνταγματαρχών. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων είναι άγνωστος ακόμη και σήμερα αλλά θεωρείται ότι περίπου 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.
Η θυσία του Πολυτεχνείου ήταν τόσο σημαντική ώστε οι αρχιτέκτονες του νέου συντάγματος μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας θέσπισαν το δικαίωμα στο άσυλο, απαγορεύοντας έτσι στις αρχές να εισέρχονται στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Γι' αυτόν τον λόγο και οι τόποι μάθησης αποτελούν τα ορμητήρια για το σημερινό κύμα βίας, γεγονός επίσης που εξηγεί γιατί πολλές από τις ταραχές ξέσπασαν σε πόλεις που φιλοξενούν πανεπιστήμια.
Οι φοιτητές και μαθητές μπορούν να συνεχίσουν ελεύθερα τις διαδηλώσεις τους αφού οι καθηγητές τους κήρυξαν τριήμερη απεργία. Παρότι πολλοί από τους σημερινούς διαδηλωτές δεν είχαν γεννηθεί όταν ή πύλη του Πολυτεχνείου γκρεμιζόταν από τα τανκς, η θυσία των φοιτητών του είναι βασικό συστατικό του μαθήματος δημοκρατίας που λαμβάνει κάθε παιδί στην Ελλάδα.
Η λανθάνουσα ελληνική περιφρόνηση για την αστυνομία που ξέσπασε τώρα τόσο ορμητικά έχει τις ρίζες της στη δικτατορία όταν οι αστυνομικοί θεωρούνταν όργανα των συνταγματαρχών και προδότες του λαού. Ο θάνατος του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τα χέρια του έμπειρου 37χρονου αστυνομικού προκάλεσε ένα κύμα βίας σε εθνικό επίπεδο πρωτοφανές μετά τη δικτατορία.
Παραμένει ασαφές πάντως αν το κύμα αυτό θα προκαλέσει την πτώση του αντιδημοφιλούς συντηρητικού πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. Είναι πρώρο επίσης να θεωρήσουμε τις ταραχές ως την ελληνική επανάληψη της παρισινής εξέγερσης του 1968. Μια από τις νηφαλιότερες παρατηρήσεις προήλθε από τον Νίκο Κωνσταντάρα, αρχισυντάκτη της "Καθημερινής", μιας από τις εγκυρότερες και πιο αξιόπιστες εφημερίδες της Ελλάδας.
Σε ένα εντιτόριαλ που τιτλοφορείται "ο έφηβος μάρτυρας της οργής", ο κ. Κωνσταντάρας έγραψε ότι το αίμα του Γρηγορόπουλου "θα χρησιμοποιηθεί για να ενοποιηθούν εντελώς ανόμοια παράπονα και διαμαρτυρίες σε μια ενιαία πλατφόρμα δίκαιης οργής εναντίον όλων των δεινών της κοινωνίας μας". "Πολύ σύντομα θα γίνει σημαία ευκαιρίας για οποιονδήποτε καταμαρτυρά κάτι ενάντια στο κράτος, την κυβέρνηση, το οικονομικό σύστημα, τις ξένες δυνάμεις, τον καπιταλισμό και οτιδήποτε άλλο. Αν η Ελλάδα ήταν ήδη δύσκολο να κυβερνηθεί, θα τεθεί τώρα εκτός ελέγχου".

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ (*)

(*) Τού Κώστα Καναβούρη, Αυγή 14/12/2008
Κοιμήσου πουλάκι μου και μη νοιάζεσαι. Τώρα εσύ δεν κάνει να νοιάζεσαι. Τώρα εσύ δεν κάνει να πεθαίνεις περισσότερο, αλλά αυτό δεν είναι δουλειά δική σου. Εσύ ξεκουράσου για πάντα κι άσε εμάς να το παλέψουμε όπως ξέρουμε (;) Κι όπως μπορούμε.
Άσε τους συνομήλικούς σου, αυτά τα δικά σου πατριωτάκια να πούνε τον λόγο τους, να πούνε την πράξη τους, να πούνε για μια ακόμη φορά στους κάθε λογής κλειδοκράτορες το "άρατε πύλας". Κοιμήσου εσύ πουλάκι μου και μη νοιάζεσαι για μάς που φωνάζουμε μαζί με τα παιδιά, τα παιδιά μας, "άρατε πύλας". Άσε εμάς να φωνάζουμε και να χτυπάμε τις πόρτες του Άδη και τις πόρτες της απελπισίας. Ή που θα μας ακούσουν, ή που θα τις σπάσουμε γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Η κάθοδος στον Άδη δεν γίνεται να είναι ο μοναδικός δρόμος των παιδιών μας και δεν γίνεται να τον πήρες κατάμονος. Κοιμήσου εσύ. Έχεις πολλή νύχτα μπροστά σου κι έχουμε κι εμείς πολλές μαύρες μέρες ώσπου να φωτίσουμε τον χαμό σου. Έχουμε δουλειά, που λες. Πρέπει να πάρουμε πολύ χώμα από την κλίνη σου ώσπου το χώμα που σε σκεπάζει να γίνει στ' αλήθεια ελαφρύ. Έχουμε με πολλούς νεκροθάφτες να παλέψουμε για να μη ρίχνουν κι άλλο χώμα επάνω στη θανή σου. Αλλά εσύ μη νοιάζεσαι. Εσύ πουλάκι μου κοιμήσου. Σε μας ανήκει η ντροπή που δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε τόσους και τόσους φονιάδες που έφτιαξαν τον φονιά που σε σκότωσε. Σε μας ανήκει η ντροπή που δεν ήμασταν εκεί σε τόσους και τόσους φόνους κάθε λογής και δεν προλάβαμε να κατανοήσουμε το χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου σου. Δική μας είναι η ντροπή να μην ακολουθήσουμε τα ίχνη των φονιάδων, να μην συγκρουσθούμε με τους φονιάδες, να προσπαθήσουμε να πείσουμε τους φονιάδες ότι έχουν άδικο. Εσύ βάδιζες στον θάνατο πουλάκι μου κι εμείς ανεμίζαμε άλλοτε σημαίες θριάμβων και άλλοτε την υγρή έπαρση μιας ήττας μακρινής. Τίποτα, τίποτα δεν είχαμε καταλάβει κι ίσως (ίσως όχι ίσως, αλλά βεβαίως) ακόμα και τώρα δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Και ντρεπόμαστε πολύ που δεν μπορούμε να καταλάβουμε κι όσοι καταλαβαίνουμε κλαίμε που δεν μπορούμε να σκεπαστούμε με κανενός είδους "δοξασμένη περηφάνια" για τον θάνατό σου. Κλαίμε από ντροπή κυρίως όχι από οργή. Κλαίμε και ντρεπόμαστε που σπαταλήσαμε τόνους οργής χωρίς να προκύψει ούτε ένα γραμμάριο από καθαρό μετάλλευμα συνθήκης που θα εμπόδιζε τον θάνατό σου. Όμως εσύ κοιμήσου.

Κι ας είναι κτέρισμα στην κλίνη σου η ντροπή μας. Μη νοιάζεσαι. Εσύ κουράστηκες για πάντα. Εμείς να δούμε τώρα. Εμείς να μετρήσουμε το μπόι μας μέσα στο αχανές της απουσίας σου. Εμείς να δοκιμάσουμε τη μνήμη μας πάνω στο πρόσωπο του κάθε παιδιού που είναι η άλλη όψη του προσώπου του δολοφόνου του. Γιατί ναι,το μάθαμε κι αυτό: Για το κάθε παιδί που ονειρεύεται υπάρχει κι ένας δολοφόνος. Ψέματα, δεν ήταν δολοφόνος αυτός που σε σκότωσε. Ήταν κοινός φονιάς. Εμείς λοιπόν πρέπει να μάθουμε τα πρόσωπα όλων των φονιάδων που σκοτώνουν παιδιά από την άλλη όψη του προσώπου των παιδιών. Κι εμείς πρέπει να πολεμήσουμε με τους φονιάδες συνειδήσεων, τους φονιάδες ψυχών, τους φονιάδες της κάθε εξέγερσης, τους φονιάδες της παιδικής διανόησης, τους φονιάδες που κρατούνε πιστόλι, τους φονιάδες που κρατούνε μικρόφωνο, τους φονιάδες που κρατούνε βιβλίο, τους φονιάδες που κρατούνε τη σιωπή από τον σβέρκο, τους φονιάδες που οδηγούν στο εκτελεστικό απόσπασμα των δρόμων τα καλύτερα παιδιά μας, παιδάκι μου που τώρα κοιμάσαι. Κοιμήσου.
Μη νοιάζεσαι. Και μη φοβάσαι πια που οι φονιάδες κυκλοφορούνε ελεύθεροι και που τα τροχοφόρα τους είναι πιο βαριά και από τα τανκς της χούντας. Ξέρεις τι θα πει χούντα πουλάκι μου; Πού να ξέρεις... Κι εμείς που ξέρουμε τι καταφέραμε; Να έρθει ο φονιάς, συνεπέστατα ακριβής στο δικό του ραντεβού με την ιστορία και να σου πάρει το κεφάλι. Γι' αυτό σου λέω, πως ο φονιάς είναι η άλλη όψη του προσώπου σου. Εμείς φτιάξαμε εσένα, εμείς αφήσαμε να γίνει κι ο φονιάς. Αν μια φορά δεν δικαιολογείται άγνοια των νόμων, χίλιες φορές δεν δικαιολογείται άγνοια των νόμων κίνησης της Ιστορίας.
Τους αγνοήσαμε και πλήρωσες εσύ τα επίχειρα. Κι εμείς την χλεύη των φονιάδων που μας κατηγορούνε κι από πάνω επειδή θέλουμε να είμαστε μαζί σου. Καλά να πάθουμε.
Αλλά εσύ κοιμήσου πουλάκι μου. Κοιμήσου μέσα σ' όλους τους χειμώνες και μέσα σ' όλα τα καλοκαίρια που δεν πρόλαβες να ζήσεις. Κοιμήσου στο πλάι όλων των κοριτσιών που δεν πρόλαβες να ερωτευτείς και που ούτε κι εκείνα πρόλαβαν να σε ονειρευτούν. Κοιμήσου όμως "εν βυθώ". Επειδή "εν βυθώ γαρ η αλήθεια". Κοιμήσου πουλάκι μου, σκεπασμένο με όλες τις αλήθειες που πήρες μαζί σου για πάντα, κοιμήσου σκεπασμένο με όλες τις θάλασσες όλων των βυθών, όπου εμείς πρέπει να καταδυθούμε για να βρούμε αυτό το λυγρό μαργαριτάρι της αλήθειας. Μη νοιάζεσαι για τους αριθμούς αυτής της μειονότητας που λέγεται ζωή. Εσύ κοιμήσου. Δεν κάνει να κουράζεσαι άλλο. Άφησε εμάς να κουραστούμε. Τουλάχιστον για να ξεπλύνουμε την ντροπή.
Γειά σου τώρα. Δεν σε αποχαιρετώ.
Σε χαιρετώ.

ΑΘΛΙΑ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (*)

(*) Από τη DW 10/12/08, του Κώστα Συμεωνίδη (http://www.dw-world.de/dw/article/0,,3863348,00.html)
Από το περασμένο Σάββατο οι ταραχές στην Ελλάδα κυριαρχούν στη διεθνή ειδησεογραφία. Και η Γερμανία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις ενώ τα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν καθημερινά πλήθος ρεπορτάζ και αναλύσεων για τα βαθύτερα αίτια των πρωτοφανών επεισοδίων. Πώς όμως θα αντιμετώπιζε η Γερμανία μία ανάλογη κατάσταση και πώς θα αντιδρούσε η γερμανική αστυνομία, που θεωρείται ότι είναι πολύ καλά εκπαιδευμένη για τέτοιες καταστάσεις; Απαντήσεις ζητήσαμε από τον γερμανό ερευνητή Γιοχάνες Μπέκερ, κοινωνιολόγο, ειδικευμένο στις συγκρουσιακές σχέσεις.
Η αφορμή και τα βαθύτερα αίτια
Ο γερμανός ερευνητής Γιοχάνες Μπέκερ τονίζει σε συνέντευξή του προς την Ντόιτσε Βέλλε ότι ο θάνατος του 15χρονου ήταν η αφορμή των ταραχών, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ωστόσο πίσω από όλα αυτά, όπως χαρακτηριστικά λέει, κρύβεται η άθλια θέση των νέων στην Ελλάδα:
«Αφορμή των ταραχών, όπως μάθαμε από τα μέσα ενημέρωσης, ήταν ο θάνατος ενός παιδιού από το όπλο ενός αστυνομικού που φαίνεται να είναι γνωστός με το ψευδώνυμο Ράμπο. Αλλά πρόκειται μόνον για την αφορμή. Αν εξαιρέσει κανείς την παρούσα οικονομική κρίση και των καθημερινό φόβο των ανθρώπων, που έχουμε και εμείς εδώ στη Γερμανία, τα βαθύτερα αίτια θα πρέπει να αναζητηθούν στην άθλια θέση στην οποία βρίσκονται οι νέοι στην Ελλάδα».
Ο κ. Μπέκερ υπενθυμίζει ότι το περασμένο έτος η Ελλάδα είχε το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας των νέων στην ΕΕ που κινούνταν στο 26 %. Αρκετοί κοινωνιολόγοι ωστόσο, όπως λέει, υποστηρίζουν ότι ο πραγματικός αριθμός είναι διπλάσιος. Αυτό σημαίνει ότι το 50 και πλέον τοις εκατό των νέων στην Ελλάδα δεν διακρίνουν προοπτικές για το μέλλον τους, σύμφωνα με τον γερμανό ερευνητή:
Για το ρόλο της κρίσης και των σκανδάλων
Ο κοινωνιολόγος υπογραμμίζει ότι ο ρόλος της παρούσας οικονομικής κρίσης δεν θα πρέπει να υπερεκτιμηθεί, καθώς οι νέοι δεν αισθάνονται να θίγονται άμεσα. Το ζήτημα αρχίζει να τους απασχολεί και να τους ανησυχεί περισσότερο όταν, για παράδειγμα, δουν τους γονείς τους να χάνουν τη δουλειά τους.
Αναφερόμενος στο ρόλο των σκανδάλων που συγκλονίζουν την κυβέρνηση Καραμανλή, ο Γιοχάνες Μπέκερ εκτιμά ότι:
«Η δημοτικότητα της κυβέρνησης έπεσε εξαιτίας μίας μεγάλης αλυσίδας σκανδάλων, μικρών και μεγάλων, που όμως δεν είναι τόσο συγκλονιστικά. Ωστόσο η πολιτική της κυβέρνησης συνοδεύεται από μία κοινωνική πολιτική που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο την ψαλίδα μεταξύ φτωχών και πλουσίων. Και αυτό σε αντίθεση με άλλες χώρες της ΕΕ, όπως την Πορτογαλία, όπου η ένταξη ωφέλησε ένα μεγάλο μέρος των πολιτών. Αυτό δεν ισχύει στην Ελλάδα».
«Η αστυνομία δεν μπορεί να ανταποκριθεί»
Αναφερόμενος στις ταραχές των τελευταίων ημερών, ο ερευνητής εκτιμά ότι η αντίδραση της ελληνικής αστυνομίας δεν ανταποκρίνεται στο μέτρο των περιστάσεων. «Η αστυνομία δεν μπορεί να ανταποκριθεί, ωστόσο θα πρέπει να αναλογιστεί κανείς ότι η κατάσταση είναι πρωτοφανής. Παρόλα αυτά», όπως τονίζει ο κ. Μπέκερ, «δεν θα πρέπει να τα ισοπεδώνουμε όλα. Και στη Γερμανία η ποιότητα των επεμβάσεων της αστυνομίας διαφέρει συχνά από πόλη σε πόλη».
«Η Ελλάδα», μας είπε στη συνέχεια ο κ. Μπέκερ, «ήταν μία ήρεμη χώρα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Σε αντίθεση όμως με άλλες χώρες, όπως τη Γαλλία με τα προβληματικά προάστια του Παρισιού, η ελληνική αστυνομία δεν έχει εμπειρίες για να ξέρει πώς να χειριστεί ανάλογες καταστάσεις».
Τι θα έκανε η Γερμανία;
Τι το διαφορετικό θα έκανε η Γερμανία και η γερμανική αστυνομία, είναι το τελευταίο ερώτημα που απευθύναμε στον Γιοχάνες Μπέκερ;
«Δεν πιστεύω ότι στη Γερμανία μπορεί να αναπτυχθεί ένα παρόμοιο κίνημα, μολονότι η κατάσταση στα ανατολικά κρατίδια είναι παρόμοια με εκείνη στην Ελλάδα, με την ανεργία των νέων να ξεπερνά το 50 %. Στις μεγάλες πόλεις η γερμανική αστυνομία ξέρει πώς να αντιμετωπίσει τέτοια περιστατικά, καθώς έχει την σχετική εμπειρία. Οι επεμβάσεις όμως εξετάζονται κατά περίπτωση.
Όταν ήμουν φοιτητής και βγαίναμε στους δρόμους προσπαθούσαμε πάντα να μιλήσουμε με τους αστυνομικούς γιατί δεν ήταν αυτοί οι εχθροί μας, αλλά άλλοι, η γραφειοκρατία, οι ακροδεξιοί. Το βασικό ερώτημα όμως είναι γιατί δεν μπορεί να συμβεί σε εμάς κάτι παρόμοιο; Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί λειτουργούν διαφορετικά. Στη Γερμανία έχουμε 7 εκατομμύρια ανέργους και ανθρώπους που δεν έχουν λεφτά για να ζήσουν. Δεν λένε όμως ότι κάτι δεν πάει καλά με το κράτος, αλλά διερωτώνται τι λάθος έκαναν οι ίδιοι. Θέτουν ερωτήματα όπως, μήπως δεν σπούδασα, επέλεξα λάθος δρόμο ή μήπως παντρεύτηκα νωρίς; Η εξατομίκευση της ενοχής διασφαλίζει την ηρεμία και την τάξη στη Γερμανία».

ΣΕΙΣΜΟΣ 5,2 ΡΙΧΤΕΡ 10 ΧΛΜ ΝΑ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ

Σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο σήμερα το πρωϊ (10 και 27) 13/12/2008 έγινε σεισμός μεγέθους 5,2 με επίκεντρο 38.72 Βόρεια και 22.57 Ανατολικά (βλέπε Χάρτη) σε βάθος 24 Km

ΙΔΟΥ Η ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΟΜΕΝΗ ΡΥΠΑΝΣΗ (*)

(*) Στοιχεία από τα ΝΕΑ 8/12/2008, κάντε κλικ στο πίνακα για μεγέθυνση
Πρόκειται για ρύπανση που θα προστεθεί στην ήδη επιβαρυμένη περιοχή....

ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΝΕΤΑΙ Ο ΕΥΒΟΪΚΟΣ ΑΠΟ ΡΥΠΟΓΟΝΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ (*)

(*) Ο Χάρτης και τα στοιχεία από τα ΝΕΑ 8/12/2008, κάντε κλικ στο χάρτη για μεγέθυνση
Στους 5 νομούς της περιοχής προγραμματίζουν να κατασκευάσουν ιδιωτικοί και δημόσιοι φορείς πολλές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής από καύση ορυκτών καυσίμων και υδρογονανθράκων, παρά τις αντιρρήσεις των κατοίκων και τη ρύπανση που θα προσθέσουν στην ευρύτερη περιοχή. Την ίδια στιγμή η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές καθυστερεί είτε απο γραφειοκρατικά εμπόδια, είτε από αντιδράσεις που υποκινούνται απο το θερμικό λόμπυ.Η Εύβοια συνολικά αποκλείεται από τη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας απο φωτοβολταϊκά..........

30 ΧΡΟΝΙΑ - 80 ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΘΑΝΑΤΩΝ ΑΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ (*)

(*) Από την Ελευθεροτυπία
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 80 ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΘΑΝΑΤΩΝ ΑΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ.
ΣΧΕΔΟΝ ΣΕ ΟΛΑ ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ ΑΘΩΩΝΟΝΤΑΙ!!!
Από το 2003 ως το 2007 καταγγέλθηκαν 238 αστυνομικοί για κακομεταχείρηση, αποτάχθηκε μόλις ένας (!!!) και δεν καταδικάστηκε αμετάκλητα κανένας!!!
Από τους 99 αστυνομικούς που παραπέμφθηκαν για χρήση όπλου, καταδικάστηκε μόλις ένας!!!! Ο δολοφόνος του 15χρονου Καλτεζά αθωώθηκε!!!
Και σήμερα ακόμη, ο εισαγγελέας πάει να αθωώσει τους αστυνομικούς στη δίκη της "ζαρντινιέρας".
Περισσότερα: http://www.enet. gr/online/ online_text/ c=112,id= 30724868, 38746244