Τρία πιό πρόσφατα εργαλεία λογοτεχνικής κριτικής των Μπαρτ, Μπλουμ και Ζίζεκ

S/Z (Roland Barthes – 1970) Εκδόσεις Hill and Wang (1974)

Το «S/Z», είναι ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό έργο της ώριμης σκέψης του Ρολάν Μπαρτ και θεμελιώδες για τη μετάβαση από τον στρουκτουραλισμό στον μεταστρουκτουραλισμό. Η καινοτομία του, δεν βρίσκεται απλώς στο τι αναλύει, αλλά κυρίως στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει το λογοτεχνικό κείμενο.

Η βασική ιδέα του Μπαρτ, ήταν να αναλύσει την νουβέλα «Sarrasine» του Μπαλζάκ, διασπώντας την σε μικρές ενότητες (lexia) και δείχνοντας, ότι ένα κείμενο, δεν έχει μία σταθερή σημασία, αλλά είναι πολυφωνικό και ανοιχτό σε πολλαπλές ερμηνείες. Αντί να βλέπει το κείμενο ως ενιαίο σύνολο, το αντιμετωπίζει ως ένα δίκτυο από σημασίες, που μπορούν να αναλυθούν ανεξάρτητα. Η βασική καινοτομία του είναι, ότι μετατοπίζεται από τη γραμμική ανάγνωση, σε μια πολυδιάστατη, αποσπασματική ερμηνεία.

Εισάγει ένα σύστημα πέντε «κωδίκων» που λειτουργούν ταυτόχρονα μέσα στο κείμενο, οργανώνοντας το νόημα:

Ο σημασιολογικός κώδικας, σχετίζεται με τους χαρακτήρες και τις έννοιες. Ο συμβολικός, με τις βαθύτερες αντιθέσεις (π.χ. αρσενικό / θηλυκό) Ο ερμηνευτικός, δημιουργεί μυστήριο και ερωτήματα. Ο προαιρετικός / δραστικός, αφορά την ακολουθία γεγονότων, την εξέλιξη της δράσης και ο πολιτισμικός, τις αναφορές σε πολιτισμικές καταστάσεις. Η καινοτομία του αποκαλύπτει, ότι το νόημα δεν είναι ενιαίο, αλλά παράγεται από την αλληλεπίδραση πολλαπλών συστημάτων.

Το δοκίμιο «S/Z», αμφισβητεί την ιδέα, ότι ένα κείμενο έχει μία «σωστή» ερμηνεία. Αντίθετα, υποστηρίζει, ότι το κείμενο είναι πολυφωνικό, το νόημα είναι ανοιχτό και ασταθές και η ερμηνεία είναι διαδικασία, και σίγουρα όχι αποτέλεσμα. Αποκαλύπτει μια μετατόπιση του δημιουργικού κομματιού, από το συγγραφέα στο κείμενο και στον αναγνώστη. Συνεχίζοντας τη σκέψη του Μπαρτ, για το «θάνατο του συγγραφέα», το έργο, απομακρύνει την αυθεντία του δημιουργού και εστιάζει, στο πώς λειτουργεί το κείμενο και πώς διαβάζεται.

Ο Barthes, διακρίνει τα κείμενα σε αναγνώσιμα (Readerly), που καταναλώνονται παθητικά και σεναριογραφικά (Writerly), που ωθούν τον αναγνώστη να «συν-γράψει» και να αναβαθμιστεί ο ρόλος του, από δέκτη, σε συνδημιουργό νοήματος. Το νόημα πια, δεν «ανήκει» στον συγγραφέα αλλά παράγεται στη διαδικασία ανάγνωσης (εδώ είναι πολύ κοντά στην προσέγγιση της «αυτονομίας της λογοτεχνίας» του Frye)

Η συνολική καινοτομία του «S/Z», έγκειται, στο ότι μετατρέπει την ανάγνωση σε αναλυτική αποδόμηση, προτείνει ένα πολυεπίπεδο μοντέλο νοήματος, καθιερώνει τον αναγνώστη ως ενεργό παράγοντα και ανοίγει τον δρόμο για τη μεταστρουκτουραλιστική θεωρία και τη σύγχρονη σημειωτική.

Ας δούμε ένα συγκεκριμένο, απλοποιημένο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ο Barthes αναλύει ένα «λέξημα» από το Sarrasine στο δοκίμιο του. Δεν πρόκειται για αυτούσια μεταφορά της διάταξης του βιβλίου, αλλά για πιστή αναπαράσταση της μεθόδου του.

«Ήταν γυναίκα με ξαφνικούς φόβους, με ιδιοτροπίες χωρίς λόγο, με ενστικτώδεις ανησυχίες…»

Κατά τον Σημασιολογικό κώδικα: Η περιγραφή συγκροτεί ένα σύνολο χαρακτηριστικών που «χτίζουν» την εικόνα της μορφής. Λέξεις όπως «φόβοι», «ιδιοτροπίες», «ανησυχίες» δημιουργούν ένα ψυχολογικό προφίλ. Παράγεται η έννοια της αστάθειας / ευθραυστότητας.

Κατά τον Συμβολικό κώδικα: Υπονοούνται αντιθέσεις λογικό vs παράλογο και έλεγχος vs παρόρμηση. Η «γυναικεία» φιγούρα συνδέεται με το απρόβλεπτο. Συχνά ο Μπαρτ  εντοπίζει βαθύτερες πολιτισμικές δυαδικότητες (π.χ. αρσενικό / θηλυκό).

Κατά τον Ερμηνευτικό κώδικα: Δημιουργούνται ερωτήματα - Γιατί έχει αυτούς τους φόβους; Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη συμπεριφορά; Εδώ η ανάλυση λειτουργεί ως μηχανισμός μυστηρίου που ωθεί την αφήγηση.

Κατά τον Δραστικό κώδικα: Η περιγραφή προετοιμάζει μελλοντικές πράξεις. Η αστάθεια υπονοεί πιθανές απρόβλεπτες ενέργειες. Ακόμη δεν έχουμε δράση, αλλά προαναγγελία δράσης.

Κατά τον Πολιτισμικό κώδικα: Η περιγραφή αντλεί από τα ιατρικά, κοινωνικά και λογοτεχνικά στερεότυπα της εποχής. Η γυναίκα παρουσιάζεται ως «υστερική» ή συναισθηματικά ασταθής. Το κείμενο ενστερνίζεται και ενεργοποιεί εξωτερικές απόψεις.

Το παράδειγμα αυτό, μας δείχνει, ότι ο Μπαρτ δεν προσπαθεί να πει «τι σημαίνει» το απόσπασμα με έναν τελικό τρόπο. Αντίθετα, αποκαλύπτει, ότι η ίδια «λεξία» είναι κόμβος πολλών νοημάτων, δείχνει ότι η ανάγνωση είναι διασταύρωση κωδίκων και μετατρέπει μια απλή περιγραφή, σε πολυεπίπεδο πεδίο ερμηνείας

Το κρίσιμο σημείο είναι, ότι μια τόσο μικρή μονάδα κειμένου, ενώ μόνη της, δεν έχει νόημα, το παράγει συνεχώς μέσω διαφορετικών συστημάτων. Αυτό είναι ακριβώς το ριζοσπαστικό στοιχείο της προσέγγισης του Μπαρτ: το κείμενο δεν «εξηγείται», αλλά διαλύεται και ανασυντίθεται, μέσα από την ανάγνωση.

Αυτή η ανάλυση, προαναγγέλλει, την ιδέα ότι η γλώσσα δεν αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά τη διαμορφώνει.  Καταργεί την ιδέα της «μοναδικής ερμηνείας» και προωθεί τον ενεργό ρόλο του αναγνώστη. Συνδέεται με τη διάσημη θέση του Μπαρτ, για τον «θάνατο του συγγραφέα». Το κείμενο γίνεται ένα πεδίο παιχνιδιού σημασιών.

Στο μεταγενέστερο δοκίμιο Από το έργο στο κείμενο (1971), ο Μπαρτ διακρίνει το λογοτεχνικό έργο, ως κλειστό σύστημα με σταθερό νόημα, ιδιοκτησία του συγγραφέα και αισθητικό αντικείμενο και το κείμενο, ως ανοιχτό πεδίο με πολλαπλές σημασίες και διαδικασία παραγωγής του αναγνώστη. Το «κείμενο», δεν είναι αντικείμενο αλλά δραστηριότητα, παιχνίδι σημασιών, δίκτυο σχέσεων.

Όμως το 1973, στην Απόλαυση του κειμένου, στρέφεται από τη δομή, στην αισθητική και σωματική εμπειρία της ανάγνωσης. Διακρίνει: την ευχαρίστηση και την αναγνωστική άνεση (plaisir), την απόλαυση και σχεδόν αισθησιακή εμπειρία (jouissance), την ένταση, αποσταθεροποίηση και ρήξη.

Η μεγάλη καινοτομία του Μπαρτ, βρίσκεται στην αποδόμηση τεσσάρων παραδοσιακών βεβαιοτήτων της παραδοσιακής κριτικής. Το νόημα δεν το δίνει ο συγγραφέας, αλλά το παράγει ο αναγνώστης. Το κείμενο δεν έχει ενότητα, αλλά είναι παιχνίδι σημασιών και δίκτυο σχέσεων. Δεν υπάρχει σωστή ερμηνεία, αλλά πολλαπλές αναγνώσεις. Η λογοτεχνία δεν είναι αυτόνομη, αλλά  διαπλέκεται με πολιτισμικούς κώδικες. Ο πρώιμος Barthes ήταν στρουκτουραλιστής, αναζητούσε συστήματα και κώδικες. Ο ύστερος Barthes, αποσταθεροποιεί τα συστήματα, ανοίγει το νόημα, δίνει έμφαση στην επιθυμία, την ανάγνωση και τη ρευστότητα. Έτσι γίνεται γέφυρα προς τον μεταστρουκτουραλισμό.

Παραμένει σημαντικός, επειδή σχεδόν όλη η σύγχρονη θεωρία της ανάγνωσης, της διακειμενικότητας, των media, της πολιτισμικής ανάλυσης, της αποδόμησης της αυθεντίας, περνά, άμεσα ή έμμεσα, μέσα από αυτόν. Σήμερα δύσκολα μπορεί να υπάρξει σύγχρονη λογοτεχνική ή πολιτισμική κριτική χωρίς τη σκιά του.

Η αγωνία της επίδρασης. Μια θεωρία για την ποίηση (Χάρολντ Μπλουμ - 1973)

Θεωρείται μια από τις πιο πρωτότυπες και επιδραστικές θεωρίες για τη λογοτεχνία του 20ού αιώνα, κυρίως επειδή επαναπροσδιορίζει ριζικά τη σχέση μεταξύ ποιητών και παράδοσης. Η βασική ιδέα που παρουσιάζει είναι, ότι οι μεγάλοι ποιητές γράφουν υπό τη σκιά των προδρόμων τους και βιώνουν μια «αγωνία επιρροής». Η καινοτομία του, έγκειται στην ιδέα, ότι η λογοτεχνική δημιουργία, δεν είναι μια ήρεμη συνέχεια ή «κληρονομιά» της παράδοσης, αλλά μια έντονα συγκρουσιακή διαδικασία. Η δημιουργία τους δεν είναι απλή συνέχεια, αλλά μια πάλη με το παρελθόν. Ο Μπλουμ, εστιάζει στην ατομικότητα του δημιουργού και αντιτίθεται σε θεωρίες, που δίνουν προτεραιότητα σε δομές ή συστήματα (π.χ. Barthes, Frye).

Εισάγει, ως εργαλεία λογοτεχνικής κριτικής τις «αναθεωρητικές αναλογίες» (revisionary ratios) και την ψυχαναλυτική διάσταση. Για τις πρώτες, ο Bloom, περιγράφει τρόπους με τους οποίους οι νεότεροι συγγραφείς «αλλοιώνουν» τους προγενέστερους. Για την δεύτερη, υποστηρίζει, ότι η σχέση σύγχρονου συγγραφέα με προγενέστερο θυμίζει σύγκρουση πατέρα – γιου (Οιδιπόδειο σχήμα).

Σύμφωνα με τον Bloom, κάθε «ισχυρός ποιητής» βιώνει μια εσωτερική αγωνία απέναντι στους προγενέστερους μεγάλους ποιητές, τους οποίους αντιλαμβάνεται ως απειλή για τη δική του πρωτοτυπία. Έτσι, η δημιουργία δεν είναι απλή μίμηση, αλλά μια μορφή «παρανάγνωσης» (misreading): ο νεότερος ποιητής ερμηνεύει σκόπιμα ή ασυνείδητα λανθασμένα τους προδρόμους του, ώστε να ανοίξει χώρο για τη δική του φωνή.

Οι έξι «αναθεωρητικές αναλογίες» του, είναι εμπνευσμένες εν μέρει από την ψυχανάλυση του Freud, και περιγράφουν τους τρόπους με τους οποίους οι ποιητές «αλλοιώνουν» τη σχέση τους με τους προγενέστερους: Παρέκκλιση (Clinamen) - Συμπλήρωση / αντιστροφή (Tessera) - Εκκένωση (Kenosis) - Δαιμονική ανύψωση (Daemonization) -  Άσκηση / απογύμνωση (Askesis) - Επιστροφή των νεκρών (Apophrades). Αυτές οι έννοιες αποτελούν ένα είδος «ποιητικής ψυχολογίας», όπου η επιρροή αντιμετωπίζεται ως κάτι τραυματικό αλλά και δημιουργικό.

Μια ακόμη σημαντική καινοτομία είναι η μετατόπιση της έμφασης από το κείμενο ως αυτόνομο αντικείμενο (όπως υποστήριζε ο Νέος Κριτικισμός), προς τη δυναμική σχέση μεταξύ κειμένων και δημιουργών μέσα στον χρόνο. Ο Bloom βλέπει την ιστορία της ποίησης ως μια διαδοχή «αγώνων» μεταξύ ισχυρών φωνών, σχεδόν σαν μια δραματική αφήγηση.

Τέλος, το έργο του εισάγει μια έντονα ατομοκεντρική και «ηρωική» αντίληψη για τον ποιητή, τονίζοντας την προσωπική δύναμη, την πρωτοτυπία και την ψυχική σύγκρουση ως κινητήριες δυνάμεις της τέχνης.

Συνοπτικά, η καινοτομία του βρίσκεται στη σύλληψη της επίδρασης ως σύγκρουσης και όχι ως συνέχειας, στη θεωρία της «παρανάγνωσης» ως δημιουργικής πράξης, στη χρήση ψυχαναλυτικών μοντέλων για την κατανόηση της λογοτεχνίας και στη δραματοποίηση της λογοτεχνικής ιστορίας ως πεδίο ανταγωνισμού.

Η θέση του έχει αποδυναμωθεί σε ακαδημαϊκό επίπεδο, επειδή η έμφαση στον «μεγάλο συγγραφέα» και τον κανόνα έχει δεχτεί έντονη κριτική. Ωστόσο, η ιδέα της δημιουργικής επιρροής παραμένει ισχυρή και επανεμφανίζεται σε πιο ήπιες μορφές (διακειμενικότητα)

Ας δούμε πώς εφαρμόζεται η θεωρία του Bloom σε συγκεκριμένους ποιητές:

Σέλλεϊ και Μίλτον: Ο Bloom θεωρεί ότι ο Σέλλεϊ βρίσκεται σε «αγωνία επίδρασης» απέναντι στον Μίλτον, ιδιαίτερα στο Paradise Lost. Ο Σέλλεϊ δεν τον μιμείται απλώς· αντίθετα, επιχειρεί μια παρανάγνωση. Στον Μίλτον, ο Σατανάς έχει μια αμφίσημη, σχεδόν ηρωική διάσταση. Ο Σέλλεϋ, στο Prometheus Unbound, «διορθώνει» αυτή την εικόνα: δημιουργεί έναν ήρωα, που ενσαρκώνει μια καθαρότερη, ηθικά ανώτερη επαναστατικότητα. Εδώ βλέπουμε κάτι κοντά στο Tessera: ο νεότερος ποιητής, συμπληρώνει και ταυτόχρονα ανατρέπει τον προκάτοχο, σαν να λέει «ο Μίλτον το ξεκίνησε, αλλά εγώ το ολοκληρώνω σωστά».

Τ.Σ. Έλιοτ (T. S. Eliot) και η παράδοση: Ο Έλιοτ έχει μια πιο περίπλοκη σχέση με την επιρροή, γιατί θεωρητικά υποστηρίζει την αξία της παράδοσης («Tradition and the Individual Talent»). Ωστόσο, ο Bloom θα έλεγε, ότι ο Έλιοτ δεν τιμά απλώς την παράδοση, αλλά την αναδιατάσσει. Στην Έρημη Χώρα, χρησιμοποιεί πλήθος αναφορών (Δάντης, Σαίξπηρ, Βέδες κ.λπ.), που τις ενσωματώνει σε ένα νέο, κατακερματισμένο όραμα.  Αυτό θυμίζει Clinamen (Παρέκκλιση), μια μικρή κρίσιμη «στροφή» από την παράδοση που δημιουργεί κάτι νέο.

Η έννοια της «επιστροφής των νεκρών»: Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο Bloom λέει ότι συμβαίνει κάτι σχεδόν παράδοξο. Ο νεότερος ποιητής, γίνεται τόσο ισχυρός, ώστε φαίνεται, σαν οι προγενέστεροι να «διαβάζονται» μέσα από αυτόν. Δηλαδή, αφού διαβάσεις τον Έλιοτ, μπορεί να διαβάζεις τον Δάντη, διαφορετικά. Αυτό είναι το στάδιο όπου η επίδραση αντιστρέφεται: ο «διάδοχος» μοιάζει να επηρεάζει τον «πρόγονο».

Θα μπορούσαμε να δούμε, μια εφαρμογή της θεωρίας του Bloom, σε Έλληνες ποιητές,  όχι βέβαια ως «αυστηρό σχήμα», αλλά ως ερμηνευτικό εργαλείο. Για παράδειγμα, στη σχέση του Καβάφη με την προηγούμενη ελληνική παράδοση, μεταξύ Σεφέρη και Καβάφη και μεταξύ Ελύτη και Σεφέρη ή μεταξύ Ρίτσου και παράδοσης. Αν την κάναμε, θα βλέπαμε, ότι η «αγωνία της επίδρασης» δεν είναι απαραίτητα εμφανής ως σύγκρουση, αλλά λειτουργεί υπόγεια. Οι αναφερόμενοι ποιητές, συχνά δεν «αρνούνται» τους προδρόμους τους, αλλά τους μετασχηματίζουν. Η έννοια της ελληνικότητας, γίνεται ένα πεδίο, όπου αυτή η αγωνία εκφράζεται πιο έντονα. Με άλλα λόγια, κάθε ένας από αυτούς, δεν κληρονομεί απλώς την παράδοση - την ξαναγράφει.

Σε όλα αυτά, τα παραδείγματα, βλέπουμε, ότι η επιρροή δεν είναι παθητική. Είναι μια ενεργή, συχνά ασυνείδητη στρατηγική «παραμόρφωσης». Η πρωτοτυπία γεννιέται μέσα από την σύγκρουση, όχι την απομόνωση.

Κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1989 από τις εκδόσεις Άγρα

Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας (Slavoj Žižek – 1989)

Ο Slavoj Žižek δεν έχει ένα «κλασικό» έργο λογοτεχνικής κριτικής με τη στενή έννοια. Η  συμβολή του στη λογοτεχνία, είναι διάχυτη σε φιλοσοφικά και ψυχαναλυτικά έργα. Παρ’ όλα αυτά, ένα από τα πιο κατάλληλα για την εφαρμογή του στη λογοτεχνική κριτική, είναι το «The sublime object of ideology», όπου αναπτύσσει έννοιες, που εφαρμόζονται άμεσα και στη λογοτεχνία.

Αν το έργο του Wellek οργανώνει το παρελθόν της κριτικής, το βιβλίο του Žižek επιχειρεί κάτι πιο ριζικό: να δείξει πώς λειτουργεί η ιδεολογία στο ίδιο το επίπεδο της εμπειρίας και του νοήματος. Θεωρεί, ότι η ιδεολογία δεν είναι απλώς ένα σύνολο ιδεών, που μπορούμε να δεχτούμε ή απορρίψουμε, είναι κάτι που δομεί τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Δεν «πιστεύουμε» απλώς την ιδεολογία - ζούμε μέσα σε αυτήν.

Ο Žižek συνδυάζει την Λακανική ψυχανάλυση (το Πραγματικό, το Συμβολικό, το Φαντασιακό) με το Μαρξισμό και την φιλοσοφία του Hegel. Κεντρική έννοια της ανάλυσής του, είναι το «Υψηλό Αντικείμενο» (sublime object), κάτι που οργανώνει την επιθυμία και το νόημα, χωρίς να είναι πλήρως προσβάσιμο.  

Σαν εργαλείο λογοτεχνικής ανάλυσης, το έργο του Žižek προσφέρει αρκετές γόνιμες προσεγγίσεις. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, τα λογοτεχνικά κείμενα αποκαλύπτουν τις ρωγμές της ιδεολογίας, οι αφηγήσεις δείχνουν πώς το «Πραγματικό» διαταράσσει το νόημα και οι χαρακτήρες λειτουργούν ως φορείς επιθυμίας και φαντασιακών δομών.

Η ιδεολογία πέρα από την «ψευδή συνείδηση» Ο Žižek απομακρύνεται από την απλή ιδέα ότι η ιδεολογία είναι μια ψευδαίσθηση, που «κρύβει» την πραγματικότητα. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η ιδεολογία λειτουργεί στο επίπεδο της επιθυμίας και της απόλαυσης (jouissance). Στη λογοτεχνία, αυτό σημαίνει ότι τα κείμενα δεν «αντανακλούν» ιδεολογίες, αλλά οργανώνουν τον τρόπο με τον οποίο οι αναγνώστες επιθυμούν και ταυτίζονται.

Το «υψηλό αντικείμενο» Πρόκειται για ένα κεντρικό Λακανικό στοιχείο: ένα φαντασιακό σημείο που συγκρατεί την ιδεολογία, δίνοντάς της συνοχή. Στη λογοτεχνική κριτική, αυτό μπορεί να εφαρμοστεί στην ανάλυση συμβόλων ή αφηγηματικών μοτίβων που λειτουργούν ως «κενά σημαίνοντα» (π.χ. το Έθνος, η Αγάπη, η Ελευθερία), γύρω από τα οποία οργανώνεται το νόημα του έργου.

Το «Πραγματικό» και τα ρήγματα του κειμένου. Ο Žižek, μέσω Λακάν, δίνει έμφαση στο «Πραγματικό» ως αυτό που αντιστέκεται στη συμβολοποίηση. Στη λογοτεχνία, αυτό οδηγεί σε αναγνώσεις που εστιάζουν σε ασυνέχειες, αντιφάσεις ή «παραφωνίες» του κειμένου - σημεία όπου η ιδεολογία αποτυγχάνει να καλύψει πλήρως την πραγματικότητα.

Η απόλαυση του αναγνώστη και η ιδεολογική εμπλοκή. Ο Žižek δείχνει ότι η ιδεολογία λειτουργεί επειδή προσφέρει απόλαυση. Έτσι, η λογοτεχνική κριτική δεν περιορίζεται στο «τι λέει» ένα έργο, αλλά εξετάζει γιατί μας γοητεύει, ακόμα και όταν αναπαράγει προβληματικές ιδεολογίες.

Διακειμενικότητα και λαϊκή  κουλτούρα. Ο Žižek χρησιμοποιεί συχνά παραδείγματα από τον κινηματογράφο και τη μαζική κουλτούρα. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για πιο «ανοιχτές» μορφές λογοτεχνικής κριτικής, όπου το υψηλό και το λαϊκό συνδιαλέγονται

Το βιβλίο επηρέασε βαθιά τη σύγχρονη θεωρία, επανέφερε την έννοια της ιδεολογίας σε πιο σύνθετη μορφή και προσέφερε εργαλεία για την ανάλυση, όχι μόνο λογοτεχνίας αλλά και γενικότερα της κυρίαρχης κουλτούρας. Κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2006 από τις εκδόσεις Scripta

Αν θέλετε, διαβάστε και αυτό