Που βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου?

 

Δήμος Χαλκίδας

Φωτό: Βαγγέλη Μακρή

Η πόλη μας η Χαλκίδα, κατά την τελευταία απογραφή παρουσίασε νόμιμο πληθυσμό 91.738 κατ. (το 43% της Εύβοιας των 213.179 κατ.) και μόνιμο πληθυσμό 109.256 (12^η θέση στη χώρα, το 51,8% της Εύβοιας και το 21,5% της ΠΣΕ).

Πέρα από τις θριαμβολογίες που χαρακτήρισαν αυτό το γεγονός, οφείλουμε να επισημάνουμε την υπογεννητικότητα του πληθυσμού, την αστυφιλία και την παράλληλη ερήμωση της υπαίθρου, την γήρανση του πληθυσμού και την έλλειψη εργατικών χεριών. Παράλληλα για να φιλοξενήσουμε όλους αυτούς θα  πρέπει να χτίσουμε μια σύγχρονη, βιώσιμη και έξυπνη πόλη με ευημερία για όλους, με νέο έξυπνο αστικό σχεδιασμό που θα δημιουργεί ασφαλείς, προσιτές και ανθεκτικές συνθήκες για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και της ποιότητας ζωής των κατοίκων.

Εκτός αυτού θα πρέπει να απεμπλακούμε από την αντίληψη ότι Χαλκίδα είναι τα 4 τ.χ του κέντρου, τη στιγμή που η έκταση του Δήμου είναι 412,4 τ.χ. (το 11,2% της έκτασης της Εύβοιας), με πολλές υποβαθμισμένες περιοχές από τις οποίες απουσιάζουν παρεμβάσεις αναβάθμισης.  

Χρειαζόμαστε ένα Όραμα για την Χαλκίδα της επόμενης εικοσιπενταετίας που θα ξεφεύγει από τους μικροκομματικούς και μικροπολιτικούς σχεδιασμούς και θα αγκαλιάζει όλους τους δημότες. Όραμα που θα συζητηθεί, δημιουργηθεί, αποφασιστεί και υλοποιηθεί σε συνεργασία όλων των αυτοδιοικητικών δυνάμεων με όλες τις παραγωγικές και κοινωνικές ομάδες και τους δημότες της πόλης.

Ως κεντρικός στόχος θα πρέπει να είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής στη πόλη με την ενίσχυση της ανθρωποκεντρικής αντίληψης και την αντιμετώπιση θεμάτων όπως: νεολαία και σύγχρονες ανάγκες της, γήρανση πληθυσμού και τρίτη ηλικία, προβλήματα απασχόλησης, μετανάστες, γαλάζια και πράσινη ανάπτυξη, κυκλική οικονομία και καινοτομίες.

Θα πρέπει να βρίσκεται σε αυτό το σχέδιο ο Ευβοϊκός ως στρατηγικό σημείο αναφοράς για τη πόλη, τη σύνδεσή της με τις γειτονικές περιοχές και τη προοπτική της. Επίσης τα σημαντικά ιστορικά – πολιτισμικά στοιχεία της πόλης ως εφαλτήρια ανάπτυξης του πολιτισμικού, ακόμη και τουριστικού της χαρακτήρα (βλέπε για παράδειγμα Χαλκιδαϊκό αλφάβητο, σχέσεις με Μεγάλη Ελλάδα, Βενετία, Σκαλκώτας κ.α.)

Όλες οι φωτο είναι ευγενής προσφορά του Βαγγέλη Μακρή

" Έρωτες Θεοί" ενα οδοιπορικό στους ερωτιδείς της τέχνης

 Ο διαβολάκος του "Μπιντέ απο μετάξι" (2016) αφου περιπλανήθηκε και σκαντάλισε αρκετούς στην Αθήνα της κρίσης, απόκτησε καλλιτεχνικές ανησυχίες αλλά και ερωτική διάθεση, άλλαξε όνομα, έγινε ταραξίας και ξεκινά ενα ταξίδι σε μερικά απο τα πιο ονομαστά Μουσεία.

Σε αυτή τη περιπλάνησή του γνωρίζει τον έρωτα με περιπετειώδη τρόπο. Θα συναντήσει κάπου την αγάπη και τη λύτρωση?

Απάντηση θα βρούμε στις σελίδες του νέου βιβλίου της Kατερίνας Γιαμά που κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Bookstars.

Μια σουρεαλιστική μυθοπλασία που παρουσιάζει με πρωτότυπο τρόπο τις αιώνιες επιθυμίες και όνειρα της ανθρώπινης ύπαρξης  και τα συνδυάζει με τα αρχέγονα ένστικτα της ελεύθερης βούλησης και έκφρασης στη τέχνη.

Δράση και περιπέτεια με φόντο γνωστά Μουσεία στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Λισσαβώνα, τη Ταγγέρη, την Αθήνα, το Βερολίνο και αλλού

Μια μικρή παρουσίαση ακολουθεί παρακάτω:

Το βιβλίο 'Ερωτες θεοί" μπορείτε να το βρείτε ηλεκτρονικά στο www.bookstars.gr σε άλλα ηλεκτρονικά καταστήματα και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία

 

 

Η λογοτεχνική «πλευρά» του Κώστα Αξελού

By Horkay Istvan 1976

Ο Κώστας Αξελός, παρότι φιλοσοφικός στοχαστής, δεν στερείται λογοτεχνικής ευαισθησίας· το ύφος του φέρει τη σφραγίδα μιας ποιητικής φιλοσοφίας που κινείται πέρα από την αυστηρή ακαδημαϊκή γραφή. Από το εκτενές του έργο, τρία βιβλία ξεχωρίζουν ιδιαίτερα για τη λογοτεχνική τους αξία: «Προς την πλανητική σκέψη» (1964), «Το παιγνίδι του κόσμου» (1969) και «Ορίζοντες του κόσμου» (1974).

Τα τρία αυτά έργα συγκροτούν μια άτυπη τριλογία της λογοτεχνικής φιλοσοφίας του. Παρότι ανήκουν σε διαφορετικές θεματικές ενότητες του στοχασμού του, συναντιούνται στον τρόπο γραφής: η φιλοσοφία γίνεται εδώ μια μορφή ποιητικής πρόζας, η σκέψη υιοθετεί τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα της λογοτεχνίας, και η ανάγνωση μετατρέπεται σε αισθητική εμπειρία.

Το «Προς την πλανητική σκέψη» μοιάζει με εισαγωγικό ποιητικό-φιλοσοφικό ταξίδι, η γλώσσα λειτουργεί ως πρόσκληση στη διεύρυνση του προσωπικού μικρόκοσμου προς την παγκοσμιότητα.

Το «Παιγνίδι του κόσμου» είναι η πιο καθαρά λογοτεχνική στιγμή του Αξελού· η φιλοσοφία γίνεται χορός, ρυθμός, θεατρικότητα.

Οι «Ορίζοντες του κόσμου» συνδυάζουν ωριμότητα και λυρισμό, προσφέροντας την πιο εικονιστική και ποιητική εκδοχή της φιλοσοφίας του.

Κοινό χαρακτηριστικό και των τριών είναι ότι δεν διαβάζονται μόνο ως φιλοσοφικά έργα αλλά και ως λογοτεχνικά κείμενα. Ο Αξελός δεν επιδιώκει να πείσει με αυστηρά επιχειρήματα· επιδιώκει να δημιουργήσει εμπειρία ανάγνωσης. Ο λόγος του λειτουργεί όπως η τέχνη: ανοίγει, συγκινεί, εμπνέει, αφήνει τον αναγνώστη σε μια δημιουργική εκκρεμότητα.

Η γραφή του Κ.Αξελού στα τρία αυτά δοκίμια μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα ρευστό μυθιστόρημα χωρίς ήρωες ή με ασυνήθιστους ήρωες. Δεν διαβάζονται ως «κείμενο που διηγείται», αλλά ως κείμενα που περιπλανώνται. Στη κλασική πεζογραφία υπάρχει αρχή-κορύφωση-λύση, εδώ υπάρχει κυκλική, σπειροειδής κίνηση, άπειρος ρυθμός, οι ενότητες επανέρχονται μεταμορφωμένες, σαν μουσικό θέμα. Στη κλασική πεζογραφία περιγράφονται χαρακτήρες ηρώων με ψυχολογικό βάθος. Εδώ ο «νους» και οι έννοιες («στοχασμός», «συγκεκριμένο», «πλανήτης») είναι τα πρόσωπα – δεν εξελίσσονται αλλά εκδιπλώνονται. Στα μυθιστορήματα – εκτός ελάχιστων μεταμοντέρνων εξαιρέσεων - η γλώσσα έχει το ρόλο του υλικού και όχι του μέσου, χαρακτηρίζεται από επίπεδα διαύγειας και αφηγηματικής διαφάνειας, εδώ οι λέξεις γίνονται σώματα, επαναλήψεις και κενά, δημιουργούν ρυθμό ποίησης. Τέλος ο αναγνώστης δεν διαβάζει ή μόνο παρακολουθεί, καλείται να συμπράξει αξιοποιώντας την εμπειρία ζωής, καλείται να «περπατήσει» μέσα στο κείμενο και να το συνθέσει ξανά. Δεν είναι πεζογραφία που αφηγείται· είναι πεζογραφία που συμβαίνει στον νου του αναγνώστη. Οι προτάσεις είναι κοφτές, επαναλαμβανόμενες, σαν ρυθμικό μοτίβο τζαζ. Η γλώσσα είναι τόσο αφαιρετική που γίνεται υλικό – ο αναγνώστης αισθάνεται να διαβάζει ένα σώμα που σκέφτεται τον εαυτό του.

Έτσι, αυτά τα τρία έργα συνιστούν την πιο «λογοτεχνική» όψη του Αξελού: μια γραφή όπου η φιλοσοφία δεν χάνει το βάθος της, αλλά το εκφράζει μέσα από την ομορφιά της γλώσσας 

Η Ελλάδα με υπερδιπλάσιο δείκτη κινδύνου καταστροφών του ευρωπαϊκού μέσου όρου

 - Η Ελλάδα, βρίσκεται στην 82η θέση παγκοσμίως με WRI 6,93 (περίπου στη μέση) αλλά μεταξύ των χωρών της Ευρώπης είναι ανάμεσα στις πέντε που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο καταστροφών. Και συγκεκριμένα η  Αλβανία (WRI 8,23), η Ολλανδία (WRI 7,98) και η Ελλάδα  (κατά σειρά), διατρέχουν τον υψηλότερο ενώ Βόρεια Μακεδονία (WRI 5.82) και Μαυροβούνιο (WRI 6,75), διατρέχουν μέτριο.  

Περισσότερα στο: www.huffingtonpost.gr

Το καρνάγιο - Δ.Βασιλείου

 

Μικρό κι’ αν ήταν το καρνάγιο

μεγάλο εγίνη το σκαρί μας,

χωρίς Θεό, χωρίς και Άγιο

μας σεργιανάει στη ζωή μας.

 

Μπαντιέρες τα όνειρά μας ανεμίζει.

Παρ’ όλα τα ναυάγια

ορθοπλωρεί και συνεχίζει

για νέους κόσμους και μουράγια.

 

Το άστρο της Ανατολής συνάντησε

τ’ άστρο της Τραμουντάνας

κι’ ήρθε και κοντραστάρησε

τα πλάνα λόγια μιας Μοργκάνας.

 

Όσα χαμσίνια κι’ αν μας βρήκαν

ποτέ δεν χάσαμε τη ρότα,

τα σταντάρδα μας ψηλά σταθήκαν.

Τα όνειρά μας πάντα πρώτα.

Πρέβεζα - 11.09.2021

Προορισμός: Βόρεια Εύβοια

https://www.youtube.com/watch?v=WYfl8CiTGbMhttps://www.eviachamber.gr/el/content/%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CE%B2%CF%8C%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CE%B9%CE%B1

Ο Αξελός για τη σωτηριολογική κατεύθυνση, το Θεό, τη συνέπεια των στοχαστών και τη σύγχρονη Ελλάδα

Η συνέπεια ζωής και έργου σε έναν στοχαστή θα έπρεπε να είναι ποιοτικό κριτήριο. Αλλά βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι. Κοντύτερα χρονικά, ο Χάιντεγκερ και η τόσο ύποπτη σχέση του για ένα διάστημα με το ναζισμό. Η συνέπεια είναι μια απαίτηση την οποία βρίσκω πιο πολύ στους μεγάλους ποιητές σαν τον Χέλντερλιν και τον Ρεμπώ.

Η πορεία του κόσμου η ίδια έκανε να φανεί ένας Θεός. Λέω συχνά ότι ο Θεός είναι μια μορφή και μια μάσκα του κόσμου.

(Οι νέοι πάντα διάβαζαν Μαρξ και Νίτσε συγχρόνως) Διότι και οι δύο κάνουν ανελέητη κριτική του παρόντος. Ο Μαρξ καταδικάζει όλη την αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο Νίτσε βλέπει στο σύστημα όπου ζούμε έναν απέραντο μηδενισμό. Όμως και οι δύο θέλουν να κάνουν ένα βήμα σωτηριολογικό. Ο Μαρξ στον απόλυτο κομμουνισμό και ο Νίτσε στον υπεράνθρωπο. Ως τα τώρα δεν ξέρω κανέναν φιλόσοφο που να μη θέλησε να δώσει σωτηριολογική κατεύθυνση.

(Η σύγχρονη Ελλάδα) Είναι ένα πρόβλημα. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση ούτε Ευρώπη ούτε Ασία. Βαδίζει προς την αναζήτηση μιας ενότητας, την οποία δεν βρίσκει εύκολα. Δεξιά και Αριστερά είναι φθαρμένες και δεν αναδύεται ένας δρόμος.

 

 

How To Make a TRAVEL VIDEO - 10 Tips you need to know

Also Copyright Free Music HERE: https://goo.gl/fF1Q5N

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ

 Μιας καθωσπρέπει σιωπής

φυλακισμένοι.

 

Το αίμα κυλάει με σιγουριά

στις φλέβες της ύπαρξης,

ποτίζει λειμώνες άρρητου έρωτα.

Το δάκρυ χαράς ατελεύτητης

μιας άφατης ένωσης,

οξειδώνει τα ρολόγια του χρόνου,

μηδενίζει την έλλειψη.

 

Η παρουσία είναι ολοσχερής

εντός κι εκτός φυλακής.

  

                                                                         12.07.2021