ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Τον θάνατό του έκρυψε
κανείς να μην τον μάθει
και την ψυχή του έσυρε
απ’ του φονιά τ’ αρμάθι.
Της λευτεριάς βαφτισιμιός
και της αντρειάς κουμπάρος
ψηλά το λάβαρο κρατά
και της τιμής το βάρος,
μέχρι να ’ρθει η νια γενιά
με γνώση, φως και πείρα
να σταματήσει, νικητής
το φάντασμα, τη γύρα.
Γεννούν ποιήματα φωτιάς
τα όνειρα της νύχτας,
νέους αγώνες πλάθουνε
σαν γιατρικό της ήττας.
Πως γεννιέται ένα ποίημα;
Πως έρχεται ένα ποίημα και ζητάει, απαιτεί θα έλεγα, να γραφτεί, να γεννηθεί;
Είναι ένα ερώτημα που απασχολεί κι’ ενδιαφέρει όχι μόνον τους αναγνώστες, αλλά και τους ίδιους τους ποιητές, ανεξάρτητα από το τι λένε αυτοί οι ίδιοι.
Δεν θα μπω σε περίπλοκες, “διανοουμενίστικες”, εγωκεντρικές αναλύσεις, σαν αυτές που κάνουν οι κριτικοί, αλλά θα σας περιγράψω απλά πως γράφτηκε το παραπάνω ποίημα.
Έχουμε και λέμε λοιπόν...
Είναι νύχτα, ξημερώνει η 24η του Οκτώβρη, ημέρα Σάββατο, και σηκώνομαι απ’ το κρεββάτι μου για τα ... γνωστά. Ακούγεται ένα γκντουπ απ’ το διπλανό δωμάτιο και βλέπω τον Άλεξ να προηγείται προς την ... γνωστή κατεύθυνση, για να λάβει τα καθιερωμένα και υποχρεωτικά, απαραίτητα χάδια του.
Την στιγμή που συνδιαλέγομαι με τον κύριο Άλεξ, μου έρχεται στο μυαλό, έτσι, χωρίς προειδοποίηση, ο στίχος του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα “... σκαλί - σκαλί πάει ο Ιγνάθιο τον θάνατό του φορτωμένος ...”, από τον “Θρήνο στον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας”, τον οποίο απέδωσε στα ελληνικά ο Νίκος Γκάτσος, μελοποίησε ο Σταύρος Ξαρχάκος και ερμήνευσαν ο Μάνος Κατράκης και ο Κώστας Πασχάλης. Αυτό το τραγούδι το πρωτάκουσα το 1975, στα γραφεία της Μ.Ο.Δ.Ν.Ε. (Μαθητική Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας), για όσους θυμούνται, κάπου στην Ακαδημίας, κοντά στην Κάνιγγος.
Επιστρέφοντας στο κρεββάτι, μου έρχεται έτσι, ξαφνικά, δεν ξέρω γιατί και πως, ο πρώτος στίχος του μετέπειτα ποιήματος “ Τα όνειρα της νύχτας ”, που λέει “ Τον θάνατό του έκρυψε...” και ξεκίνησε η ...διαδικασία! Μετά από κάποια ώρα δημιουργήθηκε μέσα μου η πρώτη στροφή, σε κλασσικό δεκαπεντασύλλαβο. “...κι ο δεκαπεντασύλλαβος απ΄ τ΄ άρματά τους...”, όπως λέει ο Γιάννης Ρίτσος στην μελοποιημένη από τον Μίκη Θεοδωράκη και τραγουδισμένη από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση “Ρωμιοσύνη” του.
Σηκώνομαι και πάω στο γραφείο μου να σημειώσω τους στίχους σε κάποιο χαρτί, μην τους ξεχάσω και αύριο, λέω, θα προσπαθήσω να το αποτελειώσω, αν μου ’ρθει κι’ αν τα καταφέρω. Γράφω, λοιπόν, την πρώτη στροφή σε μία κόλα χαρτί και επιστρέφω να συνεχίσω τον ύπνο μου.
Έλα μου όμως, που το ποίημα είχε αποφασίσει να γραφτεί και απαιτούσε την γέννησή του του εδώ και τώρα!
Τι να κάνω; Φτιάχνω και την δεύτερη στροφή και ... να την σημειώσω, μην την ξεχάσω! Κάπως έτσι, ξάπλωσε - σκέψου - σήκω - γράψε - ξάπλωσε και τούμπαλιν μερικές ακόμη φορές, πήγε η ώρα 6 - 6:30, η μέρα είχε ξημερώσει, το ποίημα γεννήθηκε και ... ο Άλεξ ήθελε το πρωινό του.
Κάπως έτσι, δηλαδή και κάπως έτσι, γεννιούνται, γράφονται τα ποιήματα αδέρφια, σύντροφοι και φίλοι! Μην ακούτε τι σας λένε διάφοροι ειδήμονες και γνώστες ... λέμε τώρα!
Διότι κάθε μέρα είναι μέρα ποίησης, κάθε στιγμή είναι στιγμή ποίησης και κάθε ποίημα είναι δικό μας και δικό τους, αυτών που είμαστε τώρα εδώ κι’ αυτών που θα ’ρθουν μετά από μας, όπως δικά μας είναι και τα ποιήματα αυτών που ήταν πριν από μας.
24.10.2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου