Λογοτεχνικά έργα των Άτγουντ, Σμιθ, Ντε Γουϊτ (και άλλων) στο κλείσιμο της χιλιετίας

Σπίτι από φύλλα (Μαρκ Ζ. Ντανιελέφσκι) Είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα από τα πιο καινοτόμα και πειραματικά έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας. Επαναπροσδιορίζει τα όρια του τι μπορεί να είναι ένα μυθιστόρημα.

Χρησιμοποιεί ένα σύστημα "αφήγησης μέσα στην αφήγηση" (ένας ταξιδιώτης ανακάλυψε τα ημερολόγια ενός τυφλού γέροντα, που σχολίαζε ένα ντοκιμαντέρ για έναν φωτογράφο..). Η σελιδοθέτηση, η τυπογραφία και η χρήση των χρωμάτων (το λέξημα "house" είναι πάντα μπλε) είναι μέρος της αφήγησης. Οι λέξεις σχηματίζουν σκηνές, τα σημεία στίξης εξαφανίζονται, οι σελίδες είναι σχεδόν κενές ή γεμάτες με πυκνές υποσημειώσεις που δημιουργούν αγωνία και σύγχυση, μιμούμενες την εμπειρία των χαρακτήρων. Η γλώσσα μεταβάλλεται συνεχώς, από ακαδημαϊκή κριτική τέχνης μέχρι απλό προφορικό λόγο και τρελά ημερολόγια.

Παρόλο που η φόρμα είναι εντυπωσιακή, τα θέματα είναι εξίσου βαθιά. Επικεντρώνεται στον τρόμο του απροσδιόριστου και του άγνωστου, στην ψυχολογία του φόβου, στη φύση της πραγματικότητας και στο πώς οι σχέσεις μας (ειδικά μέσα στην οικογένεια) μπορεί να γίνουν το πιο τρομακτικό "σπίτι" όλων. Εξετάζει επίσης τη διαδικασία της ερμηνείας και της εμμονής.

Το «House of Leaves» έγινε αμέσως καλτ και θεωρείται το κλασικό "μυθιστόρημα τρόμου μέσω της μορφής του". Ξέσπασε μια νέα πανίσχυρη τάση στην αμερικανική λογοτεχνία και ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων να πειραματιστούν με τη φυσική δομή του βιβλίου. Είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της λογοτεχνίας "ergodic", όπου ο αναγνώστης πρέπει να "εργαστεί" ενεργά για να κατασκευάσει την ιστορία.

Περισσότερο από 20 χρόνια μετά, το βιβλίο του Mark Z. Danielewski συνεχίζει να μελετάται σε ακαδημαϊκά πλαίσια, να αναλύεται σε online forum και να θεωρείται ένα σημαντικό σημείο αναφοράς. Η πρώτη ελληνική έκδοση έγινε το 2006 από τις εκδόσεις Γράμματα

Ο Τυφλός Δολοφόνος (Μαργκαρετ Άτγουντ) Η Margaret Atwood είναι δασκάλα της αφηγηματικής δομής, και αυτό είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα της. Αντιπροσωπεύει την απόλυτη κορύφωση της αφηγηματικής τέχνης εντός μιας παραδοσιακής, αλλά εξαιρετικά περίπλοκης δομής.

Η παγωμένη, συγκρατημένη Ίρις και η θερμόαιμη αδερφή της Λόρα μεγαλώνουν εύπορες και προνομιούχες σε μια ψυχρή πόλη του Καναδά. Αλλά όταν η οικογενειακή περιουσία δοκιμάζεται στην Ύφεση, η Ίρις παντρεύεται έναν σκληρό βιομήχανο και η Λόρα πέφτει με το αυτοκίνητό της από μια γέφυρα, αφήνοντας πίσω της ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας (παρουσιάζεται παράλληλα με την κύρια πλοκή) που φαίνεται να περιέχει έναν κωδικοποιημένο, καλυμμένο οδηγό για τα μυστικά που κυβέρνησαν τη ζωή της και προκάλεσαν τον πρόωρο θάνατό της. Λέγεται με την εύθραυστη, οξεία φωνή της ηλικιωμένης Ίρις, η οποία έχει μείνει πίσω για να αποκωδικοποιήσει την κληρονομιά της Λόρας, το The Blind Assassin είναι μια περιοδεία ένθετων αφηγήσεων, λεπτών αποκαλύψεων και θαμμένων αναμνήσεων.                                                                

Το βιβλίο είναι ένα εμφωλευμένο μυθιστόρημα που περιλαμβάνει τόσο τις αναμνήσεις της ηλικιωμένης Ίριδας που αποκαλύπτει μια οικογενειακή ιστορία μυστηρίου και τραγωδίας, όσο και ένα άλλο μυθιστόρημα που δημοσιεύτηκε με το όνομα της αδερφής της και μέσα στο οποίο υπάρχει μια ρομαντική σχέση. Η ιδιοφυΐα έγκειται στο πώς αυτά τα στρώματα αλληλοεπιδρούν, αποκαλύπτοντας σταδιακά την αλήθεια και δημιουργώντας έναν συναρπαστικό γρίφο για τον αναγνώστη.

Το μυθιστόρημα ασκεί μια πλούσια και δριμεία κοινωνική κριτική. Εξετάζει τη θέση των γυναικών στον καναδικό κοινωνικό ιστό του 20ου αιώνα, τις ταξικές διακρίσεις, τη βιομηχανοποίηση, το ψέμα, την προδοσία και τον τρόπο με τον οποίο γράφεται και ξαναγράφεται η ιστορία. Είναι ένα ισχυρό έργο για τη φωνή, τη σιωπή και την αντοχή των γυναικών.

Ενώ η Atwood είχε ήδη τεράστια επιρροή, αυτό το βιβλίο ενίσχυσε τη θέση της ως μιας από τις σημαντικότερες συγγραφείς της εποχής της και αναγνωρίστηκε ως κλασικό παράδειγμα του πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια πολύπλοκη αφηγηματική δομή όχι για εγωκεντρικό σκοπό, αλλά για να εμβαθύνει στο συναίσθημα και τα θέματα. Επηρέασε πολλούς συγγραφείς ιστοριών μυστηρίου και οικογενειακών δραμάτων.

Θεωρείται ένα από τα καλύτερα βιβλία της δεκαετίας του 2000. Η λογοτεχνική του αξία είναι αναμφισβήτητη και έχει εδραιωθεί στον κανόνα. Εκδόθηκε στα Ελληνικά το 2001.

Οι συναρπαστικές περιπέτειες των Κάβαλιερ & Κλέι (Μάικλ Τσάμπον)  Είναι ένα επικό έργο για την Αμερικανική ιστορία, τα κόμικς και την ταυτότητα, Η ιστορία ακολουθεί την ζωή του Τζο Κάβαλιερ και του Σαμ Κλέι, δύο Εβραίων ξαδέλφων – ο ένας τους έρχεται από την ναζιστοκρατούμενη Ευρώπη - που δημιουργούν μια επιτυχημένη σειρά κόμικς στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κυκλοφόρησε στη χώρα μας από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Λευκά Δόντια (Ζάντι Σμιθ) Εμβληματικό μυθιστόρημα για τη διαπολιτισμική ζωή στο σύγχρονο Λονδίνο, το πρώτο βιβλίο της συγγραφέα. Παρακολουθεί τη φιλία δύο Λονδρέζων, ενός άντρα της εργατικής τάξης, τακτικό επισκέπτη παμπ ονόματι Άρτσι και του Σαμάντ, ενός μουσουλμάνου από το Μπαγκλαντές. Ο Άρτσι παντρεύεται έναν Τζαμαϊκανό. Ο Σαμάντ έχει δίδυμους γιους, ο ένας από τους οποίους γίνεται θρησκευτικός αγωνιστής, ο άλλος φανατικός Αγγλόφιλος. Οι αλληλεπικαλυπτόμενες τύχες των χαρακτήρων της Zadie Smith φαίνεται να εντοπίζουν τις νέες δομές της ζωής του 21ου αιώνα και δοκιμάζουν την στιβαρότητά τους ως πλαίσιο για ειρήνη και ευτυχία. Τόσο βαθιά Ντικενσιανό όσο και παιχνιδιάρικα μεταμοντέρνο, το White Teeth δεν ανταποκρίνεται στην ανεξέλεγκτη μυθιστορηματική πολυπλοκότητα ενός πολυπολιτισμικού κόσμου. Τον γλεντάει. Έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Καστανιώτη.                                                

Ο Τελευταίος Σαμουράι (Ελεν ντε Γουίτ) Ένα ποιητικό και διανοητικό μυθιστόρημα, αλλά με παραδοσιακή αφηγηματική δομή. «Παθιασμένη με την ιαπωνική κουλτούρα και τις ταινίες του Ακίρα Κουροσάβα, η Σίβυλλα είναι Αμερικανίδα γλωσσολόγος και ζει στο Λονδίνο. Πανέξυπνη και καλλιεργημένη, μεγαλώνει μονάχη το γιο της τον Λούντο. Τι παιδί όμως! Αληθινή μεγαλοφυΐα! Στα τέσσερα γνωρίζει κιόλας αραβικά, ελληνικά και γαλλικά, και στα πέντε του μαθαίνει γιαπωνέζικα. Η άλγεβρα είναι παιχνιδάκι για αυτόν, και διαβάζει τα πάντα. Τα χρόνια περνούν. Μητέρα και γιος διαβάζουν πολύ και βλέπουν ξανά και ξανά την ταινία ΕΦΤΑ ΣΑΜΟΥΡΑΪ. Οι συζητήσεις, οι σκέψεις τους αποκαλύπτουν τον κόσμο μέσα στον οποίο ζουν μαζί αλλά και ο καθένας μόνος του. Στα χέρια του Λούντο πέφτει το ημερολόγιο της μητέρας του. Ζητά από τη Σίβυλλα να του φανερώσει το όνομα του πατέρα του αλλά αυτή αρνείται. Εκείνος τότε επιδίδεται σε μια αναζήτηση που καταλήγει σε παιχνίδι. Δοκιμάζει με τέσσερις, πέντε διαφορετικούς άντρες και οι συναντήσεις του μαζί τους μας φέρνουν κοντά σ' ένα σωρό διαφορετικές κοσμοθεωρίες, πρακτικής και θεωρητικής φύσης. Από τον καθένα τους, ο Λούντο παίρνει και κάτι διαφορετικό. Άλλοτε γνώση, άλλοτε αίσθημα, άλλοτε κατανόηση. Πλουτίζει. Και προχωρά. Μόνος του, τελικά». (Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης). Εκ πρώτης, ένα βιβλίο που υμνεί το εξαιρετικό και σπάνιο. Η γνώμη του Vulture είναι ότι το μυθιστόρημα της ντε Γουίτ πάει κόντρα στον ελιτισμό και πρεσβεύει ότι κάθε άνθρωπος έχει ικανότητες που συνήθως αποδίδονται σε ιδιοφυΐες. Έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη 

Άγγελοι και Δαίμονες (Νταν Μπράουν) Διασκεδαστικό μπεστ σέλερ θρίλερ, χωρίς ιδιαίτερη λογοτεχνική φιλοδοξία ή καινοτομία. Ως το πρώτο βιβλίο της σειράς με τον Robert Langdon, εισάγει στοιχεία συμβολισμού και θεωριών συνωμοσίας που γίνονται χαρακτηριστικά γνώρισμα του συγγραφέα. Η πλοκή περιλαμβάνει μυστικές αδελφότητες και επιστημονικά θέματα, προσφέροντας μια δυναμική αφήγηση. Δομή και ρυθμός: Το βιβλίο κρατά τον αναγνώστη συνεχώς αγχωμένο με ανατροπές και γρίφους, που είναι χαρακτηριστικό του ύφους του Μπράουν. Έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ψυχογιός. 

Κυκλοφόρησε: Ebook - Κάθε βιβλίο είναι ένα τρένο. 2η διαδρομή: Από την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, στον Ρομαντισμό

Ξεκινάμε με το παρόν - με τις εκδόσεις www.bookstars.gr - την δεύτερή μας περιπλάνηση, στα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Στην πρώτη μας διαδρομή, παρουσιάσαμε 76 λογοτεχνικά έργα, από την αρχαϊκή προφορική λογοτεχνία μέχρι το μεσαίωνα. Στη νέα μας διαδρομή, θα παρουσιάσουμε λογοτεχνικά ταξίδια από το 1400 μέχρι και το  1850, σε τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις και σε όλο τον γνωστό, τότε, κόσμο: την Αναγέννηση, το Διαφωτισμό και το Ρομαντισμό με άλλα 109 βιβλία – σταθμούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Οι νέες λογοτεχνικές κατευθύνσεις σηματοδοτούνται από την αρχή με την κυριαρχία της Αναγέννησης, καθώς και τις σημαντικές αλλαγές σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και τεχνολογικό επίπεδο στην Ευρασία και την Αμερική. Σε αυτή την περίοδο των 450 χρόνων, ανδρώθηκε ο αποικιακός, πολεμικός καπιταλισμός και μετατράπηκε σε βιομηχανικό. Οι αλλαγές, δεν προέκυψαν από τη μια χρονιά στην άλλη, ούτε αυτόματα, αλλά αργά, βασανιστικά και με μεγάλες μάχες και αντιθέσεις. Εντάσσονται σε ένα ευρύ, κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό πλαίσιο, όπου οι αναγεννησιακές ανακατατάξεις, η αποικιοποίηση του νέου κόσμου, η βιομηχανική επανάσταση, που ακολούθησε, οι εξελίξεις στην αστικοποίηση, στο εμπόριο και στη διανομή πλούτου, επηρέασαν, άμεσα, τον τρόπο και το εύρος της λογοτεχνικής δημιουργίας. 

Ακολουθεί ενα απόσπασμα, από την αρχή της ενότητας για την Αναγέννηση:

Μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας, σημαντικό ρόλο έπαιξε η ίδρυση το 1635 από τον Καρδινάλιο Ρισελιέ της Γαλλικής Ακαδημίας, που επιδίωξε την τυποποίηση της γαλλικής γλώσσας και λογοτεχνίας, εισάγοντας νέους κανόνες και κριτήρια ποιότητας. Η επιρροή της στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία ήταν καθοριστική, προωθώντας το κλασικισμό, την αρμονία, και την αυστηρή φόρμα. Αυτό αντικατοπτρίστηκε στα έργα συγγραφέων της εποχής, που προώθησαν την ψυχολογική λεπτομέρεια και ηθική ανάλυση. Η λογοτεχνία και η τέχνη μεταβαίνουν από το δραματικό, εκρηκτικό ύφος του μπαρόκ σε πιο οργανωμένες φόρμες του κλασικισμού, με έμφαση στη λογική, την τάξη και το ηθικό μήνυμα. Αυτή η καλλιτεχνική κίνηση αντανακλούσε τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις (αυτοκρατορίες, βασιλικές αυλές, ανάπτυξη του εμπορίου και της πνευματικής δημιουργίας) και την ανάγκη για σταθερότητα μετά τις ταραχές.

Η εμφάνιση νέων κοινωνικών τάξεων και ιδεών, οι έμποροι, η αστική τάξη και το φιλελεύθερο πνεύμα αρχίζουν να αποκτούν αυτόνομη φωνή, ιδιαίτερα στη Δυτική Ευρώπη, επηρεάζοντας θεματολογία που περιλαμβάνει την ατομική ευθύνη, την ηθική και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η άνοδος του διαφωτισμού, λίγο αργότερα, έχει τις ρίζες της, ήδη σ’ αυτές τις τάσεις.

Οι αποικιακές κατακτήσεις της Νότιας Αμερικής από την Ισπανία, της Αυστραλίας (Νέα Ολλανδία -  1606), η ίδρυση του Κεμπέκ (Νέα  Γαλλία το 1634) και η αποίκηση του Μέριλαντ την ίδια χρονιά, σηματοδότησαν την έναρξη της αποικιοκρατίας και την επέκταση του ευρωπαϊκού κόσμου. Οι πολιτισμικές ανταλλαγές φέρνουν νέους πόρους, νέες ιδέες και προοπτικές, όπως η επαφή με άλλους πολιτισμούς, οι οποίες προκαλούν αμφισβητήσεις και εμπλουτίζουν τη λογοτεχνική παραγωγή, κυρίως στους τομείς του ταξιδιωτικού και περιηγητικού είδους. 

Εξελίξεις, έφεραν, επίσης οι θρησκευτικές συγκρούσεις (προτεσταντική μεταρρύθμιση, καθολική αντίδραση), και η ενίσχυση των εθνικών κρατών. Η αποικιοκρατία και οι νέες πολιτισμικές εμπειρίες εμπλούτισαν την ευρωπαϊκή λογοτεχνία με νέα θέματα, όπως η περιπέτεια, ο πολιτισμικός συγκρητισμός και η κριτική των αποικιοκρατικών πρακτικών. Η θρησκευτική αναταραχή, (η Προτεσταντική μεταρρύθμιση και η καθολική αντίδραση), διαμόρφωσε λογοτεχνικά ρεύματα με έντονα θεολογικά και φιλοσοφικά θέματα, τα οποία δημιούργησαν ένα πυκνό κοινωνικό και πνευματικό πλαίσιο που επηρέασε την ποίηση, το θέατρο και τη δογματική συγγραφή.

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, όπως η συγκέντρωση της εξουσίας σε ενιαίους, μοναρχικούς θεσμούς και οι εθνικές συγκρούσεις, διέγειραν την πολιτική λογοτεχνία και κριτική. Η ενίσχυση του μονάρχη και η συγκρότηση εθνικών ταυτοτήτων (π.χ. ένωσης Βρετάνης με Γαλλία το 1532) διαμόρφωσαν ένα νέο πλαίσιο στην πολιτική λογοτεχνία και στα κείμενα ιστορικού ή πατριωτικού χαρακτήρα.

Επίσης, η διάδοση της κλασικής εκπαίδευσης, αποτέλεσε θεμέλιο για την ανθοφορία του ανθρωπισμού και της αναβίωσης των αρχαίων κειμένων, επηρεάζοντας και το λογοτεχνικό ύφος με ανανέωση της αντίληψης για τον άνθρωπο, τη κοινωνία και τη φύση, που επηρέασε τη λογοτεχνία με φιλοσοφικά, ουμανιστικά και εξελικτικά θέματα. Η λογοτεχνία αναμορφώνεται ριζικά, κάνοντας στροφή προς την ανακάλυψη της ατομικότητας, αποκτά κοσμικό χαρακτήρα και πειραματίζεται με τη μορφή και το ύφος των δημιουργιών της. Δημιουργούνται τα πρότυπα των πρώιμων μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων. Αναδεικνύει την ατομική συνείδηση, προβάλει μια νέα, παγκόσμια θεματική και αξιοποιεί διασταυρούμενες γλώσσες.

Ο Άμλετ του Σαίξπηρ αποτελεί ίσως τον πιο σύνθετο τραγικό ήρωα της Αναγέννησης. Είναι μορφωμένος, στοχαστικός και βαθιά διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον της εκδίκησης και στην ηθική του συνείδηση. Η αναγεννησιακή του διάσταση έγκειται στον έντονο ατομικισμό και στην εσωτερική αυτοανάλυση. Ο ήρωας στρέφεται προς το «εγώ» και αμφισβητεί τις βεβαιότητες της μεσαιωνικής τάξης. Το περίφημο υπαρξιακό του δίλημμα «να ζει κανείς ή να μη ζει», εκφράζει τη μετάβαση από τη θεοκεντρική στη ανθρωποκεντρική αντίληψη. Δεν είναι μονοδιάστατος εκδικητής, είναι διανοούμενος που παραλύει από την υπερβολική σκέψη. Η τραγικότητά του γεννιέται από τη σύγκρουση ανάμεσα στη δράση και στη σκέψη, στοιχείο χαρακτηριστικό της Αναγέννησης, όπου η ανακάλυψη της ατομικότητας συνοδεύεται από υπαρξιακή αγωνία.

Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες, είναι ταυτόχρονα ήρωας και αντί-ήρωας. Εμφορείται από ιδανικά «ιπποτισμού» που έχουν ξεπεραστεί ιστορικά, γεγονός που τον καθιστά τραγικά κωμικό. Η Αναγέννηση, με τον ρεαλισμό και την κριτική της διάθεση, αποδομεί, μέσα από αυτόν, τον κόσμο των ιπποτικών μύθων. Παρά την αυταπάτη του, όμως, ενσαρκώνει την πίστη στη δύναμη του ονείρου και της προσωπικής αλήθειας. Η σύγκρουσή του με την πραγματικότητα φανερώνει το πέρασμα από τον μεσαιωνικό, φαντασιακό κόσμο στη νεότερη εμπειρική σκέψη. Δεν είναι απλώς γελοίος, είναι ιδεαλιστής – ή ένας πρώιμος Αγαθούλης - που υπερασπίζεται αξίες όπως η τιμή και η δικαιοσύνη σε έναν κόσμο πεζό και υλικό. Έτσι γίνεται σύμβολο της ανθρώπινης ανάγκης για νόημα.

Η γυναικεία εκπρόσωπος των αξέχαστων χαρακτήρων της λογοτεχνίας της εποχής, η Ιουλιέτα, εκπροσωπεί την αναγεννησιακή ανάδειξη του ατομικού συναισθήματος απέναντι στην κοινωνική επιταγή. Αν και νεαρή, επιδεικνύει αποφασιστικότητα και θάρρος. Η αγάπη της δεν είναι παθητική, επιλέγει συνειδητά, αψηφώντας οικογένεια και κοινωνική σύμβαση. Σε αντίθεση με μεσαιωνικές, γυναικείες μορφές που λειτουργούν συμβολικά, η Ιουλιέτα διαθέτει ψυχολογικό βάθος. Η τραγική της κατάληξη αναδεικνύει την ένταση ανάμεσα στην προσωπική επιθυμία και στη συλλογική καθεστηκυία βία. Εκφράζει τη γέννηση της νεωτερικής υποκειμενικότητας και αποδεικνύει, ότι στην Αναγέννηση η γυναίκα αρχίζει να αποκτά δραματική φωνή, αν και παραμένει εγκλωβισμένη σε πατριαρχικές δομές.

Μπορείτε να το προμηθευτείτε ηλεκτρονικά εδώ 

Διαβάστε εδώ, για την 1η διαδρομή, που κυκλοφορεί ήδη

Οι μυθιστορηματικές δυστοπίες «Εμείς», «1984», «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» και η σημερινή κοινωνία.

Η δυστοπική λογοτεχνία του 20ού αιώνα, αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία κριτικής των σύγχρονων κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων. Τα μυθιστορήματα «Εμείς», «1984» και «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος», συγκροτούν έναν ιδιότυπο διάλογο, γύρω από την έννοια της εξουσίας, της ελευθερίας και της ανθρώπινης φύσης. Αν και γράφτηκαν σε διαφορετικά ιστορικά και ιδεολογικά πλαίσια, παρουσιάζουν τρεις διακριτές εκδοχές ολοκληρωτισμού: την ορθολογική - τεχνοκρατική, την κατασταλτική - πολιτική και την ηδονιστική - βιοπολιτική. Παρακάτω, παρουσιάζουμε συνοπτικά μια συγκριτική ανάλυση των τριών έργων τόσο σε λογοτεχνικό όσο και σε φιλοσοφικό επίπεδο, με έμφαση στους μηχανισμούς ελέγχου, τη συγκρότηση της υποκειμενικότητας και τη δυνατότητα αντίστασης.

Μορφές εξουσίας και μηχανισμοί ελέγχου: Κεντρικό άξονα και των τριών έργων αποτελεί η λειτουργία της εξουσίας. Στο «Εμείς», η εξουσία παρουσιάζεται ως απόλυτα ορθολογική και μαθηματικά οργανωμένη. Το «Ενιαίο Κράτος» επιβάλλει μια κοινωνία πλήρους διαφάνειας και κανονικοποίησης, όπου η ατομικότητα έχει αντικατασταθεί από την αριθμητική ταυτότητα. Η εξουσία εδώ δεν βιώνεται ως καταπίεση, αλλά ως λογική αναγκαιότητα. Στο «1984», αντίθετα, η εξουσία είναι εμφανώς βίαιη και κατασταλτική. Η συνεχής επιτήρηση, η διαστρέβλωση της γλώσσας και η τρομοκρατία, αποτελούν βασικά εργαλεία του καθεστώτος. Η αλήθεια δεν είναι αντικειμενική αλλά κατασκευάζεται από την εξουσία, γεγονός που οδηγεί σε μια ριζική αποσταθεροποίηση της πραγματικότητας. Στον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο», η εξουσία αποκτά μια πιο ύπουλη μορφή. Δεν επιβάλλεται μέσω φόβου αλλά μέσω ευχαρίστησης. Οι άνθρωποι είναι γενετικά και ψυχολογικά προγραμματισμένοι, ώστε να αποδέχονται τη θέση τους στην κοινωνία, ενώ η χρήση του «σόμα» εξαλείφει κάθε πιθανότητα υπαρξιακής κρίσης. Πρόκειται για μια μορφή ελέγχου που δεν καταπιέζει, αλλά αποτρέπει την ίδια την επιθυμία για ελευθερία.

Υποκειμενικότητα και ατομική συνείδηση: Η συγκρότηση της ανθρώπινης συνείδησης διαφοροποιείται σημαντικά στα τρία έργα. Στο «Εμείς», ο πρωταγωνιστής βιώνει τη γέννηση της ατομικότητας ως παθολογική κατάσταση. Η φαντασία και το συναίσθημα εμφανίζονται ως απειλές για την κοινωνική τάξη, οδηγώντας τελικά στην «θεραπεία» τους μέσω της εξάλειψης της φαντασίας. Στο «1984», η ατομική συνείδηση αποτελεί τον τελευταίο χώρο αντίστασης. Ο πρωταγωνιστής διατηρεί μια εσωτερική σχέση με την αλήθεια, η οποία όμως συντρίβεται μέσω βασανιστηρίων και ψυχολογικής χειραγώγησης. Η κατάρρευση της συνείδησης σηματοδοτεί και την απόλυτη νίκη της εξουσίας. Στον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο», η υποκειμενικότητα είναι εξαρχής κατασκευασμένη. Δεν υπάρχει εσωτερική σύγκρουση, καθώς οι άνθρωποι έχουν εκπαιδευτεί να επιθυμούν αυτό που το σύστημα απαιτεί. Η απουσία κρίσης και τραγωδίας οδηγεί σε μια επιφανειακή αλλά σταθερή ευτυχία.

Γλώσσα, αλήθεια και ιδεολογία: Η γλώσσα λειτουργεί ως βασικό εργαλείο διαμόρφωσης της πραγματικότητας. Στο «Εμείς», η γλώσσα είναι μαθηματική και αποστειρωμένη, αντικατοπτρίζοντας την πλήρη κυριαρχία της λογικής. Η αλήθεια παρουσιάζεται ως απόλυτη και αναμφισβήτητη. Στο «1984», η «Νέα Ομιλία» περιορίζει τη δυνατότητα σκέψης, καθιστώντας αδύνατη την αντίσταση. Η γλώσσα δεν εκφράζει πλέον την πραγματικότητα, αλλά την κατασκευάζει. Στον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο», η γλώσσα δεν περιορίζεται άμεσα, αλλά η σκέψη διαμορφώνεται μέσω επανάληψης και υπνωτικής εκπαίδευσης. Η αλήθεια καθίσταται δευτερεύουσα μπροστά στη σταθερότητα και την ευχαρίστηση.

Το σώμα, η επιθυμία και οι ανθρώπινες σχέσεις: Η διαχείριση του σώματος και της επιθυμίας αποτελεί κρίσιμο σημείο διαφοροποίησης. Στο «Εμείς», οι ερωτικές σχέσεις είναι πλήρως ρυθμισμένες και προγραμματισμένες. Στο «1984», η σεξουαλικότητα καταστέλλεται, καθώς ενδέχεται να δημιουργήσει προσωπικούς δεσμούς που απειλούν την εξουσία. Στον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο», αντίθετα, η σεξουαλικότητα ενθαρρύνεται, αλλά απογυμνωμένη από συναίσθημα και αποκλειστικότητα. Και στις τρεις περιπτώσεις, η αυθεντική αγάπη εμφανίζεται ως επικίνδυνη, καθώς ενισχύει την ατομικότητα και τη δυνατότητα αντίστασης.

Η δυνατότητα αντίστασης και το τραγικό στοιχείο: Κοινό χαρακτηριστικό των τριών έργων είναι η απαισιόδοξη κατάληξη. Στο «Εμείς», η εξέγερση καταστέλλεται και η ατομικότητα εξαλείφεται. Στο «1984», η αντίσταση καταρρέει πλήρως. Στον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο», η τραγική μοίρα του «Άγριου» υποδηλώνει την αδυναμία ύπαρξης αυθεντικής ανθρώπινης εμπειρίας μέσα στο σύστημα. Το τραγικό στοιχείο έγκειται στο γεγονός ότι η ελευθερία είτε καταστρέφεται είτε καθίσταται ανεπιθύμητη.

Ένα πρώτο συμπέρασμα: Τα τρία μυθιστορήματα παρουσιάζουν διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές όψεις του ολοκληρωτισμού. Το «Εμείς» προειδοποιεί για την απολυτοποίηση της λογικής, το «1984» για την πολιτική τυραννία και τη διαστρέβλωση της αλήθειας, ενώ ο «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» για την επικράτηση μιας κοινωνίας ευχαρίστησης που εξαλείφει την ελευθερία μέσω της ικανοποίησης.

Συνολικά, τα έργα αυτά δεν αποτελούν απλώς φανταστικές απεικονίσεις του μέλλοντος, αλλά διαχρονικές αναλύσεις της ανθρώπινης κατάστασης. Αναδεικνύουν τον κίνδυνο όχι μόνο της καταπίεσης, αλλά και της απώλειας της ίδιας της επιθυμίας για ελευθερία. Με αυτόν τον τρόπο, θέτουν κρίσιμα ερωτήματα: Είναι δυνατόν να διατηρηθεί η ανθρώπινη ουσία σε έναν κόσμο που επιδιώκει, είτε να την ελέγξει είτε να την εξουδετερώσει; Πως εκφράζονται σήμερα οι προειδοποιήσεις των μελλοντικών απειλών που έκαναν οι συγγραφείς αυτοί πριν από αρκετές δεκάδες χρόνια;

Οι μορφές σύγχρονου ελέγχου: Αν συνθέσουμε τα τρία έργα, προκύπτουν τρεις τρόποι ελέγχου που συνυπάρχουν σήμερα.

Έλεγχος μέσω τάξης, λογικής και δεδομένων (Ζαμιάτιν) Αλγόριθμοι προβλέπουν και κατευθύνουν τη συμπεριφορά της απόλυτης πλειοψηφίας του πληθυσμού. -  Έλεγχος μέσω συνδυασμού φόβου και βίας (Όργουελ) Πραγματικές ή φαινομενικές κρίσεις (οικονομικές, υγειονομικές, γεωπολιτικές) χρησιμοποιούνται για τον εκφοβισμό και την πειθαρχία των μαζών. - Έλεγχος μέσω κατανάλωσης, ηδονής και αποχαύνωσης (Χάξλεϊ) Η προσοχή κατακερματίζεται - δεν υπάρχει χρόνος και διάθεση για αντίσταση.

Ο σύγχρονος κόσμος δεν μοιάζει αποκλειστικά, με κανένα από τα τρία έργα, αλλά με έναν συνδυασμό τους: παρακολουθούμαστε (1984), ποσοτικοποιούμαστε (Εμείς) και αποσπόμαστε (Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος). Και το πιο κρίσιμο: όλα αυτά συμβαίνουν, συχνά με τη συγκατάθεσή μας.

Αν τα τρία έργα θέτουν ένα κοινό ερώτημα, αυτό είναι: Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος σε έναν κόσμο που μπορεί να σε προβλέψει, να σε ελέγξει, να σε κατευθύνει ή να σε κάνει «ευτυχισμένο», χωρίς πραγματική ελευθερία επιλογής;

Τρεις μικρές αναπνοές στην μνήμη του Καρλ Μαρξ (απο τον Δ.Βασιλείου)

 

  5 Μάη 1818, γεννιέται ο Καρλ Μαρξ.

1. Χτύπησε δώδεκα

το ρολόι της Ιστορίας.

Πάντα ακριβές και συνεπές

το Φάντασμα,

την περιπλάνησή του άρχισε.

2. Δεν περιμένουν οι καιροί

το γύρισμα του χρόνου.

Καραδοκούν τα όνειρα

και τιμωρούν

τους αργοπορημένους.

3. Μην κουραστείς να δίνεσαι

σ’ ότι πονάς και θέλεις,

μην φοβηθείς να γίνεσαι

ήλιος που ανατέλλεις.

1998 - 1999: Ιδιαίτερα λογοτεχνικά έργα λίγο πριν τη νέα χιλιετία

Με λένε κόκκινο (Ορχάν Παμούκ – 1998) Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, μια φιλοσοφική εξερεύνηση και ένας διαλογισμός για τη φύση της καλλιτεχνικής έκφρασης.

Η πλοκή αναπτύσσεται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 16ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Μουράτ Γ' και περιστρέφεται γύρω από μια ομάδα μικροπαραγωγών. Είναι μοναδικό στο ότι εξιστορεί από πολλές απόψεις, με κεφάλαια που αφηγούνται διάφοροι χαρακτήρες, όπως ένα νεκρό πτώμα, ένα νόμισμα, ένα σχέδιο ενός δέντρου, ένας σκύλος ακόμη και το ίδιο το κόκκινο χρώμα. Αυτή η πειραματική αφηγηματική δομή δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου και αντανακλά τα περίπλοκα θέματα του βιβλίου. Η τεχνική της αφήγησης αμφισβητεί τις συμβατικές γραμμικές αφηγήσεις και καλεί τον αναγνώστη να ασχοληθεί με έναν πιο φιλοσοφικό και στοχαστικό τρόπο.

Εμβαθύνει σε ουσιαστικά θέματα: τη σύγκρουση μεταξύ ισλαμικής παράδοσης και δυτικού ατομικισμού, τη φύση της τέχνης και της μιμητικής, τη σχέση τέχνης και προσωπικότητας, τον φόβο της βλασφημίας, την πιστή αγάπη και τη ζήλια. «Τελικά παραμένει το ερώτημα αν βλέπουμε με τον κόσμο με όρους πραγματικότητας ή συμβολισμών».

Ο Παμούκ χρησιμοποιεί την πρωτότυπη πολυφωνική αφήγηση, δίνοντας φωνή ακόμη και στο κόκκινο χρώμα. Η δομή μοιάζει με μια αστυνομική υπόθεση, αλλά είναι στην πραγματικότητα ένα δίχτυ φιλοσοφικών διαλόγων. Το βιβλίο είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας των τελευταίων δεκαετιών, ένα κλειδί για την κατανόηση του σύγχρονου τουρκικού μυθιστορήματος που ανέδειξε τον Παμούκ στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα. Παραμένει ένα ευρέως μελετώμενο και αναφερόμενο έργο.  

Ιερές υποσχέσεις (U Sam Oeur – 1998) Ποιητική συλλογή που με αυθεντική, τραυματική και ανθεκτική φωνή αποκαλύπτει μια ιστορία που σπάνια ακούγεται στη δυτική λογοτεχνία, την Καμποτζιανή γενοκτονία.

Ένα θεμελιώδες κείμενο της μετα-πολεμικής και μετα-γενοκτονίας λογοτεχνίας. Δίνει φωνή σε έναν λαό που υπέφερε απίστευτα και επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο η ποίηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μαρτυρία και ιατρείο. Ασχολείται με τα πιο σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης φύσης: γενοκτονία, τραύμα, επιβίωση, απώλεια πολιτιστικής κληρονομιάς και αναζήτηση για ελπίδα μέσα στην καταστροφή.

Ως ένα από τα λίγα κείμενα που γράφτηκαν από έναν επιζώντα της γενοκτονίας των Κόκκινων Χμερ στα αγγλικά, η αξία του ως ιστορικού και λογοτεχνικού εγγράφου είναι ανυπολόγιστη και διαχρονική.

Αρκτική παγίδα (Νταν Μπράουν - 1998) Το απόλυτο παράδειγμα μιας καλογραμμένης, εμπορικής best-seller υπερπαραγωγής που παρουσιάζει μια αυτόνομη ιστορία με θέματα επιστημονικής συνωμοσίας. Αν και λιγότερο γνωστό, το βιβλίο αυτό θεωρείται ένα από τα καλύτερα του Μπράουν λόγω της πιστευτής πλοκής και του καταιγιστικού ρυθμού.        

Γράφτηκε πριν τον «Κώδικα Ντα Βίντσι» και είναι ένα κλασικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας. Μια δορυφορική ανακάλυψη της NASA – ένας μετεωρίτης βαθιά στον Αρκτικό πάγο που περιέχει απολιθώματα εξωγήινης ζωής – φαίνεται να είναι η επιστημονική ανακάλυψη του αιώνα. Η μυστική υπηρεσία  στέλνει την αναλύτρια Ρέιτσελ Σέξτον να διερευνήσει και βεβαιώσει το εύρημα. Ωστόσο, όταν η ίδια και η ομάδα της γίνονται στόχος φανατικών δολοφόνων, ανακαλύπτουν ότι η ανακάλυψη είναι μια περίπλοκη απάτη τεράστιων πολιτικών προεκτάσεων. Το βιβλίο είναι ένα δυναμικό μείγμα δράσης, σασπένς και θεωριών συνομωσίας, που εξελίσσεται σε ένα εχθρικό περιβάλλον, θέτοντας ερωτήματα για την αξιοπιστία της κυβέρνησης και της επιστήμης.

Παρά την τεράστια εμπορική του επιτυχία και επιρροή στο εμπορικό θρίλερ, δεν διακρίνεται για την λογοτεχνική του σημασία. Η γλώσσα και η φόρμα του είναι συμβατικές και η θεματική του βαθύτητα είναι περιορισμένη στη ψυχαγωγία. Αξίζει όμως να διαβαστεί.

Το παιχνίδι των τεσσάρων (Σκούρτη, Μουρσελά, Σουρούνη, Τατσόπουλου - 1998) Ένα ενδιαφέρον λογοτεχνικό πείραμα: τέσσερις συγγραφείς, από κοινού, αποτυπώνουν μία εποχή, συνδυάζουν είδη, φωνές, ύφος, καλούν τον αναγνώστη σε ένα παιχνίδι μελέτης όπου η κοινωνία, η ταυτότητα και η αφήγηση δεν είναι στατικές. Αποτυπώνουν την Ελλάδα του ’90 και συνθέτουν ένα μυθιστόρημα, όπου ο έρωτας καταλήγει σε θρίλερ και η περιπέτεια σε παρωδία. Ιλαρές σκηνές διαδέχονται κατεξοχήν δραματικές. Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, ψηφίδα με την ψηφίδα, σχηματίζεται το πορτρέτο του Νεοέλληνα που ακροβατεί πάνω από την καθημερινή παράνοια, τη μιζέρια και το μεγαλείο, καθώς το λυκόφως του αιώνα τον βρίσκει στο κρίσιμο σταυροδρόμι.

Οι τέσσερις συνεργάζονται για τη συγγραφή του συλλογικού έργου, κάτι αρκετά ασυνήθιστο στην ελληνική λογοτεχνία της εποχής. Τα είδη που εμπλέκονται είναι: έρωτας, θρίλερ, παρωδία, περιπέτεια - το είδος της αφήγησης έχει στοιχεία ποικιλίας, ίσως και πειραματισμού. Η μετάβαση από την κωμική σκηνή στην τραγική/δραματική συμβάλλει στην αίσθηση της σύγχυσης και της αστάθειας της εποχής.

Ορισμένα από τα βασικά θέματα εντός του κειμένου είναι: Η ταυτότητα του «Νεοέλληνα», που παλεύει με αντιφατικές δυνάμεις. Η «μετάβαση στη νέα χιλιετία» . Η έννοια του παιχνιδιού, με τις ανθρώπινες σχέσεις σαν παιχνίδι που έχει ρίσκο, ρόλους και αναπόφευκτους μετασχηματισμούς. Ο έρωτας ως κινητήρια δύναμη αλλά και ως θρίλερ  με ένταση, κινδύνους, «παράνοια». Το μεταμοντέρνο στοιχείο που εκφράζεται με τη παρωδία, το παιχνίδι με είδη (θρίλερ/περιπέτεια), την αφήγηση που δεν ακολουθεί μόνο το «σοβαρό» μονοπάτι.

Το βιβλίο εμφανίζεται ως συνέχεια ή αναφορά σε μία παλαιότερη συλλογική προσπάθεια («Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων» των Βενέζη, Καραγάτση, Μυριβήλη και Τερζάκη). Με αυτό τον τρόπο, η «συλλογική συγγραφή» γίνεται μέσο για να σχολιαστεί η σύγχρονη ελληνική κοινωνία, όχι απλώς ως ατομική φωνή αλλά ως φωνές πολλών. Αυτό προσδίδει στο έργο μια μετα-λογοτεχνική διάσταση: δεν περιγράφει απλώς την κοινωνία, αλλά και «μελετά» τον τρόπο που αυτή λειτουργεί.

Ο συνδυασμός πολλών συγγραφέων (πριν και πρόσφατα) σε ένα έργο δημιουργεί ποικιλία ύφους και φωνής. Αυτό μπορεί να είναι τόσο πλεονέκτημα  - ποικιλία - όσο και πρόκληση - έλλειψη ομοιογένειας. Το είδος της αφήγησης: η μετάβαση από την κωμωδία στον θρίλερ, η παρωδία, η ανατροπή των προσδοκιών - όλα αυτά συνθέτουν ένα μεταμοντέρνο ύφος, δείγμα της ελληνικής πεζογραφίας των ’90s που πειραματίζεται. Η θεματολογία της «μεταβατικής εποχής», η αναζήτηση ταυτότητας σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο, η απόπειρα να περιγραφεί ο «Νεοέλληνας» και οι αντιφάσεις του καθιστούν  το έργο σημαντικό από κοινωνικής και πολιτισμικής σκοπιάς.

Το έργο μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος του ρεύματος της ελληνικής πεζογραφίας της δεκαετίας του ’90, που επιχειρεί ανοίγματα προς πιο πειραματικά ύφη, κοινωνική κριτική και ανάμειξη ειδών (genre-blending). Η συλλογική συγγραφή ενθαρρύνει την ανάγνωση του μυθιστορήματος όχι ως ενός ενιαίου έργου «αφήγησης» ενός συγγραφέα αλλά ως πολυφωνίας - αυτό συνιστά μία πρόσκληση προς τον αναγνώστη να αντιληφθεί την αφήγηση ως δίκτυο φωνών και προοπτικών. Μπορεί να λειτουργεί ως υπόβαθρο για μελέτη της «μετα-μοντέρνας» ελληνικής λογοτεχνίας, της σχέσης κοινωνίας-κειμένου, και της λογοτεχνίας που παίζει με τον χρόνο (διάβαση αιώνα) και την ταυτότητα. Σε όλα αυτά έγκειται κυρίως η λογοτεχνική του σημασία.

Ο αιώνας μου (Γκύντερ Γκρας – 1999) Θεωρείται η κορύφωση του έργου του συγγραφέα. Είναι μια φιλόδοξη και μνημειώδης προσπάθεια να συνοψιστεί ένας ολόκληρος αιώνας γερμανικής και ευρωπαϊκής ιστορίας με καινοτόμο τρόπο.

Είναι μια συλλογή από 100 ιστορίες, μία για κάθε χρόνο του 20ου αιώνα. Κάθε ιστορία αφηγείται από έναν διαφορετικό, συχνά ασήμαντο, μάρτυρα της, δημιουργώντας μια "ιστορία από κάτω" που αποδομεί τις μεγάλες αφηγήσεις και τα καθεστηκυία παραμύθια. Ασχολείται με το βάρος της ιστορίας, τη γερμανική ενοχή, τους πολέμους, την τεχνολογική πρόοδο και την ανθρώπινη εμπειρία σε εποχές μεγάλων αλλαγών. Είναι μια πλήρης, πολυσχιδής απεικόνιση ενός αιώνα. Κάθε «έτος» λειτουργεί ως τίτλος μιας σύντομης αφήγησης, η οποία - από το βλέμμα ενός αφηγητή / αφηγήτριας διαφορετικού κάθε φορά - καταγράφει είτε την κοινωνική πραγματικότητα, είτε μια προσωπική εμπειρία, είτε μια ιστορική αναφορά στην εποχή. Η σύνδεση της μικροϊστορίας με τη μακροϊστορία είναι βασική: τα γεγονότα (πόλεμοι, τεχνολογικές εξελίξεις, πολιτικές ανακατατάξεις, κοινωνικές μεταβολές) διαθλώνται μέσα από προσωπικές φωνές, με έμφαση όχι στους «Μεγάλους Άνδρες» αλλά στους απλούς ανθρώπους που ζουν «το γίγνεσθαι» του αιώνα.

Η επιλογή του Γκρας να επιμερίσει το αιώνα έτος προς έτος τονίζει δύο πράγματα: αφενός τον ρυθμό της ιστορίας που «τρέχει» και μεταμορφώνει τα πάντα, αφετέρου την αδυναμία του ατόμου να ελέγξει αυτόν τον ρυθμό.

Για τους σημερινούς αναγνώστες, το έργο προσφέρει μια «εικόνα» για το πώς η ατομική ζωή και οι συλλογικές μεταμορφώσεις αλληλοεπιδρούν - με τρόπο που υπογραμμίζει ότι η ιστορία δεν γίνεται μόνο «από» τους ισχυρούς, αλλά κυρίως από τους απλούς ανθρώπους.

Επηρέασε βαθιά τον τρόπο που η λογοτεχνία μπορεί να αγγίξει τη μακροϊστορία μέσω της μικρο-ιστορίας. Είναι ένα κανονικό έργο για τη γερμανική λογοτεχνία του 20ου αιώνα και μια αναφορά στη λογοτεχνική αντιμετώπιση της ιστορίας. Συνδυάζει έμπνευση, αυτοκριτική, και εικαστική αίσθηση, και αξίζει την προσοχή του αναγνώστη όσο αφορά το πώς συλλαμβάνεται η ιστορική μνήμη ως λογοτεχνία. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις Οδυσσέας.

Ατίμωση (Disgrace) Τζ. Μ. Κούτσεε – 1999) Ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα για τη σύγχρονη Νότια Αφρική και ένα κλασικό παράδειγμα του πώς η λογοτεχνία μπορεί να αγγίξει τα ανοιχτά πολιτικά και κοινωνικά θέματα μιας χώρας. Προκάλεσε τεράστιο διάλογο και διαμάχη στη Νότια Αφρική και παγκοσμίως για τη μετα-απαρτχάιντ πραγματικότητα. Η επιλογή του τίτλου – «Ντροπή» – υπονοεί το τι χάνει ο ήρωας (την κοινωνική θέση, το κύρος, το σώμα του) αλλά και τι αποκαλύπτεται (οι σχέσεις, η εξουσία, η ενοχή). Η ελληνική μετάφρασή του ως «Ατίμωση» τονίζει το στοιχείο της κοινωνικής περιθωριοποίησης.

Το μυθιστόρημα τοποθετείται στη μετα-απαρτχάιντ Νότια Αφρική. Ο πρωταγωνιστής, ο καθηγητής Ντέιβιντ Λούρι, 52 ετών, χωρισμένος, με μια ρηχή επιθυμία να συνεχίσει τη ζωή του, κάνει σχέση με μια φοιτήτριά του - πράξη που θα σημάνει την πτώση του από τον ακαδημαϊκό του χώρο.
Απομονώνεται κατόπιν στο αγρόκτημα της κόρης του, η οποία ζει στην επαρχία του Κέιπ Τάουν, προσπαθώντας να ανασυντάξει τη ζωή του. Όμως σύντομα εμπλέκεται σε ένα βίαιο περιστατικό (εισβολή, βιασμός, κλοπή) που συνταράσσει τη ζωή τους και φέρνει στο φως πλήθος ηθικών, κοινωνικών και φυλετικών ζητημάτων. Ο μυθιστορηματικός κόσμος του Κούτσεε δεν παρατίθεται με καταγγελτικό τόνο, αλλά μέσα από τη σιωπή, τις σχέσεις και τις απώλειες. Η βία δεν είναι θεαματική, είναι σχεδόν καθημερινή, αλλά η επίδρασή της αντηχεί πολύ πέρα από το περιστατικό. Το έργο ζητά να σκεφτούμε τι σημαίνει «ευπρέπεια», τι σημαίνει «εξουσία», τι σημαίνει «ντροπή» όταν οι κοινωνικές δομές αλλάζουν.

Η καινοτομία του βρίσκεται στην αμείλικτη, συμπυκνωμένη και ψυχρή προσεκτικότητα της γλώσσας του. Ο λόγος του Κούτσεε είναι λιτός αλλά απολύτως καίριος: οι περιγραφές και οι σχέσεις φωτίζονται χωρίς περιττά στολίδια, δίνοντας έμφαση στη συνειδησιακή κατάσταση των προσώπων. Το στυλ του - μικρές σκηνές, ένταση μέσα σε «κανονικό» επίπεδο ζωής, αποδόμηση του «ευπρεπούς» - κάνει το έργο να λειτουργεί τόσο ως κοινωνικό σχόλιο όσο και ως βαθύ ψυχογράφημα. Ο Κούτσεε αποδομεί τις ψυχολογικές και ηθικές βεβαιότητες του πρωταγωνιστή του (και του αναγνώστη) χωρίς συναίσθηση, αναγκάζοντας τον να αντιμετωπίσει άβολες αλήθειες. Εξετάζει με κρίση και αμείλικτο βλέμμα τις φυλετικές και κοινωνικές μεταβολές στη Ν. Αφρική μετά το απαρτχάιντ: τις νέες σχέσεις εξουσίας, το φορτίο της λευκής κληρονομιάς, την έννοια της «ντροπής» (disgrace) ως προσωπικής και συλλογικής. Αυτή την εξερευνά σε όλες της τις μορφές: προσωπική, σεξουαλική, φυλετική, πολιτική και ιστορική. Ασχολείται με την πτώση των προνομίων, την αναζήτηση της λύτρωσης και τη δυνατότητα (ή μη) συγχώρεσης σε ένα διαλυμένο κοινωνικό πλαίσιο.

Σε τελική ανάλυση, είναι ένα έργο-τομή για τη σύγχρονη λογοτεχνία: μία μελέτη για το τέλος της ισχύος, για τη μετάβαση σε έναν κόσμο όπου οι παλιές βεβαιότητες καταρρέουν. Ίσως γι’ αυτό το έργο παραμένει απόλυτα επίκαιρο. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τίτλο «Ατίμωση» το 2002

Generation Π (Βίκτορ Πελέβιν - 1999) Μια προφητική και δαιμονικά έξυπνη πολιτική και πολιτισμική σάτιρα

Είναι ένα εξαιρετικά καινοτόμο και εμβληματικό βιβλίο για τη Ρωσία της μετα-σοβιετικής εποχής, ένα προκλητικό έργο του ρωσικού μεταμοντερνισμού που αποδομεί την πικρή πραγματικότητα του νέου καπιταλιστικού καθεστώτος.

Ο πρωταγωνιστής, Μπαμπιλεν Ταταρσκι, είναι ένας αποτυχημένος ποιητής που βρίσκει δουλειά ως δημιουργός διαφημιστικών σλόγκαν στη νέα, άγρια καπιταλιστική Μόσχα της δεκαετίας του '90. Το βιβλίο, γεμάτο παραισθησιογόνα και αναφορές στη μυθολογία, ακολουθεί την άνοδό του στον κόσμο της μαζικής κουλτούρας και της διαφήμισης, όπου ανακαλύπτει ότι η νέα ρωσική «πραγματικότητα» δημιουργείται τεχνητά από μια μυστικό σουρεαλιστικό μείγμα διαφημιστών, ψυχοτρόπων ουσιών και αρχαίων θεοτήτων, με σκοπό τον έλεγχο του πληθυσμού.

Είναι μια εμπνευσμένη σάτιρα για τον καταναλωτισμό, την πολιτική και την πλήρη αλλοίωση της ταυτότητας στη μετα-κομμουνιστική εποχή. Στη χώρα μας εκδόθηκε το 2003 από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Γαλάζιο λαρδί (Βλαντίμιρ Σορόκιν - 1999) Ένα ριζοσπαστικό, αβάν-γκαρντ έργο τέχνης που προκαλεί και «αποδομεί» την ίδια την ιδέα του λογοτεχνικού κειμένου

Είναι ακραία καινοτόμο στη γλώσσα και τη φόρμα (χρησιμοποιεί γλώσσα του πεζοδρομίου), αλλά η επιρροή του είναι πιο "καταστροφική" για τον κανόνα - είναι ένα αντισυμβατικό έργο που προκαλεί και σπρώχνει τα όρια πέρα από το ανεκτό. Ενώ είναι πολύ σημαντικό, η επιρροή του περιορίζεται πιο πολύ στη ρωσική αβάν-γκαρντ παρά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το «Γαλάζιο Λαρδί» είναι μια ριζοσπαστική μεταμοντέρνα αποτύπωση της ρωσικής ιστορίας και γλώσσας. Η πλοκή είναι σκόπιμα αποσπασματική και σουρεαλιστική: στο μέλλον, ένα κλιμακούμενο επιστημονικό πείραμα παράγει ένα μυστηριώδες γαλάζιο λίπος, το οποίο μπορεί να αναπαράγει κείμενα ρωσικών κλασικών συγγραφέων. Το βιβλίο περιλαμβάνει τέλεια μιμητικά αποσπάσματα από κλασικούς όπως ο Ντοστογιέφσκι και ο Τσέχωφ, που σιγά-σιγά αποτυπώνονται σε απόλυτη αφηρημένη γλώσσα και σκοτεινές βιολογικές λεπτομέρειες. Στο τέλος, ολόκληρη η γλώσσα αποσυντίθεται σε ένα πρωτόγονο, σωματικό λόγο. Είναι ένα έργο που στοχεύει να καταστρέψει κάθε λογοτεχνική και ιδεολογική παράδοση, προκαλώντας τον αναγνώστη με την απόλυτη απόρριψη της αφήγησης και της λογικής.

Ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές (Έρση Σωτηροπούλου - 1999) «Ήταν ένα καλοκαίρι ουρανοκατέβατο. Οι λέξεις είχαν χάσει το νόηµά τους. Όλα πήγαιναν στραβά». Η Λία νοσηλεύεται επί µήνες έχοντας προσβληθεί από θανατηφόρο ιό. Ο µικρότερος αδελφός της Σιντ θα ήθελε να είναι Αµερικανός ήρωας για να ξέρει πάντα τι να κάνει. Η Τζούλια κάνει παρέα µόνο µε γκέι και είναι σχεδόν πάντα λυπηµένη. Ο Σωτήρης, νοσοκόµος της Λίας, γίνεται βίαιος χωρίς καλά καλά να το συνειδητοποιεί. Η δωδεκάχρονη Νίνα νιώθει ολοµόναχη και αγνοεί ότι η ζωή της κινδυνεύει από τον Σωτήρη.

Τέσσερις νέοι άνθρωποι και ένα παιδί, λίγο πριν από τον ερχοµό του 21ου αιώνα, προσπαθούν να υπερβούν τον εαυτό τους και να ζήσουν σ’ έναν παράλογο κόσµο. Καθώς µια µάινα τσιρίζει µονότονα «Γεια σου, Μαρία», οι διαδροµές τους διαπλέκονται µε ζιγκ ζαγκ µέσα από συµπτώσεις, φάρσες, προδοσίες και µικρές ή µεγαλύτερες συνωµοσίες. Και διαπιστώνουν ότι η ζωή µπορεί να γίνει πολύ πιο παράξενη από όσο διανοούνται.

Το βραβευµένο και πολυµεταφρασµένο µυθιστόρηµα της Έρσης Σωτηροπούλου ήρθε αντιµέτωπο µε τη λογοκρισία και κατηγορήθηκε για «χυδαιότητα, βωµολοχία και πορνογραφία», όταν το 2008 ζητήθηκε µε δικαστική απόφαση η απόσυρσή του από τις σχολικές βιβλιοθήκες (https://www.lifoshop.gr/product/zigk-zagk-stis-nerantzies/)

Ο "Οιδίπους Τύραννος" με το "φακό" έξη σύγχρονων κριτικών λογοτεχνίας

Δίας ή Ποσειδώνας 560 π.Ε.

Πολλοί κριτικοί, συμπεριλαμβανομένου και του Αριστοτέλη, την θεωρούν ως κορυφαία τραγωδία που έχει γραφεί ποτέ. Ας δούμε, πως θα την έβλεπαν, μερικοί, από τους σύγχρονους κριτικούς λογοτεχνίας, χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία ανάλυσης που προτείνει ο κάθε ένας απο αυτούς.

Ο Auerbach, θα έβλεπε στον Οιδίποδα μια τραγική αναπαράσταση της πραγματικότητας, μια κορυφαία μορφή σοβαρού, υψηλού ρεαλισμού. Η πραγματικότητα αποκαλύπτεται σταδιακά και δραματικά. Ο άνθρωπος βρίσκεται μέσα σε ένα δομημένο, νοηματικά φορτισμένο σύμπαν.  Η τραγωδία δείχνει πώς η ανθρώπινη εμπειρία αποκτά βάθος και ιστορικότητα μέσα από τη μορφή.

Ο Frye, δεν θα διάβαζε τον Οιδίποδα ως μεμονωμένο έργο, αλλά ως μέρος ενός καθολικού μυθικού συστήματος. Ο Οιδίποδας δεν είναι «μοναδικός», αλλά μια εκδοχή ενός διαχρονικού αρχετύπου πτώσης και κάθαρσης. Το έργο ανήκει κυρίως στον τραγικό / φθινοπωρινό μύθο (πτώση, διάλυση, αποκατάσταση μέσω καταστροφής). Ο Οιδίποδας είναι ένας υψηλός μιμητικός ήρωας, ανώτερος από τους άλλους ανθρώπους, αλλά υποταγμένος στη μοίρα. Τα κύρια αρχετυπικά μοτίβα του έργου είναι η τυφλότητα απέναντι στη γνώση, η μόλυνση της πόλης απέναντι στη κάθαρση και το εξιλαστήριο θύμα.

Ο Barthes, θα αντιμετώπιζε την τραγωδία ως παιχνίδι κωδίκων και υφαντό σημασιών. Το αίνιγμα της ταυτότητας του Οιδίποδα κινεί τον ερμηνευτικό κώδικα. Οι αντιθέσεις (φως / σκοτάδι, γνώση / άγνοια) συγκροτούν τον συμβολικό κώδικα . Το έργο δεν «λέει» κάτι οριστικό. Είναι μια μηχανή παραγωγής νοημάτων που ενεργοποιείται από τον αναγνώστη.

Ο Bloom, θα εστίαζε στην δύναμη της προσωπικότητας, την ένταση της ατομικής συνείδησης και τη σύγκρουση. Ο Οιδίποδας είναι μια μορφή, που επιβάλλεται μέσω της θέλησης για γνώση. Η καταστροφή του, είναι αποτέλεσμα της ίδιας του της δύναμης. Παράλληλα ο Σοφοκλής «ανταγωνίζεται» προγενέστερους τραγικούς. Η τραγωδία γίνεται ένα δράμα ισχυρών μορφών και επιρροών.

Κατά τον Žižek, ο Οιδίποδας αναζητά την αλήθεια, αλλά η ίδια η αναζήτηση είναι ήδη ιδεολογικά φορτισμένη: πιστεύει ότι η γνώση θα αποκαταστήσει την τάξη. Ωστόσο, η αποκάλυψη της αλήθειας διαλύει τον κόσμο του. Άρα, η ιδεολογία δεν τον εξαπατούσε απλώς - τον προστάτευε από το τραύμα. Το «υψηλό αντικείμενο» εδώ, μπορεί να ιδωθεί ως η ίδια η Αλήθεια ή η Καθαρότητα της Θήβας. Είναι ένα ιδεατό σημείο, που συγκρατεί την πολιτική και ηθική τάξη. Το Πραγματικό, εμφανίζεται, ως αυτό που δεν μπορεί να ενσωματωθεί στο νόημα: η αιμομιξία και η πατροκτονία δεν είναι απλώς «γεγονότα», αλλά τραυματικοί κόμβοι που διαλύουν κάθε συμβολική τάξη. Η τύφλωση του Οιδίποδα, είναι μια χαρακτηριστική στιγμή, όταν βλέπει την αλήθεια, δεν μπορεί πλέον να «δει» τον κόσμο. Υπάρχει μια παράδοξη διάσταση: ο Οιδίποδας επιμένει να μάθει, παρότι προειδοποιείται. Αυτό θυμίζει την ιδέα του Ζίζεκ, ότι υπάρχει μια σκοτεινή απόλαυση, στην ίδια την αναζήτηση της καταστροφικής αλήθειας. Στον Σοφοκλή, η κατάρρευση της ιδεολογίας, έρχεται μέσω της αποκάλυψης της αλήθειας.

Ο Wellek, κάνοντας μια συνθετική, φιλολογική προσέγγιση, θα αντιστεκόταν στις μονοδιάστατες ερμηνείες. Θα τόνιζε, την ενότητα μορφής και περιεχομένου, την ανάγκη να μελετάμε, όχι μόνο το  ίδιο το κείμενο (γλώσσα, δομή), αλλά και το ιστορικό του πλαίσιο. Θα επεσήμανε, ότι η τραγωδία δεν είναι μόνο μύθος ή σύστημα συμβόλων, αλλά ένα αισθητικά ολοκληρωμένο έργο με υποδειγματική πλοκή σε οργανική συνοχή. Θα ήταν επιφυλακτικός, απέναντι στον υπερ-συστηματισμό του Frye και στην «απεριόριστη ερμηνευτικότητα» του Barthes, προτείνοντας μια ισορροπία.

Βλέπουμε, ότι ο Οιδίπους Τύραννος, λειτουργεί σαν «δοκιμασία» για κάθε θεωρία λογοτεχνικής κριτικής. Το ενδιαφέρον δεν είναι ποια ερμηνεία είναι «σωστή», αλλά ότι κάθε μία, αποκαλύπτει διαφορετική διάσταση του ίδιου έργου. Δεν υπάρχει μία απάντηση, αλλά μια σαφής τάση: η σύγχρονη θεωρία σπάνια υιοθετεί ένα μόνο μοντέλο -  προτιμά σύνθετες, υβριδικές αναγνώσεις.

Το νέο βιβλίο του Γιάννη Γεωργάκη. "Γ.Κρόϊφ. Ο φιλόσοφος του ποδοσφαίρου".

Κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις "Ατέχνως", το νέο πόνημα του Γιάννη Γεωργάκη, για την προσωπικότητα και την ποδοσφαιρική φιλοσοσφία του Γιόχαν Κρόϊφ, ενός ποδοσφαιριστή και θεωρητικού του ποδοσφαίρου, που άλλαξε το "παιχνίδι", όχι μόνο στη χώρα του, αλλά και σε όλο το ποδοσφαιρικό στερέωμα. Οι μεγάλοι παίχτες - γράφει ο συγγραφέας - "άφησαν κληρονομιά στις νεότερες γενιές, εικόνες και βίντεο. Ο Κρόϊφ, άφησε επιπλέον εενα θεωρητικό έργο, η αξία του οποίου με τα χρόνια μεγαλώνει".

Στο βιβλίο θα βρείτε επιλεγμένες ρήσεις και αποφθέγματα, όχι μόνο ποδοσφαιριστών και προπονητών, αλλά και συγγραφέων, φιλοσόφων, ποιητών, καλλιτεχνών και πολιτικών, ακόμη και απο την αρχαία Ελλάδα. Αυτό γιατί ο συγγραφέας προσεγγίζει την σύγχρονη λογική της ποδασφαιρικής τεχνικής, αξιοποιώντας την πανανθρώπινη φιλοσοφική και τεχνική εμπειρία της ανάλυσης και δημιουργικής σύνθεσης. 

Θα μπορέσετε, να διαβάσετε επίσης, και να αναλογιστείτε το "Εγχειρίδιο για δράση" του Κρόϊφ. "Στην Ισπανία και οι 22 παίχτες, πριν βγουν στο γήπεδο κάνουν το σταυρό τους. Αν αυτό λειτουργούσε οι αγώνες θα τελείωνα πάντα ισόπαλοι". 

Επίσης τις αρχές παιχνιδιού για το Άγιαξ, που βρίσκονται σε απόφαση του Δ.Σ, της ομάδας. 

Καθώς και τους 14 κανόνες της ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας του Κρόϊφ, που "στοχεύον να περάσουν στους εκκολαπτόμενους άσους της μπάλαςτο νόημα, ότι ο αθλητισμός και το παιχνίδι επι της ουσίας διδάσκουν την ίδια τη ζωή". και βέβαια, όχι μόνο τα παραπάνω, αλλά και μια υπέροχη - λογοτεχνικά και φιλοσοφικά - εισαγωγή στο θέμα ("Εν αρχή ην η σκέψη"). 

Τα επιμελώς αναπτυγμένα κεφάλαια, που αναλύουν και συνθέτουν την σκέψη του συγγραφέα για το θέμα και την προσωπικότητα του Γιόχαν Κρόϊφ .

Αρχίζουν με δομημένες σκέψεις και θέσεις για τη φιλοσοφία, τη θεατρική νοοτροπία και τη γεωμετρία του ποδοσφαιρικού παιχνιδιού. Συνεχίζουν και εμβαθύνους στα θέματα των "αρνητών των αξιών", της αρμονίας, της πεμπτουσίας και της σοφίας στο ποδόσφαιρο. Και ολοκληρώνουν με τους τίτλους "Η ελευθερία, το συναίσθημα και η λογική", 'Ο δρόμος", "Το πορτοφόλι". Τελειώνουν με ένα συμπερασματικό και βαθιά συνθετικο επίλογο - χαρακτηριστικό του συγγραφέα.

Το συστήνουμε με χαρά, σε όλους, όσους ασχολούνται ενεργητικά (παίκτες, προπονητές, διαιτητές και προσωπικό υποστήριξης). Επίσης, σε όλους τους σκεπτόμενους φιλάθλους, αλλά και σε "οπαδούς", που έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι "κάτι" δεν πάει καλά στα πεπραγμένα του ποδοσφαίρου και αθλητισμού, γενικότερα στη χώρα μας. 

Μια πεταλούδα κάτω απ' το φως (Κατερίνα Γιαμά)

 

Henri Matisse. Blue Nude V 1952

Μια πεταλούδα κάτω απ' το φως

έκαψε τα φτερά της,

από απληστία, από αποπροσανατολισμό, από ανασφάλεια

 

Κρίμα τόση ομορφιά!" έγραψαν κάποτε οι εφημερίδες..

"Τόσο σπάνιας ομορφιάς και χάθηκε άδικα" συμπλήρωσαν τα ραδιόφωνα..

"Σαν θηλυκό που πήγαινε γυρεύοντας θυσιάστηκε στο βωμό της ωραιοπάθειάς της" βούηξαν τα κανάλια..

"Ένα σπάνιο είδος πεταλούδας δεν υπάρχει πια!" έβαλε τίτλο το τάδε blog..

"Τα ήθελε και τα έπαθε!" σχολίασε ένα περιοδικό της Περιφέρειας..

"Κλαίνε και οδύρονται οι οικολόγοι!" ανέφερε ένας κοινωνικός σχολιαστής..

 

Κανείς τους δεν γνώριζε την πεταλούδα από κοντά,

ποτέ δεν την άγγιξε, ουδέποτε τη θαύμασε για τα ωραία της φτερά.

Είχαν όμως όλοι κάτι να πουν.. Έτσι, για να έχουν να λένε..

Μονάχα ένας απρόβλεπτος θαυμαστής της, που τη γνώρισε,

της μίλησε για την αγάπη, της θεράπευσε τις πληγές, της χάιδεψε τα φτερά από συγκίνηση,

ήταν σε θέση να έχει άποψη, αλλά την κράτησε για τον εαυτό του.

 

Γι' αυτόν ο αιφνίδιος θάνατος της πεταλούδας

ήταν αυτοκτονία.

Τη σκότωσε η ομορφιά της!

19/6/2015

Ο ξεχασμένος έρωτας του κόκκινου (Δ.Βασιλείου)

Munch - The Heart (1898-1899)

Η ορφανή των αιώνων πίκρα

την έκφρασή της βρίσκει

στο βάθος του βλέμματός μου.

Το ανήμπορο δάκρυ του σύμπαντος

ανακάλυψε τα μάτια μου,

απ’ όπου μπορεί να κυλήσει.

Το προδομένο των ανθρώπων όνειρο

μέλλον αποκτά

ακουμπώντας στην καρδιά μου.

Η χαμένη παρθενικότητα του λευκού

ανακτά τον υμένα της

στην ψυχή μου λευκαινόμενη.

Ο ξεχασμένος έρωτας του κόκκινου

επανέρχεται στη μνήμη

στην αγάπη μου καιόμενος.

3/10/1998

Εσένα (Erich Fried)

Woman with a chelo by Maria Kokkini

Ο Erich Fried (1921–1988) υπήρξε μία από τις πιο διακριτές φωνές της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής ποίησης, συνδυάζοντας την πολιτική εγρήγορση με μια βαθιά υπαρξιακή ευαισθησία

Στο ποίημα "Εσένα" προτείνει μια βαθιά ανθρωπιστική θεώρηση της σχέσης, όπου η αγάπη ταυτίζεται με την ελευθερία και την ακεραιότητα του προσώπου (Δήμητρα Ντζαδήμα)

Εσένα

Εσένα

να σε αφήσει κανείς να είσαι εσύ

απόλυτα εσύ.

Να βλέπει

ότι είσαι μόνο εσύ

όταν είσαι τα πάντα

απ‘ όσα είσαι

το ευαίσθητο

και το άγριο

αυτό που επιθυμεί να αφεθεί*

και αυτό που ποθεί να απελευθερωθεί.

Όποιος μισοαγαπά

δε σε αγαπάει κατά το ήμισυ

αλλά καθόλου

θέλει να σε φέρει στα μέτρα του

να σε ακρωτηριάσει

να σε παραμορφώσει.**

Να σε αφήσει κανείς να είσαι εσύ

είναι τελικά δύσκολο ή εύκολο;

Δεν έχει σημασία με πόση

πρoνοητικότητα και σύνεση

αλλά με πόση αγάπη και

ειλικρινή λαχτάρα για τα πάντα –

για όλα

όσα είσαι.

Για τη θέρμη

και την ψυχρότητα

για την καλοσύνη

και το πείσμα

για τη θέληση

και την απροθυμία σου

για καθεμία χειρονομία

και ανυπακοή σου

ασυνέχεια

συνέχεια

Τελικά,

να σε αφήσει κανείς

να είσαι εσύ

ίσως και να μην είναι

τόσο δύσκολο.

Μετάφραση: Αντώνης Κερασνούδης

 [Σημειώσεις του μεταφραστή]

*κατά την ελληνική απόδοση του ρήματος “sich anschmiegen” προτιμήθηκε ο μεταφορικός όρος “να αφεθεί” έναντι της κυριολεκτικής σημασίας “να αγκαλιαστεί” σε μία προσπάθεια να τονιστεί η πλήρης εμπιστοσύνη και η παράδοση που συχνά χαρακτηρίζει κάθε τι εξαιρετικά ευαίσθητο, όπως εν προκειμένω και το αντικείμενο πόθου του Fried.

**αντιστοίχως κατά την ελληνική απόδοση του ρήματος “verstümmeln” προτιμήθηκε ο μεταφορικός όρος “παραμορφώνω” έναντι της κυριολεκτικής σημασίας “ακρωτηριάζω”, κατά πρώτον για να αποφευχθεί η διττή επανάληψη του πρωτύτερου όρου amputieren (= ακρωτηριάζω), κατά δεύτερον για να υποδηλωθεί εντονότερα η σταδιακή κλιμάκωση των δραματικών όρων που συχνά χρησιμοποιεί στο έργο του ο Fried (dich zurechtschneiden= να σε φέρει στα μέτρα του, dich amputieren= να σε ακρωτηριάσει, dich verstümmeln= να σε παραμορφώσει)

Διαβάστε την κριτική παρουσίαση της Δ.Ντζαδήμα εδώ