Κατάδυση (του Δ.Βασιλειου)

Βαθειά κατάδυση

στης ψυχής σου τα έγκατα,

σίγουρος για τον μίτο

που εσύ κρατάς,

μην και χαθώ

και πάντα να σε βρίσκω.

Των ματιών σου το φως

με οδηγεί να μπαίνω

στις σκοτεινές γωνιές του είναι σου.

Τα μυστικά της ωκεάνιας ψυχής σου

κρυφά μου ψιθυρίζεις

για να ‘μαι ‘γω αυτός,

αινίγματα και γρίφους που θα λύνει.

Μα εγώ χανόμουν

σαν άπανο καράβι

με κάθε βοριαδάκι.

Το δάκρυ της καρδιάς σου,

μαρτυρικό βασανιστήριο της ψυχής μου,

το χέρι μου ανέσταινε,

τον μίτο σου να πιάσει πάλι,

το δρόμο για το γυρισμό

που μου ‘δειχνες για να βρω.

Μα εγώ χανόμουν.

Δεν έβλεπα τους φάρους της ψυχής σου

δεν έβρισκα τους δρόμους της καρδιάς σου.

Κι εσύ εκεί,

τον μίτο μάτιζες

κάθε φορά που κόβονταν,

μη και χαθούμε, έλεγες,

στα σκοτεινά πηγάδια των ψυχών.

Και τότε, πάλι

τα λαμπερά τα μάτια σου

στο ξέφωτο μας έβγαζαν.

Δεν είναι που σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς

δεν είναι που ο έρωτας μάς έκανε θεούς,

είναι που κάθε βήμα μου

το βήματά σου βρίσκει

και τη ζωή ελεύθερη την κάνει

κάθε στιγμή τού τώρα