2011-2012: Από τη Φερράντε στη Γκανίεβα και απο το Καμιλλέρι στον Ρομάνους

Η Ναπολιτάνικη Τετραλογία ( Έλενα Φερράντε, 2011-2014) Ανανεώνει ριζικά τη μυθιστορηματική αφήγηση φιλίας και γυναικείας υποκειμενικότητας. Η ωμή, σχεδόν νευρωτική, γραφή της και ο αυτοσχεδιασμός με τη μορφή του "ρεαλισμού χωρίς φίλτρα" αποτελούν μια σύγχρονη και πολύ επιδραστική λογοτεχνική πρωτοτυπία.

Ξεκινά από τα παιδικά χρόνια στη δεκαετία του 1950 και ακολουθεί τη ζωή δύο γυναικών για πάνω από 60 χρόνια. Τα βιβλία της τετραλογίας είναι:

Η υπέροχη φίλη μου (2011): Εισάγει τις δύο πρωταγωνίστριες που μεγαλώνουν σε ένα φτωχό και βίαιο προάστιο της Νάπολης τη δεκαετία του 1950. Η Έλενα Γκρέκο (Έλενα) είναι ευφυής, σοβαρή και επιφυλακτική. Βλέπει όμως στη φίλη της το ιδανικό της. Η Ραφαέλα Τσερούλλο (Λίλα) είναι εκρηκτική, γεμάτη χάρη και αποφασιστικότητα, ένα αυθόρμητα ταλαντούχο πνεύμα που προκαλεί θαυμασμό και φόβο. Η ιστορία ξεκινά από την ανταγωνιστική τους σύνδεση στο δημοτικό σχολείο και εξελίσσεται μέχρι την εφηβεία τους. Η Λίλα, παρά τη λαμπρή της νοημοσύνη, αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σχολείο για να δουλέψει. Η Έλενα, με την υποστήριξη της οικογένειάς της, συνεχίζει τις σπουδές της. Η Λίλα παντρεύεται σε νεαρή ηλικία τον Στέφανο, έναν πλούσιο μπακάλη, ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή, αλλά γρήγορα ανακαλύπτει τη βίαιη φύση του γάμου της. Ελληνική έκδοση το 2016.

Το νέο όνομα (2012): Καλύπτει τη νεαρή ενήλικη ζωή τους, τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Η Έλενα φεύγει από τη Νάπολη για να σπουδάσει στη Πίζα, απομακρυνόμενη από τον κόσμο της. Μπαίνει σε έναν μορφωμένο και προνομιακό κόσμο, γράφει ένα μυθιστόρημα και παντρεύεται έναν ακαδημαϊκό από μια αριστοκρατική οικογένεια της Φλωρεντίας. Η Λίλα, παγιδευμένη σε έναν κακοποιητικό γάμο, ζει μια ταραγμένη ζωή στη Νάπολη. Ωστόσο, αναπτύσσει μια ξεχωριστή νοημοσύνη και επιχειρηματικότητα, πρώτα σε ένα επαγγελματικό εργαστήριο υποδημάτων και αργότερα σε ένα εργοστάσιο. Επίσης, ζει ένα παθιασμένο και καταστροφικό ειδύλλιο με τον Νίνο Σαρρατόρε, τον γιο ενός τοπικού εκβιαστή, τον οποίο και οι δύο γυναίκες λατρεύουν από παιδιά. Παράλληλα, οι δυο τους παρακολουθούν την άνοδο του γιού της Λίλα, Ρίνο, και την επέκταση της πολιτικής και εγκληματικής βίας της Νάπολης (Καμόρα). Ελληνική έκδοση το 2016.

Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν (2013): Εστιάζει στη δεκαετία του 1970, με τις δυο γυναίκες να αντιμετωπίζουν τη μητρότητα, την προδοσία και την ταυτότητά τους. Η Έλενα ζει στη Φλωρεντία, έχει γίνει επιτυχημένη συγγραφέας, αλλά νιώθει αποκομμένη και δυσαρεστημένη από τον γάμο και τον προνομιακό της κόσμο. Επιστρέφει συχνά στη Νάπολη, τραβηγμένη από τον χώρο της Λίλα και τον Νίνο. Η Λίλα, πλέον μονογονεϊκή μητέρα, δουλεύει σε ένα εργοστάσιο και γίνεται ενεργή στους αγώνες των εργαζομένων, έλκοντάς την πιο βαθιά στον επαναστατικό και βίαιο κόσμο της Νάπολης. Η ζωή της είναι εξαντλητική και επικίνδυνη. Η σχέση τους γίνεται πιο περίπλοκη, τριμμένη από ζήλια, σύγκριση και μια βαθιά, ασύλληπτη σύνδεση. Η Έλενα βρίσκει τον εαυτό της ελκυόμενο από τον Νίνο, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο τρίγωνο. Ελληνική έκδοση το 2017.

Η ιστορία της χαμένης κόρης (2014): Καλύπτει τα μέσα της τρίτης ηλικίας τους, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 μέχρι τα πρώτα χρόνια του 2000. Η Έλενα αποφασίζει να εγκαταλείψει τον άντρα της και να επιστρέψει μόνιμα στη Νάπολη, προσπαθώντας να ανακαλύψει τον εαυτό της δίπλα στη Λίλα. Επιδιώκει ανεξάρτητη λογοτεχνική και προσωπική ζωή. Η Λίλα, μετά από προσωπικές τραγωδίες (συμπεριλαμβανομένης της μυστηριώδους εξαφάνισης της κόρης της, Τίνα), φαίνεται να «ξεσπάει» — να απορρίπτει όλες τις σταθερές συνδέσεις και να εξαφανίζεται από τη ζωή της Έλενας, προσπαθώντας να «σβήσει» τον εαυτό της από τον κόσμο με τον πιο ριζικό τρόπο. Το βιβλίο (και η Τετραλογία) κορυφώνεται σε μια βαθιά συγκινητική και μελαγχολική ανάλυση της φιλίας, της δημιουργίας και της ταυτότητας. Η Έλενα, αφού περιγράφει ολόκληρη την ιστορία τους, κατανοεί ότι η ύπαρξή της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή της Λίλα. Ελληνική έκδοση το 2017.

Κεντρικά Θέματα που ενώνονται με βαθιά συναισθηματική ένταση και στα τέσσερα βιβλία: Η φιλία ως δύναμη δημιουργίας και καταστροφής: Μια σχέση τόσο βαθιά που οριοθετεί την ύπαρξη και των δύο γυναικών, γεμάτη αγάπη, ζήλια, ανταγωνισμό και απόλυτη αναγνώριση - Η διπλή ταυτότητα: Η πάλη μεταξύ της προέλευσής τους (η βίαιη, φτωχή Νάπολη) και της επιλογής τους να απομακρυνθούν από αυτήν (μέσω της μόρφωσης, του γάμου, της γραφής) - Η ισχύς και τα όρια της γραφής: Η Έλενα γράφει για να καταλάβει τον εαυτό της και τη Λίλα. Η Λίλα, το πραγματικό ταλέντο, αρνείται να δημοσιεύσει ή να κατοχυρώσει τη δημιουργικότητά της, δείχνοντας μια διαφορετική μορφή δύναμης - Η πολιτική του σώματος και κοινωνικής τάξης: Η εμπειρία του γυναικείο σώματος (εργασία, σεξ, μητρότητα, βία) και η μάχη για κοινωνική ανέλιξη σε έναν πατριαρχικό και ταξικά διαιρεμένο κόσμο - Η Νάπολη ως πρωταγωνίστρια: Η πόλη, με τη λαμπρότητα και τη βία της, διαμορφώνει κάθε πτυχή της ζωής και της ψυχολογίας των ηρώων. η συγγραφέας αξιοποιώντας αυτά τα θέματα τεκμηριώνει τους τρόπους με τους οποίους ο μισογυνισμός και η βία μπορούσαν να καθορίσουν ζωές, καθώς και την ιστορία της Ιταλίας στα τέλη του 20ού αιώνα.

Το έργο έχει γίνει παγκόσμιο πολιτισμικό φαινόμενο ("Ferrante Fever"), επαναπροσδιορίζοντας τον τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε και συζητάμε για γυναικείες ζωές, φιλίες, τάξη και δημιουργία. Επηρέασε βαθιά τη σύγχρονη αφήγηση και τον φεμινιστικό λόγο. Είναι ήδη ένα καθοριστικό έργο της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, με διαρκή ακαδημαϊκό ενδιαφέρον και μια θέση στον κανόνα της σύγχρονης παγκόσμιας λογοτεχνίας.                             

One Day I Will Write About This Place (Μπινιαβάνγκα Γουαϊνάινα - 2011) Αυτοβιογραφικό / μυθιστορηματικό δοκίμιο στο οποίο αφηγείται την πορεία της ζωής του από την παιδική του ηλικία μέχρι την ωριμότητα.

Περιλαμβάνει αναμνήσεις από τη μεσαία τάξη της Κένυας και την παιδική ζωή του Binyavanga Wainaina, σε μια πολύγλωσση, πολύπλοκη κοινωνία, την εμπειρία των σπουδών του στη Νότια Αφρική και τα προβλήματα που αντιμετώπισε εκεί, τις σκέψεις του για την οικογένεια, την εκπαίδευση, τις προσωπικές του φιλοδοξίες, τη σχέση του με τη γραφή, τη ταυτότητα, το πολιτισμό και πολιτική κατάσταση στην μετα-αποικιακή Αφρική.

Το ύφος είναι ζωντανό και ποιητικό και η αφήγηση εμπεριέχει τόσο προσωπικές εμπειρίες όσο και ευρύτερες σκέψεις για την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της Αφρικής. Αναπτύσσει μια απόλυτα πρωτότυπη, πολυαισθησιακή και ρυθμική γλώσσα. Ο Wainaina "μεταγλωττίζει" τη σκέψη και τη συνείδηση μέσω της μουσικής, των ήχων και ενός μοναδικού λυρικού ρυθμού, σπάζοντας τις συμβάσεις της γραμμικής αφήγησης. Αναδεικνύει την πολυπλοκότητα της κατασκευής ταυτότητας (εθνικής, γλωσσικής, σεξουαλικής) στην Αφρική μετά τον αποικιοκρατικό 20ό αιώνα, την αναζήτηση μιας αυθεντικής φωνής και τη δύναμη της γλώσσας ως μέσου αντίστασης.

Επηρέασε μια ολόκληρη γενιά Αφρικανών συγγραφέων να απελευθερώσει τη γλώσσα από αποικιοκρατικές επιρροές. Το περίφημο δοκίμιό του "How to Write About Africa" είναι κατευθυντήρια πτυχή της σύγχρονης κριτικής της αποικιοκρατίας.

Θεωρείται ένα σύγχρονο κλασικό της αφρικανικής λογοτεχνίας και μια απαραίτητη ανάγνωση για την κατανόηση της διασποράς και των μετα-αποικιακών ταυτοτήτων.

Michaelina Wautier. The Triumph of Bacchus and Ariadne 1659

Leaving the Atocha Station (Μπεν Λέρνερ - 2011) Ορίζει την ουσία του "Μετα-Μυθιστορήματος της αυτογνωσίας" του 21ου αιώνα. Εξελίσσει μια νευρωτική, ειρωνική και φιλοσοφικά οξειδωμένη φωνή, αμφισβητώντας τη δυνατότητα της αυθεντικής εμπειρίας, της γλώσσας και της τέχνης στην ψηφιακή εποχή.

Το μυθιστόρημα παρακολουθεί για έναν χρόνο τη ζωή του Άνταμ Γκόρντον, ενός νεαρού Αμερικανού ποιητή που βρίσκεται με υποτροφία στη Μαδρίτη, λίγο πριν και κατά τη διάρκεια των τρομοκρατικών επιθέσεων του 2004.​ Υποτίθεται ότι βρίσκεται στην Ισπανία για να γράψει ένα μακροσκελές ποίημα σχετικά με τον Ισπανικό Εμφύλιο, αλλά στην πράξη περνά τον χρόνο του καπνίζοντας, κάνοντας βόλτες, διαβάζοντας και παρατηρώντας μανιωδώς τον εαυτό του και τους άλλους. Νιώθει απατεώνας ως ποιητής και ως άνθρωπος, και παλεύει με άγχος, κατάθλιψη και μια έντονη αίσθηση αποξένωσης.​ Εμπλέκεται ερωτικά με δύο Ισπανίδες, λέγοντας διαρκώς ψέματα για να κερδίσει συμπάθεια ή να αποφύγει ευθύνες, φτάνοντας μέχρι να επινοήσει οικογενειακές τραγωδίες και εμπειρίες που δεν έζησε. Αξιοποιεί επίσης τα κενά στη γλωσσική του επάρκεια για να δείχνει ότι «σκέφτεται πιο βαθιά» απ’ όσα μπορεί να εκφράσει στα ισπανικά.​

Το βιβλίο εστιάζει λιγότερο στην πλοκή και περισσότερο στην εσωτερική φωνή του Άνταμ, την αίσθηση πλαστότητας της τέχνης και της εμπειρίας, και το πώς κάποιος «παίζει» τον ρόλο του καλλιτέχνη στο εξωτερικό. Οι επιθέσεις στη Μαδρίτη λειτουργούν ως φόντο που εντείνει την αίσθηση κρίσης ταυτότητας και αποσύνδεσης από την πραγματικότητα. Ασχολείται με βαθιά θέματα: την απόσταση μεταξύ γλώσσας και πραγματικότητας, το ρόλο του καλλιτέχνη, την ανικανότητα, το ψέμα, την πολιτική και την αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο γεμάτο αναπαραστάσεις.

Επηρέασε βαθιά τη σύγχρονη Αμερικανική λογοτεχνία (τη λεγόμενη "auto-fiction" ή "υπερ-αυτοβιογραφία"), ανοίγοντας το δρόμο για μια νέα μορφή διανοητικής και αυτοαναφορικής προζαικής γραφής. Παραμένει ένα κύριο αναφορικό σημείο για την κατανόηση της λογοτεχνίας της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα και της γενιάς των ψηφιακών μεταναστών.                                            

S. Botticelli. 1495

Το νόμισμα του Ακράγαντα (Αντρέα Καμιλλέρι – 2011) Είναι μια αριστοτεχνική παρουσίαση ιστορίας, μύθου, εγκλήματος και φιλοσοφικής σκέψης με αφετηρία την εύρεση ενός χρυσού νομίσματος. Η γραφή ξεχειλίζει από μεσογειακή γοητεία, ήθος και άποψη. Είναι ένα έργο που διαβάζεται απνευστί, το οποίο εξακολουθεί να σε συντροφεύει πολύ μετά το τέλος του —μια πολύτιμη «μικρή Μεγάλη Ελλάδα» στην λογοτεχνική βιβλιοθήκη.

Στην ισχυρή και πλούσια πόλη του Ακράγαντα (Αγκριτζέντο) ξετυλίγεται ένα μυστικό γεγονός: κατά τη διάρκεια της άλωσης από τους Καρχηδόνιους, ένας μισθοφόρος, σώζει τη ζωή του χάρη σε ένα σάκο με χρυσά νομίσματα. Τα νομίσματα χάνονται μέσα στους αιώνες. Ένα από αυτά έρχεται στην επιφάνεια το 1908-1909, κοντά στη Μεσσήνη, μετά από σεισμό. Αντί να παραμείνει στις κρυφές συλλογές της εποχής, αρχίζει μια περιπλάνηση γεμάτη μυστήριο. Ένας αγρότης, έχοντας σώσει τη ζωή του χάρη σε ένα γιατρό της περιοχής το προσφέρει ως δώρο σε αυτόν. Ο τελευταίος, αναγνωρίζοντας το πέφτει από το άλογο από την έκπληξη και σπάει το πόδι του. Μετά την έξοδο του γιατρού από το νοσοκομείο, ο αγρότης απουσιάζει μυστηριωδώς μαζί με το μοναδικό αυτό χρυσό νόμισμα. Η αστυνομία αναλαμβάνει έρευνα για την εξαφάνιση και για πιθανό έγκλημα. Το νόμισμα γίνεται «το σώμα του εγκλήματος».

Ο συγγραφέας πλέκει γεγονότα πραγματικά και μυθοπλασία - η ανακάλυψη του Νομίσματος, το ρόλο του βασιλιά Βίκτωρος Εμμανουήλ Γ’, τις συνέπειες του σεισμού - όλα πλαισιώνουν μια κλασική αστυνομική αναζήτηση, με στοιχειώδη νομιμότητα όσο και συμβολικό βάθος. Ο Καμιλλέρι αποδεικνύει ξανά τη δεξιοτεχνία του να μετατρέπει ένα απλό αντικείμενο - ένα αρχαίο νόμισμα - σε κινητήριο μοχλό αφήγησης και αναστοχασμού. Το έργο χωρίζεται σε τρεις διακριτές ενότητες αλλά συνδέεται αριστοτεχνικά: Ιστορική βάση κι ενσάρκωση μύθου: Ο συγγραφέας ξεκινά με ιστορικές αναδρομές, η καταστροφή του Ακράγαντα το 406 π.Χ. και η αρχαιολογική συνάφεια των νομισμάτων. Αυτή η αφετηρία αποδίδει βάρος και πραγματικότητα στην ιστορία, με λεπτομέρειες όπως το σχέδιο της αετού στη μια όψη και του καβουριού / ψαριού στην άλλη πλευρά. Ξεθώριασμα και επανεμφάνιση: Τα χρόνια, οι πολιτικές αναταραχές (σεισμός Μεσσήνης, Ρώσοι σωτήρες) και το ταξίδι του νομίσματος —από τον Ακράγαντα ως το βασιλικό χαρτοφυλάκιο - καθιστούν το νόμισμα φορέα της προσωπικής και συλλογικής μνήμης. Αστυνομικό μυθιστόρημα με νόημα: Η εξαφάνιση και το έγκλημα βαραίνουν τη γραφή με κλασική ίντριγκα. Ο Καμιλλέρι χρησιμοποιεί την αστυνομική φόρμα —καταθέσεις, υποψίες, διώξεις— για να αναδείξει την ηθική του αντιπαράθεση: ποιος έχει δικαίωμα στην πολιτιστική κληρονομιά; Πώς μπορεί ένα κομμάτι ιστορίας να γίνει ιδιοκτησία;  Ύφος και χιούμορ: Το έργο - παρά το βάρος των θεμάτων - διατηρεί ελαφρότητα. Ο χαρακτήρας του γιατρού, η ειρωνεία γύρω από τις καταβολές και η παράδοση του Καμιλλέρι φωτίζουν με χιούμορ και ζεστασιά την ιστορία .
Ο Καμιλλέρι ενσωματώνει κριτική στην ισορροπία ανάμεσα στην ανθρώπινη επιθυμία ιδιοκατοχής και το συλλογικό δικαίωμα στην ιστορία. Το νόμισμα, παρ’ όλες τις προσπάθειες να κατακρατηθεί, δείχνει να αντιστέκεται - σαν να έχει δική του θέληση να επιστρέψει στη γη που το γέννησε . Η καινοτομία του είναι δομική και γλωσσική: δημιούργησε τον "Μεσογειακό νουάρ", μία μοναδική μείξη αστυνομικής λογοτεχνίας, κοινωνικής σάτιρας, φιλοσοφικού στοχασμού και γαστρονομικού λυρισμού. Η πρωτοτυπία του έγκειται στην αξιοποίηση της μυστηριώδους φόρμας ως κατόπτρου της Ιταλικής (και ειδικότερα Σικελικής) κοινωνίας.

Επανάφερε την Ιταλική αστυνομική λογοτεχνία στον παγκόσμιο χάρτη, δημιούργησε έναν από τους πιο εμβληματικούς λογοτεχνικούς ντετέκτιβ (Μονταλμπάνο) και επηρέασε τη στάση απέναντι στο είδος, μετατρέποντας το σε φορέα κοινωνικού και ηθικού σχολιασμού. Πέρα από το έγκλημα, τα βιβλία του διεισδύουν βαθιά σε θέματα όπως η διαφθορά, η μεταπολεμική Ιταλική ιστορία, η σχέση Βορρά-Νότου, η νοσταλγία, η φιλοσοφία και η αντίσταση ενάντια στη σύγχρονη αποξένωση.

Liu Liguo. The wedding of the Dalmatian and the Giraffe.

Οι κόκκινοι δρόμοι (Liang Hong - 2011) Κρίσιμο έργο κοινωνιολογικής λογοτεχνίας για τη σύγχρονη Κίνα, με βαθύτατη θεματική επικαιρότητα. Η λογοτεχνική του καινοτομία βρίσκεται στο υβρίδιο δοκιμίου – αυτοβιογραφίας - κοινωνικής έρευνας, αλλά όχι τόσο στη φόρμα της αφήγησης.

Αφηγείται την επιστροφή της συγγραφέα στην γενέτειρά της, μετά τον θάνατο του πατέρα της. Η συγγραφέας εξερευνά τις ραγδαίες αλλαγές στην κινεζική ύπαιθρο κατά την οικονομική ανάπτυξη, μέσα από συνεντεύξεις με κατοίκους του χωριού, αποκαλύπτοντας φτώχεια, μετανάστευση, διαφθορά και κοινωνικές ανισότητες. Το έργο συνδυάζει δημοσιογραφία και προσωπική μαρτυρία, κριτικάροντας το «κινεζικό όνειρο» και δείχνοντας πώς η αστικοποίηση καταστρέφει τις αγροτικές κοινότητες, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα από τη δεκαετία του 2000.

Αναφέρεται στη κινεζική κοινωνία μετά την οικονομική ανάπτυξη και το άνοιγμα στη Δύση. Η συγγραφέας διερευνά τη σύγκρουση μεταξύ της παραδοσιακής κινεζικής ζωής και των νέων προκλήσεων της παγκοσμιοποίησης, καταγράφοντας την αποξένωση και τις κοινωνικές αλλαγές με έναν κριτικό και αναλυτικό τρόπο.                                                               

Τρίτη πράξη. Από τη λάμψη του Χόλυγουντ στο όνειρο της Σκιάθου (Ρίτσαρντ Ρομάνους - 2011) Δυνατό έργο που κέρδισε αναγνώριση εκτός Ελλάδας, καθώς μπήκε στη βραχεία λίστα για το Διεθνές Βραβείο Rubery, υποδεικνύοντας πως η αφήγηση του Richard Romanus βρήκε απήχηση σε διεθνές κοινό για την ειλικρίνεια και τον ανθρωπισμό της.  

Αφηγείται μια πραγματική ιστορία (βασισμένη στη ζωή του ίδιου του συγγραφέα και της συζύγου του), όπου ένα επιτυχημένο ζευγάρι του Χόλυγουντ αποφασίζει να αλλάξει εντελώς τρόπο ζωής και να ζήσει αυτό που θεωρεί «τρίτη πράξη» της ζωής του: πωλούν το σπίτι τους στο Λος Άντζελες, παίρνουν τον σκύλο τους και με 22 κούτες με τα πράγματά τους ξεκινούν ένα ταξίδι για να βρουν τον παράδεισο και να εκπληρώσουν παραγκωνισμένα όνειρα. Η πρώτη τους στάση είναι στη Σκιάθο, όπου έρχονται αντιμέτωποι με: τη γραφειοκρατία και την ιδιότυπη αίσθηση του χρόνου στη χώρα, τις απρόβλεπτες καθημερινές καταστάσεις (π.χ. τον γείτονα με την κατσίκα που τρώει τις τριανταφυλλιές) καθώς και την αθωότητα, τη γενναιοδωρία και τη συμπεριφορά των κατοίκων του νησιού.

Η αφήγηση συνδυάζει γοητευτικό ταξίδι και εσωτερική περιπλάνηση, καθώς ξαναβρίσκουν κομμάτια του εαυτού τους που είχαν χάσει στους φρενήρεις ρυθμούς του Χόλυγουντ. Η Τρίτη πράξη δεν είναι απλώς ταξιδιωτικό ημερολόγιο ή αυτοβιογραφία· λειτουργεί και ως κοινωνική μαρτυρία και προσωπική παρατήρηση. Προσφέρει μια εξωτερική, αλλά γενναιόδωρη ματιά στην Ελλάδα και στους Έλληνες μέσα από τα μάτια ενός ξένου παρατηρητή, με χιούμορ, ευαισθησία και διορατικότητα. Αποτυπώνει ζητήματα ταυτότητας, εγκατάλειψης της παλιάς ζωής και αναζήτησης ενός νέου νοήματος, κάτι που συναντάται σε πολλές σύγχρονες αφηγηματικές μορφές όπου η μετάβαση και η αλλαγή νοήματος ζωής είναι κεντρικό θέμα.

Συνολικά λειτουργεί τόσο ως προσωπικό χρονικό ενός νέου ξεκινήματος όσο και ως ανθρώπινη καταγραφή της συνάντησης πολιτισμών και τρόπων ζωής, με λογοτεχνική αξία στην κατηγορία των ταξιδιωτικών / βιογραφικών αφηγήσεων. Κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Αιώρα

Από μακριά μοιάζουν με μύγες (Κίκε Φεράρι – 2011) Ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα που ρίχνει κροσέ στο σαγόνι. Εξαιρετική και ποιητική νουβέλα με σκοτεινή θεματολογία, αλλά περιορισμένο εύρος περισσότερο στη Λατινική Αμερική και τις ισπανόφωνες χώρες.

Ο Μάτσι, ιδιοκτήτης μιας μικρής αυτοκρατορίας στην Αργεντινή, αποτελεί την ιδανική ενσάρκωση της επιτυχίας και της αλαζονείας. Όταν στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του ανακαλύπτει ένα πτώμα, δεμένο μ' εκείνες τις χειροπέδες που χρησιμοποιεί στις ερωμένες του, τότε αρχίζει μια άλλη ιστορία.

Το τσίρκο της νύχτας (Έριν Μόργκενστερν - 2011) Ένα πολύ δημοφιλές και πρωτότυπο μυθιστόρημα με εξαιρετική ατμόσφαιρα και αισθησιακή γραφή, αλλά κυρίως στο είδος της φαντασίας.

Αναπτύσσεται γύρω από ένα μυστηριώδες τσίρκο που εμφανίζεται μόνο τη νύχτα. Δύο νέοι μάγοι αναγκάζονται να διαγωνιστούν μεταξύ τους με μαγικές δημιουργίες, χωρίς να γνωρίζουν ότι μόνο ένας μπορεί να επιβιώσει. Όταν όμως η Σίλια ανακαλύπτει ότι αντίπαλός της είναι ο Μάρκο, αρχίζουν να βλέπουν το παιχνίδι όχι σαν μια αναμέτρηση αλλά σαν μια υπέροχη συνεργασία. Δίχως να γνωρίζουν το προκαθορισμένο τέλος, ερωτεύονται. Είναι ένας βαθύς, παθιασμένος και μαγικός έρωτας που κάνει τα φώτα να τρεμοπαίζουν και τα δωμάτια να θερμαίνονται κάθε φορά που μόλις αγγίζουν τα χέρια τους. Αλλά οι δάσκαλοί τους εξακολουθούν να κινούν τα νήματα, και αυτή η απρόβλεπτη εξέλιξη τούς αναγκάζει να παρέμβουν με επικίνδυνες συνέπειες που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές όλων, από καλλιτέχνες μέχρι θεατές.Το έργο αναδεικνύει την αισθητική και τη μαγεία, με εντυπωσιακή περιγραφικότητα και ατμόσφαιρα.

Our Lady of the Nile (Scholastique Mukasonga - 2012) Ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα για το Γενοκτονία των Τούτσι, γραμμένο από έναν επιζώντα. Χρησιμοποιεί τη μορφή ενός μυθιστορήματος εκπαίδευσης σε ένα γυναικείο οικοτροφείο, αλλά το μετατρέπει σε μια τρομακτική και προφητική αλληγορία.

Εξετάζει τις ρίζες της γενοκτονίας μέσα από τη μικροκοινωνία ενός σχολείου, πριν από τη σύγκρουση. Αναδεικνύει θέματα εθνοτικής κατασκευής, σεξισμού, αποικιοκρατικής κληρονομιάς και της τραγικής αφέλειας του Δυτικού κόσμου.

Επέκτεινε δραματικά τον λογοτεχνικό λόγο για τη Ρουάντα, μετατρέποντας μια ιστορική τραγωδία σε μια καθολική και συγκεκριμένη ιστορία για τον ρατσισμό, τη βία και την εφηβεία. Η γραφή είναι περιεκτική και φαινομενικά απλή, δημιουργώντας μια βαθιά ειρωνική και ολέθρια ατμόσφαιρα πριν την καταστροφή. Έχει καθιερωθεί ως βασικό κείμενο της παγκόσμιας λογοτεχνίας μνήμης και τραύματος, με τη θέση του να ενισχύεται συνεχώς.                                                           

The mountain and the wall (Αλίσα Γκανίεβα - 2012) Πολύ σημαντικό για την κατανόηση της πραγματικότητας στην ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου, με καινοτομία στη χρήση πολυφωνίας και λαϊκών στοιχείων. Έχει θεματικό βάθος (την πρόβλεψη κοινωνικής ρήξης), αλλά περιορισμένη διεθνή επιρροή.

Είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και απεικονίζει την επιρροή της πολιτικής μισαλλοδοξίας και της θρησκευτικής βίας στις ζωές ανθρώπων που είναι αναγκασμένοι να επιλέξουν ανάμεσα σε ελάχιστα ευνοϊκές λύσεις. Επικεντρώνεται στον Σαμίλ, έναν νεαρό τοπικό δημοσιογράφο στη Μαχατσκάλα της Ρωσίας, και τις αντιδράσεις του, ή την έλλειψή τους, στις φήμες ότι η κυβέρνηση χτίζει ένα τείχος για να αποκόψει τις μουσουλμανικές επαρχίες του Καυκάσου από την υπόλοιπη χώρα. Καθώς η αναταραχή εξαπλώνεται και η ένταση αυξάνεται, η ζωή του Σαμίλ ανατρέπεται και δεν μπορεί πλέον να αγνοεί τη βία που τον περιβάλλει. Με μια λεπτή αίσθηση για την αυξανόμενη καταστροφή, η Αλίσα Γκανίεβα αφηγείται την ιστορία της παρακμής μιας κοινωνίας που διαμελίζεται από τον θρησκευτικό και εθνικιστικό φανατισμό.